॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 24

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கௌசல்யையின் புலம்பல்

புலம்பும் கௌசல்யை மகனுடன் காட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறாள்; கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதே பெண்ணின் தர்மம் என்று உணர்த்தி ராமன் அவளைத் தடுக்கிறான், அவள் இசைவையும் பெறுகிறான்

முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணனின் கடுமையான முயற்சி வாதத்தைத் தணித்துவிட்டு, ராமன் தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதிலேயே உறுதியாக நின்றான். அவ்வாறு முடிவு செய்த அவனைக் கண்டு கௌசல்யை கண்ணீரால் தொண்டை அடைக்க, தர்மம் நிறைந்த சொல்லைக் கூறினாள். அவள் புலம்புகிறாள்: ‘துயரத்தைக் கண்டறியாதவனும், தர்மாத்மாவும், எல்லா உயிர்களிடமும் இனிமையாகப் பேசுபவனும், தசரதருக்கு என்னிடம் பிறந்தவனுமானவன் எப்படி உஞ்சவிருத்தியால் வாழ்வான்?’ இங்கே ‘உஞ்சம்’ என்பது வயலில் சிந்திய தானிய மணிகளைப் பொறுக்குதல்; அரசகுமாரனுக்கு அத்தகைய வாழ்க்கை என்ற கற்பனையே தாயின் நெஞ்சைப் பிளக்கிறது. ‘யாருடைய பணியாளரும் அடிமைகளும் சுவையான உணவை உண்கிறார்களோ, அந்த ராமன் காட்டில் கிழங்குகளையும் பழங்களையும் எப்படி உண்பான்? குணவானும் அரசனுக்கு அன்பனுமான காகுத்ஸ்தன் நாடுகடத்தப்படுகிறான் என்பதைக் கேட்டு யார் நம்புவார், யாருக்குத்தான் அச்சம் உண்டாகாது? எல்லாவற்றையும் ஆணையிடும் விதி உலகில் நிச்சயமாக வலியது; ஏனெனில் உலகோர் அனைவருக்கும் இனியவனான நீயும் காட்டுக்குச் செல்லப் போகிறாய்.’ இவ்வாறு தாய் முதலில் மகனுடைய உடல் துன்பத்தை நினைக்கிறாள், பின்னர் உலகின் வியப்பை, இறுதியில் தெய்வத்தின் வலிமையை — இருபத்திரண்டாம் சர்க்கத்தில் ராமன் சொன்னதையே. ஆனால் ராமன் வாயில் அது சமநிலைக்குக் காரணமாக இருந்தது; தாயின் வாயிலோ அதுவே புலம்பலுக்குக் காரணமாகிறது; ஒரே கொள்கை இரு உள்ளங்களில் வெவ்வேறு விளைவுகளைத் தருகிறது. ‘ராமாபிராமன்’ என்ற சொல்லில் பெயரின் பொருத்தம் சுட்டப்படுகிறது — எல்லோருக்கும் இனியவனே காட்டுக்குப் போகிறான் என்ற முரண்.

பின்னர் கௌசல்யை ஒப்பற்ற உருவகத்தால் தன் துயரை வர்ணிக்கிறாள். அவள் கூறுகிறாள்: ‘என்னுள்ளிருந்து பிறந்த இந்தத் துயர நெருப்புக்கு, உன்னைக் காணாமையே காற்று; புலம்பலால் உண்டாகும் துன்பமே சமித்துகள்; அழுது சிந்தும் கண்ணீரே இடப்படும் ஆகுதி; கவலையால் எழும் பெருமூச்சே பெரும் புகை; நீ திரும்பி வருவது பற்றிய கவலையே இதன் பிறப்புக்குக் காரணம்; பெருமூச்சின் சோர்வே இதன் தோற்றுவாய். மகனே, உன்னைப் பிரிந்த என்னை இங்கே அது மேலும் மெலியச் செய்து, பனிக்காலம் முடிந்ததும் நெருப்பு உலர்ந்த புதரை எரிப்பது போல முற்றிலும் எரித்துவிடும்.’ இங்கே அக்னிஹோத்திரத்தின் எல்லா அங்கங்களும் — காற்று, சமித்து, ஆகுதி, புகை — துயரத்தின் அங்கங்களாகக் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளன; இந்த உருவகத் தொடரே இச்சர்க்கத்தின் அணிநயம் மிக்க இடம். பின்னர் அவள் எளிமையாகவே வேண்டுகிறாள்: ‘பசு செல்லும் தன் கன்றைப் பின்தொடர்கிறதல்லவா; அதுபோல நானும், குழந்தாய், நீ எங்கே செல்வாயோ அங்கே உன்னைப் பின்தொடர்வேன்.’ பசுவும் கன்றும் என்ற எடுத்துக்காட்டால் தாயன்பின் இயல்புத்தன்மை காட்டப்படுகிறது; இங்கே தர்க்கம் இல்லை, இயற்கையே சான்று. ஆறாம், ஏழாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் (சீராய்வுப் பதிப்பில்) இல்லை; இவை வல்கேட் பாடத்தின் அணிச்செழுமையையே காட்டுகின்றன. எட்டாம் சுலோகத்தில் ‘நெருப்பு உலர்ந்த புதரை எரிப்பது போல’ என்ற உவமையால் துயரத்தின் விரைவும் எரிக்கும் தன்மையும் வெளிப்படுகின்றன — உலர்ந்த புல் கணப்பொழுதில் சாம்பலாவது போல, பிரிவுற்ற தாயும்.

