॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 17

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் அரசவீதிப் பயணமும் தந்தையின் மாளிகையுள் நுழைதலும்

அரசவீதியின் செழிப்பு வருணனை, நண்பர்களின் வாழ்த்துகள், நகரமக்களின் ராம அன்பு, அரச மாளிகையின் வருணனை, அந்தப்புரத்துள் நுழைதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் ராமன் தேரில் ஏறி அரசவீதியை அடைந்தான்; இந்தச் சர்க்கம் அதே வீதியின் விரிவான வருணனையைத் தொடங்குகிறது. மகிழ்ச்சி நிறைந்த நண்பர்கள் சூழ, திருவுடைய ராமன் தேரில் அமர்ந்து நகரைக் கண்டான் — அது கொடிகளும் பதாகைகளும் நிறைந்து, விலையுயர்ந்த அகில் தூபம் கமழ்ந்து, பலவகை மக்கள் நிறைந்திருந்தது. வெண்மேகம்போன்ற வெண்ணிற இல்லங்களால் அழகுபெற்ற அந்த அரசவீதியில், அகில் தூபம் கமழ்ந்த வழியின் நடுவே அவன் சென்றான். இங்கே மூன்று புலன்கள் ஒருசேரத் தொடப்படுகின்றன — கண்ணால் கொடி பதாகைகளும் வெண்ணிற இல்லங்களும், மூக்கால் அகில் தூபம், காதால் மக்கள் கூட்டத்தின் ஆரவாரம். கவிஞர் நகரத்தின் செழிப்பைச் செல்வத்தால் மட்டும் அளக்கவில்லை, அதன் விழாக் கோலத்தாலும் அளக்கிறார்; ‘ஸம்ப்ரஹ்ருஷ்டஸுஹ்ருஜ்ஜன:’ (மகிழ்ச்சி நிறைந்த நண்பர்கள் சூழ்ந்தவன்) என்ற அடைமொழியால், ராமனின் மகிழ்ச்சி தனிப்பட்டதல்ல, நண்பர்களோடு பகிர்ந்துகொண்டது என்று தெரிகிறது.

அந்த வீதி சிறந்த சந்தனக் குவியல்களாலும் அகில் குவியல்களாலும், சிறந்த நறுமணப் பொருள்களின் குவியல்களாலும், சணல் பட்டு ஆடைக் குவியல்களாலும், துளையிடப்படாத முத்துகளாலும் சிறந்த பளிங்குகளாலும் அழகுபெற்று, இடநெருக்கமின்றி இருந்தது. பலவகை மலர்களாலும் பலவகைத் தின்பண்டங்களாலும் அது நிறைந்திருந்தது. வானில் தேவர் தலைவனான இந்திரன் தன் வீதியைக் காண்பதுபோல ராமன் அந்த அரசவீதியைக் கண்டான். அதன் நாற்சந்திகள் தயிர், அட்சதை, அவிசு, பொரி, தூபங்கள், அகில், சந்தனம் ஆகியவற்றால் எப்போதும் வழிபடப்பட்டிருந்தன. ‘அஸம்பாதம்’ (இடநெருக்கமற்றது) என்ற சொல்லால் வீதியின் அகலம் சுட்டப்படுகிறது — இத்தனை மக்கள் இருந்தும் நெரிசல் இல்லை; இதனால் நகர அமைப்பின் திறமையும் குறிப்பாக உணர்த்தப்படுகிறது. ‘துளையிடப்படாத முத்துகள்’ என்ற அடைமொழி, பண்படுத்தப்படாத மணிகளும் அங்கே விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன என்று சுட்டுகிறது; இதுவே செழிப்பின் நுட்பமான கோடு. இந்திர உவமையால் கவிஞர் அயோத்தியின் அரசவீதியை அமராவதிக்கு இணையாக நிறுத்துகிறார்.

