॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 15

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

அபிஷேக ஏற்பாடும் சுமந்திரன் ராமனின் மாளிகைக்குச் செல்லுதலும்

பூச நட்சத்திரத்தில் அபிஷேகப் பொருள்களைச் சேகரித்தல், அரசவாயிலில் மக்களின் காத்திருப்பு, சுமந்திரன் அரசனை எழுப்புதல், அவன் ராமனின் இல்லம் நோக்கிச் செல்லுதலும் மாளிகை வருணனையும்

இந்தச் சர்க்கம் அபிஷேகத்தின் வெளி ஏற்பாடுகளையே வருணிக்கிறது. வேதம் கற்றுத் தேர்ந்த அந்தணர்கள் அந்த இரவைக் கழித்துவிட்டு அரசப் புரோகிதரோடு அரசவைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அமைச்சர்களும், படைத்தலைவர்களும், வணிகர் குழுவின் தலைவர்களும் ராகவனின் அபிஷேகத்துக்காக மகிழ்ச்சியோடு ஒன்றுகூடினர். களங்கமற்ற சூரியன் உதித்து, பூச நட்சத்திரத்தோடு கூடிய நாள் வந்து, கடக லக்கினம் வந்தபோது — அதுவே ராமனின் ஜன்ம லக்கினம் — அந்தணர் தலைவர்களால் ராமனின் அபிஷேகத்துக்கு எல்லாம் ஆயத்தம் செய்யப்பட்டது. பொன் நீர்க்குடங்கள், நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட மங்கலப் பீடம், ஒளிரும் புலித்தோலால் நன்கு விரிக்கப்பட்ட தேர், கங்கையும் யமுனையும் கூடும் புனிதச் சங்கமத்திலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நீர் ஆகியவை ஆயத்தமாக்கப்பட்டன. சோதிட நூலின்படி ஜன்ம லக்கினத்திலேயே அபிஷேகம் சிறந்தது; ஆகவே கவிஞர் அந்த நுட்பத்தையும் மறக்கவில்லை. இந்தச் செழிப்பு வாசகன் மனத்தில் நம்பிக்கையையே எழுப்புகிறது — இவை அனைத்தும் வீணாகும் என்று அவன் அறிந்திருந்தாலும். ‘உபஸ்தானம்’ என்பது அரசவாயிலில் அல்லது சபையில் வந்து நிற்றல். அந்தணர்களும் புரோகிதரும் வந்ததால் வைதிகத் தரப்பும், அமைச்சர்களும் படைத்தலைவர்களும் வந்ததால் அரசியல் தரப்பும், வணிகர் தலைவர்கள் வந்ததால் வணிகத் தரப்பும் — மூன்றும் அபிஷேகத்தில் பங்குகொண்டன என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘ப்ரீயமாணா:’ (மகிழ்ச்சியோடு) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய இயல்பான மகிழ்ச்சி காட்டப்படுகிறது; யாரும் கட்டாயப்படுத்திக் கொண்டுவரப்படவில்லை. முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் எண்ணிக் காட்டியவையே இங்கே கண்கூடாக ஆயத்தமாக்கப்பட்டதாகக் காணப்படுகின்றன; இந்த மறுகூறல் வழக்கிலுள்ள (வல்கேட்) பாடமரபின் இயல்பே. கடக லக்கினம் சந்திரனின் சொந்த வீடு; ராமனின் ஜன்ம லக்கினமும் அதுவே; அதிலேயே அபிஷேகம் விதிக்கப்பட்டது என்பது சோதிடத்துக்கு ஏற்றது.

