சர்க்கம்
லக்ஷ்மணனின் வனப் பயண உறுதி
லக்ஷ்மணன் உடன்வர வேண்டுதல், அன்னையரைப் பேணுவதற்காக ராமன் மறுத்தல், லக்ஷ்மணனின் மறுமொழி, தெய்வீக ஆயுதங்களைக் கொணர்தல், அந்தணர்களுக்குச் செல்வத்தை அளிக்கும் முடிவு
முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை பல சொற்களால் ராமனை இசையச் செய்து வனவாசத்துக்கு அனுமதி பெற்றாள். அவர்களுடைய அந்த உரையாடலை, முன்பே அங்கே வந்திருந்த லக்ஷ்மணன் கேட்கிறான். அதைக் கேட்டதும் அவன் முகம் கண்ணீரால் கலங்கியது; அண்ணனைப் பிரிவதால் உண்டாகும் துயரை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. பின்னர் அந்த ரகுநந்தனன் அண்ணனின் பாதங்களை இறுகப் பற்றி, பெரும்புகழ் கொண்ட சீதையிடமும் பெருவிரதம் பூண்ட ராகவனிடமும் கூறினான்: ‘பல்லாயிரம் விலங்குகளும் யானைகளும் நிறைந்த காட்டுக்குச் செல்ல நீர் முடிவு செய்திருந்தால், நானும் வில்லேந்தியவனாக முன்னே நடந்து உம்மைப் பின்தொடர்வேன். என்னுடன் சேர்ந்து நீர் பறவைகளாலும் விலங்குக் கூட்டங்களாலும் எங்கும் ஒலிக்கும் அழகிய காடுகளில் உலவுவீர். தேவலோகத்தை அடைவதை நான் விரும்பேன், அமரத்தன்மையையும் யாசிக்கேன்; எல்லா உலகங்களின் ஆட்சியையும் நீரில்லாமல் விரும்பேன்.’ இவ்வாறு வனவாசத்துக்கு உறுதி பூண்ட சௌமித்ரி, ராமன் பல ஆறுதல் மொழிகளால் தடுத்தபோதும் ஓயவில்லை, மீண்டும் கூறினான்: ‘முன்பே நீர் எனக்கு அனுமதி அளித்திருக்க, இப்போது ஏன் மீண்டும் என்னைத் தடுக்கிறீர்? செல்ல விரும்பும் என்னை எதற்காகத் தடுக்கிறீரோ, அந்தக் காரணத்தையே அறிய விரும்புகிறேன்; குற்றமற்றவரே, இதில் எனக்குப் பெரும் ஐயம் உள்ளது.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — லக்ஷ்மணன் ஆணையை மீறவில்லை, முன்பு அளித்த அனுமதியை நினைவூட்டுகிறான். காட்டின் இன்பத்தையும் அவன் வேண்டவில்லை, பணிவிடைக்கான வாய்ப்பையே வேண்டுகிறான். சுவர்க்கத்தையும், அமரத்தன்மையையும், மூவுலக ஆட்சியையும் அவன் புல்லைப் போலத் துறக்கிறான், ஏனெனில் அவனுடைய உலகம் அண்ணனின் அருகாமையிலேயே உள்ளது. சீதையையும் அவன் தனியாக விளிக்கிறான், ஏனெனில் அவளும் அங்கே செல்லப் போகிறாள்; இருவருடைய இசைவையும் அவன் எதிர்பார்க்கிறான். இதுவே இச்சர்க்கத்தின் அடிப்படை உணர்வு — உடன்பிறப்பு அன்பு தர்ம வடிவில் வெளிப்படுகிறது. உண்மையில் லக்ஷ்மணனின் மூன்று காரணங்கள் இங்கே காணப்படுகின்றன — அண்ணனைக் காத்தல், வழிகாட்டுதல், பணிவிடை. ‘வில்லேந்தி முன்னே’ என்ற சொல்லால் முதல் காரணம் சுட்டப்படுகிறது; ‘என்னுடன் சேர்ந்து உலவுவீர்’ என்பதால் இரண்டாவது; ‘நீரில்லாமல் சுவர்க்கமும் விரும்பேன்’ என்பதால் மூன்றாவது. இம்மூன்றாலும் தன் பயணம் தன் விருப்பத்தால் பிறந்ததல்ல, தர்மத்தால் நிறுவப்பட்டது என்று நிலைநாட்டுகிறான்.
