சர்க்கம்
அரசனின் புலம்பலும் கைகேயியை இணங்கவைக்கும் முயற்சியும்
மகனைப் பிரியும் துயரால் தசரதனின் புலம்பல், ராமனின் குணங்களை நினைத்தல், இரவிடம் வேண்டுதல், கைகேயியை இணங்கவைக்கும் முயற்சியும் அதன் தோல்வியும்
முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் தசரதன் கைகேயியின் நீட்டிய பாதங்களைத் தொட விரும்பி, அவற்றை எட்டாமல் தரையில் மயங்கி வீழ்ந்தான். இங்கே, அத்தகைய நிலைக்குத் தகாதவனும் அப்படிப்பட்ட படுக்கைக்குப் பழகாதவனுமான அந்த மாமன்னன், புண்ணியம் தீர்ந்ததும் தேவலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்த யயாதிபோலக் கிடக்கிறான். இந்த உவமை பொருள் நிறைந்தது — யயாதியும் தன் சொல்லாலேயே சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தான்; தசரதனும் தன் வாக்குக் கட்டாலேயே வீழ்ந்தான். அவனை அந்நிலையில் கண்டும் அப்பெண் மனமிரங்கவில்லை. அவளோ கேட்டின் நேர்வடிவம்; தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக்கொண்டவள், உலகப் பழிக்கு அஞ்சாதவள், பரதனுக்காக எங்கும் அச்சத்தையே காண்பவள்; ஆகவே அதே வரத்தை மீண்டும் வலியுறுத்தினாள். ‘மாமன்னா, நீ வாய்மையாளன், உறுதியான விரதமுடையவன் என்று பெருமை பேசுகிறாய்; அப்படியானால் என்னுடைய இந்த வரத்தை ஏன் தடுத்துவைக்க விரும்புகிறாய்?’ என்றும் கேட்கிறாள். அவள் இரக்கவில்லை; அரசனின் வாக்குறுதியையே எடுத்துக்காட்டி அவனைக் குற்றம் சாட்டுகிறாள் — இதுவே அவளுடைய சொல்வன்மையின் முறை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தசரதன் சிறிது நேரம் கலங்கியவன்போல நின்று, பின் சினத்துடன் மறுமொழி கூறினான்: ‘இழிந்தவளே! என் பகைவியே! நான் இறந்து, மனிதருள் சிறந்த ராமன் காட்டுக்குச் சென்றபின், நீ விருப்பம் நிறைவேறியவளாக இன்புற்றிரு.’ இந்தச் சொல் ஏறக்குறைய சாபமே. மேலும் ‘அனர்த்தரூபா’ (கேட்டின் வடிவானவள்) என்ற அடைமொழியால், அவள் கேடு செய்பவள் மட்டுமல்ல, கேட்டின் நேர் உருவமாகவே ஆகிவிட்டாள் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்.
அதன்பின் அரசன் தனக்கு வரவிருக்கும் அவமானத்தையே எண்ணுகிறான். ‘சுவர்க்கத்திலும் தேவர்கள் என்னிடம் ராமனின் நலம் பற்றிக் கேட்கும்போது, கட்டாயத்தின் பேரில் அவனைக் காட்டுக்கு அனுப்பினேன் என்று எப்படிச் சொல்வேன்? அவர்களுடைய பழிச்சொல்லை எப்படித் தாங்குவேன்?’ என்று ‘ஐயோ’ என்று வருந்துகிறான். இறந்த பின்னும் அபகீர்த்தி தொடரும் என்பதே அவன் அச்சம். ‘கைகேயிக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பி ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்பினேன் என்று உண்மையைச் சொன்னால், முன்பு மக்கள் முன்னிலையில் அரசைக் கொடுப்பதாகச் சொன்ன சொல்லே பொய்யாகிவிடும்’ என்றும் சொல்கிறான் — இருபுறமும் வாய்மை மீறலே அவன் இக்கட்டு. பின்னர் மகனைப் பெற்றதன் அருமையை நினைக்கிறான்: ‘மகனில்லாதிருந்த நான் பெரும் முயற்சியால் பெருமைமிக்க, பேரொளி கொண்ட ராமனை மகனாகப் பெற்றேன்; அவனை நான் எப்படிக் கைவிடுவேன்? வீரனும், கல்வி நிறைந்தவனும், சினத்தை வென்றவனும், பொறுமை மிக்கவனுமான அந்தத் தாமரை இதழ்க் கண்ணனான ராமனை நான் எப்படி நாடுகடத்துவேன்?’ இங்கே மகனின் குணங்களே கைவிடுதலுக்குத் தடையாக நிற்கின்றன. ‘ஐயோ’ (பத) என்ற வருத்தக் குறிப்புச் சொல்லாலேயே அவனுடைய வழியின்மை வெளிப்படுகிறது; அரசன் எந்தப் பரிகாரத்தையும் காணவில்லை; வரவிருக்கும் அபகீர்த்தியை மட்டுமே முன்னே காண்கிறான்.