நீர் சேகரிப்பு விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது — மற்றப் புனித ஆறுகள், மடுக்கள், கிணறுகள், ஏரிகள்; கிழக்கு நோக்கியும் வடக்கு நோக்கியும் குறுக்காகவும் ஓடும் நீரோட்டங்கள், பால்மரங்கள் சூழ்ந்தவை — இவை அனைத்திலிருந்தும் எல்லாக் கடல்களிலிருந்தும் நீர் கொண்டுவரப்பட்டது. பேரரசனின் அபிஷேகத்துக்கு எல்லாத் திசைகளின் நீரையும் சேகரிக்க வேண்டும் என்பது அரசநூல் விதி; அதையே கவிஞர் பின்பற்றுகிறார். பின்னர் தேன், தயிர், நெய், பொரி, தர்ப்பை, மலர்கள், பால் ஆகியவை எண்ணப்படுகின்றன. அழகிய எட்டுக் கன்னியர், மதங்கொண்ட சிறந்த யானை, பால்மரத் தளிர்களால் மூடப்பட்ட நீர் நிறைந்த பொன், வெள்ளிக் குடங்கள் ஆகியவை ஆயத்தமாக இருந்தன. தாமரை, நீலோற்பல மலர்களோடு கூடி, சிறந்த நீரால் நிறைந்த அக்குடங்கள் ஒளிர்ந்தன. பொருள்களின் இந்தக் கணக்கு வெறும் அலங்காரம் அல்ல — ஒவ்வொரு பொருளும் வைதிக அபிஷேக விதியில் வரையறுக்கப்பட்டது; ஆகவே பட்டியலே விதியின் நம்பகத்தன்மையைக் காட்டுகிறது. ‘க்ஷீரிண:’ என்பது ஆல், அத்தி, அரசு, இத்தி போன்ற பால்மரங்கள் சூழ்ந்த கரைகள்; அவற்றின் நீர் சிறப்பாகப் புனிதமானது. ‘ப்ராக்வஹா:’ என்பது கிழக்கு நோக்கி ஓடுவன, ‘ஊர்த்வவாஹா:’ என்பது வடக்கு நோக்கி ஓடுவன, ‘திர்யக்வாஹா:’ என்பது குறுக்காக ஓடுவன; இவ்வாறு எல்லாத் திசை நீரையும் சேகரிப்பது பேரரசின் அடையாளம். குடங்கள் பொன்னும் வெள்ளியுமாக இருப்பதும், தாமரை நீலோற்பலங்களோடு கூடியிருப்பதும் மங்கலக் காட்சிக்காக. எட்டுக் கன்னியரும் முந்தைய சர்க்கத்தில் சொன்னதுபோல மங்கலத்துக்காகவே நிறுத்தப்பட்டனர்.

அதன்பின் அரசச் சின்னங்கள் வருணிக்கப்படுகின்றன. நிலவின் கதிர்போல் ஒளிரும், வெண்மையான, இரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட சிறந்த சாமரம் ராமனுக்காக ஆயத்தமாக இருக்கிறது. நிலவு வட்டம்போன்ற, ஒளி வீசும், அழகிய வெண்குடையும் அபிஷேகத்தின் முன்னிலையில் ஆயத்தமாக உள்ளது. வெண்காளையும் வெண்குதிரையும் நிற்கின்றன. எல்லா இசைக்கருவிகளும், வந்திகளும், மாகதர் முதலிய பிறரும் வந்திருந்தனர். இக்ஷ்வாகுக்களின் அரசில் அபிஷேகத்துக்கு எத்தகைய பொருள்கள் சேகரிக்கப்பட வேண்டுமோ, அத்தகையவற்றையே எடுத்துக்கொண்டு, அரசகுமாரனின் அபிஷேகத்துக்காக அவர்கள் அனைவரும் அரச ஆணைப்படி அங்கே கூடி மன்னனுக்காகக் காத்திருந்தனர். குடை, சாமரம், காளை, குதிரை — இவை அரசனின் செல்வச் சின்னங்கள்; அவற்றின் வெண்மை நிறம் மங்கலத்தைச் சுட்டுகிறது. ‘ஸம்ப்ரியேத’ (சேகரிக்கப்பட வேண்டும்) என்பது விதியைக் குறிக்கும் வினைச்சொல் — எப்படிச் சேகரிக்க வேண்டுமோ அப்படியே சேகரிக்கப்பட்டது என்பது பொருள். ‘ததாஜாதீயம்’ என்பது அத்தகைய வகையைச் சேர்ந்தது; குல மரபால் விதிக்கப்பட்டதே பின்பற்றப்பட்டது என்பது கருத்து. இதனால் அபிஷேகம் திடீரென நிகழ்வதல்ல, இக்ஷ்வாகு குலத்தின் பண்டைய விதிப்படியானது என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். சிற்றரசர்களாகத் தசரதனுக்குக் கட்டுப்பட்ட மன்னர்களும் கூடியிருந்தனர். வெண்குடை பேரரசனின் முதன்மைச் சின்னம்; சாமரங்கள் அவனுக்குச் செய்யப்படும் பணிவிடையின் சின்னம்.

