சர்க்கம்
ராமனின் தெய்வ வாதம்
சினத்தாலும் துயராலும் வாடிய லக்ஷ்மணனைத் தேற்றும் ராமன் முடிசூட்டு ஏற்பாடுகளைத் திருப்பிவிடக் கட்டளையிடுகிறான்; கைகேயியின் மாறுபட்ட மனத்துக்குத் தெய்வமே காரணம் என்று சுட்டுகிறான்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் அன்னை கௌசல்யைக்கும் லக்ஷ்மணனுக்கும் தர்மத்தின் மறைபொருளை உணர்த்திவிட்டு, தாயை மனத்தால் வலம் வந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் லக்ஷ்மணனையே நோக்கித் திரும்புகிறான். அப்போது லக்ஷ்மணன் வேதனையால் வாடியிருந்தான்; தாங்கமுடியாத சீற்றத்துடன், சினந்த நாகராஜனைப் போலக் கோபத்தால் கண்கள் அகல விரிந்திருந்தான். இங்கே உவமை நுட்பமானது — சினந்த நாகம் கொத்தும் வரை வெறுமனே சீறிப் பெருமூச்சு விடுகிறது; அதுபோலவே லக்ஷ்மணனின் கோபம் இன்னும் உள்ளேயே அடங்கியிருக்கிறது, வெளிப்படவில்லை, ஆயினும் கடுமையானது. ராமன் அந்த அன்புத் தோழனான அருமைத் தம்பியை அணுகி, தைரியத்தால் உள்ள உறுதியைத் தாங்கி, தன்னடக்கத்துடன் கூறினான்: ‘சினத்தையும் துயரத்தையும் அடக்கி, தைரியத்தை மட்டுமே பற்றி நில்; அவமதிப்பு என்ற எண்ணத்தை விலக்கி, உயர்ந்த மகிழ்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்.’ இங்கே மூன்று கட்டளைகள் உள்ளன — அடக்குதல், விலக்குதல், ஏற்றல்; துயரைக் கைவிடுவது மட்டுமல்ல, மகிழ்ச்சியை ஏற்பதும் விதிக்கப்படுகிறது. பின்னர் செய்ய வேண்டியதைக் கட்டளையிடுகிறான்: ‘என் முடிசூட்டுக்காக ஆயத்தம் செய்யப்பட்ட இந்தச் சிறந்த பொருள்கள் அனைத்தையும் விரைவில் திருப்பிவிடு; நான் காட்டுக்குச் செல்வதில் இடையூறு நேராதபடி இந்தச் செயலை எந்தக் குறையுமின்றிச் செய். சௌமித்ரியே, முடிசூட்டுக்காக இருந்த ஏற்பாட்டுப் பரபரப்பே, முடிசூட்டை நிறுத்துவதற்கும் பயன்படட்டும்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் தம்பியின் கோபத்தைக் கண்டிக்கவில்லை; அதன் வேகத்தையே வேறொரு செயலில் ஈடுபடுத்துகிறான். முடிசூட்டுக்கு இருந்த அதே விரைவு அதை நிறுத்துவதில் பயன்படட்டும் என்ற சொல் கோபத்துக்குச் சிறந்த மருந்து.
