॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 32

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் அனைத்தும் அளித்த தானம்

சுயஜ்ஞரை அழைத்துப் பூஜித்தல், ஆசாரியர்களுக்கும் பிரம்மசாரிகளுக்கும் பணியாளர்களுக்கும் செல்வம் வழங்குதல், திரிஜடருக்குப் பசுக்களைத் தானம் செய்தல், அனைவரையும் மகிழ்வித்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமன் வசிஷ்டரின் மகன் சுயஜ்ஞரை அழைத்து வருமாறு லக்ஷ்மணனுக்குக் கட்டளையிட்டான். அண்ணனுக்கு இனியதும் நலம் தருவதுமான அந்தக் கட்டளையை ஏற்று, லக்ஷ்மணன் சென்று விரைவில் சுயஜ்ஞரின் இல்லத்தில் நுழைந்தான். அக்னிசாலையில் இருந்த அந்த அந்தணரைக் கண்டு வணங்கி அவன் கூறினான்: ‘தோழரே, வாரும்; அரிய செயல் புரியும் ராமனின் இல்லத்தைக் காணும்.’ பின்னர் சுயஜ்ஞர் சந்தியாவந்தனத்தை முடித்து, சௌமித்ரியுடன் சென்று செல்வச் செழிப்பால் நிறைந்த அழகிய ராமனின் இல்லத்தில் நுழைந்தார். வந்த வேதம் அறிந்த அந்தச் சுயஜ்ஞரை, ஹோம நேரத்தில் அர்ச்சிக்கப்பட்ட அக்னியை அணுகுவது போல, சீதையுடன் கைகூப்பியவாறு ராகவன் எதிர்கொண்டு சென்றான். இங்கே சுயஜ்ஞர் அக்னிசாலையில் இருந்ததால் அவர் நாள்தோறும் அக்னிஹோத்திரம் செய்பவர் என்பது சுட்டப்படுகிறது; ராமன் கைகூப்பிச் சென்றதால் கொடுப்பவனின் பணிவு காட்டப்படுகிறது — தானம் அருள் செய்யும் மனப்பான்மையால் அல்ல, பூஜிக்கும் மனப்பான்மையால் செய்யப்படுகிறது. ‘அரிய செயல் புரியும்’ என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணன் ராமனின் அப்போதைய செயலைச் சுட்டுகிறான் — அரசைத் துறந்து காட்டுக்குச் செல்ல முனைந்தவனின் செயல் உண்மையில் அரியதே. இந்த ஒரே அடைமொழியால் சுயஜ்ஞருக்கு எல்லாச் செய்தியும் தெரிவிக்கப்படுகிறது, விரிவு தேவைப்படவில்லை. சுயஜ்ஞர் வசிஷ்டரின் மகன், ஆகவே ராமனுடன் சேர்ந்து கற்றவர், தோழர்; அதனாலேயே லக்ஷ்மணன் அவரைத் ‘தோழரே’ என்று விளிக்கிறான். சீதையுடன் ராமன் கைகூப்பி எதிர்கொண்டு செல்வதால் இல்லற தர்மத்தின் இலட்சியம் இங்கே காட்டப்படுகிறது.

