॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 14

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கைகேயியின் வாய்மைத் தூண்டுதலும் சுமந்திரனை அனுப்புதலும்

வாய்மை அறத்தின் எடுத்துக்காட்டுகளால் கைகேயி அரசனைத் தூண்டுதல், தசரதனின் வழியின்மை, வசிஷ்டர் நகருள் நுழைதல், அபிஷேகப் பொருள்களின் பட்டியல், சுமந்திரனின் புகழுரை, ராமனை அழைக்க அவன் புறப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் தசரதன் மயங்கித் தரையில் வீழ்ந்திருந்தான். மகனைப் பற்றிய துயரால் வாடி, உணர்விழந்து, தரையில் வீழ்ந்து புரண்டுகொண்டிருந்த அந்த இக்ஷ்வாகு மன்னனைக் கண்டும் பாவியான கைகேயி இரங்கவில்லை; மாறாக அறிவுரை சொல்லத் தொடங்குகிறாள். ‘பாவம் செய்தவன்போல இது என்ன செய்கிறாய்? எனக்கு வாக்களித்துவிட்டு — அதாவது எனக்கு வரம் தருவதாக உறுதியளித்துவிட்டு — நீ சோர்ந்து தரையில் கிடக்கிறாய். நல்லோரின் நெறியில் நீ நிற்க வேண்டும்’ என்கிறாள். பின்னர் அவள் சாத்திர வாக்கையே சான்றாக்குகிறாள்: ‘அறம் அறிந்தோர் வாய்மையையே மேலான அறம் என்கின்றனர். அந்த வாய்மையைச் சார்ந்தே நான் உன்னை அறத்தில் தூண்டுகிறேன்.’ இங்கே கைகேயியின் பேச்சில் உள்ள முரண்நகை தெளிவானது — தானே அதர்மம் செய்பவள் வாய்மைச் சாத்திரத்தை மேற்கோள் காட்டுகிறாள்; அறத்தின் எழுத்துகளையே அவள் அதர்மத்துக்குக் கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறாள். இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் முதன்மையான பாங்கு.

தன் தரப்பை நிலைநாட்ட அவள் புராணங்களில் புகழ்பெற்ற எடுத்துக்காட்டுகளை முன்வைக்கிறாள். ‘உலகத் தலைவனான சைப்யன் பருந்துக்குத் தன் உடலைத் தருவதாக வாக்களித்து, அதைப் பறவைக்கு அளித்து, உயர்ந்த கதியை அடைந்தான். அதுபோலவே ஒளிமிக்க அலர்க்கன், வேதம் கற்றுத் தேர்ந்த அந்தணன் கேட்டபோது தன் இரு கண்களையும் பிடுங்கி மனம் வருந்தாமல் கொடுத்தான் — உள்ளத்தில் சிறிதும் வருத்தம் கொள்ளவில்லை. ஆறுகளின் தலைவனான கடலும் வாய்மையோடு கூடியதாய், வாய்மையைப் பேணுவதற்காகவே, பருவ நாள்களிலும் தன் கரையெல்லையைச் சிறிதும் கடப்பதில்லை.’ பின்னர் அவள் வாய்மையின் இயல்பையே வருணிக்கிறாள்: ‘வாய்மையே ஓரெழுத்துப் பிரம்மம்; வாய்மையில் அறம் நிலைபெற்றுள்ளது; வாய்மையே அழியாத வேதங்கள்; வாய்மையாலேயே மேலான நிலை அடையப்படுகிறது.’ இந்த எடுத்துக்காட்டுகள் உண்மையில் தன்னைத் தியாகம் செய்வதற்கான உதாரணங்களே — சைப்யன் உடலைக் கொடுத்தான், அலர்க்கன் கண்களைக் கொடுத்தான்; கைகேயியோ அரசனை மகனைக் கைவிடும்படி ஏவுகிறாள். ஒற்றுமை வெறும் தோற்றமே; வேறுபாடோ பெரிது. சைப்யனின் கதை புராணங்களில் புகழ்பெற்றது — புறாவைக் காப்பதற்காக அவன் தன் சதையைத் தராசில் வைத்தான். அலர்க்கன் காசி மன்னன்; கண்தானத்தால் புகழ்பெற்றவன். கடலின் கரையெல்லையோ கண்கூடாகக் காணப்படும் வாய்மைப் பற்றின் எடுத்துக்காட்டு.

