॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 21

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணனின் சினமும் ராமனின் அறவுரையும்

லக்ஷ்மணனின் சினம், வலிமையால் அரசைக் கைப்பற்றும் யோசனை, கௌசல்யையின் தடை, தந்தையின் சொல்லே அறம் என்று ராமன் நிலைநாட்டுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் கௌசல்யை நீண்ட நேரம் புலம்பினாள். அவ்வாறு புலம்பும் ராமனின் தாய் கௌசல்யையிடம், மனம் தளர்ந்த லக்ஷ்மணன் அந்நேரத்துக்கு ஏற்ற சொல்லைச் சொன்னான்: ‘அம்மையே, ராகவன் ஒரு பெண்ணின் சொல்லுக்கு வசப்பட்டு அரசச் செல்வத்தைக் கைவிட்டுக் காட்டுக்குச் செல்வது எனக்கும் பிடிக்கவில்லை. மன்னர் தலைகீழான மதியுடையவர், முதியவர், புலனின்பங்களால் வெல்லப்பட்டவர்; காமவசப்பட்டுத் தூண்டப்படும் அவர் எதைத்தான் சொல்லமாட்டார்?’ இங்கே லக்ஷ்மணன் ராமனையும் குறைகூறவில்லை, முதலில் கைகேயியையும் குறைகூறவில்லை — அரசனின் விவேக இழப்பையே மூலகாரணமாகக் கருதுகிறான். ‘தத்காலஸத்ருஶம்’ (அந்நேரத்துக்கு ஏற்ற) என்ற சொல்லால், அந்தச் சொல் சினத்தின் வேகத்தில் பிறந்ததே, சாத்திரப்படியானதல்ல என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். ‘தீன:’ (மனம் தளர்ந்தவன்) என்ற அடைமொழியால், அவனுடைய சினம் துயரத்தில் வேர்கொண்டது, பகைமையில் அல்ல என்றும் சுட்டப்படுகிறது.

‘ராகவன் நாட்டிலிருந்து காட்டுக்கு நாடுகடத்தப்படும் அளவுக்கு இவனிடம் எந்தக் குற்றத்தையோ குறையையோ நான் காணவில்லை. இவனால் விலக்கப்பட்ட பகைவனாயினும், மறைவிலும் இவன் குற்றத்தைச் சொல்லக்கூடிய ஒருவனை உலகில் நான் காணவில்லை. தேவர்போன்றவனும், நேர்மையானவனும், புலனடக்கமுடையவனும், பகைவரிடமும் அன்புடையவனுமான மகனை, அறத்தை நோக்குபவன் எவன் காரணமின்றிக் கைவிடுவான்? மீண்டும் குழந்தைப் பருவத்தை அடைந்த அரசரின் இந்தச் சொல்லை, அரசநெறியை நினைக்கும் எந்த மகன் நெஞ்சில் ஏற்பான்?’ லக்ஷ்மணனின் வாதம் தெளிவானது — தண்டனைக்குக் குற்றம் வேண்டும்; குற்றம் இல்லாத இடத்தில் ஆணையும் பின்பற்றத் தக்கதல்ல. ‘பரோக்ஷம் அபி’ (மறைவிலும்) என்ற சொல்லால் அவன் காட்டுவது — பழிப்பது எளிதான இடத்திலும் ராமனின் குற்றம் கிடைப்பதில்லை. ‘மீண்டும் குழந்தைப் பருவத்தை அடைந்த’ என்பது முதுமையின் விவேக இழப்பைச் சுட்டுகிறது; ‘அரசநெறியை நினைக்கும்’ என்ற சொல்லால் அரசியல் நோக்கில் அந்த ஆணை செல்லாது என்று நிறுவுகிறான்.

