॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 23

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணனின் முயற்சி வாதம்

சினத்தால் கொழுந்துவிட்டெரியும் லக்ஷ்மணன் தெய்வ வாதத்தை மறுக்கிறான், மனித முயற்சியே தலைசிறந்த சான்று என்று நிலைநாட்டுகிறான், முடிசூடிக்கொள்ளுமாறு ராமனை வற்புறுத்தி வேண்டுகிறான்

ராமன் இவ்வாறு பேசியபோது லக்ஷ்மணன் தலைகவிழ்ந்தவன் போல் ஆனான்; சிந்தித்ததும் சட்டென்று துயரத்துக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் நடுவே நின்றான். இங்கே ‘நடுவே’ என்ற சொல் அழகானது — அண்ணனின் அரசு பறிபோனதால் துயரம், அவன் தர்மத்தில் கொண்ட உறுதியால் மகிழ்ச்சி; இரண்டுக்கும் இடையே அவன் உள்ளம் ஊசலாடுகிறது. பின்னர் அந்த மனிதருள் காளை புருவங்களுக்கு நடுவே புருவத்தை நெரித்து, புற்றில் உள்ள சினந்த பெரும்பாம்பைப் போலச் சீறினான். புருவம் நெரிந்த அவன் முகம் அப்போது பார்க்கவும் இயலாததாக இருந்தது — சினந்த சிங்கத்தின் முகம் போலத் தோன்றியது. யானை தன் துதிக்கையின் நுனியை அசைப்பது போலத் தன் கையின் நுனியை அசைத்து, கழுத்தைக் குறுக்காகவும் மேலாகவும் உடலில் சாய்த்து, கடைக்கண்ணால் குறுக்காக நோக்கியபடி அண்ணனிடம் கூறினான்: ‘பொருத்தமற்ற இடத்தில் இந்தப் பெரும் பரபரப்பு யாருக்கு உண்டானதோ...’ இங்கே வாக்கியம் நடுவிலேயே அறுபட்டு அடுத்த சுலோகத்துடன் இணைகிறது; இதுவே லக்ஷ்மணனின் கொந்தளிப்பின் அடையாளம். கவிஞர் இங்கே மூன்று உவமைகளை வரிசையாகப் பயன்படுத்துகிறார் — பாம்பு, சிங்கம், யானை; அவற்றால் கோபத்தின் மூன்று வெளிப்பாடுகள் — பெருமூச்சு, முகத்தின் மாறுபாடு, உடல் அசைவு — சுட்டப்படுகின்றன. முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் லக்ஷ்மணனைச் சினத்தால் கண் விரிந்தவனாகக் கண்டான்; இங்கேயோ அந்தச் சினம் சொல்லிலேயே ஏறுகிறது. ‘திர்யக்’ (குறுக்காக) என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது — கழுத்தின் அசைவிலும் பார்வையிலும்; இதனால் நேருக்கு நேர் பார்க்கவும் பொறுக்க முடியாத நிலை வெளிப்படுகிறது.

