॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 18

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கைகேயி இரு வரங்களை வெளிப்படுத்துதலும் ராமனின் உறுதிமொழியும்

தந்தையின் துயரக் காரணத்தை ராமன் கேட்டல், கைகேயியின் துணிச்சலான மறுமொழி, ராமனின் உறுதிமொழி, இரு வரங்களின் வெளிப்பாடு, வனவாச ஆணை

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் தூய அந்தப்புரத்துள் நுழைந்தான்; இந்தச் சர்க்கம் அவன் காணும் காட்சியோடு தொடங்குகிறது; அதுவே காண்டம் முழுவதன் மையம். மங்கலமான இருக்கையில் கைகேயியோடு அமர்ந்திருந்த, துயருற்ற, தீனமான, உலர்ந்த முகமுடைய தந்தையை அவன் கண்டான். பணிவுடையவனாய் அவன் முதலில் தந்தையின் பாதங்களை வணங்கி, பின்னர் மிகுந்த கவனத்தோடு கைகேயியின் பாதங்களை வணங்கினான். தசரதனோ ‘ராமா’ என்ற ஒரே சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களோடு தீனனாய், பார்க்கவும் பேசவும் இயலாதிருந்தான். மகனின் பெயரிலேயே தொண்டை அடைபட்டவனாக அரசனின் நிலையைக் கவிஞர் ஒரே சொல்லால் சித்திரிக்கிறார். மன்னனின் முன்பு கண்டிராத அந்த அச்சமூட்டும் தோற்றத்தைக் கண்டு, காலால் பாம்பை மிதித்தவன் அஞ்சுவதுபோல ராமனும் அச்சமுற்றான். இந்த உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — அச்சம் பகைவனைக் கண்டதால் அல்ல, தந்தையின் முகத்தைக் கண்டதாலேயே பிறந்தது. போரில் அஞ்சாதவன் தந்தையின் மௌனத்தால் நடுங்குகிறான்; இதனால் மகனின் அன்பு வீரத்தைவிடவும் வலியது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘உலர்ந்த முகத்தோடு’ என்ற ஒரு உடல் அடையாளமே முழு மனச் சிதைவுக்குச் சான்றாகிறது.

மகிழ்ச்சியற்ற புலன்களோடு, துயரத்தின் வெம்மையால் மெலிந்து, பெருமூச்செறிந்து, வேதனையால் கலங்கிய மனமுடைய அந்த மாமன்னனை அவன் கண்டான். கவிஞர் மூன்று உவமைகளைப் பயன்படுத்துகிறார் — அலைகள் மாலையாகச் சூழ்ந்த, கலங்காத கடல் கலங்குவதுபோல; கிரகணம் பிடித்த சூரியன்போல; பொய் சொன்ன முனிவர்போல. முதல் உவமையால் இயல்பிலேயே கலங்காதவனின் கலக்கம் சுட்டப்படுகிறது; இரண்டாவதால் ஒளியுடையவனின் ஒளியிழப்பு; மூன்றாவதால் வாய்மையில் பற்றுடையவனுக்கு வாய்மை மீறலால் வரும் சோர்வு — இந்த மூன்றாவதே உண்மையில் தசரதனின் நிலையை எழுத்துக்கு எழுத்து வருணிக்கிறது; ஏனெனில் வரம் கொடுத்ததால் கட்டுண்ட அவன் தன்னை வாய்மையிலிருந்து வழுவியவனாகக் கருதுகிறான். தந்தையின் அந்த நினைத்தும் பார்க்க முடியாத துயரத்தைக் கண்டு, ராமன் பருவ நாளில் கடல்போல மேலும் கலக்கமுற்றான். மகனின் கலக்கமும் தந்தையின் கலக்கத்தாலேயே தூண்டப்பட்டது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘பருவ நாளில் கடல்’ என்ற உவமை சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது — ஐந்தாம் சுலோகத்தில் அரசன் கலங்கிய கடல்போல என்று சொல்லப்பட்டான்; ஏழாம் சுலோகத்தில் ராமன்; ஒரே உவமையால் தந்தை மகனின் ஒருமை சுட்டப்படுகிறது.