பின்னர் அவள் நேரடியாகக் கோருகிறாள்: ‘உன் மதி அறத்தில் நிலைத்திருந்தால் வாய்மையைப் பின்பற்று. நல்லோருள் சிறந்தவனே! என் அந்த வரம் பயனுடையதாகட்டும்; ஏனெனில் வரம் தருபவன் நீயே.’ அதன்பின் அவள் இருவகைக் காரணத்தைக் காட்டுகிறாள்: ‘அறத்தின் பொருட்டும், என் தூண்டுதலின் பொருட்டும், மகன் ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பு; மூன்று முறை உன்னிடம் சொல்கிறேன்.’ மும்முறை சொல்லுதல் சாத்திரத்தில் உறுதியின் அடையாளம்; ஆகவே அவள் தன் சொல்லைத் தவிர்க்க முடியாததாக்குகிறாள். இறுதியில் அவள் அச்சுறுத்தலையே பயன்படுத்துகிறாள்: ‘ஐயனே! என்னுடன் செய்துகொண்ட இந்த ஒப்பந்தத்தை நீ நிறைவேற்றாவிட்டால், உன்னால் கைவிடப்பட்டவளாக நான் உன் கண்முன்னேயே உயிரை விடுவேன்.’ இவ்வாறு அறவுரையோடு தொடங்கிய அவள் பேச்சு உயிர்விடும் அச்சுறுத்தலோடு முடிகிறது; அறிவுரையும் சூழ்ச்சியும் ஒன்றாகக் கலந்துவிட்டன.

இவ்வாறு சிறிதும் தயக்கமில்லாத கைகேயியால் தூண்டப்பட்ட அரசன், இந்திரன் இட்ட கட்டை அவிழ்க்க முடியாத பலிபோல, அந்த வாய்மைக் கட்டை அவிழ்க்க இயலவில்லை. இந்த உவமை பொருள் நிறைந்தது; ஏனெனில் பலியும் தன் கொடை வாக்குறுதியாலேயே கட்டுண்டான். அவன் நெஞ்சம் கலங்கியது, முகம் நிறம் வெளிறியது; நுகத்துக்கும் சக்கரத்துக்கும் இடையே பிணைக்கப்பட்ட பாரம் சுமக்கும் காளை துடிப்பதுபோல அவன் வேதனையுற்றான். கலங்கிய கண்களால் எதையும் காணாதவன்போல இருந்த அந்த மன்னன், பெரும்பாடுபட்டுத் துணிவோடு தன்னைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு கைகேயியிடம் இதைச் சொன்னான்: ‘பாவியே! அக்கினியின் முன் மந்திரங்களோடு நான் பற்றிய உன் கையை விட்டுவிடுகிறேன்; உன்னிடம் பிறந்த உன் மகனையும் உன்னோடு சேர்த்து விட்டுவிடுகிறேன்.’ இது திருமணச் சடங்கையே மறுப்பதாகும்; இல்லற தர்மத்தின் வேரையே அவன் வெட்டிவிட்டான். ‘பாசம்’ (கட்டு) என்ற சொல்லால், விவேகமின்றிக் கொடுத்த வாக்கு வாய்மையாயினும் கட்டாகவே ஆகிறது என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். இங்கே இரு சுலோகங்களால் அரசனின் உடலும் மனமும் இரண்டுமே தளர்ந்ததாகக் காட்டப்படுகிறது — நெஞ்சம் கலங்கியது, முகம் வெளிறியது, கண்கள் ஒளியிழந்தன. நுகத்துக்கும் சக்கரத்துக்கும் இடையே பிணைக்கப்பட்ட காளையின் உவமை மிகப் பொருத்தமானது; ஏனெனில் காளை வலிமையுடையதாயினும் பொறியால் கட்டுண்டிருப்பதுபோல, அரசனும் தன் சொல்லால் கட்டுண்டிருக்கிறான்.