தாய் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்ட மனிதருள் காளையான ராமன் பெரிதும் துயருற்ற அன்னையிடம் கூறினான். முதலில் அவன் உண்மை நிலையை அவளுக்கு நினைவூட்டுகிறான்: ‘கைகேயியால் அரசர் வஞ்சிக்கப்பட்டார்; நானோ காட்டை அடைக்கலமாகக் கொண்டேன்; நீங்களும் அவரைக் கைவிட்டால், அவர் நிச்சயம் உயிர் வாழமாட்டார்.’ இங்கே ராமன் கட்டளையிடவில்லை, விளைவையே காட்டுகிறான் — தந்தையின் உயிர் தாயின் அருகாமையிலேயே பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னர் தர்மத்தைக் கூறுகிறான்: ‘கணவனைக் கைவிடுவது பெண்ணுக்கு மிகக் கொடிய செயல்; அது இகழப்படுவது; மனத்தாலும் நீங்கள் அதைச் செய்யக் கூடாது. உலகாளும் என் தந்தை காகுத்ஸ்தர் உயிருடன் இருக்கும் வரை அவருக்குப் பணிவிடை செய்யுங்கள்; அதுவே என்றுமுள்ள தர்மம்.’ இங்கே ‘மனத்தாலும்’ என்ற சொல் நுட்பமானது — செயலால் என்பது ஒருபுறம் இருக்க, எண்ணத்தாலும் கணவனைக் கைவிடலாகாது. இவ்வாறு ராமன் தாயின் அன்பைக் கண்டிக்கவில்லை; அவளுடைய தர்மத்தை வேறிடத்தில் காட்டி, பின்தொடர்வதிலிருந்து அவளைத் திருப்புகிறான். இங்கே ராமனின் வாதம் இருவகை — முதலாவது இரக்கத்தின் அடிப்படையில் (தந்தை இறந்துவிடுவார்), இரண்டாவது சாஸ்திரத்தின் அடிப்படையில் (கணவனைக் கைவிடுவது இகழப்படுவது); இரண்டின் மையமும் தாயின் சொந்த நலன் அல்ல, பிறரைக் காப்பதே.

ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் மங்கலத் தோற்றமுடைய கௌசல்யை மிகவும் மகிழ்ந்து, சிரமமின்றிச் செயலாற்றும் ராமனிடம் ‘அப்படியே’ என்றாள். ஆனால் தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன் அதனாலேயே திருப்தியடையவில்லை; பெரிதும் துயருற்ற அன்னையிடம் மீண்டும் கூறினான்: ‘நானும் நீங்களும் தந்தையின் சொல்லை நிறைவேற்ற வேண்டும்; அரசரே எல்லோருக்கும் கணவர், குரு, சிறந்தவர், தலைவர், பிரபு. இந்த ஒன்பதும் ஐந்துமான ஆண்டுகள் பெருங்காட்டில் உலவிவிட்டு, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உங்கள் சொல்லின்படி நடப்பேன்.’ இங்கே ‘ஒன்பதும் ஐந்தும்’ என்று எண் பிரித்துச் சொல்லப்படுகிறது — ‘பதினான்கு’ என்று ஒரே சொல்லில் சொல்லக்கூடியதை இரண்டாகப் பிரித்துச் சொல்லிக் கவிஞர் காலத்தின் நீளத்தைச் சுட்டுகிறார்; ‘உங்கள் சொல்லின்படி நடப்பேன்’ என்பதால் தாயின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதாக வாக்களிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், மகன்மீது பாசம் கொண்ட கௌசல்யை கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், பெரிதும் துயருற்று, அன்பு மகனுக்கு மறுமொழி கூறினாள். அவளுடைய ஏற்பு கணநேரமே நீடித்தது; அன்பு மீண்டும் வேண்டுதலாக எழுகிறது. இங்கே கவிஞர் தாயின் மன ஊசலாட்டத்தை மிக இயல்பாகச் சித்திரிக்கிறார் — அவள் சாஸ்திரத்தை ஏற்கிறாள், பின்னர் மீண்டும் மறக்கிறாள்; இதுவே துயரத்தின் அடையாளம். ‘பெரிதும் துயருற்ற’ என்ற அடைமொழி பத்தாம் சுலோகத்திலும் பதினைந்தாம் சுலோகத்திலும் மீண்டும் வருகிறது; இது அவளுடைய மாறாத துயரத்தைச் சுட்டுகிறது.