லக்ஷ்மணன் கூறுகிறான்: ‘தர்மத்தில் குறை நேரும், உலகுக்குப் பெரும் ஐயம் எழக்கூடாது என்ற காரணத்தால் உம்மைப் போன்ற கலங்காத மனிதர் இதை எப்படிச் சொல்லலாம்? இத்தகைய வீரரான க்ஷத்திரியருள் சிறந்தவராக இருந்துகொண்டு, வீரமற்ற, இழிந்த, ஆற்றலற்ற தெய்வத்தை ஏன்தான் புகழ்கிறீர்?’ இங்கே ‘சௌண்டீர’ (வீரன்) என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது — வீரன் வீரத்தையே புகழ வேண்டும், வீரியமற்ற தெய்வத்தை அல்ல என்பது குறிப்புப் பொருள். பின்னர் அவன் நேரடியாகக் குற்றம் சாட்டுகிறான்: ‘அந்த இரு பாவிகள் விஷயத்தில் உமக்கு ஏன் ஐயம் எழவில்லை? தர்மம் என்ற போர்வையில் ஒட்டிக்கொண்டவர்கள் உண்டு — தர்மத்தின் சாக்கில் தன்னலத்தைச் சாதிப்பவர்கள்; தர்மாத்மாவே, நீர் அதை உணரவில்லையா?’ அடுத்த சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது: ‘வஞ்சகத்தால் உம் நல்லொழுக்கத்தையும் உம் நலனையும் பறிக்க விரும்பும் அவ்விருவரும் இவ்வாறு திட்டமிடாமல் இருந்திருந்தால், ராகவா, இது முன்பே நடந்திருக்கும்; அவர்களுடைய வரமும் முன்பே அளிக்கப்பட்டு நடைமுறைக்கு வந்திருக்கும்.’ அதாவது, வரம் கொடுத்த கதை உண்மையாக இருந்திருந்தால், முடிசூட்டு தொடங்குவதற்கு முன்பே அது வெளிப்பட்டிருக்கும்; ஆகவே அது புனைந்ததே என்பது லக்ஷ்மணனின் தர்க்கம். இங்கே அவன் நேரடியாகப் பழிக்கவில்லை; கால வரிசையாலேயே புனைவை வெளிப்படுத்துகிறான் — முன்பே சொல்ல வேண்டியது பின்னர் சொல்லப்பட்டது; இதுவே வஞ்சகத்தின் அடையாளம்.

‘உம்மைத் தவிர வேறொருவருக்கு முடிசூட்டுவது உலகம் வெறுப்பது; அது தொடங்கப்பட்டுவிட்டது. வீரரே, அதைப் பொறுக்க என்னால் இயலாது; அதற்காக என்னை மன்னிக்க வேண்டும்.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் தன் பொறுமையின்மையை மறைக்கவில்லை, மன்னிப்பும் வேண்டுகிறான் — இந்தப் பணிவின் கோடு அவனுடைய எல்லாக் கடுஞ்சொற்களிலும் தொடர்ந்து ஓடுகிறது. ‘பேரறிவாளரே, எதனால் உம் அறிவு இவ்வாறு இருமனப்பட்டதோ, எதன் தொடர்பால் நீர் மயங்குகிறீரோ, அந்தத் தர்மமும் எனக்கு வெறுப்புக்குரியதே.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் ‘தர்மம்’ என்ற சொல்லையே மறுபரிசீலனை செய்ய அழைக்கிறான் — மயக்கத்தை உண்டாக்கும் தர்மம் தர்மமாக இருக்க முடியாது. ‘செயலில் வல்லவராக இருந்தும், கைகேயியின் வசப்பட்ட தந்தையின் அதர்மம் நிறைந்த, இகழத்தக்க சொல்லை எப்படி நிறைவேற்றுவீர்? இந்தப் பிரிவினை பாவத்தால் செய்யப்பட்டது என்றபோதும் அது அவ்வாறு உணரப்படவில்லை — அதனால் எனக்குத் துயரம் உண்டாகிறது; இந்தத் தர்மப் பற்று இகழத்தக்கது.’ பதினான்காம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது: ‘உம்முடைய இந்தத் தர்மப் பிணைப்பு இந்த உலகால் இகழப்படுவது. காமத்தின்படி நடப்பவர்களும், என்றும் தீங்கு நினைப்பவர்களும், தந்தை தாய் என்று பெயர் மட்டும் தாங்கியவர்களுமான பகைவர் இருவரின் விருப்பத்தை மனத்தாலும் யார்தான் நிறைவேற்றுவார்?’ இது மிகவும் கூர்மையான சொல் — தாய்தந்தையர் ‘பகைவர்’ என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுகின்றனர். இந்த ஐந்து சுலோகங்களால் லக்ஷ்மணனின் ஆவேசம் படிப்படியாக வளர்கிறது — முதலில் செயலின் கண்டனம், பின்னர் தர்மத்தின் மறுபரிசீலனை, பின்னர் தந்தையின் பிறர்வசப்பட்ட நிலை, இறுதியில் தாய்தந்தையர் மீது பகைமைக் குற்றச்சாட்டு. ராமனோ இவை அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான், மறுமொழி கூறவில்லை — அவனுடைய மௌனமே அடுத்த சர்க்கத்துக்கான பதில்.