‘இந்த விஷயத்தை யாரும் அறியாதிருக்கும்போதே என்னோடு சேர்ந்து ஆட்சியை உன் கையில் எடுத்துக்கொள். வில்லேந்திய நான் பக்கத்தில் நிற்க, காக்கப்பட்டு யமன்போல் நிற்கும் உன்னை மீறி எதையும் செய்ய யாருக்கு ஆற்றல் உண்டு? மனிதருள் காளையே, யாரேனும் எதிராக நின்றால், கூரிய அம்புகளால் இந்த அயோத்தி முழுவதையும் மனிதரற்றதாக்குவேன். பரதனின் தரப்பில் நிற்பவனையும், அவன் நலனை விரும்புபவனையும் — அனைவரையும் நான் கொல்வேன்; மென்மையானவன் இகழப்படுகிறான் அல்லவா.’ இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் மைய முரண் — அறத்தின் இடத்தில் க்ஷத்திரிய வலிமையை நிறுத்த விரும்புதல். ‘யாரும் அறியாதிருக்கும்போதே’ என்ற சொல்லால் அவன் இரகசியத்தின் தேவையையும் சுட்டுகிறான் — செய்தி பரவினால் எதிர்ப்பு வளரும். ‘மென்மையானவன் இகழப்படுகிறான்’ என்ற பழமொழியால் அவன் தன் கொள்கையை நியாயப்படுத்துகிறான்; ஆனால் இந்தக் கொள்கையையே ராமன் பின்னர் மறுக்கிறான்.

லக்ஷ்மணன் இன்னும் மேலே செல்கிறான்: ‘கைகேயியால் தூண்டப்பட்டு மகிழ்ந்து நம் தந்தை பகைவராகிவிட்டால், தயக்கமின்றி அவர் கட்டப்படட்டும், கொல்லப்படவும் படட்டும். செருக்குற்று, செய்யத்தக்கது செய்யத்தகாதது அறியாமல், தவறான வழியில் சென்ற குருவையும் அடக்கியாள வேண்டும். மனிதருள் சிறந்தவனே, எந்த வலிமையைச் சார்ந்து, எந்தக் காரணத்தைச் சார்ந்து இவர் உனக்கு வந்திருக்கும் இந்த அரசைக் கைகேயிக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறார்?’ ‘அவலிப்தஸ்ய’ (செருக்குற்றவனின்) என்ற சொல்லால் அவன் குருத்தன்மையின் எல்லையைக் காட்டுகிறான் — குருவும் செருக்கால் குருடானால் அவர் ஆணை சான்றாகாது. இது சாத்திரத்துக்கு ஏற்றதுதான்; ஆனால் இங்கே அதன் பயன்பாடு மிகத் தொலைவு சென்றுவிட்டது. ‘கட்டப்படட்டும், கொல்லப்படவும் படட்டும்’ என்ற வரிசையில் அவன் கட்டுவதிலிருந்து கொல்வது வரை செல்கிறான் — ‘அபி’ (-உம்) என்ற சொல்லாலேயே அந்த ஏற்றம் சுட்டப்படுகிறது. இந்தி உரையும் அங்கே ‘சிறைப்படுத்துதல் அல்லது கொன்றுவிடுதல்’ என்ற வரிசையையே பின்பற்றுகிறது.

‘பகைவரை அடக்குபவனே, உன்னோடும் என்னோடும் ஈடற்ற பகைமையை ஏற்படுத்திக்கொண்டு அரசச் செல்வத்தைப் பரதனுக்குக் கொடுக்க இவருக்கு என்ன ஆற்றல் உண்டு? தேவி, வாய்மையின் மேலும், வில்லின் மேலும், கொடையின் மேலும், வேள்வியின் மேலும் ஆணையிடுகிறேன் — உள்ளத்தால் உண்மையாகவே நான் அண்ணனிடம் பற்றுடையவன். ராமன் எரியும் நெருப்பிலோ காட்டிலோ புகுவானானால், அங்கே எனக்கு முன்பே நான் புகுந்துவிட்டதாக நீ உறுதியாகக் கொள்.’ ஆணைகளில் வாய்மை, வில், கொடை, வேள்வி — இந்த நான்கும் க்ஷத்திரியனுக்கு மேலான சான்றுகள்; அவற்றாலேயே அவன் தன் சகோதரப் பக்தியை நிறுவுகிறான். நெருப்பில் புகுதல் பற்றிய உவமையும் அடுத்த காண்டங்களுக்கான முன்னறிவிப்புபோலத் தோன்றுகிறது. ‘பாவேன தத்த்வத:’ (உள்ளத்தால் உண்மையாகவே) என்ற இரு சொற்களால் அவன் அன்பின் உள்ளார்ந்த தன்மையை நிறுவுகிறான் — சொல்லளவிலானதோ சம்பிரதாயமானதோ அல்ல, இயல்பாக அமைந்த பற்று.