ஆனால் அரசன் காணப்படவில்லை. அந்த மன்னனைக் காணாத அவர்கள் சொன்னார்கள்: ‘எங்கள் விண்ணப்பத்தை அரசனுக்கு யார் தெரிவிப்பார்? நாங்கள் அரசனைக் காணவில்லை; சூரியனும் உதித்துவிட்டான்; அறிவாளியான ராமனின் இளவரசுப் பட்டாபிஷேகமும் ஆயத்தமாக உள்ளது.’ அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அரசனால் மதிக்கப்பட்ட சுமந்திரன் அந்த மன்னர்கள் அனைவரிடமும் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘அரசனின் ஆணைப்படி ராமனை அழைத்துவர விரைந்து புறப்பட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் அரசனுக்கும், சிறப்பாக ராமனுக்கும், வணக்கத்துக்குரியவர்கள்; ஆகவே அவன் சொல்லின்படியே நீண்ட ஆயுளுடைய உங்கள் நலத்தை விசாரிக்கிறேன்.’ சூதனின் இந்தப் பணிவு நிறைந்த சொல் அரசவையின் நல்லொழுக்கத்தைக் காட்டுகிறது; ஆனால் ‘அரசனின் ஆணைப்படி’ என்ற சொல்லில் உண்மையின் பாதி மட்டுமே உள்ளது. சூதனின் சொல்லில் இரு விஷயங்கள் — முதலாவது தன் புறப்பாட்டைத் தெரிவித்தல், இரண்டாவது ராமனின் சார்பாக நலம் விசாரித்தல். ‘ஆயுஷ்மதாம்’ (நீண்ட ஆயுளுடையோரே) என்ற விளியால் நல்லொழுக்கமும், ‘பூஜ்யா:’ (வணக்கத்துக்குரியவர்) என்பதால் அவர்களுடைய பெருமையும் சுட்டப்படுகின்றன. ஆனால் அரசனின் ஆணை உண்மையில் கைகேயியின் தூண்டுதலால்தான் எழுந்தது என்று வாசகன் அறிவான்; ஆகவே சூதனின் குற்றமற்ற சொல்லே இரக்கத்தைக் கூட்டுகிறது. சூரியோதயத்துக்குப் பின்னும் அரசன் காணப்படாதது சபையில் ஐயத்தை எழுப்புகிறது; இதுவே அடுத்த நிகழ்ச்சிகளுக்கான முன்னறிவிப்பு. இரவில் என்ன நடந்தது என்று மக்கள் அறியவில்லை.

விழித்தெழுந்திருந்தும் அரசன் வராததன் காரணத்தை அவர்களுக்குத் தெரிவித்துவிட்டு, பழங்கதைகள் அறிந்த அவன் அந்தப்புர வாயிலுக்கு வந்தான். அந்த மாளிகை அவனுக்கு எப்போதும் திறந்தே இருந்தது; அவன் உள்ளே நுழைந்து மன்னனின் குலத்தைப் புகழ்ந்தான். அரசனின் படுக்கையை அணுகி அவன் நின்றான்; அந்த அறையை மிக நெருங்கி, இடையில் ஒரு திரை மட்டுமே எஞ்சியிருக்க, அவன் நற்குணங்கள் நிறைந்த வாழ்த்துகளால் ராகவனான அரசனைப் புகழ்ந்தான்: ‘காகுத்ஸ்தா! சந்திரனும் சூரியனும், சிவனும் குபேரனும்…’ என்று. குலப்புகழ்ச்சி சூதனின் முதன்மைப் பணி; சூதர், மாகதர், வந்திகள் காலையில் அரசனைப் புகழ்ந்தே எழுப்புவது பண்டைய மரபு. ‘திரஸ்கரணீ’ என்பது திரைச்சீலை; அதைக் குறிப்பிடுவதால் அந்தப்புரத்தின் வரம்பு சுட்டப்படுகிறது. ‘ஸதா ஸக்தம்’ என்பது அவனுக்கு அந்த மாளிகை ஒருபோதும் மூடப்படவில்லை என்பது; நம்பிக்கைக்குரிய அமைச்சனின் இந்த மதிப்பு முந்தைய சர்க்கத்திலும் சொல்லப்பட்டது. புகழுரையில் முதலில் குலம், பின் தெய்வங்கள், பின் கடமை — இதுவே சாத்திர முறை. இரவில் நிகழ்ந்ததைச் சூதன் இன்னும் அறியவில்லை; ஆகவே அவன் சொல் முன்புபோலவே மங்கலம் நிறைந்தது. படுக்கையை நெருங்கியும் அவன் திரையைக் கடந்து உள்ளே நுழையவில்லை — இது அரச வரம்பைப் பேணுதல்.

