॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 33

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

நகர மக்களின் புலம்பல்

சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் ராமன் கால்நடையாகப் புறப்படுதல், மாளிகைகளிலிருந்து நகர மக்கள் காணுதல், அவர்களுடைய பலவகைப் புலம்பலும் பின்தொடரும் உறுதியும், கைகேயியின் மாளிகையில் நுழைதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் தன் உடைமைகள் அனைத்தையும் அந்தணர்களுக்கு அளித்தான். வைதேகியுடன் சேர்ந்து அந்தப் பெருஞ்செல்வத்தை அந்தணர்களுக்கு அளித்துவிட்டு, ராம லக்ஷ்மணர்கள் சீதையுடன் தந்தையைக் காணச் சென்றனர். அப்போது இரு பணியாளர்கள் ஏந்திச் சென்ற அவர்களுடைய ஆயுதங்கள் ஒளிர்ந்தன; அவை மாலைகளால் அணிவிக்கப்பட்டு, சீதையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. பின்னர் செல்வந்தரான மக்கள் மாளிகைகளிலும் மேல்மாடங்களிலும் விமானங்களின் உச்சிகளிலும் ஏறி, செயலற்றவர்களாக அவர்களைப் பார்த்தனர். தெருக்கள் பெருங்கூட்டத்தால் நெரிசலாக இருந்தன, ஆகவே அவற்றில் செல்ல இயலவில்லை; அதனால் மாளிகைகளில் ஏறி, வாடிய அவர்கள் ராகவனைப் பார்த்தனர். அப்போது தம்பியுடனும் சீதையுடனும் கால்நடையாகச் செல்லும் அவனைக் கண்டு, துயரத்தால் தாக்குண்ட உள்ளமுடைய பலர் பலவகைச் சொற்களைக் கூறினர். இங்கே கவிஞர் முதலில் காட்சியை அமைக்கிறார் — அரச வீதியில் கால்நடையாக மூவர், மாளிகைகளில் மௌனமான மக்கள்; இதனாலேயே அயோத்தியின் தலைகீழ் நிலை சுட்டப்படுகிறது. ‘இரு பணியாளர்கள் ஏந்திய ஆயுதங்கள்’ என்ற சொல்லால், ராம லக்ஷ்மணர்கள் தாமே விற்களைச் சுமக்கவில்லை, இரு பணியாளர்கள் அவற்றைச் சுமக்கின்றனர் என்பது அறியப்படுகிறது — இன்னும் அவர்கள் அரசகுமாரர்களே, தவசிகள் அல்லர். சீதை மாலைகளாலும் சந்தனத்தாலும் அவர்களுடைய ஆயுதங்களை அலங்கரித்தது மங்கலப் பயணத்தின் அடையாளம். ‘உதாசீனர்’ (செயலற்றவர்கள்) என்ற சொல் நகர மக்களின் துயரத்தால் உண்டான அசைவற்ற நிலையையே குறிக்கிறது, அலட்சியத்தை அல்ல; எதுவும் செய்ய இயலாத அவர்கள் வெறுமனே பார்க்கின்றனர். ‘வாடியவர்கள்’ என்பது அவர்களுடைய மனநிலை.

