॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 16

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

சுமந்திரன் ராமனை அழைத்தலும் அரசவீதிப் பயணமும்

சுமந்திரன் அந்தப்புரத்துள் நுழைதல், ராமனுக்கு அரசச் செய்தியைத் தெரிவித்தல், சீதையின் வாழ்த்து, அரசவீதியில் தேர்ப் பயணம், நகரமக்களின் மகிழ்ச்சிச் சொற்கள்

முந்தைய சர்க்கத்தில் தசரதன் ராமனை அழைத்துவரச் சுமந்திரனை அனுப்பினான்; இந்தச் சர்க்கம் அவன் செல்வதிலேயே தொடங்குகிறது. பழங்கதைகளை அறிந்த அந்தச் சூதன், மக்கள் நிறைந்த அந்தப்புர வாயிலைக் கடந்து, பின் மக்கள் நெருக்கம் இல்லாத தனிமையான ஒரு முற்றத்தை அடைந்தான். அந்த முற்றம் இளம் காவலர்களால் காக்கப்பட்டிருந்தது — அவர்கள் ஈட்டிகளையும் விற்களையும் ஏந்தி, பளபளக்கும் குண்டலங்கள் அணிந்து, விழிப்போடும் ஒருமுகப்பட்ட மனத்தோடும், தலைவனிடம் மிகுந்த பற்றோடும் இருந்தனர். அங்கே சுமந்திரன், காவியுடை அணிந்து, கையில் பிரம்பு ஏந்தி, நன்கு அணிசெய்துகொண்டு, வாயிலில் கவனமாக நின்றிருந்த முதியவர்களைக் கண்டான்; அவர்கள் அந்தப்புரப் பெண்டிரின் கண்காணிப்பாளர்கள். இங்கே கவிஞர் அந்தப்புரக் காவலின் இருவகை ஏற்பாட்டைக் காட்டுகிறார் — வெளியே ஆயுதம் ஏந்திய இளைஞர்கள், உள்ளே அடக்கமான முதியோர். வருகின்ற சூதனைக் கண்டதும், ராமனுக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பிய அவர்கள் அனைவரும் திடீரெனப் பரபரப்போடு இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்தனர். அவர்களுடைய இந்த விரைவே, ராமனுக்கு இனியது செய்வது அவர்களுடைய இயல்பான நாட்டம், ஆணையால் செய்யப்படும் சம்பிரதாய மரியாதை மட்டுமல்ல என்று சுட்டுகிறது. இங்கே சுமந்திரன் தானே உள்ளே நுழையவில்லை என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது; காவலர்களின் அனுமதியை எதிர்பார்க்கிறான். அவன் வரம்பறிந்த சூதன், அரசனின் உள்வட்ட அமைச்சன்; அவனுடைய இத்தகைய அடக்கமான நடத்தையே இந்தக் காண்டத்தில் அவன் பாத்திரத்தின் அடிப்படை.

அடக்கமுடையவனும் அரசப் பணியில் திறமைமிக்கவனுமான அந்தச் சூதன் மகன் அக்காவலர்களிடம், ‘சுமந்திரன் வாயிலில் நிற்கிறான் என்று ராமனுக்கு விரைந்து தெரிவியுங்கள்’ என்றான். தலைவனுக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பிய அவர்கள் ராமனை அணுகி, மனைவியோடு இருந்த அவனிடம் விரைவாகத் தெரிவித்தனர். செய்தியை அறிந்த ராகவன், தந்தைக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பி, உள்வட்டத்தவனான அந்தச் சூதனை அங்கேயே உள்ளே அழைத்துவரச் செய்தான். இங்கே ராமன் சூதனை வெளியே நிறுத்தாமல், நெருக்கமானவன் என்று கருதி அருகிலேயே அழைக்கிறான் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. உள்ளே நுழைந்த சுமந்திரன், குபேரனுக்கு ஒப்பான, நன்கு அணிசெய்துகொண்ட ராமன், மேல்விரிப்புடைய பொற்கட்டிலில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். குபேர உவமையால், அப்போது ராமனின் செல்வச் சிறப்பு அரசத் திருமகளின் முன்வடிவமாகவே இருந்தது என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்; பொற்கட்டிலும் வரவிருக்கும் அபிஷேகத்துக்கு ஏற்ற சூழலை அமைக்கிறது. இவையனைத்தும் வாசகன் மனத்தில் இன்பச் செழிப்பின் சித்திரத்தை நிறுத்துகின்றன; இதனால் அடுத்த சர்க்கங்களில் ஊழின் தலைகீழ் மாற்றம் மேலும் நெஞ்சைத் தொடுவதாகிறது. மேலும் ‘அப்யந்தரம்’ (உள்வட்டத்தவன்) என்ற அடைமொழியால், சுமந்திரன் வெளியாளான தூதன் அல்ல, அரசகுலத்தின் நெருக்கமான மனிதன் என்று தெரிகிறது; அதனாலேயே ராமன் அவனைத் தாமதமின்றி அழைக்கிறான்.