பின்னர் அரசனின் பேச்சு மகனின் வடிவையும் குணங்களையும் வருணிப்பதாகவே ஆகிறது. ‘நீலோற்பலம்போல் கருநீல நிறமுடையவனும், நீண்ட கைகளும் பெரும் வலிமையும் கொண்டவனுமான இனிய ராமனை நான் தண்டகக் காட்டில் எப்படி வைப்பேன்? சுகங்களுக்கே உரியவனும் துன்பங்களுக்குத் தகாதவனுமான அறிவாளி ராமனின் துன்பத்தை நான் எப்படிக் காண்பேன்? துன்பத்துக்குத் தகாத ராமனுக்குத் துன்பம் இழைக்காமலேயே நான் இவ்வுலகை விட்டுச் செல்ல நேர்ந்தால், அப்போதுதான் நான் சுகம் பெறுவேன்.’ இங்கே மரணமே மேலானது எனக் கருதப்படுகிறது — மகனின் துன்பத்தைக் காண்பதைவிட அது சுகமானது என்று. இவ்வாறு துயரத்திலிருந்து சினத்துக்குச் சென்ற அவன் கைகேயியைக் கடிகிறான்: ‘கொடியவளே! பாவ எண்ணம் கொண்டவளே! வாய்மையே வீரமாகக் கொண்ட ராமன் எனக்கு மிகவும் அன்பிற்குரியவன்; அவனை வெறுப்பானதோடு இணைத்து நீ எனக்கு என்ன நன்மையைச் சாதிக்கிறாய்?’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — அரசன் வரத்தை மறுக்கவில்லை, ஆணையையும் மீறவில்லை; மகனின் குணங்களை நினைத்துத் தன் இயலாமையை மட்டுமே வெளிப்படுத்துகிறான். அறத்தால் கட்டுண்ட மனிதனின் அவல நிலை இதுவே. இந்தச் சுலோகங்களில் ராமனின் வடிவும் வலிமையும் நன்னடத்தையும் வரிசையாக வருணிக்கப்படுகின்றன; இதனால் வாசகன் நெஞ்சிலும் பிரிவுத் துயர் எழுகிறது; இதுவே கவிஞரின் நோக்கம்.
‘உலகில் உனக்கு இணையற்ற அபகீர்த்தி நிச்சயம் உண்டாகும்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு, மனம் சுழன்று அவன் புலம்பிக்கொண்டிருக்கும்போதே சூரியன் மறைந்தான், இரவு வந்தது. நிலவின் வட்டத்தால் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தும் அந்த மூன்று சாம இரவு, வேதனையுற்றுப் புலம்பும் அரசனுக்கு ஒளிரவில்லை — துயருற்றவனுக்கு நிலவொளியும் இருள்போலவே ஆகிறது. வெளி ஒளி உள்ளத் துயரால் மறைக்கப்படும் இது கவி மரபின் நுட்பமான அமைப்பு. முதியவனான தசரதன் எப்போதும் வெப்பமான பெருமூச்சு விட்டு, வானத்தில் கண்களைப் பதித்து, வேதனையுற்றவன்போலத் துயருடன் புலம்பினான். அவன் இரவிடமே வேண்டுகிறான்: ‘விண்மீன்களால் அணிசெய்யப்பட்ட இரவே! உன்னால் விடியல் வருவதை நான் விரும்பவில்லை; நல்லவளே, என்மேல் இரக்கம் காட்டு; இதோ உனக்குக் கைகூப்புகிறேன். அல்லது விரைந்து செல் — ஏனெனில் இரக்கமற்ற கொடியவளான கைகேயியைக் காண நான் விரும்பவில்லை.’ விடியலோ ராமனின் வனவாசம் தொடங்கும் நேரம்; ஆகவே காலத்தையே தடுக்க முயல்கிறான். உணர்வற்ற இரவை உணர்வுள்ளதுபோல விளித்து அரசன் இரக்கும் இந்த இடமே புலம்பலின் உச்சம்; தன் இரு வேண்டுகோள்களுக்கும் இடையிலான முரணையும் அவன் கவனிக்கவில்லை. மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவதே இவனுக்குத் துயரம் தருகிறது — இந்த முரணே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம்; இது பின்னரும் தொடர்கிறது; இரவும் அவனுக்கு அருள் புரியவில்லை.