ராமன் கூறுகிறான்: ‘என் முடிசூட்டை எண்ணி யாருடைய மனம் வெந்து தவிக்கிறதோ, அந்த நம் அன்னை ஐயம் கொள்ளாதபடி செய்.’ இங்கே ‘நம் அன்னை’ என்ற சொல் முக்கியமானது — ராமன் கைகேயியைச் சிற்றன்னையாக அல்ல, தன்னைப் பெற்ற தாயாகவே ஏற்கிறான். ‘சௌமித்ரியே, அவள் மனத்தில் எழுந்த ஐயத்தால் ஆன துயரை ஒரு கணமும் புறக்கணிக்க என்னால் இயலாது’ என்ற சொல்லில் ராமனின் கருணை ஒளிர்கிறது — தன்னை நாடுகடத்தியவளின் ஐயத்தையே அவன் தாங்க முடியாததாகக் கருதுகிறான். பின்னர் அவன் தன்னையே சோதித்துப் பார்க்கிறான்: ‘அறிந்தோ அறியாமலோ அன்னையருக்கோ தந்தைக்கோ சிறிதளவேனும் விருப்பமில்லாத எதையும் நான் இங்கு எப்போதும் செய்ததாக நினைவில்லை.’ இந்தச் சுயசோதனை குற்ற உணர்வால் எழவில்லை, காரணத்தைத் தேடுவதால் எழுந்தது — என்னிடம் குற்றம் இல்லையெனில், காரணம் வேறு ஏதோ ஒன்றுதான். பின்னர் தந்தையைப் போற்றுகிறான்: ‘தந்தை சத்தியவான், சத்தியத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்டவர், என்றும் சத்தியமே வலிமையாகக் கொண்டவர்; அவர் மறுவுலகம் பற்றிய அச்சத்தால் அஞ்சுகிறார்; ஆகவே அவர் அச்சம் நீங்கட்டும். இந்தச் செயல் திரும்பப் பெறப்படாவிட்டால், ‘என் சொல் உண்மையாகவில்லையே’ என்று அவருக்கு மனவேதனை உண்டானால், அவருடைய அந்த வேதனை என்னை வாட்டும்.’ இவ்வாறு ராமன் தன் துயரைப் பொருட்படுத்தவில்லை; அன்னையின் ஐயமும், தந்தையின் சத்தியம் தவறிவிடுமோ என்ற அச்சமுமே அவனுடைய இரண்டு கவலைகள். இங்கே ராமனின் தர்மப் பார்வை வெளிப்படுகிறது — பிறர் உள்ளத்தில் வேதனை உண்டாக்குவது எதுவோ, அதையே அவன் நீக்க வேண்டியதாகக் கருதுகிறான்.
‘ஆகவே லக்ஷ்மணா, முடிசூட்டு ஏற்பாட்டை நிறுத்திவிட்டு, உடனே இங்கிருந்து காட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்.’ இங்கே ‘அன்வகேவ’ (உடனே பின்னால்) என்ற சொல் தாமதம் இல்லாமையைக் குறிக்கிறது — நிறுத்துதல், அதன் பின் அக்கணமே புறப்பாடு. ‘நான் இன்று நாடு துறப்பதால் நோக்கம் நிறைவேறிய அரசகுமாரி கைகேயி கலக்கமின்றித் தன் மகன் பரதனுக்கு முடிசூட்டட்டும். மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்து, சடைமுடி தாங்கி நான் காட்டுக்குச் சென்றால் கைகேயியின் மனம் மகிழ்ச்சியடையும்.’ இங்கே வஞ்சப் புகழ்ச்சியும் இல்லை, ஏளனக் குறிப்பும் இல்லை; ராமன் கைகேயியின் விருப்பத்தை உள்ளபடியே கூறுகிறான், தன் தவக்கோலத்தையும் அமைதியான மனத்துடன் விவரிக்கிறான். பின்னர் ராமன் இன்னும் ஆழமாகப் பேசுகிறான்: ‘எவனால் இந்த எண்ணம் தூண்டப்பட்டதோ, மனமும் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டதோ, அவனை வருத்த எனக்குத் தகுதியில்லை; ஆகவே விரைவில் வனம் புகுவேன்.’ இங்கே ‘அவன்’ என்ற சொல் கைகேயியைக் குறிக்கவில்லை, அவளுடைய எண்ணத்தைத் தூண்டிய விதியையே (க்ருதாந்தன்) குறிக்கிறது. எண்ணத்தைத் தூண்டுபவனை வருத்துவது இயலாது; ஆகவே அதன் பலனை ஏற்பதே தகும் என்பது ராமனின் கருத்து. இவ்வாறு இங்கே முதன்முறையாகத் ‘தெய்வம்’ என்ற சொல்லின் விதை ஊன்றப்படுகிறது; அது அடுத்த சுலோகங்களில் விரிவாக முளைத்து வளர்கிறது.