‘உம்முடைய முடிவு தெய்வத்தால் வந்ததாக இருந்தாலும், அவ்விருவரின் கருத்தும் அவ்வாறே இருந்தாலும், அதை நீர் புறக்கணிக்க வேண்டும்; அதுவும் எனக்கு உகக்கவில்லை.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் ராமனின் தெய்வ வாதத்தைச் சொல்லுக்குச் சொல் எடுத்துக்காட்டியே மறுக்கிறான். பின்னர் ஒரு சூத்திரத்தைக் கூறுகிறான்: ‘கலங்கியவனும் வீரியமற்றவனுமே தெய்வத்தைப் பின்பற்றுகிறான்; தன்மதிப்புள்ள வீரர்களோ தெய்வத்தை வழிபட்டு நிற்பதில்லை. மனித முயற்சியால் தெய்வத்தைத் தடுக்க வல்லவன், தெய்வத்தால் தன் நோக்கம் கெட்டாலும் சோர்ந்துவிடுவதில்லை.’ இங்கே இரண்டு கூற்றுகள் உள்ளன — முதலாவது மதிப்பைப் பற்றியது (வீரர்கள் தெய்வத்தை வழிபடுவதில்லை), இரண்டாவது விளைவைப் பற்றியது (வல்லவன் சோர்வதில்லை). பின்னர் கண்கூடான சான்றை அழைக்கிறான்: ‘இன்று உலகினர் தெய்வத்தின் ஆற்றலையும் மனிதனின் ஆற்றலையும் காண்பார்கள்; இன்று தெய்வத்துக்கும் மனிதனுக்குமான வேறுபாடு தெளிவாக வெளிப்படும். தெய்வத்தின் வலிமையால் உம் முடிசூட்டு தகர்க்கப்பட்டதை இன்று கண்டவர்களே, இன்று என் ஆற்றலால் தெய்வம் தகர்க்கப்பட்டதைக் காண்பார்கள்.’ இவ்வாறு அவன் விவாதத்தைத் தர்க்கத்திலிருந்து செயலுக்குக் கொண்டு செல்கிறான் — வாதம் சோதனையல்ல, கண்ட விளைவே சோதனை. ‘வ்யக்தா வ்யக்தி’ (தெளிவான வெளிப்பாடு) என்ற இரட்டைச் சொல்லால் இன்றே முடிவு தெளிவாகும் என்று சபதம் செய்கிறான். இவை அனைத்தும் ‘தெய்வத்துடன் போரிட எந்த மனிதன் துணிவான்?’ என்ற ராமனின் கேள்விக்கு நேரடிப் பதில் — ‘நானே’ என்பது.

‘அங்குசத்தையும் மீறி, கட்டுக்கடங்காமல், மதநீரால் வெறிகொண்டு ஓடும் யானையைப் போல ஓடும் தெய்வத்தை நான் என் ஆற்றலால் திருப்புவேன்.’ இங்கே உவமை பொருத்தமானது — யானை பெரும் வலிமை கொண்டது, ஆயினும் அங்குசத்தால் அடக்கப்படுகிறது; அதுபோலவே தெய்வத்தையும் மனித முயற்சியால் அடக்க முடியும் என்பது கருத்து. ‘எல்லா உலகக் காவலர்களும் (லோகபாலர்களும்) கூட இன்று ராமனின் முடிசூட்டைத் தடுக்க முடியாது; மூன்று உலகங்கள் முழுவதும் கூட முடியாது; தந்தையைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? ஒருவருக்கொருவர் சேர்ந்து உமக்குக் காட்டில் வனவாசத்தை ஆதரித்தவர்களே பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டில் வாழ்வார்கள். முடிசூட்டைத் தடுத்துத் தன் மகனுக்கு அரசைப் பெறுவதற்காக உம்மைப் பற்றித் தந்தையும் அவளும் கொண்ட அந்த நம்பிக்கையை நான் எரித்துவிடுவேன். என் வலிமைக்கு எதிர்நிற்பவனுக்கு என் கடுமையான ஆற்றல் எவ்வாறு துயரத்தை விளைவிக்குமோ, அவ்வாறு தெய்வத்தின் வலிமை விளைவிக்காது.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் கொள்கையை மட்டும் பேசவில்லை, சபதமும் செய்கிறான் — எதிர்ப்பவர்களே காட்டுக்குப் போவார்கள் என்று. அவன் சொற்களில் கோபம் சபதமாக மாறுகிறது; அது அடுத்த சுலோகங்களில் ஆயுத வர்ணனையால் மேலும் வளர்க்கப்படுகிறது. ‘லோகபாலர்களும் தடுக்க முடியாது’ என்ற சொல்லால் தெய்வத்தை ஆள்பவர்களையும் அவன் இகழ்கிறான்; ‘தந்தையைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ’ என்பதால் தந்தையின் அதிகாரத்தையே சுருக்குகிறான். சாஸ்திரப் பார்வையில் இந்தச் சொல் துணிச்சலானது, ஆயினும் உடன்பிறப்பு அன்பிலிருந்தே பிறந்தது.