‘உதித்த சூரியன் இருளைப் போக்குவதுபோல நான் என் வீரத்தால் உன் துன்பத்தைப் போக்குவேன்; தேவியும் என் வீரத்தைக் காணட்டும், ராகவனும் காணட்டும். கைகேயியிடம் பற்றுற்ற மனமுடையவரும், இரங்கத்தக்கவரும், குழந்தைப் பருவத்தில் நிற்பவரும், முதுமையால் இழிவுற்றவருமான முதிய தந்தையை நான் கொல்வேன்.’ என்று சொல்லி அவன் சினத்தின் உச்ச எல்லையை அடைகிறான். இங்கே கவிஞர் லக்ஷ்மணனின் அன்பையே அவனுடைய குறையாகக் காட்டுகிறார் — அண்ணனிடம் அளவுகடந்த அன்பு கொண்டவன் தந்தையைக் கொல்லவும் ஆயத்தமாகிறான். இந்தச் சொல்லைக் கேட்டுக் கௌசல்யை முகத்தைத் திருப்புகிறாள்; ராமனும் பின்னர் மறுமொழி தருவான். ‘இரங்கத்தக்கவர்’, ‘குழந்தைப் பருவத்தில் நிற்பவர்’, ‘முதுமையால் இழிவுற்றவர்’ — இந்த மூன்று அடைமொழிகளால் அவன் தந்தையின் மதிப்பையே அகற்ற விரும்புகிறான்; அப்போது கொலை குற்றமாகாது என்பதற்காக. ஆனால் இந்த வாதமே அவனுடைய உணர்ச்சி வேகத்துக்குச் சான்று. இங்கே கவிஞர் லக்ஷ்மணனின் இயல்பைத் தெளிவாக நிறுவுகிறார் — ராமனுக்காக எல்லாவற்றையும் கைவிடக்கூடியவன், அறத்தையும் கைவிட ஆயத்தமாகிறான்.

மகாத்மாவான லக்ஷ்மணனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அழுதவாறு, துயரத்தில் மூழ்கிய கௌசல்யை ராமனிடம் சொன்னாள்: ‘மகனே, பேசிக்கொண்டிருந்த உன் தம்பி லக்ஷ்மணனின் சொல்லை நீ கேட்டாய்; இனி இங்கே செய்ய வேண்டியது எதுவோ அதை, உனக்கு விருப்பமானால், நீ செய். என் சக்களத்தி சொன்ன அறமற்ற சொல்லைக் கேட்டுவிட்டு, துயரத்தால் வெந்த என்னை விட்டு இங்கிருந்து நீ செல்லக்கூடாது.’ தாய் ஆணையிடவில்லை, ஒரு மாற்று வழியை மட்டுமே முன்வைக்கிறாள்; இருந்தும் அவள் சொல்லில் தடை தெளிவாக உள்ளது. ‘அதர்ம்யம் வச:’ (அறமற்ற சொல்) என்ற சொல்லால் அவள் கைகேயியின் ஆணையின் செல்லுபடியையே மறுக்கிறாள். ‘அழுதவாறு, துயரத்தில் மூழ்கியவள்’ என்ற அடைமொழிகளால் அவள் நிலை சுட்டப்படுகிறது — அவள் வாதத்தால் அல்ல, துயரத்தாலேயே பேசுகிறாள். இருந்தும் அவள் சொல்லில் தாய் அறத்தின் உரிமை உறுதியாக உள்ளது; பின்னர் அவள் அந்த உரிமையையே விரிவாக நிறுவுவாள்.

