॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 19

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் வனவாசத்தை ஏற்றல்

கைகேயியுடன் ராமனின் உரையாடல், காட்டுக்குச் செல்வதை ஏற்றல், தசரதனின் மயக்கம், தாய் கௌசல்யையிடம் செல்லுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் கைகேயி இரு வரங்களைத் தெரிவித்து, ராமனைப் பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டகாரண்யத்தில் வாழும்படி ஆணையிட்டாள். மரணத்துக்கு ஒப்பான அந்த வெறுப்பான சொல்லைக் கேட்டும் பகைவரை அழிக்கும் ராமன் வேதனையுறவில்லை; அவன் முகமும் நிறம் மாறவில்லை. அவன் கைகேயியிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அப்படியே ஆகட்டும்; நான் இங்கிருந்து காட்டில் வாழச் செல்வேன்; சடையும் மரவுரியும் தரித்து அரசரின் வாக்குறுதியைக் காப்பேன்.’ சர்க்கத்தின் அடிநாதம் முதல் வாக்கியத்திலேயே வெளிப்படுகிறது — தாமதமும் இல்லை, மறுப்பும் இல்லை, துயரக் காட்சியும் இல்லை. சொல் எவ்வளவு கடுமையானதோ, மறுமொழி அவ்வளவு அமைதியானது.

ராமன் ஒன்றை மட்டுமே அறிய விரும்புகிறான்: ‘வெல்ல முடியாதவரும் பகைவரை அடக்குபவருமான மன்னர் முன்புபோல என்னை ஏன் மகிழ்ந்து வரவேற்கவில்லை?’ முன்பெல்லாம் தந்தை அவனைக் கண்டதும் மகிழ்வார்; இன்றோ மௌனமே. அங்கேயே அவன் கைகேயியை ஆறுதல்படுத்துகிறான்: ‘தேவி, நீ சினம் கொள்ள வேண்டாம்; உன் கண்முன்னேயே சொல்கிறேன் — மரவுரியும் சடையும் தரித்துக் காட்டுக்குச் செல்வேன்; நீ மிகவும் மகிழ்ந்திரு.’ பின்னர் காரணத்தை முன்வைக்கிறான் — நலம் நாடுபவரும், குருவும், தந்தையும், நன்றியறிந்தவரும், மன்னருமான அவரால் ஏவப்பட்டால், நம்பிக்கையோடு நான் எந்த இனிய காரியத்தைத்தான் செய்யமாட்டேன்? தந்தையின் ஆணை அவனுக்கு ஆராய்வதற்குரிய விஷயமே அல்ல. ‘சினம் கொள்ள வேண்டாம்’ என்ற சொல்லால் அவன் சிற்றன்னையின் ஐயத்தையும் நீக்குகிறான் — நான் சினமுறவில்லை, உன்னைக் குற்றம் சாட்டவுமில்லை என்று. குரு, தந்தை, நலம் நாடுபவர், நன்றியறிந்தவர், மன்னர் — இந்த ஐந்து அடைமொழிகளால் அவன் தந்தையின் ஆணை மீற முடியாதது என்று நிறுவுகிறான்.

ராமனின் நெஞ்சில் ஒரே ஒரு வருத்தம் எரிகிறது — ‘பரதனுக்கு அபிஷேகம் என்று அரசரே என்னிடம் சொல்லவில்லையே.’ அரசு இழப்பும் அல்ல, வனவாசமும் அல்ல, தந்தையின் மௌனமே அவன் துயரம். பின்னர் அவன் சொல்கிறான்: ‘நானோ சீதையையும், அரசையும், உயிரையும், விருப்பமானவற்றையும், செல்வங்களையும் மகிழ்ச்சியோடு, யாரும் தூண்டாமலேயே, தம்பி பரதனுக்குத் தாமாகக் கொடுப்பேன். மனிதர் தலைவரான என் தந்தையே தூண்டும்போது, உனக்கு இனியதைச் செய்யவும் வாக்குறுதியைக் காக்கவும் நான் ஏன் கொடுக்கமாட்டேன்?’ தியாகம் அவனுக்குச் சிரமப்பட்டுச் செய்வதல்ல, இயல்பாகவே அமைந்தது. ‘அலீகம் மானஸம்’ (மனத்தின் வருத்தம்) என்ற இரு சொற்களால், ராமனின் துயர் வெளியிலிருந்தல்ல, உள்ளத்திலிருந்தே எழுகிறது என்றும், அது அரசைப் பற்றியதல்ல, உறவைப் பற்றியது என்றும் கவிஞர் சுட்டுகிறார். தந்தையே ஆணையிட்டிருந்தால் அனைத்தும் மகிழ்வோடு கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.