பின்னர் அரசன் தன் மரணத்தை உறுதியானதாகக் கருதிச் சொல்கிறான்: ‘தேவி! இரவு கழிந்தது; சூரியன் உதிக்கும் நேரம் வந்துவிட்டது; அபிஷேகத்துக்காக மக்கள் என்னை நிச்சயம் விரைவுபடுத்துவார்கள். ராமனின் அபிஷேகத்துக்காகச் சேகரிக்கப்பட்ட அதே பொருள்களைக் கொண்டு, இறந்த எனக்கு நீர்க்கடனை ராமனே செய்ய வேண்டும். ஆனால் தீய நடத்தையளே! ராமனின் அபிஷேகத்தை நீ தடுத்தால், மகனோடு கூடிய நீ எனக்கு நீர்க்கடன் செய்யவே கூடாது.’ பின்னர் அவன் மக்களின் முகங்களையே நினைக்கிறான்: ‘முன்பு அவ்வாறு மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்திருந்த முகங்களைக் கண்ட நான், இன்று மகிழ்ச்சியும் இன்பமும் இழந்து தலைகுனிந்த அதே மக்களைக் காண இயலாதவனாக இருக்கிறேன்.’ இங்கே அரசனின் துயர் தன்னை மையமாகக் கொண்டதல்ல; மக்களுக்கு வரவிருக்கும் ஏமாற்றமே அவனை எரிக்கிறது. இதுவே நல்ல அரசனின் இலக்கணம். ‘ஸலிலக்ரியா’ (நீர்க்கடன்) என்பது தந்தையின் பொருட்டுச் செய்யப்படும் தர்ப்பணம்; அதை மகனே செய்ய வேண்டும். ஆகவே ‘ராமனே எனக்கு நீர்க்கடன் செய்ய வேண்டும்’ என்று சொல்லி அரசன் ராமனே தன் மகன் என்ற உரிமையை மீண்டும் அறிவிக்கிறான்; கைகேயிக்கும் பரதனுக்கும் அந்த உரிமையை மறுக்கிறான். இதுவே அவனுடைய இறுதி மறுப்புச் சொல்; அது ஏறக்குறைய சாபமே. மக்களின் முகங்களைப் பற்றிய வருணனையும் இங்கே சிறப்பாகக் கவனிக்கத்தக்கது.

மகாத்மாவான அந்த மன்னன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, நிலவும் விண்மீன்களும் மாலையாக அணிந்த புனிதமான இரவு விடிந்தது. அப்போது பாவச் செயல் புரிபவளும் பேச்சுத் திறனுடையவளுமான கைகேயி, சினத்தால் மயங்கியவள்போல மீண்டும் அரசனிடம் கடுஞ்சொல் சொன்னாள்: ‘அரசே! நஞ்சும் நோயும் போன்ற இந்தச் சொல்லை எதற்காகப் பேசுகிறாய்? துன்பமில்லாத உன் மகன் ராமனை இங்கே வரவழைக்க வேண்டும். என் மகனை அரசில் நிறுத்தி, ராமனைக் காட்டில் திரிபவனாக்கி, என்னைச் சக்களத்தியற்றவளாகச் செய்தால், நீ செய்ய வேண்டியதைச் செய்து முடித்தவன் ஆவாய்.’ கூரிய தார்க்குச்சியால் குத்தப்பட்ட சிறந்த குதிரைபோல, கைகேயியால் மீண்டும் மீண்டும் தூண்டப்பட்ட அந்த அரசன் சொன்னான்: ‘நான் அறக் கட்டால் கட்டுண்டிருக்கிறேன்; என் உணர்வும் அழிந்துவிட்டது. மூத்தவனும் அன்புக்குரியவனும் அறவோனுமான என் மகன் ராமனைக் காண விரும்புகிறேன்.’ இங்கே துயரத்தின் திசை மாறுகிறது — புலம்பலிலிருந்து செயலுக்கு இறங்குதல்; இதுவே சர்க்கத்தின் பிற்பாதியைத் தொடங்கிவைக்கிறது. கைகேயியின் பேச்சில் ‘நி:ஸபத்னா’ (சக்களத்தியற்றவள்) என்ற சொல்லே அவளுடைய உண்மையான நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது — அவள் அறத்தையும் எண்ணவில்லை, பரதனின் நலனையும் எண்ணவில்லை; கௌசல்யையின் தோல்வியே அவள் இலக்கு. ‘செய்ய வேண்டியதைச் செய்து முடித்தவன் ஆவாய்’ என்ற சொல் ஏறக்குறைய கேலியே; ஏனெனில் அந்தச் செயலால் அரசன் எல்லாவற்றையும் இழந்தவனே ஆவான். அரசனின் மறுமொழியில் ‘அறக் கட்டால் கட்டுண்டவன்’ என்ற இரு சொற்களால் கவிஞர் சர்க்கத்தின் சாரத்தையே சுருக்கித் தருகிறார். ‘உணர்வு அழிந்தது’ என்பதும் உண்மையே — ஏனெனில் இனி அவனால் எந்த எதிர்ச்செயலும் செய்ய முடியாது; மகனைக் காண்பதை மட்டுமே வேண்டுகிறான்.