‘அறத்தில் சிறந்தவனே, ‘நான் அறம் அறிந்தவன்’ என்று கருதி நீ அறத்தைப் பின்பற்ற விரும்பினால், இங்கேயே இருந்து எனக்குப் பணிவிடை செய் — இதுவே ஈடற்ற அறம்; இதைக் கடைப்பிடி. மகனே, தன் வீட்டிலேயே கட்டுப்பாட்டோடு வாழ்ந்து தாய்க்குப் பணிவிடை செய்த காஶ்யபர், மேலான தவத்தோடு கூடி வானுலகை அடைந்தார். மதிப்பால் அரசர் உனக்கு வணங்கத்தக்கவர் என்பதுபோலவே நானும்; ஆகவே நான் உனக்கு அனுமதி தரமாட்டேன் — இங்கிருந்து காட்டுக்குச் செல்லக்கூடாது.’ காஶ்யபரின் எடுத்துக்காட்டால் அவள் தாய்க்குப் பணிவிடை செய்வதன் பயன் சுவர்க்கமே என்று காட்டுகிறாள் — ராமன் வனவாசத்தாலும் அதைப் பெறமாட்டான் என்பது அவள் கருத்து. ‘இங்கேயே இருந்து’ என்ற சொல்லால் அவள் மாற்று வழியையே காட்டுகிறாள் — வனவாசமின்றியும் அறம் சாத்தியம் என்பது அவள் வாதம். இவ்வாறு தாய் அறத்தாலேயே அறத்தைத் தடுக்க விரும்புகிறாள்; ராமனோ பின்னர் தந்தையின் ஆணையின் முதன்மையையே மறுமொழியாகத் தருவான்.

‘உன்னைப் பிரிந்தால் என் உயிராலும் சுகத்தாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை; உன்னோடு புல்லை உண்பதும் எனக்கு மேலானது. துயரத்தில் மூழ்கிய என்னை விட்டு நீ காட்டுக்குச் செல்வாயானால், நான் இங்கே உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர் விடுவேன்; வாழவும் இயலமாட்டேன். அப்போது, மகனே, ஆறுகளின் தலைவனான கடல் அதர்மத்தால் பிரம்மஹத்தியை அடைந்ததுபோல, நீ உலகப் புகழ்பெற்ற நரகத்தை அடைவாய்.’ தாயைக் கொன்ற பாவத்தை முன்வைத்து அவள் இறுதிக் கருவியைப் பயன்படுத்துகிறாள். கடலின் எடுத்துக்காட்டு புராணத்தைச் சார்ந்தது — தாயை வருத்தியதால் கடலும் தண்டனை பெற்றது என்ற கதை. ‘ப்ராயம் ஆஸிஷ்யே’ (உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர் விடுவேன்) என்ற சொல்லால் அவள் வடக்கிருத்தலையே உறுதியளிக்கிறாள் — இதுவே அவளுடைய இறுதிக் கருவி. தாயின் மரணப் பாவத்தால் மகனைக் கட்ட விரும்பும் அவள், அறியாமலேயே மகனின் தர்மசங்கடத்தை இருமடங்காக்குகிறாள்.

அவ்வாறு தீனமாகப் புலம்பும் தாய் கௌசல்யையிடம் அறவோனான ராமன் அறம் நிறைந்த சொல்லைச் சொன்னான்: ‘தந்தையின் சொல்லை மீற எனக்கு ஆற்றல் இல்லை; தலைவணங்கி உன்னை இணங்கவைக்கிறேன், நான் காட்டுக்குச் செல்ல விரும்புகிறேன். அறிஞரும், காட்டில் திரிபவருமான கண்டு முனிவர், அறம் அதர்மம் இரண்டையும் அறிந்திருந்தும், தந்தையின் சொல்லைச் செய்வதற்காகப் பசுவைக் கொன்றார்.’ முதலிலேயே அவன் இயலாமையை அல்ல, அது சாத்தியமே இல்லை என்பதைச் சொல்கிறான் — தந்தையின் ஆணை அவனுக்கு இயற்கை விதிபோன்றது. கண்டுவின் எடுத்துக்காட்டு காட்டுவது — தந்தையின் சொல் உள்ள இடத்தில் பசுவைக் கொல்வதும் குற்றமாகக் கணக்கிடப்படவில்லை. ‘தலைவணங்கி இணங்கவைக்கிறேன்’ என்ற சொல்லால் அவன் பணிவையே கருவியாக்குகிறான் — வாதத்தாலும் அல்ல, ஆணையாலும் அல்ல, வணக்கத்தால். ‘அதர்மத்தை அறிந்திருந்தும்’ என்பது கண்டுவைப் பற்றிய சிறப்பு — அவர் அதர்மம் என்று அறிந்தும் தந்தையின் சொல்லைக் காத்தார்.