‘யாருக்காக எனக்கு இந்தத் துன்பம் வந்ததோ’ என்று சொல்லிவிட்டு, அரசதர்மம் அறிந்த அந்த அரசன் கைகூப்பி மீண்டும் கைகேயியை இணங்கவைக்கத் தொடங்குகிறான். வேறு வழியில்லாததால் சினத்திலிருந்து அவன் இரத்தலுக்கே இறங்குகிறான். ‘நல்லொழுக்கமுடையவனும், தீனனும், உன்னையே சார்ந்தவனும், ஆயுள் முடிந்தவனும், சிறப்பாக அரசனுமான என்மேல், நல்லவளே, தேவி, அருள் புரிவாயாக. அழகிய இடையுடையவளே! இதை நான் தனியிடத்தில் சொல்லவில்லை — மக்கள் சபையிலேயே ராமனின் அரசு அறிவிக்கப்பட்டது; ஆகவே இளையவளே, நீ நல்லுள்ளம் கொண்டவள், எனக்கு நல்லருள் புரி. தேவி, இரங்கு — நீ கொடுத்ததாகவே அழியாத அரசை என் ராமன் பெறட்டும்; கருவிழிக் கடைக்கண்ணுடையவளே, அதனால் நீ பெரும் புகழ் அடைவாய். பெருத்த இடையுடையவளே! அழகிய முகமும் கண்களும் கொண்டவளே! இது எனக்கும், ராமனுக்கும், உலகுக்கும், பெரியோர்க்கும், பரதனுக்கும் இனியதாக இருக்கும்; ஆகவே இதைச் செய்.’ இங்கே அரசனின் திறமையைக் கவனிக்க வேண்டும் — அவன் வரத்தை மறுக்கவில்லை; வரம் கொடுத்த பெருமையையே அவளுக்கு அளிக்கிறான்: ‘நீ கொடுத்த அரசு’ என்று. புகழாசையாலாவது அவள் திரும்பமாட்டாளா என்பது நம்பிக்கை. ஆனால் மந்தரையின் சொல்லால் கல்லாக்கப்பட்ட நெஞ்சுடையவளுக்குப் புகழாசையும் பிடிக்கவில்லை; ஆகவே இந்த வேண்டுகோள் முழுவதும் வீணானது என்று அடுத்துக் காட்டப்படுகிறது.
ஆனால் இந்த இரத்தல் பயனற்றதே. தூய எண்ணமுடையவனும், தீனனும், சிவந்த கண்களிலிருந்து கண்ணீர்த் துளிகளால் நனைந்தவனுமான அரசனின் வியத்தகு, இரக்கமான புலம்பலைக் கேட்டும், தீய எண்ணமுடைய அந்தக் கொடியவள் கணவனின் சொல்லைச் செய்யவில்லை. பின்னர் திருப்தியடையாதவளாகவும் எதிராகப் பேசுபவளாகவும் இருந்த அன்பு மனைவியைக் கண்டு, மகனை நாடுகடத்துவதைப் பற்றி எண்ணியவாறே அந்த அரசன் மீண்டும் மயங்கி, உணர்விழந்து, துயருற்றுத் தரையில் வீழ்ந்தான். இவ்வாறு வேதனையுற்றுக் கடுமையாக மூச்சுவிட்ட அந்த மனவலிமையுடைய அரசனுக்கு அந்த இரவு வீணே கழிந்தது. விடியலில் மங்கல இசைக்கருவிகளாலும் வந்திகளின் பாடல்களாலும் அவன் எழுப்பப்பட்டபோது, அரசருள் சிறந்த அவன் அந்த எழுப்புதலையே தடுத்து நிறுத்தினான் — மங்கலமாக இருந்ததே அவனுக்குத் தாங்க முடியாததாகிவிட்டது. இந்தச் சர்க்கத்தின் மூலம், வாக்குக் கட்டால் கட்டுண்ட அரசனின் துயர் எப்படி எல்லையற்றதாகிறது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார்; அடுத்த சர்க்கத்தில் கைகேயியின் பிடிவாதமே தொடர்கிறது. சர்க்கத்தின் இறுதி வரை புதிய நிகழ்ச்சி எதுவும் இல்லை; அரசனின் உள்வேதனையின் விரிவு மட்டுமே — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் தனித்தன்மை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रयोदशः सर्गः॥ १३॥