‘சௌமித்ரியே, நான் நாடு கடத்தப்படுவதிலும், அளிக்கப்பட்ட அரசு திரும்பப் பெறப்படுவதிலும் விதியையே (க்ருதாந்தனையே) காண வேண்டும்.’ இந்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகளும் ஒரே காரணத்தில் பிணைந்தவை என்பது ராமனின் முடிவு. ‘இந்த எண்ணம் விதியால் விதிக்கப்பட்டதல்லவெனில், என்னைத் துன்புறுத்துவதில் கைகேயிக்கு நாட்டம் எப்படி உண்டாகும்?’ இங்கே தர்க்கம் தொடங்குகிறது: ‘அன்பனே, நீ அறிவாய் — அன்னையரிடையே நான் வேறுபாடு காட்டுவதில்லை; அவளும் என்னிடமும் தன் மகனிடமும் இதுவரை வேறுபாடு காட்டியதில்லை.’ இதுவே சான்று — காரணம் இயல்பான வெறுப்பாக இருந்திருந்தால், அதன் முன்னறிகுறிகள் காணப்பட்டிருக்கும். அவை இல்லை; ஆகவே காரணம் வெளியிலிருந்து வந்தது. ‘முடிசூட்டை நிறுத்துவதற்கும் என்னை நாடுகடத்துவதற்குமான, சொல்லக் கூடாத கொடிய சொற்களை அவள் பேசினாள்; அதற்குத் தெய்வத்தைத் தவிர வேறு காரணம் எதையும் நான் காணவில்லை. நல்லியல்பு நிறைந்த, அத்தகைய குணங்கள் கொண்ட அரசகுமாரி, கணவன் முன்னிலையில் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணைப் போல என்னைத் துன்புறுத்தும் சொல்லை எப்படிப் பேசுவாள்?’ இவ்வாறு ராமன் கைகேயியைக் குற்றம் சாட்டவில்லை; அவளுடைய குலத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் குணங்களையும் நினைவுகூர்ந்து, முன்பிருந்த அன்பையே சான்றாகக் கொண்டு, தற்போதைய மாறுபாட்டைத் தெய்வத்தின் செயல் என்று உறுதி செய்கிறான். இந்தப் பார்வையே சர்க்கத்தின் மையம்; அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் மறுத்துரைக்கும் இலக்கும் இதுவே. இதனால் ராமன் மன்னிப்பது மட்டுமல்ல, மன்னிப்பதற்கான காரணத்தையும் தர்க்கத்தால் நிலைநாட்டுகிறான்.