‘நம் குலத்திலும் முன்பு தந்தை சகரனின் ஆணையால் பூமியைத் தோண்டிய சகரரின் மைந்தர்கள் பெரும் அழிவை அடைந்தனர். ஜமதக்னியின் மகன் பரசுராமன் தந்தையின் சொல்லுக்காகக் காட்டில் கோடரியால் தன் தாய் ரேணுகையைத் தானே வெட்டினான். தேவி, இவர்களும் தேவர்க்கு இணையான இன்னும் பலரும் இதைச் செய்தனர்; நானும் தயக்கமின்றித் தந்தையின் சொல்லையும் தந்தைக்கு நலமானதையும் செய்வேன். இந்தத் தந்தை ஆணையை நான் ஒருவன் மட்டுமே செய்யவில்லை — நான் எடுத்துரைத்தவர்களும் செய்திருக்கிறார்கள்.’ மூன்று எடுத்துக்காட்டுகள் — முனிவர், அரசகுமாரர்கள், அந்தணர் — மூன்று வருணங்களிலும் தந்தையின் சொல்லுக்கே முதன்மை என்று நிறுவுகின்றன. சகரரின் மைந்தர்களின் கதை பால காண்டத்திலேயே விரிவாகச் சொல்லப்பட்டது — அறுபதாயிரவர் தந்தையின் ஆணையால் பூமியைத் தோண்டுகிறார்கள், கபிலரின் சினத்தால் சாம்பலாகிறார்கள். பரசுராமனின் கதையோ இன்னும் கொடியது — தந்தையின் ஒரே சொல்லால் அவன் தன் தாயையே கொன்றான். ‘அக்லீபம்’ (தயக்கமின்றி) என்ற சொல்லால் ராமன் கோழைத்தனம் இல்லாமையைச் சுட்டுகிறான்.

‘உனக்கு மாறான, முன்பில்லாத எந்தப் புதிய அறத்தையும் நான் தொடங்கவில்லை; முன்னோர் விரும்பிச் சென்ற வழியையே பின்பற்றுகிறேன். ஆகவே பூமியில் நான் செய்ய வேண்டியதையே செய்கிறேன், வேறுவிதமாக அல்ல; தந்தையின் சொல்லைச் செய்பவன் எவனும் இழிவடைவதில்லை.’ இவ்வாறு தாயிடம் சொல்லிவிட்டு, சொல்வல்லோருள் சிறந்தவனும் வில்லாளிகள் அனைவரிலும் சிறந்தவனுமான அவன் மீண்டும் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான். ‘புதிய அறத்தைத் தொடங்கவில்லை’ என்ற சொல்லால் அவன் புதிய முடிவு என்ற குற்றச்சாட்டையே மறுக்கிறான் — தான் செய்வது மரபால் நிறுவப்பட்டதே. ‘யாரும் இழிவடைவதில்லை’ என்ற சொல்லால் அவன் பயனையும் சுட்டுகிறான் — தந்தையின் சொல்லைக் காப்பதால் யாரும் வீழ்வதில்லை. அதன்பின் கவிஞர் ராமனை இரு அடைமொழிகளால் புகழ்கிறார் — சொல்வல்லோருள் சிறந்தவன், வில்லாளிகளுள் சிறந்தவன்; இரு ஆற்றல்களும் இருந்தும் அவன் சொல்லையே சான்றாக்குகிறான்.

‘லக்ஷ்மணா, என்மீது உனக்குள்ள ஈடற்ற அன்பையும், வீரத்தையும், மனவலிமையையும், அணுகவியலாத ஒளியையும் நான் அறிவேன். நல்லிலக்கணம் உடையவனே, என் தாயின் இணையற்ற பெருந்துயரம், வாய்மை, அமைதி ஆகியவற்றின் உட்கருத்தை அறியாததாலேயே. உலகில் அறமே மேலானது; அறத்தில் வாய்மை நிலைபெற்றுள்ளது; தந்தையின் இந்தச் சொல்லும் அறத்தைச் சார்ந்தது; ஆகவே சிறந்தது. வீரனே, அறத்தைச் சார்ந்து நிற்கும் மனிதன் தந்தை, தாய், அந்தணன் ஆகியோரின் சொல்லுக்கு உடன்பட்டுவிட்டு அதைப் பொய்யாக்கக்கூடாது.’ முதலில் அன்பை ஏற்றல், பின்னர் வாதம் — இதுவே ராமனின் உரையாடல் முறை. ‘வாய்மை, அமைதி ஆகியவற்றின் உட்கருத்து’ என்ற சொற்களால் அவன் தாயின் துயரத்தின் வேரைக் காட்டுகிறான் — அவள் வாய்மை, அமைதி ஆகியவற்றின் உட்பொருளை அறியவில்லை; ஆகவே வருந்துகிறாள். ‘அறத்தில் வாய்மை நிலைபெற்றுள்ளது’ என்ற சூத்திர வாக்கியம் சர்க்கத்தின் கொள்கை வாக்கியம் போன்றது; அதிலேயே தந்தையின் சொல்லின் சான்றுத்தன்மை சார்ந்துள்ளது.