பலவகை மாலைகளாலும் நறுமணப் பொருள்களாலும் எப்போதும் வழிபடப்பட்ட நாற்சந்திகளுடைய அந்த வீதியில் சென்ற ராமன், நண்பர்கள் சொன்ன பல வாழ்த்துகளைக் கேட்டவாறும், எல்லா மனிதர்களையும் தகுதிக்கேற்ப மதித்தவாறும் சென்றான். அந்த நலம் விரும்பிகள் சொன்னார்கள்: ‘பாட்டன்மாரும் முப்பாட்டன்மாரும் நடந்த வழியை இன்று மேற்கொண்டு, அபிஷேகம் பெற்று நீ எங்களைக் காப்பாயாக. உன் தந்தையாலும் எல்லாப் பாட்டன்மாராலும் நாங்கள் எப்படிப் பேணப்பட்டோமோ, அதைவிடவும் சுகமாக ராமன் அரசனாக இருக்கையில் நாங்கள் அனைவரும் வாழ்வோம்.’ இங்கே மக்களின் விழைவு புதிய அரசைப் பற்றியதல்ல, மரபின் தொடர்ச்சியைப் பற்றியதே; ‘பிதாமஹைராசரிதம் மார்க்கம்’ (பாட்டன்மார் நடந்த வழி) என்ற சொற்றொடரால் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அரசதர்மம் நினைவூட்டப்படுகிறது. ஒன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரைகளால் அமைந்த ஆறடிச் சுலோகம்; அச்சுப் பதிப்பில் மூன்று அரைகளும் ஒரே எண்ணின் கீழ் முடிக்கப்பட்டுள்ளன. ‘அனுபாலய’ (காப்பாயாக) என்ற ஏவல் வினையால் மக்கள் அரசைக் கொடுக்கவில்லை, காப்பையே வேண்டுகிறார்கள் — இதுவே இக்ஷ்வாகுக்களின் அரசியலின் அடிப்படை.

அவர்கள் மீண்டும் சொன்னார்கள்: ‘அரசில் நிலைபெற்ற ராமன் வெளியே வருவதைக் கண்டால், இன்று எங்களுக்கு உணவும் வேண்டாம், மேலான பேறுகளும் வேண்டாம். அளவற்ற ஒளியுடைய ராமனுக்கு அரசப் பட்டாபிஷேகம் நடப்பதைவிட இனியது வேறு எதுவும் எங்களுக்கு இருக்காது.’ நண்பர்களின் இவையும் இன்னும் பலவுமான மங்கலப் பேச்சுகளையும், தன்னைப் போற்றும் சொற்களையும் பற்றின்றிக் கேட்டவாறே ராமன் பெருவீதியில் சென்றான். ‘உதாஸீன:’ (பற்றின்றி) என்ற சொல் இங்கே நெஞ்சைத் தொடுவது — புகழப்பட்டும் அவன் மாறுபடவில்லை, செருக்கும் கொள்ளவில்லை; இதுவே அவனுடைய உறுதி; பதினெட்டாம் சர்க்கத்தில் கைகேயியின் சொல்லைக் கேட்கும்போதும் அது அசையாமல் நிற்கும். இன்பம், வீடுபேறு இரண்டையும் விட்டு, மக்கள் ராமனைக் காண்பதையே மேலான பயனாகக் கருதுகிறார்கள்; இதனால் அவர்களுடைய பக்தியின் உச்சம் காட்டப்படுகிறது; அதுவே அடுத்த சர்க்கங்களில் துயரத்தின் அளவையும் நிர்ணயிக்கும்.