அவள் கூறுகிறாள்: ‘ராமா, இந்தச் சக்களத்திகளின் நடுவே வாழ்வது எனக்கு இயலாது; காகுத்ஸ்தா, தந்தையின் விருப்பத்தால் நீ போக முடிவு செய்துவிட்டால், காட்டு மானைப் போல என்னையும் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்.’ அவ்வாறு அழுகின்ற அவளைக் கண்டு ராமனும் அழுதுகொண்டே கூறினான்: ‘உயிருடன் இருக்கும் பெண்ணுக்குக் கணவனே தெய்வம், அவனே தலைவன்; உங்களுக்கும் எனக்கும் இன்று அரசரே ஆணையிடும் பிரபு. உலகைக் காக்கும் அறிவார்ந்த அரசர் இருக்க நாம் அநாதைகள் அல்லர். பரதனும் தர்மாத்மா, எல்லா உயிர்களிடமும் இனிமையாகப் பேசுபவன்; அவன் எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபாடுடையவன் ஆதலால் உங்களைப் பேணி நடப்பான்.’ இங்கே ராமன் இரண்டு ஆறுதல்களைத் தருகிறான் — ஒன்று, அரசர் உயிருடன் இருக்கிறார்; மற்றொன்று, பரதன் தர்மத்தில் ஈடுபாடுடையவன்; ஆகவே தாய் அநாதையாவாள் என்ற அச்சம் அடிப்படையற்றது. ‘சக்களத்திகளின் நடுவே’ என்ற சொல்லால் கௌசல்யையின் உண்மையான அச்சம் வெளிப்படுகிறது — மகன் போனபின் அவள் கைகேயிக்குக் கட்டுப்பட்டவளாவாள் என்பது. ராமன் அந்த அச்சத்தையும் மறைமுகமாகவே நீக்குகிறான். ‘ந ஹ்யநாதா வயம் ராஜ்ஞா’ (அரசர் இருக்க நாம் அநாதைகள் அல்லர்) என்ற அரைச் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது வல்கேட் பாடத்துக்கே உரியது; அதனால் இந்தச் சுலோகம் முதல் வல்கேட் பாடத்தின் சுலோகப் பிரிவு திறனாய்வுப் பதிப்பைவிட அரைச் சுலோகம் முன்னே நகர்கிறது. ராமனின் அழுகையும் இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது — ‘அழுதுகொண்டே கூறினான்’; எங்கும் உறுதியுடன் இருக்கும் அவனும் தாயின் முன் கண்ணீரை அடக்கவில்லை.

‘நான் புறப்பட்ட பின் அரசர் மகனைப் பிரிந்த துயரத்தால் சிறிதும் களைப்படையாதபடி கவனத்துடன் செய்யுங்கள்; இந்தக் கொடிய துயரம் அவரை அழித்துவிடாதபடி, முதிய அரசருக்கு நலமானதை எப்போதும் ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் செய்யுங்கள்.’ பின்னர் ராமன் பொதுவான பெண்ணறத்தைக் கூறுகிறான்: ‘விரதங்களிலும் உண்ணாநோன்புகளிலும் ஈடுபட்டு மிகச் சிறந்தவளாக இருந்தாலும், கணவனைப் பின்பற்றி நடக்காத பெண் பாவிகளின் கதியை அடைவாள். கணவனுக்குச் செய்யும் பணிவிடையாலேயே பெண் உயர்ந்த சுவர்க்கத்தை அடைகிறாள். பிற தெய்வங்களை வணங்குவதிலிருந்தும் பூஜிப்பதிலிருந்தும் விலகியவளாக இருந்தாலும், கணவனுக்கு இனியதிலும் நலமானதிலும் ஈடுபட்டுப் பணிவிடையே செய்ய வேண்டும். இதுவே பெண்ணுக்கு என்றுமுள்ள தர்மம்; வேதத்திலும் உலகிலும் கேட்கப்பட்டது, நினைவுகூரப்பட்டது. தேவியே, எனக்காக நீங்கள் எப்போதும் அக்னிகாரியங்களில் மலர்களால் தேவர்களையும், மதிப்புக்குரிய அந்தணர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாறு என் வருகையை எதிர்பார்த்துக் காலத்தைக் காத்திருங்கள்.’ இங்கே உபதேசம் சாஸ்திர வாக்காகச் சொல்லப்பட்டாலும், அதன் நோக்கம் தாயின் மன உறுதியே. ராமன் வறண்ட சாஸ்திரத்தை ஓதவில்லை; தாயைச் செயலில் ஈடுபடுத்துகிறான், அவள் துயரம் செயலாக மாறும்படி. ‘எனக்காக’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் காப்பையே அவளுடைய வழிபாட்டின் நோக்கமாக்குகிறான் — இதனால் தாய் தன்னைப் பயனற்றவளாகக் கருதமாட்டாள்.