இங்கிருந்து கவிஞர் அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே பார்வையைச் செலுத்துகிறார். இரவு விடிந்து, சூரியன் உதித்து, புனிதமான நட்சத்திரச் சேர்க்கையும் முகூர்த்தமும் வந்தபோது, குணங்கள் நிறைந்த வசிஷ்டர் சீடர்கள் சூழ, அபிஷேகப் பொருள்களை விரைந்து எடுத்துக்கொண்டு நகரங்களுள் சிறந்த அயோத்தியுள் நுழைந்தார். அப்போது அந்நகரம் நீர் தெளித்துப் பெருக்கிய தெருக்களுடனும், சிறந்த கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்டும், மகிழ்ந்த மக்களால் நிறைந்தும், செழித்த கடைத்தெருக்களுடனும், பெருவிழாக் கோலத்துடனும், ராகவனுக்காக ஆவலோடும், சந்தனம் அகில் தூபங்களால் எங்கும் மணம் கமழ்ந்தும் இருந்தது. இந்திரனின் நகருக்கு ஒப்பான அந்நகரைக் கடந்து, திருவுடைய வசிஷ்டர் பலவகைக் கொடித்தொகுதிகள் நிறைந்த அந்தப்புரத்தைக் கண்டார் — அது நகரமக்களாலும் நாட்டுமக்களாலும் நிறைந்து, அந்தணர்களால் அழகுபெற்று, கோல் ஏந்திய வாயிற்காவலர்களால் நிரம்பி, மிகவும் போற்றப்பட்ட சிறந்த குதிரைகளோடு கூடியிருந்தது. அந்த அந்தப்புரத்தை அடைந்து, மிக்க மகிழ்வோடு, மாமுனிவர்கள் சூழ அவர் அந்தக் கூட்டத்தைக் கடந்து சென்றார். நகரத்தின் இந்தக் களிப்பும் அந்தப்புரத்தின் துயரமும் — இவ்விரண்டின் முரணே வாசகனை எரிக்கிறது. வசிஷ்டர் இக்ஷ்வாகுக்களின் குலகுரு; அவருடைய வருகையால் அபிஷேகத்தின் சாத்திரப்படியான கனம் சுட்டப்படுகிறது. அவர் புரோகிதர் மட்டுமல்ல, அரசின் அறச் சான்றாளரும் ஆவார். முகூர்த்த நிர்ணயம், பொருள் சேகரிப்பு, சீடர் குழாம் — இவை அனைத்தாலும் வைதிக அபிஷேகத்தின் விதி முறைப்படி நடக்கிறது என்று காட்டப்படுகிறது. நகர வருணனையும் இங்கே சுருக்கமானதே, ஆனால் முழுமையானது — தெருக்கள், கொடிகள், மக்கள், கடைகள், தூப மணம் என்று வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன. அந்தப்புர வாயிலில் கோல் ஏந்திய காவலர்கள், மிகவும் போற்றப்பட்ட குதிரைகள், அந்தணர் கூட்டம் — இவை அரசவையின் செழிப்பைச் சுட்டுகின்றன. ஆனால் இவை அனைத்தும் வீணாகப் போகும் என்று வாசகன் அறிவான்; ஆகவே இந்த அழகே அவலச்சுவையை வளர்க்கிறது. கவிஞர் இங்கே எதையும் விளக்கவில்லை, வருணிக்க மட்டுமே செய்கிறார் — அதுவே வருணனையின் வலிமை. ‘புரோத்தமம்’ (நகரங்களுள் சிறந்தது) என்ற சொல்லால் அயோத்தியின் நகர மேன்மை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது.