புகழுரை தொடர்கிறது: ‘வருணனும், அக்கினியும், இந்திரனும் உனக்கு வெற்றியை அருளட்டும். மாண்புமிகு இரவு கழிந்தது; மங்கலமான பகல் வந்துவிட்டது; அரசருள் புலியே, விழித்தெழு; அடுத்து ஆக வேண்டியதைச் செய். அந்தணர்களும், படைத்தலைவர்களும், வணிகர்களும் இங்கே வந்திருக்கின்றனர்; அவர்கள் உன்னைக் காண விழைகின்றனர்; ராகவா, விழித்தெழு.’ இவ்வாறு புகழ்ந்துகொண்டிருந்த, ஆலோசனையில் வல்ல சூதனான சுமந்திரனிடம், விழித்தெழுந்த அரசன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘சூதா! ராமனை அழைத்து வா என்று நான் உனக்குச் சொன்னது என்னவாயிற்று? என் ஆணை புறக்கணிக்கப்படுவதற்கு என்ன காரணம்? நான் உறங்கவே இல்லை; விரைந்து ராகவனை இங்கே அழைத்து வா.’ ‘அரசன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டான்’ என்று கைகேயி பொய்யாகச் சொன்னதையே அரசன் இங்கே மறுக்கிறான்; அவனுக்கு உறக்கம் இல்லை, துயரமே இருந்தது. அரசனின் மறுமொழியில் சினம் இல்லை, பதற்றம் மட்டுமே — ‘என் ஆணை புறக்கணிக்கப்படுகிறது’ என்று. ‘அழைத்து வா’ என்ற மறுகூறல் அவனுடைய அவசரத்தைச் சுட்டுகிறது; அவன் ராமனைக் காணவே ஆவலுற்றிருக்கிறான், நாடுகடத்த அல்ல. இதனால் அரசன் தானே எதையும் செய்யவில்லை, நிகழ்ச்சிகளே அவனை இழுத்துச் செல்கின்றன என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘மந்த்ரகோவிதம்’ (ஆலோசனையில் வல்லவன்) என்ற சுமந்திரனின் அடைமொழி அவன் பெயரின் பொருளையே வெளிப்படுத்துகிறது — நன்கு ஆலோசனை சொல்பவன் சுமந்திரன். ‘ப்ரதிவாஹ்யதே’ என்ற செயப்பாட்டுவினைப் பயன்பாட்டால் அரசனின் உதவியற்ற நிலை வெளிப்படுகிறது.