பகைவரை வாட்டும் ராமன், பன்றியின் குருதிபோல் சிவந்த, தூய, நறுமணமுடைய, விலைமதிப்புள்ள சந்தனத்தைப் பூசியிருந்தான். அருகில் நின்ற சீதை கையில் சாமரம் ஏந்தி அவனுக்கு விசிறிக்கொண்டிருந்தாள்; அவளோடு கூடிய அவன் சித்திரை நட்சத்திரத்தோடு கூடிய நிலவுபோல ஒளிர்ந்தான். இந்த உவமையால் கவிஞர் தம்பதியரின் பிரிவற்ற இணைவைச் சுட்டுகிறார். தன் ஒளியால் நிறைந்து, சுடும் சூரியன்போல் இருந்த, வரம் தருபவனான ராமனை, பணிவறிந்த அந்த வந்தி பணிவோடு வணங்கினான். பின்னர் அரசனால் மதிக்கப்பட்ட சுமந்திரன், பொழுதுபோக்குக் கட்டிலில் மலர்ந்த முகத்தோடு அமர்ந்திருந்த அரசகுமாரனைக் கண்டு, கைகூப்பி இதைச் சொன்னான்: ‘ராமா, கௌசல்யை நல்ல மகனைப் பெற்றவள்; பட்டத்தரசி கைகேயியோடு அமர்ந்திருக்கும் உன் தந்தை உன்னைக் காண விரும்புகிறார்; அங்கே செல்வாயாக, தாமதிக்காதே.’ ‘கௌசல்யை நல்ல மகனைப் பெற்றவள்’ என்ற விளியால் சூதன் முதலில் ராமனின் மேன்மையையே புகழ்கிறான் — மகனின் குணங்களாலேயே தாய் புகழப்படுகிறாள் என்பது உலக வழக்கு. ‘பட்டத்தரசி கைகேயியோடு’ என்ற சொல்லால், அரசன் தனியாக இல்லை என்று சூதன் சுட்டுகிறான்; அந்தச் சொல்லே ராமன் மனத்தில் அபிஷேகம் உறுதி என்ற எண்ணத்தை எழுப்புகிறது. ‘தாமதிக்காதே’ என்ற அவசரச் சொல்லோ வரவிருக்கும் துயரத்தின் முன்னறிவிப்புபோலத் தோன்றுகிறது — சூதன் அப்போது எதையும் அறியாவிட்டாலும்.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பேரொளி கொண்ட மனிதருள் சிங்கம் மகிழ்ந்தான்; பின்னர் சீதையை மதித்து இதைச் சொன்னான்: ‘தேவி, அரசரும் தேவியும் கூடி என்னைப் பற்றி, அபிஷேகம் தொடர்பான ஏதோ ஒன்றை நிச்சயமாக ஆலோசிக்கிறார்கள். மிகுந்த திறமையுடையவளும், கருவிழிக் கண்ணுடையவளும், எனக்கு இனியதையே விரும்புபவளுமான அவள், அரசனின் எண்ணத்தை அறிந்து, எனக்காக அரசனைத் தூண்டுகிறாள். கேகய மன்னனின் மகளான என் அந்தத் தாய் மகிழ்ச்சியோடு மாமன்னனின் நலனை நாடுகிறாள்; எனக்கும் நன்மையை விரும்புகிறாள். நல்வினையால் மாமன்னன் அன்பிற்குரிய பட்டத்தரசியோடு இருக்கிறார்; எனக்கு நன்மையையும் விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றும் சுமந்திரனைத் தூதனாக அனுப்பியிருக்கிறார்.’ இங்கே ராமனின் களங்கமற்ற மனம் வெளிப்படுகிறது — எந்தக் கைகேயியை அவன் ‘தாய்’, ‘எனக்கு நன்மையை விரும்புபவள்’ என்று கருதுகிறானோ, அவளே அவனுடைய வனவாசத்தைக் கோரப்போகிறாள். கவிஞர் இந்த முரணை முன்னதாகவே நிறுவுகிறார்; இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தின் அதிர்ச்சி மேலும் கடுமையாகிறது. ராமன் கைகேயியைச் சக்களத்தி மனப்பான்மையோடு பார்க்கவில்லை; ‘தாய்’ என்றே அவளைச் சொல்கிறான்; அவளுடைய நல்லெண்ணத்தையும் ஏற்கிறான். இதுவே அவனுடைய நேர்மையின் சோதனை; அது பதினெட்டாம் சர்க்கத்தில் முழுமையாக வெளிப்படும். ‘திஷ்ட்யா’ (நல்வினையால்) என்ற மகிழ்ச்சிச் சொல்லால் அவன் ஊழையே சாதகமாகக் கருதுகிறான் — அதே ஊழ் உண்மையில் பாதகமாக இருந்தது என்பது காவியத்தின் முரண்நகை.