அங்கே மனிதருள் சிங்கமான அரசனின் வாயிலிலிருந்து வெளியே வந்த, காண்பதற்கு இனிய, சுமந்திரன் என்னும் அமைச்சனும் தேரோட்டியுமானவனை அவர் கண்டார். பேரொளி கொண்ட வசிஷ்டர் அந்தத் திறமைமிக்க சூதன் மகனிடம் சொன்னார்: ‘நான் இங்கே வந்திருப்பதை அரசனுக்கு விரைந்து தெரிவி.’ பின்னர் அவர் அபிஷேகப் பொருள்களையே எண்ணிக் காட்டுகிறார்: ‘இவை கங்கை நீர்க் குடங்கள், கடல்களிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பொற்கலசங்கள், அபிஷேகத்துக்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட அத்திமரத்தாலான மங்கலப் பீடம், எல்லா விதைகள், நறுமணப் பொருள்கள், பலவகை இரத்தினங்கள், தேன், தயிர், நெய், பொரி, தர்ப்பை, மலர்கள், பால் — எல்லாம் ஆயத்தமாக உள்ளன.’ இந்தப் பட்டியல் வெறும் அலங்காரம் அல்ல; அரசநூலில் அபிஷேகத்துக்கான ஒவ்வொரு பொருளும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகவே வசிஷ்டர் அனைத்தையும் எண்ணி, காரியத்தின் முழுமையைச் சுட்டுகிறார். துயரத்தின் பின்னணியில் இந்தச் செழிப்பு வருணனை தனி இரக்கத்தை எழுப்புகிறது. சுமந்திரன் அரசனின் தேரோட்டி, அமைச்சன், நம்பிக்கைக்குரியவன்; ஆகவே அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வரும் அவனே வசிஷ்டரை முதலில் சந்திக்கிறான். ‘ப்ரியதர்ஶனம்’ (காண்பதற்கு இனியவன்) என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய மென்மை சுட்டப்படுகிறது. வசிஷ்டரின் செய்தியும் பணிவோடு கூடியது — அவர் தாமே உள்ளே நுழையாமல் தகவலை மட்டும் அனுப்புகிறார்; இதுவே முறைமை. பொருள்களை எண்ணும்போது கங்கை நீரும் கடல் நீரும் இரண்டுமே சொல்லப்படுகின்றன; இதனால் பேரரசுக்குரிய அபிஷேகம் சுட்டப்படுகிறது.

பட்டியல் தொடர்கிறது: ‘அழகிய எட்டுக் கன்னியர், மதங்கொண்ட சிறந்த யானை, நான்கு குதிரை பூட்டிய அழகிய தேர், வாள், சிறந்த வில், மனிதர் சுமக்கும் பல்லக்கு, நிலவுபோன்ற குடை, இரு வெண்சாமரங்கள், பொற்கெண்டி, பொன்மாலை அணிந்த திமில் கொண்ட வெண்காளை, நான்கு கோரைப் பற்களுடைய சிங்கம், பெரும் வலிமையுடைய சிறந்த குதிரை, அரியணை, புலித்தோல், சமித்துகள், அக்கினி, எல்லா இசைக்கருவிக் குழுக்கள், அணிசெய்யப்பட்ட கணிகையர், ஆசாரியர், அந்தணர், பசுக்கள், புனிதமான விலங்குகளும் பறவைகளும், நகர நாட்டு மக்களுள் சிறந்தோர், குழுக்களோடு கூடிய வணிகர் — இவர்களும் இன்னும் பலரும் மகிழ்ச்சியோடும் இனிய சொற்களோடும் அரசர்களுடன் ராமனின் அபிஷேகத்துக்காகக் காத்திருக்கின்றனர்.’ இறுதியில் அவர் ஆணையிடுகிறார்: ‘மாமன்னனை விரைவுபடுத்து; நாள் உதித்த இவ்வேளையில், பூச நட்சத்திரச் சேர்க்கையில் ராமன் அரசைப் பெறட்டும்.’ முகூர்த்தத்துக்கான இந்த விரைவே கதையின் தீவிரத்தைக் கூட்டுகிறது — காலம் சாதகமாக இருக்கிறது, ஆனால் ஊழ் எதிராக இருக்கிறது. இப்பொருள்களில் சில மங்கலத்துக்கானவை — எட்டுக் கன்னியர், வெண்காளை, வெண்குதிரை; சில அரசச் சின்னங்கள் — குடை, சாமரங்கள், அரியணை, வாள், வில்; சில வேள்வியின் உறுப்புகள் — சமித்துகள், அக்கினி, தர்ப்பை. சிங்கம், யானை, குதிரை ஆகியவை உருவச் சிலைகளாக அல்ல, நேரிலேயே உள்ளன — இதனால் கீதா பிரஸ் பதிப்பின் பாடம் பண்டைய செழிப்பை வருணிக்கிறது. ‘அணிசெய்யப்பட்ட கணிகையர்’ என்பது மங்கலக் காட்சிக்காகவே சொல்லப்பட்டது; வேறு பொருளில் அல்ல. ‘நைகமர்’ என்போர் வணிகப் பெருமக்கள், குழுக்களோடு வந்தவர்கள்; இதனால் நகரத்தின் வணிக வலிமையும் அபிஷேகத்தில் பங்குகொண்டது என்று தெரிகிறது. இறுதியில் பூச நட்சத்திரம் மீண்டும் குறிப்பிடப்படுகிறது; ஏனெனில் அது அபிஷேகத்துக்கு உகந்தது; ராமனின் பிறந்த நட்சத்திரமான புனர்பூசத்துக்கு அடுத்தது; ஆனால் அதே நாள் வனவாசம் தொடங்கும் நாளாகும் என்பதே முரண்நகை. பட்டியலின் இந்த விரிவு, அபிஷேகம் நடக்கும் என்ற எண்ணத்தை வாசகன் மனத்தில் உறுதிப்படுத்துகிறது.