இவ்வாறு அரசன் தசரதன் அங்கே சூதனுக்கு மீண்டும் ஆணையிட்டான். அவன் அரசனின் சொல்லைக் கேட்டு, தலைவணங்கி அதை மதித்து, அதைப் பெரும் மகிழ்ச்சிக்குரியதாகக் கருதி, அரசனின் இல்லத்திலிருந்து வெளியேறி, கொடிகளாலும் பதாகைகளாலும் அழகுபெற்ற அரசவீதியை அடைந்தான். மகிழ்ந்து களிப்புற்ற அந்தச் சூதன் எங்கும் பார்த்தவாறே விரைந்து சென்றான்; வழியில் ராமனைப் பற்றிய, அபிஷேகத்தோடு தொடர்புடைய, எல்லா மக்களின் மகிழ்ச்சி நிறைந்த பேச்சுகளைக் கேட்டான். பின்னர் கைலாசம்போல் ஒளிரும், அழகிய ராமனின் மாளிகையைக் கண்டான் — அது இந்திரனின் மாளிகைக்கு இணையான ஒளியுடையது, பெரிய கதவுகளால் மூடப்பட்டது, நூற்றுக்கணக்கான திண்ணைகளால் அழகுபெற்றது. நகரத்தின் மகிழ்ச்சி இங்கே மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது; இந்தக் காத்திருப்பே அடுத்த சர்க்கங்களில் துயரமாக மாறும் என்று வாசகன் அறிவான். ‘தலைவணங்கி மதித்து’ என்பது பணியாளனின் பணிவு. ‘பெரும் மகிழ்ச்சிக்குரியதாகக் கருதி’ என்பது சூதனின் சொந்த மகிழ்ச்சி — ராமனின் அபிஷேகச் செய்தியைத் தானே கொண்டுசெல்வதாக அவன் கருதுகிறான். அரசவீதியின் கொடி பதாகை அழகும், மக்களின் பேச்சுகளும் நகரத்தின் விழாவைக் காட்டுகின்றன. ராமனின் மாளிகை முதலில் தொலைவிலிருந்தே காணப்படுகிறது — கைலாசமும் இந்திரனின் மாளிகையும் உவமைகள்; பின்னர் படிப்படியாக அருகிலிருந்து வருணனை. நகரத்தின் ஆரவாரம், சூதனின் மகிழ்ச்சி, அரசனின் மறைந்த துயர் — இம்மூன்றின் முரணும் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் சுட்டப்படுகிறது.

இங்கிருந்து மாளிகை வருணனை விரிவாகத் தொடர்கிறது. அதன் முகப்பு உச்சியில் பொற்சிலைகள் இருந்தன; இரத்தினமும் பவளமும் இழைத்த தோரணங்கள் இருந்தன; அது கூதிர்கால மேகத் திரள்போல் வெண்மையாக, ஒளிர்ந்து, மேருமலையின் குகைபோல் இருந்தது. சிறந்த மாலைகளின் பெரிய மணிகளால் அணிசெய்யப்பட்டு, முத்துகளும் மணிகளும் நிறைந்து, சந்தனமும் அகிலும் கமழ்ந்தது. தர்துர மலையின் சிகரம்போல அது மனத்துக்கினிய நறுமணங்களை வீசியது; கூவும் நாரைகளாலும் மயில்களாலும் விளங்கியது. நன்கு செய்யப்பட்ட ஈஹாம்ருகச் சிற்பங்கள் நிறைந்து, சித்திர வேலைப்பாடுகள் செதுக்கப்பட்டு, கூரிய ஒளியால் உயிர்களின் மனத்தையும் கண்ணையும் கவர்ந்தது. ‘ஈஹாம்ருகம்’ என்பது சிற்பத்தில் செய்யப்பட்ட ஓநாய் வடிவ உருவங்கள்; ‘பக்தி’ என்பது சுவர்களில் வரையப்பட்ட சித்திரக் கோடுகள். இந்த வருணனை ராமனின் செல்வத்தைப் புகழ்வதற்காக அல்ல; அவன் கைவிடப்போகும் அனைத்தையும் வாசகன் முன் நிறுத்துவதற்காகவே. ‘மேருகுஹாஸமம்’ என்பது அச்சுப் பதிப்பின் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘மேருகுஹோபமம்’ என்று உள்ளது. இரண்டின் பொருளும் ஒன்றே. வருணனையில் இரத்தினங்கள், நறுமணங்கள், பறவைகள், சிற்பங்கள் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன; இதனால் ஐம்புலன்களுக்கும் நிறைவு சுட்டப்படுகிறது. ‘கூரிய ஒளியால் மனத்தையும் கண்ணையும் கவர்ந்தது’ என்ற அடைமொழி மாளிகையின் கவர்ச்சி ஆற்றலை வருணிக்கிறது. பெருங்காவியத்தில் இல்ல வருணனை பாத்திரத்தின் பெருமையைச் சுட்டுவது; இங்கேயோ அது நெருங்கிவரும் இடரின் பின்னணியும் ஆகிறது.