‘ஆகவே நான் தந்தையின் ஆணையை மீற இயலமாட்டேன்; வீரனே, தந்தையின் சொல்லின்படியே கைகேயியால் நான் தூண்டப்பட்டேன். ஆகவே க்ஷத்திரிய தர்மத்தைச் சார்ந்த இந்த இழிந்த எண்ணத்தைக் கைவிடு; அறத்தைச் சார்ந்திரு, கடுமை காட்டாதே, என் எண்ணத்தைப் பின்பற்று.’ இவ்வாறு அன்போடு தம்பியிடம் சொல்லிவிட்டு, லக்ஷ்மணனின் அண்ணன் கைகூப்பித் தலைவணங்கி மீண்டும் கௌசல்யையிடம் சொன்னான். ‘க்ஷத்ரதர்மாஶ்ரிதாம்’ (க்ஷத்திரிய தர்மத்தைச் சார்ந்த) என்ற சொல்லால் அவன் லக்ஷ்மணனின் எண்ணத்தின் வேரையே சுட்டுகிறான் — வலிமையால் எதிர்ப்பது க்ஷத்திரியனின் இயல்பு; ஆனால் இங்கே பொது அறமே வலியது. ‘கைகேயியால் நான் தூண்டப்பட்டேன்’ என்று அல்ல, ‘தந்தையின் சொல்லின்படியே கைகேயியால் தூண்டப்பட்டேன்’ என்ற பாடம் முக்கியமானது — கைகேயி ஒரு கருவி மட்டுமே; ஆணையோ தந்தையுடையதே. இவ்வாறு அவன் லக்ஷ்மணனின் சினத்தின் இலக்கையே அகற்றுகிறான்.

‘தேவி, இங்கிருந்து காட்டுக்குச் செல்லும் எனக்கு அனுமதி கொடு; என் உயிர்மேல் உனக்கு ஆணையிடுகிறேன் — எனக்கு மங்கல வாழ்த்துகளைச் செய். வாக்குறுதியை நிறைவேற்றிவிட்டு நான் காட்டிலிருந்து மீண்டும் இந்நகருக்கு வருவேன் — முன்பு அரசமுனிவர் யயாதி வானுலகை விட்டு மீண்டும் அங்கேயே சென்றதுபோல. அம்மா, துயரத்தை நெஞ்சில் நன்கு அடக்கிக்கொள், வருந்தாதே; தந்தையின் சொல்லைச் செய்துவிட்டு நான் வனவாசத்திலிருந்து மீண்டும் இங்கே வருவேன்.’ யயாதியின் எடுத்துக்காட்டு ஆறுதலுக்காக முன்வைக்கப்படுகிறது — வீழ்ச்சியும் இறுதியானதல்ல; வாக்குறுதி நிறைவேறியதும் மீண்டும் வருவது உறுதி. ‘என் உயிர்மேல் உனக்கு ஆணையிடுகிறேன்’ என்ற சொல்லோ தாயிடம் பயன்படுத்தப்பட்ட இன்னும் வலிய கருவி — உண்ணாநோன்பால் அவனைக் கட்ட விரும்பியவளே இப்போது மகனின் உயிர் ஆணையால் கட்டுண்டாள். இவ்வாறு ராமன் இரக்கத்துக்கு இரக்கத்தாலேயே மறுமொழி தருகிறான்.