ராமன் ஊகிக்கிறான்: ‘அங்கே சபை எத்தகையதோ, அத்தகைய தூதனே வந்திருக்கிறான்; ஆகவே அரசர் இன்றே என்னை இளவரசுப் பட்டத்தில் அபிஷேகம் செய்வார் என்பது உறுதி. நல்லது, இங்கிருந்து விரைந்து சென்று மன்னரைக் காண்பேன். நீ பரிவாரத்தோடு சுகமாக இரு, மகிழ்ந்திரு.’ இதனால் ராமன் தானே அரசை விரும்பவில்லை, சபையின் பெருமையாலும் தூதனின் பெருமையாலும் அபிஷேகத்தை ஊகிக்கிறான் என்று தெரிகிறது; சீதையையும் அவன் உடன் அழைத்துச் செல்லவில்லை, சுகமாக இருக்கும்படி சொல்கிறான். கணவனால் அவ்வாறு மதிக்கப்பட்ட கருவிழிக் கண்ணுடைய சீதை, மங்கல வாழ்த்துகளைச் சொல்லியவாறு கணவனை வாயில்வரை பின்தொடர்ந்தாள். ‘ஆத்வாரம்’ (வாயில்வரை) என்ற சொல்லால், அவள் இல்லத்தின் எல்லையைக் கடக்கவில்லை என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார் — அதுவே அக்கால முறைமை. மேலும் ‘பதிஸம்மானிதா’ (கணவனால் மதிக்கப்பட்டவள்) என்ற அடைமொழியால், சீதை தானாகப் பின்தொடரவில்லை, கணவனால் மதிக்கப்பட்டவளாகப் பின்தொடர்கிறாள் என்று தெரிகிறது; இல்லறத்தின் இந்தப் பரஸ்பரத் தன்மை வால்மீகிக்கு விருப்பமான அம்சம். ‘சுகமாக இரு, மகிழ்ந்திரு’ என்ற ராமனின் சொல், அப்போது அவன் பிரிவைச் சிறிதும் ஐயுறவில்லை என்றும் சுட்டுகிறது.