அவர் சொல்லைக் கேட்டுப் பெரும் வலிமையுடைய சூதன் மகன் அரசருள் புலியான மன்னனைப் புகழ்ந்தவாறே மாளிகையுள் நுழைந்தான். அரசனால் மதிக்கப்பட்டவர்களும் அரசனுக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்புபவர்களுமான வாயிற்காவலர்கள், முன்பே அனுமதி பெற்றிருந்த அந்த முதியவனைத் தடுக்க இயலவில்லை — தடையின்றி நுழைய அரசன் அவனுக்கு முன்பே அனுமதி அளித்திருந்தான். அவன் அரசன் அருகில் நின்றான்; ஆனால் அவனுடைய அந்தத் துயர நிலையை அறியவில்லை; ஆகவே மிக மகிழ்ச்சியான சொற்களால் புகழத் தொடங்கினான். மன்னனின் மாளிகையில், முன்புபோலவே, சுமந்திரன் கைகூப்பி உலகத் தலைவனைப் புகழ்ந்தான்: ‘சூரியன் உதிக்கும்போது ஒளிமிக்க கடல் மகிழ்வதுபோல, நீ மகிழ்ந்து மகிழ்ந்த மனத்தோடு எங்களை மகிழ்விப்பாயாக.’ அறியாமையால் தொடங்கிய இந்தப் புகழுரையே அரசனின் உயிர்நிலையைப் பிளப்பதாக அமையும் — இதைக் கவிஞர் அடுத்துக் காட்டுகிறார். ‘பூர்வோதிதம்’ (முன்பே அனுமதிக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால், சுமந்திரனின் நுழைவு அரசனால் முன்பே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்ததால் வாயிற்காவலர்கள் அவனைத் தடுக்கவில்லை என்று சுட்டப்படுகிறது; நம்பிக்கைக்குரிய பணியாளனின் மதிப்பு இது. ‘அஜானிவான்’ (அறியாதவனாய்) என்ற சொல் இங்கே மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவது — இரவில் நிகழ்ந்த கேட்டைச் சூதன் அறியவில்லை; ஆகவே முன்புபோலவே மகிழ்ச்சியோடு புகழ்கிறான். ‘யதாபூர்வம்’ (முன்புபோலவே) என்பதும் அதையே சுட்டுகிறது. முதல் புகழுரைச் சுலோகத்தில் கடலின் உவமை அமைக்கப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் சூரியோதயத்தில் கடல் பொங்குகிறது; அதுபோல அரசனும் விழித்தெழுந்து மக்களை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்ற விழைவு.