தந்தையின் நலனில் ஈடுபாடுடைய, கூர்மதியுடைய ராமன் சிந்தித்தான்: ‘இன்று மட்டும் ஏன் மன்னர் என்னை மகிழ்ந்து வரவேற்கவில்லை? மற்ற நேரங்களில் தந்தை சினமுற்றிருந்தாலும் என்னைக் கண்டதும் மனம் மகிழ்வார்; இன்று என்னைக் கண்டதும் அவருக்கு ஏன் இந்த வேதனை எழுகிறது?’ இங்கே ராமனின் பாசம் வெளிப்படுகிறது — அவன் தன் அபிஷேகத்தை நினைக்கவில்லை, தந்தையின் துன்பத்தையே எண்ணுகிறான். பின்னர் தீனன்போலத் துயருற்று, முகப்பொலிவு வாடியவனாய், அவன் கைகேயியை வணங்கிய பின்பே பேசினான். ‘வணங்கிய பின்பே’ என்ற சொல்லால், கேள்வி கேட்பதற்கு முன்பும் ராமன் பணிவைக் கைவிடவில்லை என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்; யாரிடம் கேட்க முனைகிறானோ, அவளுடைய பாதங்களையே முதலில் வணங்குகிறான். இந்த முறைமையே இந்தச் சர்க்கத்தின் முடிவில் அவனுடைய அசையாத உறுதிக்கு வேராகும். ‘சதுர:’ (கூர்மதியுடையவன்) என்ற அடைமொழியும் பொருள் நிறைந்தது — ஏதோ இயல்புக்கு மாறானது நிகழ்ந்திருக்கிறது என்று ராமன் ஊகத்தாலேயே அறிகிறான்; இருந்தும் அவன் குற்றம் சாட்டவில்லை, கேள்வியாலேயே உண்மையைத் தேடுகிறான்.

அவன் கேட்டான்: ‘அறியாமையால் நான் ஏதேனும் தவறு செய்து, அதனால் என் தந்தை சினமுற்றாரோ? அதை எனக்குச் சொல்; நீயே அவரை மகிழ்விப்பாயாக. இவர் எப்போதும் என்னிடம் பாசமுடையவராக இருந்தார்; இன்றோ மனம் மகிழாமல், முகம் வாடி, தீனராய் என்னிடம் பேசவில்லை. உடல் சார்ந்தோ மனம் சார்ந்தோ ஏதேனும் வெம்மையோ வேதனையோ இவரை வருத்தவில்லையே? சுகம் என்பது எப்போதும் அரிதானதுதான்.’ இங்கே ராமன் முதலில் தன் குற்றத்தையே ஐயுறுகிறான், பிறருடையதை அல்ல — இதுவே நல்லோர் முறை. ‘நீயே அவரை மகிழ்விப்பாயாக’ என்ற சொல்லால், அரசன்மீது கைகேயிக்கு உள்ள செல்வாக்கை அவன் அறிந்து, அவளை இடையாளாகக் கருதி வேண்டுகிறான்; இதுவே அவனுடைய நம்பிக்கையின் அளவு; அது மறுகணமே உடையப்போகிறது. ‘சுகம் என்பது எப்போதும் அரிதானது’ என்ற ராமனின் பொதுமொழி காண்டம் முழுவதன் சூத்திரம்போலத் தோன்றுகிறது — இன்று முழுமையானதுபோல் இருந்த சுகமே ஒரு கணத்தில் அழியப்போகிறது.