அப்போது சீதை வாழ்த்துச் சொன்னாள்: ‘உலகைப் படைத்த பிரம்மன் இந்திரனுக்குச் செய்ததுபோல, அந்தணர்கள் போற்றும் அரசையும் ராஜசூய அபிஷேகத்தையும் அரசர் உனக்குச் செய்யத் தகுந்தவர். தீட்சை பெற்று, விரதம் நிறைந்து, தூயவனாய், சிறந்த மான்தோல் அணிந்து, கையில் மான்கொம்பு ஏந்திய உன்னைக் கண்டவாறே நான் உனக்குப் பணிவிடை செய்வேன். கிழக்குத் திசையில் வஜ்ரதாரியான இந்திரனும், தெற்கில் யமனும், மேற்குத் திசையில் வருணனும், வடக்கில் செல்வத்தின் தலைவனான குபேரனும் உன்னைக் காக்கட்டும்.’ இந்த வாழ்த்து இருவகையானது — ஒன்று இளவரசுப் பட்டத்துக்கு அப்பால் ராஜசூய வேள்வியையும் பேரரசையும் வேண்டுகிறது; மற்றது திசைக்காவலர்களிடம் காப்பை வேண்டுகிறது. இந்த வாழ்த்துரை திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வழக்கிலுள்ள (வல்கேட்) பாடமரபிலேயே சீதையின் அன்பு விரிவாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கே மனைவி கணவனைப் பின்தொடர்வது மட்டுமல்ல, அவனுடைய எதிர்காலத்துக்காகத் திசைக்காவலர்களையும் வேண்டுகிறாள். ‘உலகைப் படைத்தவன் இந்திரனுக்குப் போல’ என்ற உவமையால் சீதை ராமனைத் தேவராஜனுக்கு இணையாகவும், தசரதனைப் பிரம்மனுக்கு இணையாகவும் கருதுகிறாள். ‘குரங்கஶ்ருங்கபாணிம்’ (கையில் மான்கொம்பு ஏந்தியவனை) என்ற சொல்லால் அவள் தீட்சை பெற்றவனின் வேள்விக் கோலத்தையே நினைக்கிறாள் — மான்தோல், மான்கொம்பு, தூய்மை. முரண்நகையோ இது: விரைவிலேயே ராமன் மான்தோல் அணிவான் — ஆனால் வேள்வித் தீட்சையில் அல்ல, வனவாசத்தில்.

பின்னர் காப்பு நாண் முதலிய மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்துகொண்ட ராமன், சீதையிடம் விடைபெற்றுச் சுமந்திரனோடு இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டான். மலைக்குகையில் வாழும் சிங்கம் மலையிலிருந்து வெளிவருவதுபோல அவன் மாளிகையிலிருந்து வெளிவந்து, வாயிலில் பணிவோடு கைகூப்பி நின்ற லக்ஷ்மணனைக் கண்டான். சிங்க உவமையால் கவிஞர் அவனுடைய அச்சமின்மையையும் கம்பீரத்தையும் சுட்டுகிறார்; லக்ஷ்மணனின் பணிவு அவனுடைய என்றுமுள்ள பணிவிடை இயல்பைச் சுட்டுகிறது. பின்னர் நடு முற்றத்தில் நண்பர்களோடு சேர்ந்தான்; வேண்டுகோளோடு வந்த அனைவரையும் கண்டு, அவர்களை அணுகி மகிழ்வித்து, மனிதருள் புலியான அந்த அரசகுமாரன், அக்கினிபோல் ஒளிரும், புலித்தோல் போர்த்திய, விளங்கும் சிறந்த தேரில் ஏறினான். ‘வேண்டுகோளோடு வந்த அனைவரையும் மகிழ்வித்து’ என்ற சொற்களால், அபிஷேக அவசரத்திலும் ராமன் இரப்போரைப் புறக்கணிக்கவில்லை என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார் — இதுவே அவனுடைய மக்கள்மீதான அன்பு. ‘நடு முற்றத்தில்’ என்ற சொல்லால் அரச மாளிகையின் அடுக்குகள் சுட்டப்படுகின்றன; வெளி முற்றங்களில் காவலர்கள், நடுவில் நண்பர்கள், உள்ளே தம்பதியர். தேருக்கான ‘அக்கினிபோல் ஒளிரும்’ என்ற அடைமொழி ஒளியையும், ‘புலித்தோல் போர்த்திய’ என்பது க்ஷத்திரியத் தன்மையையும் சுட்டுகின்றன; இரண்டாலும் அரசகுமாரனின் தகுதி காட்டப்படுகிறது.