சூதனின் புகழுரை புராண உவமைகளோடு தொடர்கிறது. ‘இதே வேளையில் மாதலி இந்திரனைப் புகழ்ந்தான்; அதனால் அவன் எல்லா தானவர்களையும் வென்றான்; அதுபோல நான் உன்னை எழுப்புகிறேன். அங்கங்களோடு கூடிய வேதங்களும் கலைகளும் தானே தோன்றிய இறைவனான பிரம்மனை எழுப்புவதுபோல, இன்று நான் உன்னை எழுப்புகிறேன். சந்திரனோடு கூடிய சூரியன் உயிர்களைத் தாங்கும் மங்கலமான பூமியை எழுப்புவதுபோல, இன்று நான் உன்னை எழுப்புகிறேன். எழுந்திரு மாமன்னா! காப்பு நாண் முதலிய மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்துகொண்டு, உடலழகால் ஒளிர்ந்து, மேருமலைமேல் சூரியன்போல விளங்கு. காகுத்ஸ்தா! சந்திரனும் சூரியனும், சிவனும் குபேரனும், வருணனும், அக்கினியும், இந்திரனும் உனக்கு வெற்றியை அருளட்டும். மாண்புமிகு இரவு கழிந்தது; உன்னுடைய இந்தக் காரியம் ஆயத்தமாகிவிட்டது; அரசருள் புலியே, விழித்தெழு; அடுத்து ஆக வேண்டியதைச் செய். ராமனின் அபிஷேகம் முழுவதும் ஆயத்தமாகிவிட்டது; நகர நாட்டு மக்களும் வணிகரும் கைகூப்பி நிற்கின்றனர். மாண்புமிகு வசிஷ்டரே அந்தணர்களுடன் நிற்கிறார்; அரசே, ராகவனின் அபிஷேகத்துக்கு விரைந்து ஆணையிடுக.’ இந்தப் புகழுரை வரிசையாக மூன்று எழுப்புதல் எடுத்துக்காட்டுகளை எண்ணுகிறது — மாதலி இந்திரனை எழுப்புதல், வேதங்கள் பிரம்மனை எழுப்புதல், சூரிய சந்திரர் பூமியை எழுப்புதல்; மூன்றும் ஒன்றைவிட ஒன்று விரிவானவை. பின்னர் தேவர்களின் வெற்றி வாழ்த்து, பின்னர் கடமையை நினைவூட்டுதல், பின்னர் மக்களின் காத்திருப்பு — இவ்வாறு புகழுரையின் அமைப்பு சாத்திர முறைப்படியானது. ‘க்ருதகௌதுகமங்கல:’ என்ற சொல்லால், அரசன் செய்ய வேண்டிய காலை மங்கலச் சடங்குகள் சுட்டப்படுகின்றன. ‘மேருவின்மேல் சூரியன்போல’ என்ற உவமையால் அரசனின் உயர்வு வருணிக்கப்படுகிறது. ஆனால் இந்தச் சொற்கள் அனைத்தும் துயரில் மூழ்கியவனின் காதுகளில் நஞ்சுபோல விழுகின்றன; ஏனெனில் சூதன் மங்கலம் என்று கருதுவதே அரசனுக்கு அழிவு. ‘விரைந்து ஆணையிடுக’ என்ற இறுதி வேண்டுகோள் எல்லாவற்றிலும் தாங்க முடியாதது; ஏனெனில் ஆணையோ முன்பே வேறுவிதமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது. இங்கே எட்டுச் சுலோகங்களில் ஒரு சொல்லும் அரசனுக்கு இன்பம் தரவில்லை — அறியாமையால் பிறக்கும் இந்த அவலத்தையே வடமொழிக் காவிய இயலில் ‘விபரீதபலா ஸ்துதி:’ (எதிர்ப்பயன் தரும் புகழுரை) என்கின்றனர்.

இறுதியில் சூதன் அரசநீதிச் சொல் ஒன்றைச் சொல்கிறான்: ‘மேய்ப்பவன் இல்லாத கால்நடைகள்போல, தலைவன் இல்லாத படைபோல, நிலவு இல்லாத இரவுபோல, காளை இல்லாத பசுக்கள்போல — அரசன் காணப்படாத நாடும் அப்படியே ஆகிறது.’ ஆறுதல் சொல்வதுபோலத் தோன்றிய, பொருள் நிறைந்த அவன் சொல்லைக் கேட்டு மன்னன் மீண்டும் துயரால் சூழப்பட்டான். பின்னர் மகிழ்ச்சி அழிந்து, துயரால் சிவந்த கண்களுடைய திருவுடைய அறவோனான அந்த அரசன் சூதனை நோக்கி, ‘உன் சொற்களால் நீ என் உயிர்நிலைகளை மீண்டும் அறுக்கிறாய்’ என்றான். புகழ்ச்சொற்கள் உண்மை நிலைக்கு மாறாக இருக்கும்போது அவையே ஆயுதம்போல ஆகின்றன. இரக்கமான அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தீனமான அரசனைக் கண்டு, சுமந்திரன் கைகூப்பியவாறு அவ்விடத்திலிருந்து சற்று விலகினான் — இது பணியாளனின் பணிவு. இங்கே நான்கு எடுத்துக்காட்டுகள் நீதிநூலின் கொள்கையைக் காட்டுகின்றன — தலைவனின்றி எந்த ஒழுங்கும் நிலைக்காது. சுமந்திரன் அரசனை எழுப்புவதற்காகவே இதைச் சொல்கிறான், குறைகூறுவதற்காக அல்ல; ஆனால் அரசனுக்கு அதுவே குறைகூறல்போலத் தோன்றுகிறது. ‘ஸன்னஹர்ஷ:’ (மகிழ்ச்சி அழிந்தவன்) என்ற சொல்லால் அவனுடைய மகிழ்ச்சியின் முழு அழிவு சுட்டப்படுகிறது. ‘உயிர்நிலைகளை அறுக்கிறாய்’ என்ற சொல்லால் அரசன் தன் தாங்கவியலாமையை வெளிப்படுத்துகிறான்; ஆனால் காரணத்தைச் சொல்லவில்லை — அதுவே அவனுடைய வெட்கத்தின் அடையாளம்.