‘நியமத்துடனும், அளவான உணவுடனும், கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் ஈடுபட்டும் வாழுங்கள்; நான் திரும்பி வந்ததும் உங்கள் பெருவிருப்பம் நிறைவேறும் — தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்த மகாராஜா உயிருடன் இருப்பாரானால்.’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும், கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன், மகனைப் பிரியும் துயரத்தால் வாடிய கௌசல்யை ராமனிடம் கூறினாள்: ‘மகனே, செல்வதில் நன்கு உறுதிப்பட்ட உன் மனத்தைத் திருப்ப என்னால் இயலாது; வீரனே, காலத்தை வெல்வது நிச்சயம் அரிது. பிரபுவே, செல் மகனே, ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் இரு; உனக்கு என்றும் நலம் உண்டாகட்டும்.’ பின்னர் ஆறு அடிச் சுலோகத்தால் அவள் தன் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறாள்: ‘நீ மீண்டும் திரும்பியதும் என் களைப்பு நீங்கும்; பெரும்பேறு பெற்ற நீ நோக்கம் நிறைவேறி, விரதத்தை முடித்துத் திரும்பி வந்து, தந்தையின் கடனிலிருந்து விடுபட்டதும், நான் மிக்க இன்பத்துடன் உறங்குவேன்.’ இங்கே தாயின் சொல் எதிர்ப்பிலிருந்து ஆசீர்வாதமாக மாறுகிறது; அவள் துயரம் தணியவில்லை, ஆனால் இப்போது அது காத்திருப்பின் வடிவை எடுக்கிறது. ‘மிக்க இன்பத்துடன் உறங்குவேன்’ என்ற சொல் வரவிருக்கும் உறக்கமற்ற இரவுகளைக் குறிக்கிறது — மகன் திரும்பும் வரை அவளுக்கு இனிய உறக்கம் இல்லை என்பது குறிப்புப் பொருள். ‘தந்தையின் கடனிலிருந்து விடுபடுதல்’ என்பதால் வனவாசத்தின் நோக்கம் தாயின் பார்வையில் சொல்லப்படுகிறது — தண்டனை அல்ல, கடன் தீர்த்தலே.

‘மகனே, உலகில் விதியின் போக்கு என்றும் அறிய அரிதானது — ராகவா, அது என் சொல்லைத் தள்ளிவிட்டு உன்னைத் தூண்டுகிறது. நீண்ட கைகளுடையவனே, இப்போது செல்; மகனே, நலமுடன் திரும்பி வந்து, அமைதியான, மென்மையான, இனிய சொற்களால் என்னை மகிழ்விப்பாய். சடையும் மரவுரியும் தரித்துக் காட்டிலிருந்து திரும்பி வந்த உன்னை, மகனே, நான் காணும் அந்தக் காலம் இப்போதே வருமோ?’ இங்கே ‘அந்தக் காலம் வருமோ’ என்பது ஐயத்தைக் குறிக்கும் சொல் — தாய் மீண்டும் காண்பதை விரும்புகிறாள், ஆனால் உறுதியாகச் சொல்லவில்லை; இதனால் அவள் உள்ளத்தின் தளர்ச்சி சுட்டப்படுகிறது. பின்னர் நிறைவு — வனவாசத்தை உறுதிசெய்த ராமனைத் தேவி மிகுந்த மனத்துடன் கண்டாள்; ராமனிடம் மங்கலமான சொற்களைக் கூறினாள்; அவனுக்கு நலம் வேண்டும் சடங்கை (ஸ்வஸ்த்யயனத்தை) செய்ய விரும்பினாள். ‘மிகுந்த மனத்துடன்’ என்பது ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் என்று பொருள்; துயரத்திலிருந்து எழுந்து அவள் மங்கலச் செயலில் ஈடுபட்டாள். அடுத்த சர்க்கத்தில் அந்த ஸ்வஸ்த்யயனமே விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; அங்கே கௌசல்யை மகனைக் காக்குமாறு எல்லாத் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் வேண்டுகிறாள். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் புலம்பலில் தொடங்கி மங்கலச் செயலில் ஓய்வடைகிறது — துயரம் நீங்கவில்லை, ஆனால் இப்போது அது ஒரு திசையைப் பெற்றுவிட்டது. இதுவே வால்மீகியின் நெறி — துயரம் செயலால் தணிகிறது, சொல்லால் அல்ல.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः॥ २४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க