பின்னர் காகுத்ஸ்தன் பொன்னாலான சிறந்த தோள்வளைகளாலும், மங்கலமான குண்டலங்களாலும், பொன்னூலில் கோத்த மணிகளாலும், கேயூரங்களாலும், கைவளைகளாலும், பிற பல ரத்தினங்களாலும் அவரைப் பூஜித்தான். சீதையால் தூண்டப்பட்ட அந்த ராமன் சுயஜ்ஞரிடம் கூறினான்: ‘அன்பரே, இந்த ஹாரத்தையும் பொன்னூலையும் உம் மனைவிக்குக் கொண்டு செல்லும்; இந்த ஒட்டியாணத்தையும் சீதை தன் தோழிக்கு அளிக்க விரும்புகிறாள். காட்டுக்குச் செல்லும் உம் மனைவியின் தோழியான சீதை உமக்கு அழகிய தோள்வளைகளையும் மங்கலமான கேயூரங்களையும் அளிக்கிறாள். சிறந்த விரிப்புடன் கூடிய, பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கட்டிலையும் அந்த வைதேகி உம்மிடம் சேர்க்க விரும்புகிறாள். அந்தணர்களுள் சிறந்தவரே, என் மாமன் அளித்த சத்ருஞ்ஜயன் என்ற யானையை ஆயிரம் நிஷ்கங்களுடன் உமக்கு அளிக்கிறேன்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுயஜ்ஞர் அவையனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோருக்கு மங்கலமான ஆசிகளை வழங்கினார். இங்கே சீதையின் தானம் தனியாகச் சொல்லப்படுகிறது — அவள் தோழிக்குப் பெண்களுக்கு ஏற்ற அணிகலன்களையே அளிக்கிறாள்; இதனால் தானத்தின் பொருத்தம் காக்கப்படுகிறது. இங்கே தானத்தின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் ராமன் தானே தோள்வளை, குண்டலம் முதலியவற்றால் அர்ச்சிக்கிறான், பின்னர் சீதையின் சொல்லைத் தெரிவிக்கிறான், இறுதியில் யானையை அளிக்கிறான். அங்கதங்களும் கேயூரங்களும் தோள் அணிகள், குண்டலங்கள் காதணிகள், ரசனை இடையணி; இவ்வாறு உடலின் எல்லா உறுப்புகளுக்கும் ஏற்ற அணிகலன்கள் அளிக்கப்பட்டன. ‘ஆயிரம் நிஷ்கங்களுடன்’ என்பது ஆயிரம் பொற்காசுகளுடன்; யானையை மட்டும் தனியாகக் கொடுத்தால் அது அந்தணருக்குச் சுமையாகும், ஆகவே அதைப் பேணுவதற்கான செல்வமும் உடன் அளிக்கப்பட்டது — இது கொடுப்பவனின் நுட்பமான பார்வை. ‘சத்ருஞ்ஜயன்’ என்பது யானையின் பெயர்; அது மாமனால் அளிக்கப்பட்டது என்பதால், தாய்வழிக் குலத்திலிருந்து பெற்ற அன்புக்குரிய பொருளையும் ராமன் வைத்துக்கொள்ளவில்லை. இவ்வாறு மிக அன்புக்குரியதும் துறக்கப்படும்போதே தானம் முழுமையடைகிறது.

பின்னர் ராமன், பிரம்மா தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனுக்கு உபதேசிப்பது போல, கலக்கமற்ற, அன்புக்குரிய, இனிமையாகப் பேசும் தம்பி சௌமித்ரியிடம் கூறினான்: ‘சௌமித்ரியே, அகஸ்தியரையும் கௌசிகரையும் — அந்தணர்களுள் சிறந்த அவ்விருவரையும் — அழைத்து, நீரால் பயிர் வளர்க்கப்படுவது போல ரத்தினங்களால் அர்ச்சிப்பாயாக. நீண்ட கைகளுடைய ராகவா, ஆயிரம் பசுக்களாலும், பொன்னாலும் வெள்ளியாலும், பெருஞ்செல்வங்களாலும், மணிகளாலும் அவர்களை மகிழ்விப்பாயாக. பக்தியுடன் ஆசிமொழிகளால் கௌசல்யைக்குப் பணிவிடை செய்பவரும், தைத்திரீயர்களின் ஆசாரியரும், கற்றறிந்தவரும், வேதம் அறிந்தவருமானவருக்கு, அந்த அந்தணர் திருப்தியடையும் வரை வாகனங்களையும், பணிப்பெண்களையும், பட்டாடைகளையும் அளிக்கச் செய். சித்திரரதன் என்ற மதிப்புக்குரிய சூதர், அமைச்சர், நெடுநாள் நம்முடன் இருந்தவர் இருக்கிறார்; அவரையும் விலையுயர்ந்த ரத்தினங்களாலும் ஆடைகளாலும் செல்வங்களாலும் மகிழ்வி.’ இங்கே தானத்தின் வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் தவசிகள், பின்னர் குல ஆசாரியர்கள், பின்னர் புரோகிதர்கள், பின்னர் நெடுநாள் பணியாளர்கள்; ஒவ்வொரு தானமும் பெறுபவரின் தகுதிக்கு ஏற்ப வகுக்கப்பட்டுள்ளது. ‘நீரால் பயிர் போல’ என்ற உவமையால் தானத்தின் பலன் சொல்லப்படுகிறது — மழையால் பயிர் வளர்வது போல, தானத்தால் அந்தணர்களின் வேத ஓதலும் தவமும் வளர்கின்றன. பிரம்மா இந்திரனுக்கு உபதேசிப்பது போல என்ற உவமையால், ராமனின் சொல் வெறும் கட்டளையல்ல, சாஸ்திரத்தை ஒட்டிய உபதேசம் என்பது சுட்டப்படுகிறது. தைத்திரீய சாகை யஜுர்வேதத்தைச் சேர்ந்தது; அதன் ஆசாரியர் நாள்தோறும் ஆசிமொழிகளால் கௌசல்யைக்குப் பணிவிடை செய்கிறார், ஆகவே அவர் சிறப்பாகப் பூஜிக்கத்தக்கவர். சித்திரரதன் சூதரும் அமைச்சரும் ஆவார், நெடுநாள் அரச குலத்தில் வாழ்ந்தவர்; ஆகவே அவருக்கு ரத்தினங்கள், ஆடைகள், செல்வங்களுடன் கால்நடைகளும் பசுக்களும் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று ராமன் ஆணையிடுகிறான். இவ்வாறு அந்தணர்களுக்கும் தவசிகளுக்கும் அளித்த பின்பே பணியாளர்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர் — இங்கும் வரிசை காக்கப்படுகிறது.

‘எல்லாச் சிறு கால்நடைகளாலும் ஆயிரம் பசுக்களாலும் அவரை மகிழ்வி. கட சாகையையும் கலாப சாகையையும் ஓதும் தண்டம் ஏந்திய பல மாணவர்கள் இருக்கிறார்களே — நாள்தோறும் வேதம் ஓதுவதில் ஈடுபட்டிருப்பதால் வேறு எதையும் செய்யாதவர்கள், சோம்பலானவர்கள், சுவையான உணவை விரும்புபவர்கள், பெரியோரால் மதிக்கப்படுபவர்கள் — அவர்களுக்கு ரத்தினங்கள் நிறைந்த எண்பது வண்டிகளையும், நெல் சுமக்கும் ஆயிரம் எருதுகளையும், இருநூறு பத்ரக எருதுகளையும் அளிக்கச் செய். சௌமித்ரியே, உணவுக்குச் சுவை சேர்ப்பதற்காக ஆயிரம் பசுக்களை ஏற்பாடு செய். மேகலை அணிந்த பிரம்மசாரிகளின் பெரும் கூட்டம் கௌசல்யையிடம் வந்திருக்கிறது; அவர்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆயிரம் அளிக்கச் செய். லக்ஷ்மணா, அன்னை கௌசல்யை என் தட்சிணையைக் கண்டு மகிழும்படி, அந்த அந்தணர்கள் அனைவரையும் எல்லா வகையிலும் அர்ச்சிப்பாயாக.’ இங்கே ‘தண்டமாணவர்கள்’ என்பது தண்டம் ஏந்திய பிரம்மசாரிகள், ‘மேகலினர்’ என்பது முஞ்சைப் புல்லாலான மேகலை அணிந்தவர்கள்; இரண்டிடத்திலும் வேதம் கற்பதில் ஈடுபட்டவர்களே குறிக்கப்படுகின்றனர். ராமனின் இந்த இறுதி வாக்கியம் தாயை மகிழ்விப்பதற்காகத் தானத்தை நடத்துகிறது. ‘சோம்பலானவர்கள், சுவையான உணவை விரும்புபவர்கள்’ என்ற இரு அடைமொழிகளும் பழிப்பதற்காக அல்ல; பிச்சை எடுக்கச் செல்ல முனையாதவர்கள் என்பதால் ‘சோம்பலானவர்கள்’, சிறந்த உணவை விரும்புவதால் ‘சுவை விரும்பிகள்’ — ஆயினும் ‘பெரியோரால் மதிக்கப்படுபவர்கள்’ என்று அவர்களுடைய பெருமையும் சொல்லப்படுகிறது. சாலிவாகங்கள் நெல்லைச் சுமக்கும் எருதுகள், பத்ரகங்கள் பிற தானியங்களைச் சுமப்பவை; சுவை சேர்ப்பதற்கு என்பது தயிர், நெய் முதலியவற்றுக்காகப் பசுக்கள். இவ்வாறு தானம் ரத்தின வடிவில் மட்டுமல்ல, அன்றாட வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுவதாகவும் இருக்கிறது. ‘அன்னை மகிழும்படி’ என்பது ராமனின் நோக்கத்தைச் சுட்டுகிறது — தானத்தின் பலனை அவன் தனக்கு விரும்பவில்லை, தாயின் மகிழ்ச்சியையே விரும்புகிறான். மகன் காட்டுக்குச் செல்வதால் துயரில் கலங்கிய கௌசல்யை, மகன் செய்த தர்மத்தைக் கண்டு சற்று ஆறுதல் அடைவாள் என்பது ராமனின் கருத்து.