‘நீயும், நானும், வைதேகியும், லக்ஷ்மணனும், சுமித்திரையும் — அனைவரும் தந்தையின் ஆணையிலேயே நிற்க வேண்டும்; இதுவே என்றுமுள்ள அறம். அம்மா, பொருள்களை அப்புறப்படுத்தி, நெஞ்சில் துயரத்தை அடக்கி, வனவாசத்தைப் பற்றிய என் அறம் சார்ந்த எண்ணத்தைப் பின்பற்றுவாயாக.’ இங்கே அவன் தன் முடிவைக் குடும்பத்தின் பொது அறமாக நிறுவுகிறான் — அவன் ஒருவன் மட்டும் கட்டுண்டவன் அல்ல, அனைவருமே அந்த ஆணையால் கட்டுண்டவர்கள். ‘பொருள்களை அப்புறப்படுத்தி’ என்ற சொற்களால் அபிஷேகப் பொருள்களை அகற்றுவதே தாய்க்கான இறுதி அறிவுறுத்தல். ‘என்றுமுள்ள அறம்’ என்ற சொல்லால் அவன் விஷயத்தைத் தனிப்பட்டதிலிருந்து பொதுவானதை நோக்கிக் கொண்டுசெல்கிறான். தாயின் துயரத்தின் இடத்தில் கடமையை நிறுத்தி அவன் அவளைச் செயலிலேயே ஈடுபடுத்துகிறான் — இதுவே துயரைப் போக்கும் வழி.

அறம் நிறைந்த, பதற்றமற்ற, தளர்வற்ற அவனுடைய இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, இறந்தவள்போல இருந்த அந்தத் தேவி மீண்டும் உணர்வு பெற்று, ராமனைப் பார்த்து இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘மகனே, உன் தந்தை எப்படியோ, அப்படியே நானும் என் அறத்தாலும் அன்பாலும் உனக்குக் குரு. நான் உனக்கு அனுமதி தரமாட்டேன்; மிகவும் துயருற்ற என்னை விட்டு, மகனே, நீ செல்லக்கூடாது. நிலவுபோன்ற முகமுடையவனே, நீயின்றி இங்கே என் உயிரால் என்ன பயன்? உலகத்தாலோ, ஸ்வதையாலோ, அமுதத்தாலோ என்ன பயன்? உயிருலகம் முழுவதையும்விட, ஒரு கணம் உன் அருகாமையே எனக்கு மேலானது.’ ‘இறந்தவள்போல இருந்து உணர்வு பெற்று’ என்ற உவமையால் கவிஞர் அவள் மீண்டு எழுவதையே மரணத்திலிருந்து திரும்புவதுபோல வருணிக்கிறார். ‘ஸ்வதையாலோ அமுதத்தாலோ என்ன பயன்’ என்ற சொற்களால் அவள் பித்ருக்களுக்கான வேள்வியின் மதிப்பையும் தேவர் இன்பத்தின் மதிப்பையும் மறுக்கிறாள் — மகனின் ஒரு கண அருகாமையே அவளுக்கு அனைத்தும்.

தாயின் அந்த இரக்கமான புலம்பலைக் கேட்டு, தீப்பந்தங்களால் மனிதர்களால் விரட்டப்பட்டு இருளுக்குள் புகுந்த பெரிய யானைபோல ராமன் மேலும் ஒளிர்ந்தான். உணர்விழந்தவள்போல் இருந்த தாயையும், வேதனையுற்று வெந்த சௌமித்திரியையும் கண்டு, அறத்தில் நிலைத்த அவன், அங்கே அவனே சொல்லத் தகுந்த அத்தகைய அறம் சார்ந்த சொல்லைச் சொன்னான்: ‘லக்ஷ்மணா, உன் பக்தியையும் வீரத்தையும் நான் எப்போதும் அறிவேன்; ஆனால் என் கருத்தை ஆராயாமல் தாயோடு சேர்ந்து நீயும் என்னை வருத்துகிறாய். உயிருலகில் அறம், பொருள், இன்பம் ஆகியவை அறத்தின் பயன் விளையும் இடங்களிலேயே ஆராயப்பட்டுள்ளன; அறம் உள்ள இடத்தில் அவை அனைத்தும் ஐயமின்றி உள்ளன — கணவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அன்பிற்குரியவளாய், மகனோடு கூடிய மனைவி மூன்றையும் சாதிப்பதுபோல.’ ‘தீப்பந்தங்களால் விரட்டப்பட்ட பெரிய யானை’ என்ற உவமையால் கவிஞர் ராமனின் உள்ளொளியைச் சுட்டுகிறார் — தடை எவ்வளவு வளர்கிறதோ, உறுதி அவ்வளவு ஒளிர்கிறது. ‘அங்கே அவனே சொல்லத் தகுந்த’ என்பது கவிஞரின் சொந்தச் சான்று — இத்தகைய சொல்லை ராமனைத் தவிர வேறு யாரும் சொல்ல இயலாது.