‘யார் செல்லும்போது பெரிய நால்வகைப் படை பின்தொடர்ந்ததோ, அவனை இப்போது தனியனாக, சீதையுடன், லக்ஷ்மணன் ஒருவனே பின்தொடர்கிறான். செல்வத்தின் சுவையறிந்தவனும், இன்பங்களின் பெரும் சுரங்கமுமாக இருந்தும், தர்மத்தின் மீதுள்ள மதிப்பால் தந்தையின் சொல்லைப் பொய்யாக்க அவன் விரும்பவில்லை. முன்பு வானில் திரியும் உயிர்களாலும் காண முடியாதிருந்த அந்தச் சீதையை இன்று அரச வீதியில் நிற்கும் மக்கள் காண்கின்றனர். நறுமணப் பூச்சுக்குப் பழகிய, செஞ்சந்தனம் பூசும் அந்தச் சீதையை மழையும் வெயிலும் குளிரும் விரைவிலேயே நிறம் மங்கச் செய்யும். இன்று தசரதர் நிச்சயமாக ஏதோ ஒரு பூதத்தால் பீடிக்கப்பட்டுப் பேசுகிறார்; அன்புக்குரிய மகனை நாடுகடத்துவது அரசருக்குத் தகாது. குணமற்ற மகனையும் நாடுகடத்துவது எப்படி நிகழும்? தன் நடத்தையாலேயே இந்த உலகை வென்றவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ?’ இவ்வாறு நகர மக்கள் ராமனின் துறவையும் சீதையின் மென்மையையும் நினைத்துப் புலம்புகின்றனர்; அரசரை அவர்கள் நேரடியாகப் பழிக்கவில்லை, ‘பூதத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்’ என்று சொல்லி அவருடைய குற்றத்தைத் தெய்வத்தின் மீது சுமத்துகின்றனர். ‘பொய்யாக்க விரும்பவில்லை’ என்ற வாக்கியத்தில் நகர மக்களின் புகழ்ச்சியும் பழிப்பும் ஒருசேர உள்ளன — ராமனின் சத்தியப் பற்று போற்றத்தக்கது, ஆனால் அதனாலேயே அயோத்தி வெறுமையாகிறது. சீதையின் வர்ணனையில் கவிஞர் மென்மையையே முதன்மைப்படுத்துகிறார் — வானில் திரிபவர்களாலும் காணப்படாதவள் இன்று வழியில் அனைவராலும் காணப்படுகிறாள்; இதுவே அவர்கள் துயரத்தின் முக்கியக் காரணம்.

‘கொடுமையின்மை, இரக்கம், கேள்வியறிவு, நல்லொழுக்கம், புலனடக்கம், மன அமைதி — இந்த ஆறு குணங்கள் மனிதருள் காளையான இந்த ராகவனை அழகுபடுத்துகின்றன. ஆகவே கோடையில் நீர் வற்றுவதால் நீர்வாழ் உயிர்கள் துன்புறுவது போல, அவனுக்கு நேர்ந்த இந்தத் தீங்கால் மக்கள் மிகவும் துன்புறுகின்றனர். வேருக்குத் தீங்கு நேர்ந்தால் பூவும் காயும் நிறைந்த மரம் உலர்வது போல, உலகத்தின் தலைவனான இவனுக்கு நேர்ந்த துன்பத்தால் உலகம் முழுவதும் துன்புறுகிறது. பேரொளி கொண்ட, தர்மமே சாரமான இவனே மனிதர்களின் வேர்; மற்ற மக்கள் இவனுடைய பூவும் காயும் இலையும் கிளைகளும்.’ இங்கே மூன்று எடுத்துக்காட்டுகள் வரிசையாக வைக்கப்பட்டுள்ளன — நீர்நிலை, மரம், வேர் — மூன்றும் ஒரே பொருளை வளர்க்கின்றன: ராமன் அரசகுமாரன் மட்டுமல்ல, மக்களின் வாழ்வுக்கே ஆதாரம். ஆறு குணங்களை எண்ணுவதில் கொடுமையின்மையும் இரக்கமும் முதலில் சொல்லப்பட்டுள்ளன, ஏனெனில் அரசனின் முதல் கடமை அகிம்சையும் கருணையும். ‘சுருதம்’ என்பது வேத சாஸ்திரங்களைக் கேட்டறிதல், ‘சீலம்’ நல்லொழுக்கம், ‘தமம்’ புலனடக்கம், ‘சமம்’ மனவடக்கம் — இவ்வாறு வெளிப்புறமும் உள்ளுமான இருவகைக் குண இணைகள் எண்ணப்படுகின்றன. ‘ஔதக ஸத்துவங்கள்’ என்பவை நீர்வாழ் உயிர்கள்; கோடையில் நீர் வற்றும்போது அவை துடிப்பது போல, ராமனைப் பிரிவதால் மக்கள் துன்புறுகின்றனர் என்பது எடுத்துக்காட்டின் கருத்து. இங்கே ‘புருஷர்ஷபம்’ என்ற சொல்லில் ‘புருஷ’ + ‘ருஷப’ என்று குணசந்தி நிகழ்கிறது; காளையைப் போலச் சிறந்தவன் என்று உவமைத்தொகையாகப் பொருள்படுகிறது.