பின்னர் பேரொளி கொண்ட ராமன், முன்னே நின்று, முன்னே செல்லத் துடிக்கும், உறுதியான, கைகூப்பி வேண்டும் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்: ‘நீ அன்புடையவன், தர்மத்தில் ஈடுபாடுடையவன், உறுதியானவன், எப்போதும் நல்வழியில் நிற்பவன்; எனக்கு இனியவன், உயிருக்கு நிகரானவன், என் சொல் கேட்பவன், அடக்கமுள்ளவன், தோழன்; இவையனைத்தையும் நான் அறிவேன். ஆயினும் இன்று என்னுடன் நீயும் அந்தக் காட்டுக்குச் சென்றால், புகழ்பெற்ற கௌசல்யையையோ சுமித்திரையையோ யார் பேணுவார்கள்? மேகம் பூமிக்கு மழை பொழிவது போல மக்களுக்கு விருப்பங்களைப் பொழிந்துவந்த பேரொளி கொண்ட தசரத மன்னர் இப்போது காம வலையில் சிக்கியிருக்கிறார்; ஆகவே அவரிடமிருந்து காப்பை எதிர்பார்க்க முடியாது. அசுவபதி மன்னனின் மகளான கைகேயி இந்த அரசை அடைந்ததும் துயருற்ற சக்களத்திகளுக்கு நன்மை செய்யமாட்டாள். பரதனும் அரசை அடைந்து கைகேயியின் பக்கம் நின்று மிகவும் துயருற்ற கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் பேணமாட்டான். ஆகவே சௌமித்ரியே, நீயே இங்கே உன் முயற்சியாலோ அரசரின் அருளைப் பெற்றோ மதிப்புக்குரிய அந்தக் கௌசல்யையைப் பேணு; நான் சொன்ன இந்தக் காரியத்தைச் செய்.’ இங்கே ராமன் லக்ஷ்மணனின் அன்பை மறுக்கவில்லை; அதே அன்பை உயர்ந்த கடமையில் ஈடுபடுத்துகிறான் — எனக்குப் பணிவிடை செய்ய விரும்புபவன் என் தாய்க்குப் பணிவிடை செய்யட்டும் என்று. இந்தச் சொல்லால் கைகேயியின் இயல்பும் பரதனின் எதிர்கால நடத்தையும் ராமனின் பார்வையில் தெளிவாகின்றன; அவ்வாறே தந்தை தசரதரின் இயலாமையையும் அவன் மென்மையான சொல்லாலேயே சுட்டுகிறான், பழிக்கவில்லை. இது ராமனின் பணிவின் இலக்கணம். ராமனின் மறுப்பும் கடுமையானதல்ல, காரணத்துடன் கூடியது; முதலில் லக்ஷ்மணனின் குணங்களை எண்ணுகிறான், பின்னரே மறுப்பதற்கான காரணத்தைச் சொல்கிறான். உரையாடலின் இந்த நெறியே அயோத்தியா காண்டம் முழுவதும் காணப்படுகிறது — மறுப்பதற்கு முன் புகழ்ச்சி, கட்டளைக்கு முன் காரணம்.
‘இவ்வாறு செய்தால் என்மீதுள்ள உன் பக்தி நன்கு வெளிப்படும்; தர்மம் அறிந்த பெரியோரைப் பூஜிப்பதில் பெரிய, ஒப்பற்ற தர்மமும் உனக்குக் கைகூடும். சௌமித்ரியே, ரகுநந்தனா, எனக்காக இவ்வாறே செய்; நம் இருவரையும் இழந்த நம் அன்னைக்கு இன்பம் இருக்காது.’ இவ்வாறு ராமன் மென்மையான சொல்லால் கூறியதும், சொல்லறிந்த லக்ஷ்மணன் சொல்வல்லவனான ராமனுக்கு மறுமொழி கூறினான்: ‘வீரரே, உம்முடைய ஒளியாலேயே தூண்டப்பட்ட, அடக்கமுள்ள பரதன் கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் பூஜிப்பான், இதில் ஐயமில்லை. உயர்ந்த அரசை அடைந்து, கெட்ட மனத்தாலும் செருக்காலும் சிறப்பாகத் தீய நிலையில் நின்று அவன் அவர்களைக் காக்காவிட்டால், அந்தத் தீய எண்ணமுடைய கொடியவனை நான் கொல்வேன், இதில் ஐயமில்லை; அவன் பக்கம் நிற்கும் அனைவரையும் கொல்வேன், மூவுலகமே அவன் பக்கம் நின்றாலும் கூட — தனியொருத்தியான அந்தக் கைகேயியைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ. மதிப்புக்குரிய கௌசல்யையோ என் போன்றவர்கள் ஆயிரம் பேரையும் பேண வல்லவள்; அவளுக்கு வாழ்வாதாரமாக ஆயிரம் கிராமங்கள் கிடைத்துள்ளன. மனவுறுதி கொண்ட அவள் தன்னைப் பேணவும், என் தாய் சுமித்திரையைப் பேணவும், என் போன்றவர்களைப் பேணவும் போதுமானவளே.