மீண்டும் அவன் கேட்கிறான்: ‘காண்பதற்கு இனிய குமாரன் பரதனுக்கோ, பேராற்றல் உடைய சத்ருக்னனுக்கோ, என் தாய்மாருக்கோ ஏதேனும் தீங்கு நேரவில்லையே? மாமன்னரை மகிழ்விக்காமலோ, தந்தையின் சொல்லைச் செய்யாமலோ, மன்னர் சினமுற்றிருக்கையில் நான் ஒரு கணமும் வாழ விரும்பமாட்டேன். மனிதன் இவ்வுலகில் எந்த மூலத்திலிருந்து தன் தோற்றத்தைக் காண்கிறானோ, அந்தக் கண்கண்ட தெய்வம் இருக்கையில் அவன் அவர் சொல்படி ஏன் நடக்கமாட்டான்?’ இந்த மூன்று சுலோகங்களில் ராமனின் அறப்பார்வை முழுமையாக அமைந்துள்ளது — பரதன், சத்ருக்னன், தாய்மார் ஆகியோரின் நலத்தைத் தன் நலத்துக்கு முன்பே எண்ணுகிறான்; தந்தையின் சினத்தில் வாழ்வையே விரும்பவில்லை; தந்தையைக் கண்கண்ட தெய்வமாகக் கருதுகிறான். இப்படிச் சொல்பவன் வனவாச ஆணையைக் கேட்டும் அசையமாட்டான் — ராமனின் மறுமொழியை அவனுடைய முந்தைய சொற்களாலேயே கவிஞர் முன்கூட்டியே நிறுவிவிடுகிறார். இதுவே வால்மீகியின் படைப்பு முறை — பாத்திரத்தின் முடிவு திடீரென்று வருவதல்ல; அவனுடைய முந்தைய சொற்களாலேயே தவிர்க்க முடியாததாக்கப்படுகிறது.

‘நீ செருக்காலோ சினத்தாலோ என் தந்தையிடம் ஏதேனும் கடுஞ்சொல் சொல்லி, அதனால் அவர் மனம் கலங்கியதோ? தேவி, உண்மையில் கேட்கும் எனக்கு இதைச் சொல் — மனிதர் தலைவனிடம் முன்பு கண்டிராத இந்த மாற்றம் எதனால் உண்டாயிற்று?’ மகாத்மாவான ராகவன் இவ்வாறு சொன்னதும், சிறிதும் வெட்கமற்ற கைகேயி துணிச்சலான, தன்னலமான சொல்லைச் சொன்னாள்: ‘ராமா, அரசர் சினமுறவில்லை; அவருக்கு எந்தத் துன்பமும் இல்லை; ஆனால் அவர் மனத்தில் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது; உன்மீதுள்ள அச்சத்தால் அதை அவர் சொல்லவில்லை.’ ‘ஸுநிர்லஜ்ஜா’ (சிறிதும் வெட்கமற்றவள்), ‘த்ருஷ்டம்’ (துணிச்சலான), ‘ஆத்மஹிதம்’ (தன்னலமான) என்ற மூன்று சொற்களால் கவிஞர் தெளிவான தீர்ப்பு அளிக்கிறார் — இந்தச் சொல் அறத்துக்கு உகந்ததல்ல, அரசனுக்கு நன்மையானதுமல்ல, சொல்பவளின் சொந்த நலனையே சாதிப்பது. ‘த்வத்பயாத்’ (உன்மீதுள்ள அச்சத்தால்) என்ற சொல்லும் நெஞ்சைத் தொடுவது — தந்தை மகனுக்கு அஞ்சுகிறான் என்பதே தலைகீழ் நிலையின் உச்சம்; உண்மையில் அரசன் மகனுக்கு அஞ்சவில்லை, தன் சொந்தச் சொல்லுக்கே வெட்குகிறான். கைகேயியோ அதை அச்சம் என்று பெயரிட்டு, அரசனின் பலவீனத்தையே தன் ஆயுதமாக்குகிறாள்.

அவள் சொல்கிறாள்: ‘நீ அவருக்கு அன்பிற்குரியவன்; உன்னிடம் வெறுப்பானதைச் சொல்ல அவர் நா எழவில்லை. ஆனால் அவர் என் முன் உறுதியளித்ததை நீ கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். இவர் முன்பு என்னை மதித்து வரம் கொடுத்துவிட்டு, பின்னர் சாதாரண மனிதன் போல வருந்துகிறார். ‘தருகிறேன்’ என்று சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டு, இந்த மன்னர் நீர் வடிந்த பின் அணை கட்ட விரும்புகிறார் — அது பயனற்றது. ராமா, இந்த வாய்மை அறத்தின் வேர்; நல்லோர் அறிந்தது; உன் பொருட்டுச் சினமுற்றிருந்தாலும் அரசர் அந்த வாய்மையைக் கைவிடக்கூடாது.’ ‘நீர் வடிந்த பின் அணை கட்டுதல்’ என்ற எடுத்துக்காட்டு மிகக் கூர்மையானது — வரம் கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது, வாய்ப்பு கடந்துவிட்டது; இனி வருந்துவதால் எதுவும் ஆகாது. கைகேயி அறநூலின் சொற்களாலேயே ராமனைக் கட்டுகிறாள்; அதனால் அவன் மறுத்துப் பேச இயலாது; இதுவே அவளுடைய சொல்வன்மையின் கொடுமை. அவள் தானே இரக்கவில்லை; அரசனின் வாய்மையைக் காப்பதையே ராமனின் கடமையாக நிறுவுகிறாள்; இவ்வாறு கோருபவள் நீதிபதிபோலத் தோன்றுகிறாள்.