‘ஆகவே நாமும் லக்ஷ்மணனைப் போல, மனைவியருடனும் உறவினருடனும் விரைந்து, ராகவன் செல்லும் வழியிலேயே செல்லும் அவனைப் பின்தொடர்வோம். தோட்டங்களையும் வயல்களையும் வீடுகளையும் துறந்து, ஒரே இன்பதுன்பம் உடையவர்களாகத் தர்மவானான ராமனைப் பின்தொடர்வோம். நம் வீடுகள் — புதைத்த செல்வம் தோண்டி எடுக்கப்பட்டவையாக, முற்றங்கள் சிதைக்கப்பட்டவையாக, செல்வமும் தானியமும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டவையாக, சாரம் முழுவதும் பறிக்கப்பட்டவையாக ஆகட்டும்; புழுதி படிந்து, தேவதைகளால் கைவிடப்பட்டு, வளைகளிலிருந்து வெளியேறி ஓடும் எலிகளால் நிறைந்து, நீரும் புகையும் அற்று, பெருக்குதல் இல்லாமல், பலிச் சடங்கும் வேள்வியும் மந்திரமும் ஹோமமும் ஜபமும் அழிந்து, பஞ்சத்தால் போல உடைந்து, உடைந்த பாத்திரங்களுடன் ஆகட்டும்; நம்மால் கைவிடப்பட்ட அந்த வீடுகளைக் கைகேயி அடையட்டும்.’ இங்கே நகர மக்களின் சினம் வீட்டைத் துறக்கும் உறுதியால் வெளிப்படுகிறது — அவர்கள் கைகேயியைச் சபிக்கவில்லை, வெறுமையான பாழ் நகரத்தையே அவளிடம் ஒப்படைக்கின்றனர். ‘தேவதைகளால் கைவிடப்பட்டவை’ என்பதால் வீட்டின் மரணமே சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் பலியும் ஹோமமும் ஜபமும் இல்லாத இடத்தில் தேவதைகள் தங்குவதில்லை. ‘ஒரே இன்பதுன்பம் உடையவர்கள்’ என்ற சொல்லால் நகர மக்களின் உறுதியின் ஆழம் சுட்டப்படுகிறது — அவர்கள் வழியில் பின்தொடர்வது மட்டுமல்ல, ராமனின் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் பங்குகொள்வார்கள். ‘புதைத்த செல்வம் தோண்டி எடுக்கப்பட்டவை’ என்பதால் நிலத்தில் புதைத்த செல்வமும் தோண்டி எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது; ‘முற்றங்கள் சிதைக்கப்பட்டவை’ என்பதால் முற்றத்தின் தரையும் தோண்டப்படுகிறது — இவ்வாறு வீட்டில் எதுவும் எஞ்சுவதில்லை. ‘வளைகளிலிருந்து வெளியேறிய எலிகளால் நிறைந்தவை’ என்பது வீட்டைக் கைவிட்ட பின் உண்டாகும் அவலநிலையைச் சித்திரிக்கிறது.

‘ராகவன் எந்த வழியில் செல்கிறானோ அந்தக் காடே நகரமாகட்டும்; நம்மால் கைவிடப்பட்ட இந்த நகரம் காடாகட்டும். கோரைப்பல் கொண்டவையும் பாம்புகளும் தம் வளைகளையும், விலங்குகளும் பறவைகளும் மலைச்சரிவுகளையும், யானைகளும் சிங்கங்களும் காடுகளையும் நமக்கு அஞ்சிக் கைவிடட்டும். நம்மால் கைவிடப்பட்ட நாட்டை அவை அடையட்டும், நாம் வாழப்போகும் இடத்தை அவை கைவிடட்டும்; புல்லையும் ஊனையும் பழங்களையும் உண்ணும் கொடிய விலங்குகளுக்கும் மான்களுக்கும் பறவைகளுக்குமான நாடாக இது ஆகட்டும். மகனுடனும் உறவினருடனும் கைகேயி இதை அடையட்டும்; நாம் அனைவரும் ராகவனுடன் காட்டில் மனநிறைவுடன் வாழ்வோம்.’ இவ்வாறு பல மக்களால் சொல்லப்பட்ட பலவகைச் சொற்களை ராகவன் கேட்டான்; கேட்டும் அவன் மனம் மாறவில்லை. இங்கே நகர மக்களின் சொல்லில் நகரத்துக்கும் காட்டுக்குமான தலைகீழ் மாற்றம் வர்ணிக்கப்படுகிறது — ராமன் இருக்கும் இடமே நகரம், அவன் இல்லாத இடம் காடே. ராமனின் மனமோ மாறவில்லை — இனிய சொற்களாலும் பழிச் சொற்களாலும் அவன் அசைக்கப்படுவதில்லை என்பதே அவன் உறுதியின் அடையாளம். ‘வளைகளையும் மலைச்சரிவுகளையும் காடுகளையும் கைவிடட்டும்’ என்ற சொல்லால், தாங்கள் வருவதைக் கண்டு காட்டு உயிர்களும் அஞ்சி ஓடிவிடும் என்று நகர மக்கள் சொல்கின்றனர்; இதனால் அவர்களுடைய கூட்டத்தின் பெருக்கம் சொல்லப்படுகிறது. ‘அவன் மனம் மாறவில்லை’ என்பதே சர்க்கத்தின் மைய வாக்கியம் — நகர மக்களின் துயரம் முழுமையானது, ராமனின் உள்ளமோ அசையாதது. ‘நிர்வ்ருதர்’ (மனநிறைவுடையவர்) என்ற சொல்லால் காட்டிலும் தங்களுக்கு இன்பம் இருக்கும் என்ற அவர்களுடைய உறுதியான நம்பிக்கை சுட்டப்படுகிறது.