பின்னர் மனிதருள் புலியான லக்ஷ்மணன், சொல்லப்பட்டபடியே அந்தச் செல்வத்தைச் செல்வத்தை அருளும் குபேரனைப் போலத் தானே அந்தணர் தலைவர்களுக்கு அளித்தான். பின்னர் ராமன், கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்து நின்ற தன்னை நம்பி வாழ்பவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்வாதாரத்துக்காக நிறையப் பொருளை அளித்துக் கூறினான்: ‘லக்ஷ்மணனின் இல்லமும், என்னுடைய இந்த வீடும் — ஒவ்வொன்றையும் நான் திரும்பி வரும் வரை வெறுமையாகாமல் வைத்திருக்க வேண்டும்.’ இவ்வாறு துயருற்ற தன்னை நம்பி வாழும் மக்கள் அனைவரிடமும் சொல்லிவிட்டு அவன் கருவூலத் தலைவனிடம் கூறினான்: ‘என் செல்வத்தைக் கொண்டு வாருங்கள்.’ பின்னர் அவனை நம்பி வாழ்ந்த அனைவரும் அவன் செல்வத்தைக் கொணர்ந்தனர்; அங்கே காணத்தக்க பெரும் குவியல் தோன்றியது. பின்னர் மனிதருள் புலியான அவன் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து அந்தச் செல்வத்தை அந்தணர்களுக்கும், சிறுவர்களுக்கும், முதியோருக்கும், ஏழைகளுக்கும் அளிக்கச் செய்தான். இங்கே ‘வெறுமையாகாமல் வைத்திருக்க வேண்டும்’ என்ற சொல்லால் ராமன் திரும்பி வருவான் என்ற உறுதி சுட்டப்படுகிறது — வீடு கைவிடப்படவில்லை, பதினான்கு ஆண்டுகள் காக்கப்பட வேண்டும். ‘செல்வம் அருளும் குபேரனைப் போல’ என்ற உவமையால் லக்ஷ்மணனின் தானத்தின் தாராளம் சுட்டப்படுகிறது. ‘கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த’ என்ற சொல்லால் பணியாளர்களின் துயரம் காட்டப்படுகிறது — அவர்கள் செல்வத்தை வேண்டவில்லை, தலைவன் செல்வதைக் கண்டு அழுகின்றனர். ராமனோ ஒவ்வொருவரின் வாழ்வாதாரத்துக்கும் போதுமான பொருளை அளித்து அவர்களை வீட்டைக் காப்பதில் அமர்த்துகிறான்; இதனால் அவர்களுடைய பிழைப்பும் காக்கப்படுகிறது, மதிப்பும் காக்கப்படுகிறது. செல்வக் குவியல் காணத்தக்கதாக இருந்ததால் அரச குலத்தின் செழிப்பு சுட்டப்படுகிறது; அதை முழுவதும் அவன் வழங்கிவிடுகிறான். சிறுவர்களுக்கும் முதியோருக்கும் ஏழைகளுக்கும் என்று சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்களால் தாமே யாசிக்கவும் இயலாது; ஆகவே அவர்கள்மீது தனிக் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்பது தான தர்மத்தின் மறைபொருள்.