மனிதருள் சிறந்த அவனிடமிருந்து எந்த மனிதனும் தன் மனத்தையோ கண்களையோ விலக்க இயலவில்லை — ராகவன் கடந்து சென்ற பின்னும் பார்வை அங்கேயே பதிந்து நின்றது. ராமனைக் காணாதவனும், ராமனால் காணப்படாதவனும் எல்லா உலகங்களிலும் பழிக்கப்படுகிறான்; அவனுடைய சொந்த மனமும் அவனை இகழ்கிறது. காரணம் இதுவே — அந்த அறவோன் நான்கு வருணத்தாரிடமும், எல்லா வயதினரிடமும் இரக்கம் காட்டுகிறான்; அதனால் அவர்கள் அனைவரும் அவனிடம் பற்றுடையவர்கள். வழியில் அந்த அரசகுமாரன் நாற்சந்திகளையும், தெய்வ வீதிகளையும், சைத்தியங்களையும், கோயில்களையும் வலம் வந்தவாறே சென்றான். இறுதிச் சொற்களில் ராமனின் சாத்திரப் பற்று காட்டப்படுகிறது — அவசரத்திலும் அவன் தெய்வத் தலங்களை வலம் வந்தே செல்கிறான், புறக்கணிப்பதில்லை. ‘சொந்த மனமும் அவனை இகழ்கிறது’ என்ற சொல் உலகப் பழியைவிடக் கடுமையானது — வெளிப் பழியைத் தாங்கலாம், தன்னைத் தானே பழிப்பதைத் தாங்க முடியாது.

பின்னர் அவன் அரச இல்லத்தை அடைந்தான் — அது மேகத் திரள்களுக்கு ஒப்பான, மங்கலமான, கைலாசச் சிகரங்களுக்கு இணையான பலவகை மாளிகைக் கோபுரங்களால் அழகுபெற்று, வெண்ணிற விமானங்கள்போல வானை மறைக்கும், இரத்தின வலைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட வர்த்தமான இல்லங்களோடு கூடி, பூமியில் மகேந்திரனின் மாளிகைக்கு ஒப்பான சிறந்த இல்லமாக இருந்தது — தந்தையின் அந்த இல்லத்துள் திருவால் ஒளிர்ந்த அரசகுமாரன் நுழைந்தான். இங்கே மூன்று சுலோகங்கள் ஒரே தொடரை அமைக்கின்றன; அது மாளிகையின் விரிவையே தொடர் அமைப்பால் போலச் செய்கிறது. ‘திருவால் ஒளிர்ந்து’ என்ற அடைமொழியால், ராமன் தானே அந்த மாளிகையின் அழகைக் கூட்டுகிறான் என்று சுட்டப்படுகிறது; மாளிகை இரத்தினங்களால் ஒளிர்கிறது, ராமனோ தன் ஒளியால். இங்கே அச்சுப் பதிப்பின் பாடம் திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது — அங்கே ‘மஹேந்த்ரபவனோபமம்’ (மகேந்திரனின் மாளிகைக்கு ஒப்பானது) என்ற ஒரே சொல்லோடு வருணனை முடிகிறது; இங்கேயோ மூன்று சுலோகங்களால் விரிக்கப்பட்டுள்ளது.

வில்லாளிகளால் காக்கப்பட்ட மூன்று முற்றங்களைக் குதிரைகளோடேயே கடந்து, மற்ற இரு முற்றங்களை அந்த மனிதருள் சிறந்தவன் கால்நடையாகக் கடந்தான். இவ்வாறு எல்லா முற்றங்களையும் கடந்து, தசரதனின் மகன் எல்லா மக்களையும் திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, தூய அந்தப்புரத்துள் சென்றான். அவன் தந்தையின் அருகில் நுழைந்தபோது, அந்த மக்கள் அனைவரும் அரசகுமாரனைப் பற்றி மகிழ்ந்து, அவன் மீண்டும் வெளிவருவதற்காகக் காத்திருந்தனர் — ஆறுகளின் தலைவனான கடல் நிலவின் உதயத்துக்காகக் காத்திருப்பதுபோல. இந்த உவமையும் சர்க்கத்தின் இறுதிச் சொல்லும் நெஞ்சைத் தொடுவன; கடல் நிலவின் உதயத்தாலேயே பொங்குகிறது. மக்களும் அப்படியே ராமனின் மறுவருகைக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் வெளிவரப்போகிறவன் அபிஷேகம் பெற்ற இளவரசன் அல்ல, சடையும் மரவுரியும் தரித்த வனவாசி — இந்த முரணையே சர்க்கத்தின் முடிவில் கவிஞர் சொல்லாமல் நிறுத்தியிருக்கிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तदशः सर्गः॥ १७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க