பின்னர் மதம் கொண்ட யானையைப் போன்ற நடையுடைய அந்தத் தர்மாத்மா மீண்டும் அன்னை கைகேயியின், கைலாச மலையுச்சியைப் போல ஒளிரும் மாளிகையை நோக்கிச் சென்றான். பணிவுள்ள வீரர்கள் நிறைந்த அந்த அரச மாளிகையில் நுழைந்து, அருகிலேயே நின்றிருந்த வாடிய சுமந்திரனைக் கண்டான். அப்போது துயருற்ற உறவினர்களைக் கண்டபோதும் அவன் துயரமற்ற தோற்றத்துடன், புன்னகைப்பவன் போல இருந்தான்; தந்தையைக் காணவும் தந்தையின் கட்டளையை முறைப்படி நிறைவேற்றவும் விரும்பி அவன் சென்றான். ஆனால் துயருற்ற தோற்றமுடைய அரசரிடம் செல்லவிருக்கும் இக்ஷ்வாகுவின் மகனான மகாத்மா ராமன், முதலில் சுமந்திரனைக் கண்டு, தந்தைக்குத் தன் வருகையைத் தெரிவிப்பதற்காக அங்கேயே நின்றான். தந்தையின் கட்டளைப்படி காட்டுக்குள் புகுவதில் உறுதியான முடிவு கொண்ட அந்த ராகவன் சுமந்திரனைக் கண்டு கூறினான்: ‘என் வருகையை அரசருக்குத் தெரிவியுங்கள்.’ இங்கே சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சுமந்திரன் அரசருக்குத் தெரிவிப்பான். ‘புன்னகைப்பவன் போல’ என்ற சொல்லால் ராமனின் வெளிப்புற உறுதி சொல்லப்படுகிறது; ‘தெரிவிப்பதற்காக நின்றான்’ என்பதால் அவன் மரபைக் காப்பது சொல்லப்படுகிறது — மகனாக இருந்தும் அவன் தெரிவிக்கப்படாமல் தந்தையின் அருகில் நுழைவதில்லை. ‘மதம் கொண்ட யானையைப் போன்ற நடை’ என்ற உவமையால் ராமனின் நடையின் கம்பீரமும் உறுதியும் சுட்டப்படுகின்றன; துயரில் கலங்கிய நகரத்திலும் அவன் அடி தடுமாறவில்லை. ‘கைலாச மலையுச்சியைப் போல ஒளிரும்’ என்பதால் கைகேயியின் மாளிகையின் வெண்மை வர்ணிக்கப்படுகிறது — வெளியே வெண்மை, உள்ளேயோ அங்கேதான் எல்லாக் கேடும் தோன்றியது; இந்த முரண் நிழல் கவிஞர் கருதியதே. சுமந்திரனுக்கு ‘வாடிய’ என்ற அடைமொழியால் அரசரின் நிலை மறைமுகமாகவே தெரிவிக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रयस्त्रिंशः सर्गः॥ ३३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க