அங்கே கார்க்ய கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த, பழுப்பு நிறமுடைய திரிஜடர் என்ற ஓர் அந்தணர் இருந்தார்; வாழ்வாதாரம் இழந்து, கொழுமுனையும் மண்வெட்டியும் ஏரும் சுமந்து எப்போதும் காட்டில் அலைந்தவர். இளமையான அவருடைய மனைவி, சிறு குழந்தைகளை அழைத்துக்கொண்டு, முதியவரான அவரிடம் கூறினாள்: ‘பெண்களுக்குக் கணவனே தெய்வம்; ஆயினும் கொழுமுனையையும் மண்வெட்டியையும் எறிந்துவிட்டு என் சொல்லைச் செய்யும். தர்மம் அறிந்த ராமனைக் காணும்; ஏதாவது கிடைக்கக்கூடும்.’ மனைவியின் சொல்லைக் கேட்ட அவர், உடலை மறைக்கவும் போதாத கந்தல் ஆடையைப் போர்த்திக்கொண்டு, ராமனின் இல்லம் இருந்த வழியில் புறப்பட்டார். ஒளியால் பிருகுவுக்கும் அங்கிரஸுக்கும் நிகரான அந்தத் திரிஜடரை, மக்கள் கூட்டத்தில் ஐந்தாம் வாயில் வரை யாரும் தடுக்கவில்லை. அவர் ராமனை அணுகிக் கூறினார்: ‘பெரும் வலிமையுடைய அரசகுமாரா, நான் ஏழை, பல மக்களை உடையவன்; வாழ்வாதாரம் இழந்து எப்போதும் காட்டில் வாழ்கிறேன்; என்னைக் கவனிப்பாயாக.’ பின்னர் ராமன் நகைச்சுவையுடன் அவரிடம் கூறினான்: ‘இதுவரை நான் ஓர் ஆயிரம் பசுக்களைக் கூட வழங்கவில்லை; நீர் உம் தடியை எவ்வளவு தூரம் எறிகிறீரோ, அவ்வளவும் உமக்குக் கிடைக்கும்.’ ‘க்ஷதவ்ருத்தி’ என்பது பிழைப்பு அழிந்தவர்; ‘கொழுமுனை, மண்வெட்டி, ஏர் சுமந்தவர்’ என்பதால் அந்தணரும் உழவுத் தொழிலால் வாழ்ந்தார் என்று அவருடைய வறுமையின் ஆழம் சுட்டப்படுகிறது. மனைவியின் சொல் பணிவுடையது — முதலில் ‘கணவனே தெய்வம்’ என்று தன் எல்லையை நிலைநாட்டிவிட்டு, பின்னரே வேண்டுகிறாள். ‘ஐந்தாம் வாயில் வரை’ என்பது அரண்மனையின் ஐந்தாம் சுற்று மதில்; அங்கும் வாயிற்காவலர்கள் அவரைத் தடுக்கவில்லை, ஏனெனில் அவருடைய ஒளி பிருகு அங்கிரஸுக்கு நிகரானது. ராமனின் நகைச்சுவையும் இகழ்ச்சியைக் குறிப்பதல்ல, அந்தணரின் தவ ஒளியைச் சோதிக்கும் வடிவமே. ‘ஓர் ஆயிரம் பசுக்களைக் கூட வழங்கவில்லை’ என்ற ராமனின் சொல் தன் குறைவையே சொல்கிறது, செருக்கை அல்ல; இன்னும் நான் எதுவும் கொடுக்கவில்லை என்பது கருத்து. ‘எவ்வளவு தூரம் எறிகிறீரோ அவ்வளவும் கிடைக்கும்’ என்பதால் தானத்தின் அளவு யாசிப்பவரின் ஆற்றலிலேயே பொதிந்துள்ளது என்ற தனித்துவமான நெறி காட்டப்படுகிறது.