பின்னர் ராமன் கைகேயியை ஒரு பணியில் ஈடுபடுத்துகிறான்: ‘வெட்கமுற்றிருக்கும் இந்த அரசரை நீ ஆறுதல்படுத்து. மன்னர் தரையில் கண்களைப் பதித்து மெல்ல மெல்லக் கண்ணீர் விடுவது ஏன்?’ பின்னர் அரச ஏற்பாட்டையும் அவனே சுட்டுகிறான்: ‘மன்னரின் ஆணைப்படி இன்றே விரைந்தோடும் குதிரைகளில் தூதர்கள் பரதனை அழைத்துவர அவன் மாமன் வீட்டுக்குச் செல்லட்டும்.’ தன்னைப் பற்றியோ எந்த நிபந்தனையும் இல்லை, காத்திருப்பும் இல்லை: ‘இதோ நான் விரைந்து தண்டகாரண்யத்துக்குச் செல்கிறேன்; தந்தையின் சொல்லை ஆராயாமல் அங்கே பதினான்கு ஆண்டுகள் வாழ்வேன்.’ ‘கச்சாமி ஏவ’ (செல்கிறேனே) என்ற உறுதிச் சொல்லால் பயணம் ஏற்கெனவே நிகழ்ந்ததுபோல ஆக்கப்படுகிறது. அரசனைப் பற்றியோ அவன் கவலைப்படவே செய்கிறான் — தந்தையின் துயரம் அவனுக்கு வனவாசத்தைவிடவும் கனமானது.

ராமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுக் கைகேயி மகிழ்கிறாள்; அவன் புறப்படுவான் என்று நம்பி ராகவனை விரைவுபடுத்துகிறாள். ‘அப்படியே ஆகட்டும் — விரைந்தோடும் குதிரைகளில் தூதர்கள் பரதனை மாமன் வீட்டிலிருந்து இங்கே திருப்பி அழைத்துவரச் செல்வார்கள்’ என்று சொல்லி, அவள் இன்னொன்றையும் சேர்க்கிறாள்: ‘ஆவலுற்றிருக்கும் நீ தாமதிப்பது தகாது என்று கருதுகிறேன்; ராமா, ஆகவே இங்கிருந்து விரைவாகவே காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்.’ தானே பயணத்தை ஏற்றுக்கொண்ட மகனையும் அவள் விரைவுபடுத்துகிறாள் — தாயின் வாயால் வரும் வெளியேற்றமே இவ்வாறு அவசர வடிவில் வெளிப்படுகிறது. கைகேயியின் மகிழ்ச்சியில் ஒன்று தெரிகிறது: அவள் ராமனின் சொல்லை நம்புகிறாள் — ராமன் சொன்னதைக் கட்டாயம் செய்வான் என்பதில் அவளுக்கும் நம்பிக்கை. தூதர்கள் செல்வதையும் அவளே ஒப்புக்கொள்கிறாள்.