‘ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்த பின், நீர் வனவாசம் சென்ற பின்னர், உம் மைந்தர்கள் அடுத்து மக்களைக் காப்பார்கள். பண்டைய ராஜரிஷிகளின் வழக்கப்படி, மக்களை மைந்தர்களிடம் ஒப்படைத்து, அவர்களைப் பிள்ளைகளைப் போலக் காக்கும் பொறுப்பில் அமர்த்திய பின்பே வனவாசம் விதிக்கப்படுகிறது.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் வானப்பிரஸ்தத்துக்கான சாஸ்திரம் கூறும் காலத்தை நினைவூட்டுகிறான் — முதுமையில், அரசை மகனிடம் ஒப்படைத்த பின்; இளமையில் அல்ல, பிறருடைய வற்புறுத்தலால் அல்ல. ‘தர்மாத்மாவான ராமா, அரசன் ஒருமுகப்படாத மனம் கொண்டவன் என்பதால் அரசில் குழப்பம் நேருமோ என்று அஞ்சி நீர் அரசை உமக்கு விரும்பவில்லையெனில், வீரரே, நான் உமக்குச் சபதம் செய்கிறேன் — கடற்கரை கடலைக் காப்பது போல நான் உம் அரசைக் காக்காவிட்டால் வீரர்களுக்குரிய உலகை நான் அடையாமல் போவேனாக. மங்கலப் பொருள்களால் முடிசூட்டிக்கொள்ளும்; அதில் நீர் ஈடுபடும்; மன்னர்களை வலிமையால் தடுக்க நான் ஒருவனே போதும்.’ பின்னர் தன் ஆயுதங்களின் பயனை முழங்குகிறான்: ‘இந்த இரு தோள்களும் அழகுக்காக அல்ல, வில் எனக்கு அணிகலனுக்காக அல்ல, வாள் இடையில் கட்டித் தொங்கவிடுவதற்காக அல்ல, அம்புகள் வெறுமனே அடுக்கி வைப்பதற்காக அல்ல.’ ஒவ்வொரு மறுப்பாலும் ஆயுதங்கள் வெறும் அலங்காரம் என்பதை அவன் தள்ளுகிறான். இங்கே நான்கு ஆயுதங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — தோள்கள், வில், வாள், அம்புகள்; அடுத்த சுலோகத்தில் அவையே ‘சதுஷ்டயம்’ (நான்கும்) என்று தொகுக்கப்படுகின்றன. இவ்வாறு ஆறு சுலோகங்களில் லக்ஷ்மணன் சாஸ்திர வாக்கிலிருந்து சபதத்துக்கும், சபதத்திலிருந்து ஆயுதங்களுக்கும் இறங்குகிறான்.