‘எது சிந்தனைக்கு எட்டாததோ அதுவே தெய்வம்; உயிர்களிடையேயும் அது தடுக்கப்படுவதில்லை. என்னிடமும் அவளிடமும் தலைகீழ் மாற்றம் வந்து விழுந்திருக்கிறது என்பது தெளிவு.’ இருவருக்குமே விளைவு தலைகீழானது — ராமனின் அரசு பறிபோனது, கைகேயியின் மனமோ மாறிப்போனது. ‘சௌமித்ரியே, செயலின் விளைவைத் தவிர வேறெங்கும் அறியப்படாத தெய்வத்துடன் போரிட எந்த மனிதன் துணிவான்?’ இங்கே தெய்வத்தை அறியும் வழி விளக்கப்படுகிறது — அது கண்ணுக்குப் புலப்படுவதுமில்லை, முன்கூட்டியே ஊகிக்கக் கூடியதுமில்லை; விளைவே அதன் அடையாளம். ‘இன்பமும் துன்பமும், அச்சமும் சினமும், ஆதாயமும் இழப்பும், தோற்றமும் அழிவும் — இவற்றில் எது யாருக்கு அவ்வாறு நிகழ்கிறதோ, அது தெய்வத்தின் செயலே அல்லவா?’ இந்த நான்கு இரட்டைகளால் மனித அனுபவம் முழுவதும் தழுவப்படுகிறது. ‘கடுந்தவம் புரியும் முனிவர்களும் தெய்வத்தால் தூண்டப்பட்டுக் கடுமையான நியமங்களைக் கைவிட்டு, காமத்தாலும் சினத்தாலும் வழுவுகின்றனர்.’ இந்த எடுத்துக்காட்டு வலுவானது — புலனடக்கம் கொண்ட தவசிகளாலேயே இயலவில்லை என்றால், மற்றவர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ. ‘எண்ணாமலே திடீரென்று நிகழ்வதும், முயற்சிகளால் தொடங்கப்பட்டதையும் தடுத்து வேறுவிதமாக ஆவதும் தெய்வத்தின் செயலே அல்லவா?’ இங்கே ராமன் தெய்வத்தை இயலாமையால் ஏற்கவில்லை; அதன் இலக்கணத்தையே சூத்திரமாக வகுக்கிறான் — சிந்தனைக்கு எட்டாமை, தடுக்க இயலாமை, செயலின் விளைவால் மட்டுமே அறியப்படுதல்.
‘இந்த உண்மையறிவால் என்னை நானே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு நிற்கிறேன்; ஆகவே முடிசூட்டு தடைபட்டாலும் எனக்கு வேதனை இல்லை. எனவே நீயும் வேதனையின்றி என்னைப் பின்பற்றி, முடிசூட்டுக்கான சடங்குகளை விரைவில் நிறுத்திவிடு.’ இங்கே ‘என்னால் என்னை’ (ஆத்மனா ஆத்மானம்) என்ற இரு சொற்களை நினைவில் கொள்ள வேண்டும் — உறுதி வெளியிலிருந்து வருவதில்லை, தன் அறிவிலிருந்தே பிறக்கிறது. பின்னர் ராமன் ஒரு வழியைக் காட்டுகிறான்: ‘லக்ஷ்மணா, முடிசூட்டுக்காக நிரப்பி வைக்கப்பட்ட இந்தக் குடங்களாலேயே என் தவ வாழ்வுக்கான விரத நீராடல் நடக்கட்டும்.’ அரசு முடிசூட்டுக்கான பொருளே தவ விரதத்துக்கான பொருளாகட்டும் என்ற இந்த மாற்றம் அழகானது. பின்னர் அதிலிருந்தும் அவன் விலகுகிறான்: ‘அல்லது அரசுக்குரிய பொருளால் ஆன இதனால் என்ன பயன்? நானே எடுத்த நீரே என் விரதத்தைத் தொடங்கி வைக்கும்.’ ‘செல்வம் தலைகீழானதற்காக வருந்தாதே; அரசோ, வனவாசமோ — வனவாசமே பெரும் நன்மை’ என்ற சொல்லால் அவன் இரண்டும் சமம் என்று மட்டும் சொல்லவில்லை, வனவாசமே மேலானது என்றும் நிலைநாட்டுகிறான். இறுதியாக லக்ஷ்மணனைத் தடுக்கிறான்: ‘லக்ஷ்மணா, என் அரசுக்கு நேர்ந்த இந்தத் தடையில் இளைய அன்னையைச் சந்தேகிக்கக் கூடாது; அவள் தெய்வத்தின் பிடியில் சிக்கியவள்; தந்தையும் எவ்விதத்திலும் காரணமல்ல; தெய்வத்தையும் அதன் அத்தகைய ஆற்றலையும் நீ அறிவாய் அல்லவா.’ இவ்வாறு ராமனின் சமநிலையுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் இதே தெய்வ வாதத்தை முற்றிலும் மறுத்து, முயற்சியே (பௌருஷமே) தலைசிறந்த சான்று என்று முழங்குவான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्वाविंशः सर्गः॥ २२॥