அவள் மீண்டும் சொல்கிறாள்: ‘அரசர் சொல்லப்போவது — நல்லதோ கெட்டதோ — எதுவாயினும் அதை நீ செய்வாயானால், அப்போது நான் எல்லாவற்றையும் மீண்டும் சொல்வேன். அரசர் சொன்னது உன்னிடம் வீணாகாது என்றால் மட்டுமே நான் சொல்வேன்; இவர் தாமே உன்னிடம் சொல்லமாட்டார்.’ கைகேயி சொன்ன இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வேதனையுற்ற ராமன், மன்னனின் முன்னிலையிலேயே அந்தத் தேவியிடம் சொன்னான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — அவள் முதலில் உறுதிமொழியைப் பெறுகிறாள், பின்னரே நிகழ்ச்சியைச் சொல்கிறாள் — இதுவே அவளுடைய முன்பே திட்டமிட்ட சூழ்ச்சி; உறுதியளித்தவன் பின்னர் பின்வாங்க முடியாது. ‘ந்ருபஸந்நிதௌ’ (மன்னனின் முன்னிலையில்) என்ற சொல்லால், ராமனின் உறுதிமொழி தந்தையின் கண்முன்பே செய்யப்பட்டது, ஆகவே அது இருமடங்குக் கட்டு என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். ‘வ்யதித:’ (வேதனையுற்றவன்) என்பது ராமனுக்கான ஒரே அடைமொழி — அவன் வேதனைப்படுகிறான், ஆனால் சினம் கொள்ளவில்லை, எதிர்க்கவும் முயலவில்லை.

ராமன் சொன்னான்: ‘ஐயோ, சீ! தேவி, என்னிடம் இப்படிப்பட்ட சொல்லைச் சொல்வது உனக்குத் தகாது. அரசரின் சொல்லுக்காக நான் நெருப்பிலும் விழுவேன், கொடிய நஞ்சையும் உண்பேன், கடலிலும் விழுவேன். குருவும் தந்தையும் மன்னரும் நலம் நாடுபவருமான அவரால் ஏவப்பட்டால் நான் எதைத்தான் செய்யமாட்டேன்? ஆகவே தேவி, அரசர் விரும்பும் அந்தச் சொல்லைச் சொல்; செய்வேன், உறுதியளிக்கிறேன் — ராமன் இருமுறை பேசுவதில்லை.’ ‘ராமோ த்விர்நாபிபாஷதே’ (ராமன் இருமுறை பேசுவதில்லை) என்ற தொடர் ராமாயணம் முழுவதன் மூலமந்திரம் போன்றது; சொன்ன சொல் ஒன்றே என்பதே ராமனின் இலக்கணம். பின்னர் நேர்மை நிறைந்தவனும் வாய்மை பேசுபவனுமான அந்த ராமனிடம், இழிந்தவளான கைகேயி மிகக் கொடிய சொல்லைச் சொன்னாள். ‘ஆர்ஜவஸமாயுக்தம்’ (நேர்மை நிறைந்தவன்), ‘அனார்யா’ (இழிந்தவள்) என்ற இரு சொற்களை அருகருகே வைத்து, கவிஞர் இரு இயல்புகளின் முரணை ஒரே சுலோகத்தில் நிறுவுகிறார். நேர்மையும் வாய்மையும் உடைய ஆண், இழிந்த கொடுஞ்சொல் பேசும் பெண் — இந்த இரட்டையே அயோத்தியா காண்டம் முழுவதன் கதை வித்து.