அந்தத் தேர் மேக முழக்கம் கொண்டது, இடநெருக்கமற்றது, இரத்தினங்களாலும் பொன்னாலும் அணிசெய்யப்பட்டது; ஒளியால் மேருவைப்போல் விளங்கி, மனிதர்களின் கண்களைக் கவர்வதுபோல இருந்தது. அதில் யானைக்குட்டிகள் போன்ற சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்டிருந்தன. ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரன் பச்சைக் குதிரைகள் பூட்டிய விரைவான தேரில் ஏறுவதுபோல, திருவால் ஒளிர்ந்த ராகவன் அந்தத் தேரில் ஏறி விரைந்து சென்றான். வானில் முழங்கும் மேகம்போலத் திசைகளை எதிரொலிக்கச் செய்தவாறும், பெருமேகத்திலிருந்து வெளிப்படும் நிலவுபோல அழகோடும் அவன் இல்லத்திலிருந்து புறப்பட்டான். ராகவனின் தம்பி லக்ஷ்மணன் கையில் வண்ணச் சாமரம் ஏந்திப் பின்புறம் தேரில் நின்று அண்ணனைக் காத்தான். பின்னர் வெளியேறும் மக்கள் வெள்ளத்திடமிருந்து எல்லாப் புறமும் பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. இங்கே மூன்று ஒலிகள் கலக்கின்றன — தேரின் கடகடப்பு, மேகம்போன்ற எதிரொலி, மக்கள் வெள்ளத்தின் ஆரவாரம். இவ்வாறு கவிஞர் காட்சியைக் கேள்வியோடு இணைக்கிறார். ‘பெருமேகத்திலிருந்து நிலவுபோல’ என்ற உவமையால் புறப்பாட்டின் மென்மையும், ‘மேகம்போல’ என்பதால் அதன் கம்பீரமும் சுட்டப்படுகின்றன; இரு உவமைகளால் ராமனின் இருவகை வடிவம் — மென்மையும் ஒளியும் — ஒருசேரக் காட்டப்படுகிறது. லக்ஷ்மணன் பின்புறம் நிற்பது அவனுடைய என்றும் பின்தொடரும் இயல்பைச் சுட்டுகிறது; அவன் பக்கத்திலும் இல்லை, முன்னும் இல்லை; காப்பதற்கு ஏற்ற பின்புறத்திலேயே நிற்கிறான்.