தீனநிலையால் மன்னன் தானே பேச இயலாதபோது, சூழ்ச்சி அறிந்த கைகேயி சுமந்திரனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்: ‘சுமந்திரா! ராமனைப் பற்றிய மகிழ்ச்சியில் ஆவலுற்ற அரசன் இரவு முழுவதும் விழித்திருந்தான்; விழிப்பால் களைத்து உறக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டான். ஆகவே விரைந்து செல், சூதா! புகழ்மிக்க அரசகுமாரன் ராமனை அழைத்து வா; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இதில் யோசிக்க வேண்டியதில்லை.’ சுமந்திரனோ பணிவுடன் மறுமொழி சொன்னான்: ‘அம்மையே! அரசனின் சொல்லைக் கேட்காமல் நான் எப்படிச் செல்வேன்?’ அமைச்சனின் அச்சொல்லைக் கேட்டு அரசனே அவனிடம் சொன்னான்: ‘சுமந்திரா! அழகிய ராமனைக் காண்பேன்; விரைந்து அழைத்து வா.’ அதை மங்கலமானதாகக் கருதி அவன் நெஞ்சார மகிழ்ந்தான். அரச ஆணையால் மகிழ்ச்சியோடு விரைந்து அவன் புறப்பட்டான்; அவளால் விரைவாகத் தூண்டப்பட்ட சுமந்திரன் வழியில் சிந்தித்தான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — அரசனின் சொல் இருபொருள் கொண்டது; அவன் மகனைக் காண்பதை மட்டுமே விரும்புகிறான், கைகேயியோ நாடுகடத்தலை. கைகேயியின் பொய்யுரையையும் இங்கே காண வேண்டும் — அரசன் உறக்கத்தில் ஆழவில்லை, துயரால் ஊமையாகியிருக்கிறான்; இருந்தும் சுமந்திரன் ஐயமின்றிச் செல்லும்படி அவள் அந்தக் காரணத்தையே புனைகிறாள். சுமந்திரனின் கேள்வியும் அரசப் பணியாளனின் அறத்துக்கு ஏற்றது — அமைச்சன் அரசனின் ஆணையையே பின்பற்றுவான், பிறருடையதை அல்ல. ஆகவே அரசனே பேசக் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறான்; ஆனால் அவன் சொல்லில் ‘ராமனைக் காண்பேன்’ என்பது மட்டுமே உள்ளது, ‘நாடுகடத்துவேன்’ என்பது இல்லை. ‘அதை மங்கலமானதாகக் கருதி’ என்ற சொற்களால் சூதனின் நம்பிக்கை காட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு மூன்று பாத்திரங்களின் வெவ்வேறு நோக்கங்கள் ஒரே சொல்நிகழ்வில் கலந்துள்ளன — இதுவே கவிஞரின் நுண்திறன்.

சூதன் எண்ணுகிறான்: ‘அறத்தின் அரசனான மன்னன் ராமனின் அபிஷேகத்துக்காகவே இங்கே வருவான் என்பது தெளிவு.’ இவ்வாறு முடிவு செய்து, பேரொளி கொண்ட அவன் பெரும் மகிழ்ச்சியோடு ராகவனைக் காணும் விருப்பத்தால் மீண்டும் புறப்பட்டான். கடல்போன்ற ஏரிபோல் ஆழ்ந்த மங்கலமான அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வந்து, அவன் முன்னே மக்கள் நெருக்கம் நிறைந்த வாயிலைக் கண்டான். பின்னர் முன்புறமாகத் திடீரென வெளிப்பட்டு, வாயிலில் கூடியிருந்த மன்னர்களைப் பார்த்தவாறே, வாயிலை அடைந்து நின்றிருந்த பலவகைப் பெருஞ்செல்வர்களான நகரமக்களையும் கண்டான். சர்க்கம் இங்கே நிறைவுறுகிறது — சூதனின் நம்பிக்கை, நகரத்தின் விழா, அரசனின் மறைந்த துயர் — மூன்றும் ஒன்றாகக் கலக்கின்றன. அடுத்த சர்க்கத்தில் சுமந்திரன் ராமனின் மாளிகையை நோக்கிச் செல்கிறான். ‘ஸாகரஹ்ரதஸங்காஶம்’ (கடல்போன்ற ஏரிக்கு ஒப்பானது) என்ற அந்தப்புர உவமை அதன் ஆழத்தையும் விரிவையும் சுட்டுகிறது. வாயிலில் கூடியிருந்த பெருஞ்செல்வர்களான நகரமக்கள் அபிஷேகத்தைக் காண ஆவலுற்றிருந்தனர்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुर्दशः सर्गः॥ १४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க