அவள் சொன்னாள்: ‘ராகவா, முன்பு தேவாசுரப் பெரும்போரில் அம்பு தைத்திருந்த உன் தந்தையை நான் காத்தேன்; அப்போது அவர் எனக்கு இரு வரங்களைத் தந்தார். அவற்றின்படி நான் அரசரிடம் கேட்டேன் — பரதனுக்கு அபிஷேகம், உனக்கு இன்றே தண்டகாரண்யத்துக்குப் பயணம். மனிதருள் சிறந்தவனே, உன் தந்தையை வாய்மை தவறாதவராகவும் உன்னையும் அப்படியே ஆக்க விரும்பினால், என் இந்தச் சொல்லைக் கேள். தந்தையின் ஆணையில் நில்; அவர் உறுதியளித்தபடி நீ ஒன்பதும் ஐந்துமாக ஆண்டுகள் காட்டுக்குள் புக வேண்டும். அரசர் உனக்காக ஏற்பாடு செய்த இந்த அபிஷேகம் அனைத்தாலும் இங்கே பரதன் அபிஷேகம் செய்யப்படட்டும்.’ இவ்வாறு இரு வரங்களால் அவள் ஒரே அடியில் ராமனின் அரசைப் பறிக்கிறாள், வனவாசத்தையும் கொடுக்கிறாள். ‘நவ வர்ஷாணி பஞ்ச ச’ (ஒன்பதும் ஐந்தும் ஆண்டுகள்) என்பது விசித்திரமான கணக்கு முறை — ‘பதினான்கு’ என்று அல்ல, பிரித்துச் சொல்லுதல்; இதனால் கவிஞர் அவளுடைய கொடிய தெளிவையே சுட்டுகிறார்; முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் ‘ஏழும் ஏழும்’ என்று வருகிறது. கணக்கை இருமுறை மும்முறை திரும்பச் சொல்லி, வனவாசத்தின் நீளத்தையே ராமன் மனத்தில் உறுதிப்படுத்த அவள் விரும்புகிறாள்.

‘ஏழும் ஏழுமாக ஆண்டுகள் தண்டகாரண்யத்தைச் சார்ந்து, இந்த அபிஷேகத்தைக் கைவிட்டுச் சடையும் மரவுரியும் தரித்தவனாக இரு. பலவகை இரத்தினங்கள் நிறைந்த, குதிரைகளும் தேர்களும் நெருங்கிய, கோசல மன்னனின் இந்த நிலத்தைப் பரதன் ஆளட்டும். இந்த இரக்கத்திலேயே மூழ்கிய இந்த மன்னர், துயரங்களால் வாடிய முகத்தோடு உன்னைப் பார்க்கவும் இயலாதிருக்கிறார். ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவனே, மன்னரின் இந்தச் சொல்லைச் செய்; ராமா, பெரும் வாய்மையால் மன்னரைக் கரையேற்று.’ அவள் இவ்வாறு கடுமையாகப் பேசியும் ராமன் துயரத்துள் புகவில்லை; பெருந்தன்மையுடைய அரசனோ மகனுக்கு நேர்ந்த துன்பத்தால் வெந்து வேதனையுற்றான். இந்த முரணோடு சர்க்கம் முடிகிறது — மகனை வருத்தாத சொல்லே தந்தையை மயங்கச் செய்கிறது. பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில் ராமனின் மறுமொழியைக் கேட்போம்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ இந்த வல்கேட் சர்க்கம் பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தோடு இணைந்து 2.016 என்ற ஒரே சர்க்கமாக உள்ளது. ‘தாரயஸ்வ நரேஶ்வரம்’ (மன்னரைக் கரையேற்று) என்ற கைகேயியின் இறுதிச் சொல் சிறப்பாக நினைவில் கொள்ளத்தக்கது — மகன் தந்தையைக் கரையேற்றட்டும் என்கிறாள்; ஆனால் கரையேற்றப்பட வேண்டியவன் அவளுடைய சொல்லாலேயே மூழ்கடிக்கப்பட்டவன்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टादशः सर्गः॥ १८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க