அவன் புறப்பட்டபோது, பின்னால் மலைபோன்ற சிறந்த யானைகளும் உயர்ந்த குதிரைகளும் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் ராமனைப் பின்தொடர்ந்தன. முன்னே சந்தனமும் அகிலும் பூசி, கவசம் அணிந்து, வாளும் வில்லும் ஏந்திய, வாழ்த்துச் சொல்லும் வீரர்கள் சென்றனர். பின்னர் வழியில் இசைக்கருவிகளின் ஒலிகளும், வந்திகளின் புகழ்ச்சி ஒலிகளும், வீரர்களின் சிம்மநாதங்களும் கேட்டன. மாடங்களின் சாளரங்களில் நின்ற, எல்லாப் புறமும் அணிசெய்துகொண்ட பெண்டிர் நல்ல மலர்க் குவியல்களைத் தூவ, பகைவரை அடக்குபவன் முன்னே சென்றான். குறையற்ற அங்கங்களுடைய அந்த மங்கையர் அனைவரும் ராமனை மகிழ்விக்க விரும்பி அவன்மீது மலர்மாரி பொழிந்தனர். இவ்வாறு ஊர்வலம் நான்கு அங்கங்களால் நிறைவு பெற்றது — யானை குதிரைப் படை, ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்கள், இசைக்கருவி வந்திகளின் முழக்கம், மாடங்களில் நின்ற மங்கையரின் மலர்மாரி. இவையனைத்தும் நகரமக்களின் இயல்பான உற்சாகத்தையே வெளிப்படுத்துகின்றன, அரசனின் ஆணையை அல்ல. யானைகள் மலைபோன்றவை, குதிரைகள் சிறந்தவை, மனிதர்கள் கவசம் அணிந்தவர்கள் — இவ்வாறு படையின் செழிப்பு காட்டப்படுகிறது; ஆனால் கைகளில் ஆயுதம் இருந்தும் அவர்கள் ‘ஆஶம்ஸவ:’ (வாழ்த்துபவர்கள்) மட்டுமே, போர்வீரர்கள் அல்லர். இதனால் இந்த ஊர்வலம் விழாவுக்கானது, போருக்கானது அல்ல என்று தெரிகிறது. மங்கையரின் மலர்மாரி நகரமக்களின் அன்பின் மிக நுட்பமான வடிவம் — அவர்கள் சொல்லால் புகழவில்லை, மலர்களாலேயே தங்களை அர்ப்பணிக்கிறார்கள்.

மாடங்களிலும் தரையிலும் நின்ற அப்பெண்டிர் சிறந்த சொற்களால் ராமனை வாழ்த்தினர்: ‘தாயை மகிழ்விப்பவனே, பயணம் நிறைவேறி, தந்தையின் அரசைப் பெற வந்திருக்கும் உன்னைக் கண்டு உன் தாய் கௌசல்யை நிச்சயம் மகிழ்கிறாள்.’ ராமனின் நெஞ்சுக்கினிய சீதையை அப்பெண்டிர் மங்கையர் அனைவரிலும் சிறந்த மங்கையாகக் கருதினர்: ‘அந்தத் தேவி முன்பு நிச்சயமாகப் பெருந்தவம் நன்கு செய்திருக்க வேண்டும்; அதனால்தான் நிலவோடு ரோகிணிபோல அவள் ராமனோடு இணைந்தாள்.’ இவ்வாறு மாடச் சிகரங்களில் மங்கையர் சொன்ன இனிய சொற்களை அரசவீதியில் சென்ற மனிதருள் சிறந்தவன் கேட்டான். இங்கே பெண்டிர் முதலில் தாயை நினைக்கிறார்கள், பின்னர் மனைவியை — ராமனின் நற்பேறு அந்த இரு உறவுகளாலேயே அளக்கப்படுகிறது என்பது கவனிக்கத்தக்கது. இந்த நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகம் மூன்று அரைகளால் அமைந்த ஆறடிச் சுலோகம்; அச்சுப் பதிப்பில் மூன்று அரைகளும் ஒரே எண்ணின் கீழ் (42) முடிக்கப்பட்டுள்ளன. பொருள் நோக்கிலும் இது பொருத்தமானதே — ஒரே தொடரில் பெண்டிரின் சொல்லும் அதை ராமன் கேட்டதும் இரண்டும் அமைந்துள்ளன. ‘நிலவோடு ரோகிணிபோல’ என்ற உவமை சிறப்பாக நினைவில் கொள்ளத்தக்கது; ஏனெனில் ரோகிணி சந்திரனின் மிக அன்பிற்குரிய மனைவி; அதனால் சீதையின் ஈடற்ற நற்பேறு சுட்டப்படுகிறது.