அதன்பின் கைகேயி இன்னும் கடுமையாகச் சொன்னாள்: ‘மன்னர் வெட்கத்தால் தாமே உன்னிடம் பேசவில்லை; மனிதருள் சிறந்தவனே, இது ஒன்றுமில்லை; இந்த வருத்தத்தை நீக்கிவிடு. நீ இந்நகரிலிருந்து மிக விரைவாகக் காட்டுக்குச் செல்லும் வரை உன் தந்தை நீராடவும் மாட்டார், உண்ணவும் மாட்டார்.’ தந்தையின் உண்ணாநோன்பே மகனை விரைவுபடுத்தும் கருவியாக்கப்படுகிறது. இதைக் கேட்டுத் துயரில் மூழ்கிய அரசன் ‘சீ, கொடுமை!’ என்று பெருமூச்செறிந்து மயங்கி, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்தக் கட்டிலில் வீழ்ந்தான். ‘நீராடவும் மாட்டார், உண்ணவும் மாட்டார்’ என்ற வாக்கியமே இந்தச் சர்க்கத்தின் மிகக் கொடிய இடம் — தந்தையின் உயிருக்கு வரும் ஆபத்தைக் காட்டி மகனை வெளியேற்றுகிறாள். ராமன் அதையும் அமைதியாகக் கேட்கிறான். அரசனின் மயக்கம், வரம் கொடுத்ததன் விளைவைத் தானே தாங்க இயலவில்லை என்றும் காட்டுகிறது.

கைகேயியால் தூண்டப்பட்ட ராமனோ முதலில் தந்தையைத் தூக்கி நிறுத்துகிறான்; பின்னர் சாட்டையால் அடிக்கப்பட்ட குதிரைபோலக் காட்டுக்குச் செல்ல விரைகிறான். இழிந்தவளின் கொடிய விளைவுடைய அந்த வெறுப்பான சொல்லைக் கேட்டும் வேதனையற்றவனாய் அவன் கைகேயியிடம் சொன்னான்: ‘தேவி, பொருளை நாடுபவனாக நான் உலகில் வாழ விரும்பவில்லை. என்னை முனிவர்களுக்கு இணையாகக் களங்கமற்ற அறத்தைச் சார்ந்தவனாக அறிந்துகொள்.’ இங்கே ராமனின் நிலை தெளிவானது — அரசு அவனுக்குக் குறிக்கோள் அல்ல, அறமே குறிக்கோள்; ஆகவே அரசு இழப்பு அவனைத் தீண்டவில்லை. ‘சாட்டையால் அடிக்கப்பட்ட குதிரை’ என்ற உவமையால் கவிஞர் காட்டுவது — வேகம் விரைவானது, ஆனால் தூண்டுதல் வெளியிலிருந்து வந்தது, உள்ளார்ந்த விருப்பம் அல்ல. இருந்தும் ராமனின் முகத்தில் வேதனை தெரியவில்லை.

‘மதிப்பிற்குரிய தந்தைக்கு என்னால் செய்யக்கூடிய இனியது எதுவாயினும், அதை உயிரைக் கைவிட்டேனும் எல்லா வகையிலும் செய்ததாகவே கொள்’ என்று ராமன் உறுதியளிக்கிறான். காரணத்தையும் சொல்கிறான்: ‘தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்வதையோ, அவர் சொல்லை நிறைவேற்றுவதையோ விட மேலான அறச்செயல் எதுவும் இல்லை.’ பின்னர் தானே முடிவைச் சொல்கிறான்: ‘மதிப்பிற்குரியவர் தாமே சொல்லாவிட்டாலும், உன் சொல்லின்படியே நான் இங்கே ஆளரவமற்ற காட்டில் பதினான்கு ஆண்டுகள் வாழ்வேன்.’ தந்தையின் மௌனமும் அவனுக்கு ஆணையே — பணிவிடையே அவனுடைய மேலான அறம். ‘உயிரைக் கைவிட்டேனும்’ என்ற சொல்லால் எல்லை காட்டப்படுகிறது — உயிரே தடையாகாத இடத்தில் அரசு எம்மாத்திரம்? ‘ஆளரவமற்ற காட்டில்’ என்ற சொல்லால் வாழ்வின் கடுமையையும் அவன் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