அந்த மாளிகை சந்திர சூரியர்போல் ஒளிர்ந்தது, குபேரனின் மாளிகைக்கு ஒப்பானது, மகேந்திரனின் இருப்பிடத்துக்கு இணையானது, பலவகைப் பறவைகள் நிறைந்தது. மேருமலைச் சிகரம்போன்ற ராமனின் மாளிகையைச் சூதன் கண்டான் — கைகூப்பி வந்து நின்ற மக்களால் நிறைந்து, காணிக்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு திரண்டுவந்த நாட்டுமக்களோடு கூடியிருந்தது; அவர்கள் அனைவரும் ராமனின் அபிஷேகத்தை நோக்கி மலர்ந்த முகத்தோடும் தலையுயர்த்தியும் இருந்தனர்; அவர்களாலேயே அது அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது. பெருமேகம்போல் தோன்றி, உயர்ந்து, நன்கு விளங்கி, பலவகை இரத்தினங்கள் நிறைந்து, கூனர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. ‘உன்முகை:’ (தலையுயர்த்தியவர்களால்) என்ற சொல்லால் மக்களின் காத்திருப்பு சுட்டப்படுகிறது — அவர்கள் ஆவலோடு மேல்நோக்கிய முகத்துடன் நிற்கின்றனர். கூனர்கள் அந்தப்புரப் பணியாளர்கள்; பண்டைய அரசகுலங்களில் புகழ்பெற்றவர்கள். ‘உபாயனானி’ என்பது மக்கள் அரசகுமாரனுக்குக் கொண்டுவந்த காணிக்கைகள். மக்கள் தாமாகவே வந்ததே ராமனின் மக்கட்செல்வாக்கை எதையும்விட மிகுதியாகக் காட்டுகிறது; யாரும் அழைக்கப்படவில்லை, இருந்தும் அனைவரும் வந்தனர். மாளிகை வருணனையில் ‘பெருமேகம்போல் தோன்றி’ என்று மீண்டும் மேக உவமை வருகிறது; இது இந்தச் சர்க்கத்தில் மூன்று நான்கு முறை வருகிறது. கூனர்களோடு வேறு பணியாளர்களும் அங்கே இருந்தனர் என்று கொள்ள வேண்டும்.

அந்தத் தேரோட்டி, குதிரைகள் பூட்டப்பட்டு, காப்பு உறையுடன், அரச இல்லத்தை நோக்கி விரையும் தேரால், நெருக்கமான அரசகுலத்தை ஒளிரச் செய்தவாறும், நகர முழுவதன் மனங்களையும் மகிழ்வித்தவாறும் சென்றான். பின்னர் பெருஞ்செல்வம் நிறைந்த அந்தப் பெரிய இல்லத்தை அடைந்ததும் அவனுக்கு மயிர்க்கூச்செறிந்தது — மான்களும் மயில்களும் மிகுதியாக நிறைந்த, சிறந்தவற்றுக்கே உரிய ராமனின் அந்த இல்லம் சசியின் கணவனான இந்திரனின் இல்லம்போல இருந்தது. கைலாசம்போன்ற, நன்கு அணிசெய்யப்பட்ட, தேவர்களின் இருப்பிடத்துக்கு ஒப்பான முற்றங்களைக் கடந்து, ராமனின் ஆணையில் நிற்கும் அன்பிற்குரிய பல சிறந்த மனிதர்களை விலக்கிக்கொண்டு, அந்தத் தேரோட்டி அந்தப்புரத்தை அடைந்தான். அங்கே, ராமனின் அபிஷேகத்துக்காகப் பணிபுரியும் மக்களின் மகிழ்ச்சி நிறைந்த, அரசகுமாரனுக்கு மங்கலம் வேண்டும், உலகம் முழுவதன் களிப்பு நிறைந்த சொற்களைக் கேட்டான். இங்கே ‘ஶுத்தாந்தம்’ என்பது அந்தப்புரத்தின் மறுபெயர். ‘வரூதின்’ என்பது தேர் காப்பு உறையுடையது என்பது. ‘ஸமாகுலோல்பணம்’ என்பது மான்களாலும் மயில்களாலும் மிகவும் நிறைந்தது. ‘வரார்ஹஸ்ய’ (சிறந்தவற்றுக்கு உரியவனின்) என்பது ராமனுக்கான அடைமொழி — சிறந்த பொருள்களுக்குத் தகுதியானவன். இந்திரனின் இல்லத்தோடு ஒப்பிடுவது மீண்டும் செல்வ ஒப்புமையைச் சுட்டுகிறது. ‘ராமமதே ஸ்திதான்’ என்போர் ராமனின் ஆணையில் நடக்கும் பணியாளர்கள். தேரின் ஓட்டமே நகரத்தின் உற்சாகத்தைக் கூட்டுகிறது என்று கவிஞர் சொல்கிறார்.