கூடியிருந்த மக்களின் தம்மைப் பற்றிய பலவகைச் சொற்களையும், மகிழ்ச்சி நிறைந்த நகரமக்களின் பேச்சுகளையும் ராகவன் அங்கே கேட்டான். அவர்கள் சொன்னார்கள்: ‘இந்த ராகவன் இன்று திருவை அடைகிறான்; அரசனின் அருளால் பெருஞ்செல்வத்தை அடையப்போகிறான். இவனே எங்களை ஆள்பவனாகப் போவதால் நாங்கள் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறியவர்கள். இவன் இந்த நாட்டை நெடுங்காலம் அடைவான் என்பது இம்மக்களுக்குப் பெரும் பேறு; இவன் மன்னனாக இருக்கையில் யாரும் ஒருபோதும் வெறுப்பான எதையும் காணமாட்டார்கள், துன்பத்தையும் காணமாட்டார்கள்.’ இந்த மூன்று சுலோகங்களும் உபஜாதி விருத்தத்தில் அமைந்தவை; அனுஷ்டுப்பைக் கைவிட்டதன் மூலம் கவிஞர் மக்கள் பேச்சின் மகிழ்ச்சிப் பெருக்கைச் சுட்டுகிறார். ‘ஆத்மாதிகாரா: வாச:’ (தம்மைப் பற்றிய சொற்கள்) என்ற சொற்றொடரால், மக்கள் ராமனின் அபிஷேகத்தைத் தங்கள் சொந்த நலனாகவே கருதுகிறார்கள் என்று தெரிகிறது. அரசன் மக்களின் நலனுக்குக் காரணம்; ஆகவே அவர்கள் மகிழ்ச்சி பிறருக்கானது மட்டுமல்ல, தன்னலம் கலந்ததாயினும் அறத்துக்கு ஏற்றதே. ‘சிராய’ (நெடுங்காலம்) என்ற சொல்லால் நீண்ட ஆட்சி விழையப்படுகிறது — இந்த நம்பிக்கையோ நாளையே உடைந்துபோகும். இவ்வாறு கவிஞர் மக்களின் சொற்களாலேயே வரவிருக்கும் தலைகீழ் மாற்றத்தின் பின்னணியை அமைக்கிறார்.

முழங்கும் குதிரைகளோடும் யானைகளோடும் முன்செல்வோரோடும், மங்கலம் பாடும் சூதர் மாகதரோடும் போற்றப்பட்டு, சிறந்த இசைக்கலைஞர்களால் புகழப்பட்டு, அவன் குபேரன்போலச் சென்றான். பின்னர் ராமன், பெண்யானைகள், ஆண்யானைகள், தேர்கள், குதிரைகள் நெருங்கியதும், பெருமக்கள் வெள்ளத்தால் நிறைந்த சந்திகளுடையதும், மிகுந்த இரத்தினங்கள் உடையதும், பல விற்பனைப் பொருள்களின் குவியல்கள் கொண்டதும், தூய்மையானதுமான பெருவீதியைக் கண்டான். இந்தக் காட்சியோடு சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அதே அரசவீதியின் விரிவான வருணனையும் நகரமக்களின் வாழ்த்துரைகளும் வருகின்றன. குபேர உவமை இங்கே மீண்டும் வருகிறது — சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் ராமன் குபேரனைப் போல அமர்ந்திருப்பதாகக் காணப்பட்டான்; இறுதியில் குபேரனைப் போலப் பயணம் செய்கிறான்; இவ்வாறு கவிஞர் ஒரு வட்டத்தை அமைக்கிறார். ‘விமலம்’ (தூய்மையான) என்ற சொல்லால் வீதியின் தூய்மையும், ‘ப்ரபூதரத்னம்’ என்பதால் நகரத்தின் செழிப்பும் சுட்டப்படுகின்றன. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ‘ருசிரம்’ (அழகிய) என்ற பாடம்; கீதா பிரஸ் அச்சிலோ ‘விமலம்’; இந்தி உரையும் ‘மிகவும் தூய்மையான’ என்று பொருள் சொல்லி அச்சுப் பதிப்பின் பாடத்தையே ஆதரிக்கிறது. இவ்வாறு பதினாறாம் சர்க்கம் ராமனின் அபிஷேகப் பயணத்தின் விழாக்கோலச் சித்திரத்தை இறுதியில் நிறுத்துகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षोडशः सर्गः॥ १६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க