‘எந்தச் செயலில் அவை அனைத்தும் அடங்கவில்லையோ, அதைத் தொடங்கக்கூடாது; அறம் எதனால் உண்டாகுமோ அதையே மேற்கொள்ள வேண்டும். உலகில் பொருளையே நாடுபவன் வெறுக்கப்படுகிறான்; இன்பத்திலேயே மூழ்கியிருத்தலும் புகழத்தக்கதல்ல. குருவும், அரசரும், தந்தையும், முதியவருமான அவர் சினத்தாலோ, மகிழ்ச்சியாலோ, காமத்தாலோ ஒரு காரியத்தை ஆணையிட்டால், அறத்தை நோக்கும் கொடுமையற்ற நடத்தையுடையவன் எவன் அதைச் செய்யமாட்டான்? ஆகவே தந்தையின் இந்த வாக்குறுதியை முழுமையாக முறைப்படி நிறைவேற்றாமல் இருக்க என்னால் இயலாது; அப்பா, நம் இருவருக்கும் ஆணையிடுவதில் அவரே குரு; தேவிக்கோ அவரே கணவர், புகல், அறம். அறத்தின் அரசரான அவர் உயிரோடு இருக்கையில், அதுவும் தம் நெறியில் நிற்கையில், தேவி வேறு ஒரு விதவைப் பெண்போல என்னோடு இங்கிருந்து எப்படிச் செல்ல முடியும்?’ ‘அந்ருஶம்ஸவ்ருத்தி:’ (கொடுமையற்ற நடத்தையுடையவன்) என்ற சொல்லால் அவன் கடுமையின்மையையே மகனின் அறத்துக்கு வேராக நிறுவுகிறான். இறுதியில் தாய் பின்தொடர்ந்து வருவதாகச் சொன்னதையும் அவன் மறுக்கிறான் — கணவன் உயிரோடிருக்கையில் மனைவி மகனோடு காட்டுக்குச் சென்றால் அவள் விதவைபோலக் காணப்படுவாள்; இதுவே அவன் மறுப்புக்குக் காரணம்.

‘ஆகவே காட்டுக்குச் செல்லும் எனக்கு நீ அனுமதி கொடு; தேவி, எங்களுக்கு மங்கல வாழ்த்துகளைச் செய் — காலம் நிறைவுற்றதும் நான் மீண்டும் வரும்படி, வாய்மையால் யயாதி மீண்டும் வானுலகை அடைந்ததுபோல. தேவி, வெறும் அரசுக்காகப் பெரும் உயர்வுடைய புகழைப் புறக்கணிக்க என்னால் இயலாது; வாழ்வு நீண்டகாலம் இல்லாதபோது, அதர்மத்தால் வரும் இழிந்த பூமியை இன்று நான் ஏற்கமாட்டேன்.’ இவ்வாறு மனிதருள் காளையான அவன் தாயை இணங்கவைத்தவாறும், தன் ஆற்றலால் தண்டகத்துக்குச் செல்ல விரும்பியவாறும், தம்பிக்கு நன்கு அறிவுறுத்தியும், அந்தத் தாயை நெஞ்சால் வலம் வந்தான். வலம் வருதல் மனத்தாலேயே — உடலால் அல்ல, நெஞ்சாலேயே அவன் தாயைக் கடைசியாகச் சுற்றி வருகிறான். ‘அவராம் மஹீம்’ (இழிந்த பூமி) என்ற சொல்லால் அவன் அரசின் மதிப்பையே குறைக்கிறான் — அதர்மத்தால் பெற்ற பூமி அற்பமானது; அறத்தால் காக்கப்பட்ட புகழோ பெரும் உயர்வுடையது. இவ்வாறு சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் லக்ஷ்மணனுக்கு ஊழின் முதன்மையைப் போதிப்பான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकविंशः सर्गः॥ २१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க