மகேந்திரனின் மாளிகைக்கு இணையான, மான்களும் பறவைகளும் நிறைந்த, அழகிய ராமனின் மாளிகையைச் சுமந்திரன் கண்டான்; அது ஒளியால் விளங்கும் மேருமலையின் உயர்ந்த சிகரம்போல இருந்தது. கைகூப்பி வந்து நின்ற, காணிக்கைகளோடு கூடிய நாட்டுமக்களாலும், கோடிக்கணக்கிலும் பரார்த்தக் கணக்கிலும் வாகனங்களை விட்டு இறங்கியவர்களாலும் நிறைந்த வாயிலிடத்தை அவன் கண்டான். பின்னர், பெருமேகங்கள் சூழ்ந்த மலைபோன்ற, மதம் பொழியும், அங்குசத்தால் அடக்க முடியாத, பகைவரால் தாங்க முடியாத, ராமன் ஏறிச் செல்லும், அழகிய, உயர்ந்த உடலுடைய சத்ருஞ்ஜயன் என்னும் யானையைக் கண்டான். நன்கு அணிசெய்துகொண்டு, குதிரைகளோடும் தேர்களோடும் யானைகளோடும் வந்திருந்த, அரசனுக்கு அன்பிற்குரிய அமைச்சர் தலைவர்களைக் கண்டு, அவர்களை எல்லாப் புறமும் விலக்கிக்கொண்டு அந்தச் சூதன் செழிப்பான அந்தப்புரத்துள் நுழைந்தான். இறுதியில் உவமை — மிகுந்த இரத்தினங்கள் நிறைந்த கடலுக்குள் மகரம் தடையின்றி நுழைவதுபோல, அந்தத் தேரோட்டி மலைச்சிகரம், அசைவற்ற மேகம் இவற்றுக்கு ஒப்பான, பெரிய விமானம் போன்ற மாளிகைகள் சூழ்ந்த அந்த இல்லத்துள் நுழைந்தான். சர்க்கம் இங்கே முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சுமந்திரன் சீதையுடன் ராமனைக் காண்கிறான். ‘கோடியும் பரார்த்தமும்’ என்பது எண்ணிக்கையின் உயர்வுநவிற்சி; மக்கள் கூட்டத்தின் அளவிட முடியாமையைச் சுட்டுகிறது. சத்ருஞ்ஜயன் என்பது ராமன் ஏறிச் செல்லும் யானையின் பெயர்; பெயரின் பொருளே (பகைவரை வெல்பவன்) அதன் இயல்பைச் சொல்கிறது. இறுதியில் வரும் மகரம் — கடல் உவமை சர்க்கத்தின் நிறைவை அழகுபடுத்துகிறது — மகரம் இரத்தினம் நிறைந்த கடலுக்குள் தன்னிச்சையாக நுழைவதுபோல, சுமந்திரன் தடையின்றி அந்தப்புரத்துள் நுழைகிறான். இந்தத் தடையின்மையே அவனுடைய நம்பகத்தன்மையின் அடையாளம். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் கதை முன்னேற்றம் எதுவுமின்றி ஏற்பாடுகளின் வருணனையோடேயே முடிகிறது; அதுவே இதன் தனித்தன்மை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चदशः सर्गः॥ १५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க