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் சினம் முதன்முறையாக வெளிப்படுகிறது; அந்தச் சினமும் தன்னலத்தால் பிறந்ததல்ல, அன்னையரைக் காப்பதற்கானதே. அவ்வாறே அவன் ராமனின் ஐயத்தை வரிசையாக மூன்று விதமாக நீக்குகிறான் — முதலில் பரதனிடம் நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறான், பின்னர் வலிமையால் சபதம் செய்கிறான், இறுதியில் கௌசல்யையின் தனிச் சொத்தைக் கூறிப் பொருளாதாரக் கவலையையும் நீக்குகிறான். ஆயிரம் கிராமங்கள் என்று குறிப்பிடுவதால், பட்டத்தரசி தானே அரச குடும்பத்தின் சுமையைத் தாங்க வல்லவள் என்பது அறியப்படுகிறது; ஆகவே ராமனின் ஆட்சேபம் நிற்கவில்லை. ‘இவ்வாறு செய்தால் என்மீதுள்ள உன் பக்தி நன்கு வெளிப்படும்’ என்ற ராமனின் சொல் இங்கே முக்கியமானது — பக்தியின் சோதனை உடன்செல்வதில் இல்லை, ஆணையை நிறைவேற்றுவதில் உள்ளது என்பது. ஆனால் லக்ஷ்மணன் அதே தர்க்கத்தைத் திருப்புகிறான், ஏனெனில் அவன் கருத்தில் ஆணையை நிறைவேற்றுவதும் உடன்செல்வதாலேயே நிறைவேறும்.
‘ஆகவே என்னை உம் பணியாளனாக்கும்; இதில் எந்தத் தர்மக் குறையும் இல்லை. இவ்வாறு செய்தால் நான் நோக்கம் நிறைவேறியவனாவேன், உம் காரியமும் நிறைவேறும். நாணேற்றிய வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, மண்வெட்டியையும் கூடையையும் சுமந்து, உமக்கு வழிகாட்டியவாறு நான் முன்னே செல்வேன். உமக்கு நாள்தோறும் கிழங்குகளையும் பழங்களையும் கொணர்வேன்; தவசிகளுக்கு ஏற்ற காட்டு உணவுகளையும் பிற பொருள்களையும் கொணர்வேன். நீர் வைதேகியுடன் மலைச்சரிவுகளில் இன்புறுவீர்; நீர் விழித்திருந்தாலும் உறங்கினாலும் உம் வேலைகள் அனைத்தையும் நானே செய்வேன்.’ இந்தச் சொல்லால் மிகவும் மகிழ்ந்த ராமன் அவனுக்கு மறுமொழி கூறினான்: ‘சௌமித்ரியே, செல், எல்லா நண்பர்களிடமும் விடைபெற்று வா. ஜனகரின் பெருவேள்வியில் மகாத்மாவான வருணன் தானே தசரத மன்னருக்கு அளித்த, காண்பதற்கு அச்சமூட்டும் இரண்டு தெய்வீக விற்களும், பிளக்க முடியாத இரண்டு தெய்வீகக் கவசங்களும், அம்புகள் குறையாத இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளும், சூரியனைப் போலக் களங்கமற்று ஒளிரும் பொன்னால் அழகுபடுத்தப்பட்ட இரண்டு வாள்களும் — இவையனைத்தும் ஆசாரியர் வசிஷ்டரின் இல்லத்தில் மரியாதையுடன் வைக்கப்பட்டுள்ளன; லக்ஷ்மணா, அந்த ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு விரைவில் வா.’ இந்தச் சொல்லால் ராமனின் இசைவு சுட்டப்படுகிறது — விவாதம் முடிந்தது, செயல் தொடங்கியது. மண்வெட்டியையும் கூடையையும் சுமந்து முன்னே செல்வேன் என்று சொல்வதால் லக்ஷ்மணன் பணியாளனின் இடத்தையே ஏற்கிறான், அண்ணனுக்குச் சமமான இடத்தை அல்ல. ஆயுதங்களைக் குறிப்பிடுவதால், இந்த வனவாசம் தவவாழ்க்கை மட்டுமல்ல, காப்புத் தேவைப்படும் நீண்ட பயணம் என்பதும் அறியப்படுகிறது. அந்த ஆயுதங்கள் ஜனகரின் வேள்வியில் வருணனால் அளிக்கப்பட்டவை என்பதால் அவற்றின் பெருமையும் சுட்டப்படுகிறது; அதனாலேயே அவை குருவின் இல்லத்தில் மரியாதையுடன் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ‘நான் நோக்கம் நிறைவேறியவனாவேன், உம் காரியமும் நிறைவேறும்’ என்ற வாக்கியத்தில் இருவரின் நோக்கமும் காட்டப்படுகிறது — லக்ஷ்மணனின் பணிவிடை விருப்பமும், ராமனின் வனவாசம் நிறைவேறுவதும். இதனால் சர்ச்சை தீர்வை அடைகிறது. ‘சௌமித்ரியே, செல், எல்லா நண்பர்களிடமும் விடைபெற்று வா’ என்ற கட்டளையால், ராமன் தான் பின்பற்றிய அதே நெறியை லக்ஷ்மணனையும் பின்பற்றச் செய்கிறான் — வீட்டைத் துறப்பதற்கு முன் உறவினர்களின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும் என்பது.
அந்த லக்ஷ்மணன் நண்பர்களிடம் விடைபெற்று, வனவாசத்துக்கு உறுதி கொண்டவனாக, இக்ஷ்வாகுகளின் குருவான வசிஷ்டரிடம் சென்று அந்தச் சிறந்த ஆயுதங்களைப் பெற்றான். பின்னர் அரசர்களுள் புலியான சௌமித்ரி, மரியாதை செய்யப்பட்டு மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தத் தெய்வீக ஆயுதங்கள் அனைத்தையும் ராமனுக்குக் காட்டினான். வந்த லக்ஷ்மணனிடம் தன்னடக்கமுள்ள ராமன் அன்புடன் கூறினான்: ‘அன்பனே லக்ஷ்மணா, நீ சரியான நேரத்தில் வந்தாய்; நான் விரும்பிய நேரத்திலேயே வந்திருக்கிறாய். பகைவரை வாட்டுபவனே, என்னுடைய இந்தச் செல்வம் அனைத்தையும் உன்னுடன் சேர்ந்து தவசீலரான அந்தணர்களுக்கு அளிக்க விரும்புகிறேன். பெரியோரிடம் உறுதியான பக்தியுடன் இங்கே வாழும் அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களுக்கும், நம்மை நம்பி வாழும் அனைவருக்கும் மேலும் அளிக்க வேண்டும். ஆகவே அந்தணர்களில் சிறந்தவரும் மதிப்புக்குரியவருமான வசிஷ்டரின் மகன் சுயஜ்ஞரை விரைவில் அழைத்து வா; மற்ற எல்லாச் சான்றோரான அந்தணர்களையும் அர்ச்சித்த பின்பே நான் காட்டுக்குப் புறப்படுவேன்.’ இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் அடுத்த தானச் சர்க்கத்துக்கு முன்னுரையாகிறது. ராமன் வீட்டைத் துறக்கும்போது வெறுங்கையுடன் வெளியேறவில்லை, உள்ளதையெல்லாம் வழங்கிவிட்டே செல்கிறான்; இதுவே இக்ஷ்வாகு குலத்தின் நெறி. ‘நீ சரியான நேரத்தில் வந்தாய்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் விரைவு சுட்டப்படுகிறது — புறப்படும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது, ஆகவே தானமும் விரைவில் செய்யப்பட வேண்டும். ‘தவசீலரான அந்தணர்களுக்கு’ என்ற அடைமொழியால், தானம் எல்லோருக்கும் கண்டபடி அல்ல, தகுதியானவரை ஆராய்ந்தே செய்யப்பட வேண்டும் என்பது ராமனின் கருத்து என்று அறியப்படுகிறது. சுயஜ்ஞர் வசிஷ்டரின் மகன், ஆகவே குலகுருவின் வழித்தோன்றல்; அவரை முதலில் அழைப்பதால் தான வரிசையின் பொருத்தமும் காக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकत्रिंशः सर्गः॥ ३१॥