கைகேயியிடம் ராமன் ஒரே ஒரு மென்மையான குறைச்சொல்லைச் சொல்கிறான்: ‘கைகேயி, என்னிடம் நீ எந்த நற்குணத்தையும் நிச்சயமாக எதிர்பார்க்கவில்லை போலும்; ஏனெனில் என்மேல் மிகுந்த உரிமையுடையவளாக இருந்தும் நீ என்னிடம் சொல்லாமல் அரசரிடமே சொன்னாய்.’ பின்னர் புறப்படும் வரிசையைத் தெரிவிக்கிறான்: ‘தாயிடம் விடைபெற்று, சீதையை இணங்கவைத்த பின், இன்றே தண்டகத்தின் பெருங்காட்டுக்குச் செல்வேன்.’ இறுதியில் கைகேயியைக் கடமையில் ஈடுபடுத்துகிறான்: ‘பரதன் அரசைக் காக்க வேண்டும்; தந்தைக்கு அவன் பணிவிடை செய்யும்படி நீ பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; அதுவே என்றுமுள்ள அறம்.’ ‘என்னிடமே சொல்லியிருக்கலாம்’ என்பதே அவன் எதிர்பார்ப்பு — வரம் கேட்டது குற்றமல்ல; மகனை நம்பாமல் அரசனையே வதைக்க முனைந்ததே குற்றம். தாயிடமும் சீதையிடமும் விடைபெற்றுச் செல்வதோ குல அறம்.

ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு மிகவும் துயருற்ற தந்தை, துயரத்தால் பேச இயலாமல் பெருங்குரலெடுத்து அழுதான். பேரொளி கொண்ட ராமனோ உணர்விழந்த தந்தையின் பாதங்களையும், இழிந்தவளான கைகேயியின் பாதங்களையும் வணங்கி அவ்விடத்திலிருந்து வெளியேறினான். அவன் தந்தையையும் கைகேயியையும் வலம் வந்து, அந்த அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியேறி, தன் நண்பர்களைக் கண்டான். ஒரே இடத்தில் தந்தையின் கதறல், சிற்றன்னையின் அசைவின்மை, மகன் இருவரையும் சமநோக்கோடு வணங்குதல் — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் மிக இரக்கமான கோடு. ‘நிஷ்பபாத’ (வெளியேறினான்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் காட்டுவது — ராமன் ஓடிவிடவில்லை, வணங்கிய பின்பே வெளியேறுகிறான். இழிந்தவளையும் அவன் வலம் வந்தான்; ஏனெனில் அவளும் சிற்றன்னையே. மகனின் அமைதி தந்தையின் துயரத்தை இருமடங்காக்குகிறது — புலம்புபவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லலாம்; அமைதியாக நிற்பவனின் தியாகமோ இன்னும் அதிகமாக எரிக்கிறது.

கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், மிகுந்த சினமுற்ற, சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் லக்ஷ்மணன் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான்; அவன் சினம் முகத்தில் வெளிப்பட்டது; ராமனிடமோ எதுவுமில்லை. ராமன் அபிஷேகப் பொருள்களை வலம் வந்து, அவற்றின்மேல் பார்வையை அசைக்காமல், மதிப்போடு மெல்லச் சென்றான். உலகுக்கு இனிய குளிர்கதிரோனின் அழகு தேய்வால் குறையாததுபோல, அரசு இழப்பு அவனுடைய பெருந்திருவைக் குறைக்கவில்லை. காட்டுக்குச் செல்ல விரும்பி, பூமியைக் கைவிடும் அவனிடம், உலகம் அனைத்தையும் கடந்தவனிடம்போல, மனமாற்றம் எதுவும் காணப்படவில்லை. ஆதாயமோ இழப்போ அவன் முகத்தைத் தொடுவதில்லை; இதுவே அவனுடைய பெருமை. ‘ஸாபேக்ஷ: ஶனை: ஜகாம’ (மதிப்போடு மெல்லச் சென்றான்) என்ற சொற்களால் சுட்டப்படுவது — அபிஷேகப் பொருள்களில் பற்று இல்லை, அவற்றின்மீதான மதிப்பு மட்டுமே எஞ்சியது. நிலவின் உவமை இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — முதலில் தேய்வு, பின்னர் அழகு; இதனால் வெளி இழப்பு இயல்பான அழகை விழுங்குவதில்லை என்று கவிஞர் சொல்கிறார். லக்ஷ்மணனின் கண்களில் கண்ணீர், ராமனின் கண்களிலோ மதிப்பு நிறைந்த பார்வை மட்டுமே — உடன்பிறந்த இருவரின் இயல்பு வேறுபாடு இங்கே தெளிவாகிறது.