‘இந்த நான்கும் பகைவரை அழிப்பதற்கே. யாரை நான் பகைவன் என்று கருதுகிறேனோ, அவன் நெடுநாள் வாழ்வதை நான் விரும்பேன். மின்னலைப் போல் சலிக்கும் ஒளியுடைய, கூரிய முனை கொண்ட வாளைக் கையில் பற்றியிருக்கும்போது, வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரனையும் நான் பகைவனாகப் பொருட்படுத்தேன் — கணக்கிலும் வைக்கேன். என் வாள் வீச்சால் நசுக்கப்பட்ட யானைவீரர், குதிரைவீரர், தேர்வீரர்களின் கைகளாலும் தொடைகளாலும் தலைகளாலும் நிலம் அடர்ந்து, நடக்கவும் அரிதாகிவிடும். இன்று என் வாள் முனையால் வெட்டுண்ட பகைவர்கள் எரியும் நெருப்புகளைப் போலவும், மின்னலுடன் கூடிய மேகங்களைப் போலவும் தரையில் விழுவார்கள். உடும்புத்தோலால் ஆன விரலுறையைக் கட்டி, வில்லைப் பற்றி நான் நிற்கும்போது, மனிதர்களுள் யார் தன்னை ஆண்மகன் என்று கருதிக்கொள்வான்?’ இங்கே வர்ணனையின் வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் நோக்கம், பின்னர் வாள், பின்னர் தரையில் அதன் விளைவு, பின்னர் இரு உவமைகளால் பகைவரின் வீழ்ச்சி, இறுதியில் வில்லேந்திய தன் உருவம். ‘கோதாங்குலித்ராணம்’ என்பது உடும்புத்தோலால் செய்யப்பட்ட விரலுறை; அது வில் நாணின் உராய்விலிருந்து விரல்களைக் காக்கிறது; அதைக் குறிப்பிடுவதால் போருக்கான ஆயத்தம் சுட்டப்படுகிறது. ‘வஜ்ரம் ஏந்தியவனையும் பொருட்படுத்தேன்’ என்ற சொல் மிகைக்கூற்றுப் போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அது லக்ஷ்மணனின் இயல்புக்கு ஏற்றதே; அவன் எப்போதும் மிகைச் சொல்லாலேயே அன்பை வெளிப்படுத்துகிறான். ‘புருஷமானீ’ (தன்னை ஆண்மகன் எனக் கருதுபவன்) என்ற சொல்லால் எதிர்த்தரப்பின் ஆண்மைச் செருக்கையே தகர்க்க விரும்புகிறான்.

‘பல அம்புகளால் ஒருவனையும், ஒரே அம்பால் பலரையும் வீழ்த்தியவாறு, மனிதர்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியவற்றின் உயிர்நிலைகளில் அம்புகளைப் பாய்ச்சுவேன். பிரபுவே, இன்று என் அஸ்திரங்களின் ஆற்றல் அரசனின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கவும், உம் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டவும் வல்லதாகும். சந்தனச் சாந்து பூசுவதற்கும், தோள்வளைகளை அணிவதற்கும், செல்வத்தை வாரி வழங்குவதற்கும், நண்பர்களைக் காப்பதற்கும் ஏற்ற இந்த இரு தோள்களும், ராமா, இன்று உம் முடிசூட்டுக்குத் தடை செய்பவர்களைத் தடுப்பதில் செயல்படும்.’ இறுதியில் அவன் ஆணை வேண்டுகிறான்: ‘சொல்லும், உம்முடைய எந்தப் பகைவன் இன்றே என்னால் உயிரையும் புகழையும் நண்பர்களையும் இழக்கச் செய்யப்பட வேண்டும்? இந்தப் பூமி உம் வசமாகும்படி எனக்குக் கட்டளையிடும்; நான் உம் பணியாள்.’ இதைக் கேட்ட ரகுகுலத்தை வளர்ப்பவனான ராமன் பலமுறை கண்ணீரைத் துடைத்து, லக்ஷ்மணனைத் தேற்றி, தாய்தந்தையரின் சொல்லில் உறுதியாக நின்று கூறினான்: ‘அன்பனே, என்னை இவ்வாறு அறிந்துகொள்; இதுவே நல்வழி.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணனின் தீ ராமனின் அமைதியில் கரைவதுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. ‘அஸக்ருத்’ (பலமுறை) என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் தேற்றியதைக் குறிக்கிறது; கண்ணீர் துடைத்தல் லக்ஷ்மணனின் கோபத்துக்குள் மறைந்திருந்த துயரத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் கௌசல்யையின் புலம்பல் தொடங்குகிறது; அங்கே ராமனின் இதே உறுதி மீண்டும் சோதிக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः॥ २३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க