அதைக் கேட்டுப் பரபரப்படைந்த அவர், கந்தல் ஆடையை இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கிக் கட்டி, தடியைச் சுழற்றி முழு உயிர்வலிமையுடன் வேகமாக எறிந்தார். அவர் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்தத் தடி சரயூ நதியைக் கடந்து, பல்லாயிரம் பசுக்கள் நிறைந்த கொட்டிலில் ஒரு காளையின் அருகில் விழுந்தது. தர்மாத்மாவான ராமன் அவரைத் தழுவிக்கொண்டு, அந்தச் சரயூக் கரையிலிருந்து தடி விழுந்த இடம் வரையிலான பசுக்களைத் திரிஜடரின் ஆசிரமத்துக்கு அனுப்பி வைத்தான். பின்னர் அவன் கார்க்யரைத் தேற்றியவாறு கூறினான்: ‘சினம் கொள்ள வேண்டாம்; இது என் நகைச்சுவையே. கடக்க முடியாத உம் ஒளியையே அறிய விரும்பி, இந்தச் செயலுக்கு உம்மைத் தூண்டினேன்; வேறு ஏதாவது வேண்டுமென்று நீர் நினைத்தால் அதையும் கேளும். சத்தியமாகச் சொல்கிறேன் — உமக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை; என்னுடைய செல்வம் எதுவானாலும் அது அந்தணர்களுக்காகவே; உம்மைப் போன்றோருக்கு முறையாக அளிப்பதால்தான் நான் ஈட்டியது புகழ் தருவதாகும்.’ பின்னர் மனைவியுடன் கூடிய மாமுனிவரான திரிஜடர் பசுக் கூட்டத்தை ஏற்று மகிழ்ந்து, புகழையும் வலிமையையும் அன்பையும் இன்பத்தையும் வளர்க்கும் ஆசிகளை அந்த மகாத்மாவுக்கு வழங்கினார். முழுமையான ஆண்மையுடைய அந்த ராமனும், தர்மத்தின் வலிமையால் ஈட்டிய பெருஞ்செல்வத்தை, தகுந்த மரியாதை மொழிகளால் தூண்டப்பட்டவனாக, நெடுநேரம் நண்பர்களிடையே வழங்கினான். அப்போது அங்கே தகுந்த மரியாதை, தானம், பரிவு ஆகியவற்றால் மகிழ்விக்கப்படாத அந்தணனோ, நண்பனோ, பணியாளனோ, ஏழையோ, பிச்சை எடுப்பவனோ ஒருவரும் இல்லை. திரிஜடர் எறிந்த தடி தவ வலிமையாலேயே சரயூவைக் கடந்து சென்றது; இதனால் வறுமையால் அவருடைய ஒளி குன்றவில்லை என்பது அறியப்படுகிறது. ராமன் அவரைத் தழுவியதால் முதலில் தழுவலால் மரியாதை செய்கிறான், பின்னர் பசுக்களை அளிக்கிறான் — தானத்துக்கு முன் மரியாதை என்ற வரிசை. ‘சினம் கொள்ள வேண்டாம்’ என்ற சொல்லால் அவன் நகைச்சுவையின் காரணத்தைத் தானே தெளிவுபடுத்துகிறான், அந்தணரை ஐயத்தில் விடவில்லை. ‘என்னுடைய செல்வம் எதுவானாலும் அது அந்தணர்களுக்காகவே’ என்ற வாக்கியத்தால் அரசச் செல்வத்தின் இயல்பு சொல்லப்படுகிறது — அரசன் அதன் காவலன் மட்டுமே, உரிமையாளன் அல்ல. சர்க்கத்தின் இறுதியில் அனைவரும் மகிழ்விக்கப்பட்டதைச் சொல்லிக் கவிஞர் காட்டுவது — ராமன் புறப்படும்போது யாரையும் திருப்தியற்றவராக விடவில்லை; இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் நகர மக்களின் துயரத்துக்கான காரணமும் நிறுவப்படுகிறது — இவ்வாறு வழங்குபவனின் பிரிவு எப்படி வருந்தத்தக்கதாகாமல் இருக்கும்? ‘பரபரப்படைந்த’ என்ற சொல்லால் திரிஜடரின் ஆர்வம் சுட்டப்படுகிறது; முதியவராக இருந்தும் அவர் முழு உயிர்வலிமையுடன் தடியை எறிகிறார், ஏனெனில் குடும்பத்தைப் பேணுவதே அவர் கவலை. சரயூவைக் கடந்து தடி சென்றதும் கவிஞரால் மிகைக்கூற்றாகச் சொல்லப்படவில்லை, தவ வலிமையின் பலனாகவே சொல்லப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க