பின்னர் ராமன் மங்கலமான குடையையும் நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட இரு சாமரங்களையும் மறுத்து, தன் மக்களையும், தேரையும், நகரமக்களையும், பிறரையும் அனுப்பிவிட்டு, மனத்தில் துயரத்தைத் தாங்கியவாறு, புலன்களை அடக்கி, தாய்க்கு வெறுப்பான செய்தியைச் சொல்லத் தன்னடக்கத்தோடு அவள் இல்லத்துள் நுழைந்தான். இளவரசுச் சின்னங்கள் பறிக்கப்படவில்லை, அவனே அவற்றைக் கைவிட்டான். திருவுடைய, வாய்மை பேசும் அந்த ராமனின் முகத்தில் அவனைச் சூழ்ந்த மக்கள் எவரும் எந்த மாற்றத்தையும் காணவில்லை. துயரம் நெஞ்சிலேயே அடக்கப்பட்டது, முகமோ முன்புபோலவே மலர்ந்திருந்தது — இதுவே தீரனின் இலக்கணம். ‘அப்ரியஶம்ஸிவான்’ (வெறுப்பானதைச் சொல்லப்போகிறவன்) என்ற ஒரே சொல்லால் கவிஞர் அவன் மனநிலையைச் சுட்டுகிறார் — கேட்டதும் மயங்கிவிடக்கூடிய தாயிடம் அதையே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அங்கே செல்வதே சர்க்கத்தின் இறுதிப் படி.

கூதிர்காலத்தில் கதிர்கள் பெருகிய நிலவு தன் இயல்பான ஒளியைக் கைவிடாததுபோல, தன்னடக்கமுடைய அந்த நீண்ட கையன் தனக்கு இயல்பான மகிழ்ச்சியைக் கைவிடவில்லை. இனிய சொல்லால் எல்லா மக்களையும் மதித்தவாறு, அறவோனும் பெரும்புகழுடையவனுமான ராமன் தாயின் அருகே சென்றான். குணங்களில் அவனுக்கு இணையான, பேராற்றல் உடைய தம்பி சௌமித்திரி, தன் உள்ளத் துயரத்தைத் தாங்கியவாறே அவனைப் பின்தொடர்ந்தான். மிகுந்த மகிழ்ச்சி நிறைந்த அந்த இல்லத்துள் நுழைந்து, வந்திருக்கும் அந்த இழப்பை எண்ணியும் ராமன் இங்கே மாற்றம் அடையவில்லை — நண்பர்களுக்குத் தங்களுக்கே இடர் வருமோ என்ற அச்சம் எழாதிருக்க; ஏனெனில் அவர்களுடைய உயிர்கள் அவன் முகத்தையே சார்ந்திருக்கின்றன. ‘மகிழ்ச்சி நிறைந்த இல்லம்’, ‘இழப்பு’ என்ற இரு முரணான உணர்வுகள் ஒரே சுலோகத்தில் அமைந்துள்ளன — இல்லத்திலோ விழா, வருபவனிடமோ அழிவுச் செய்தி. இதுவே சர்க்கத்தின் இறுதிச் சித்திரம்; இது அடுத்த சர்க்கத்தின் புலம்பலுக்குத் தளம் அமைக்கிறது. லக்ஷ்மணனும் அங்கேயே பின்தொடர்கிறான்; ஆனால் தன் துயரத்தை மனத்துக்குள்ளேயே தாங்குகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनविंशः सर्गः॥ १९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க