॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 10

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

சினக்கூடத்தில் கைகேயியைத் தேற்றுதல்

கைகேயி அணிகலன்களைத் துறந்து தரையில் படுத்தல், தசரதன் அந்தப்புரம் புகுதல், சினக்கூடத்தில் அவளைக் காணுதல், பலவாறு தேற்றுதல், எல்லாவற்றையும் தருவதாக வாக்களித்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் தீய கூனியான மந்தரை கைகேயிக்குப் பலவாறு தீய அறிவுரை புகட்டியிருந்தாள். அவள் அந்தத் தேவிக்கு மிகுதியாக (வழியைக்) காட்டியபோது, நஞ்சு தோய்ந்த அம்பால் துளைக்கப்பட்ட கின்னரப் பெண் போலக் கைகேயி தரையில் படுத்திருந்தாள். பின்னர் தேர்ந்த அறிவுடைய அந்த அழகி மனத்தால் செய்ய வேண்டியதைத் தீர்மானித்து, ‘இதுவே சரி’ என்று எண்ணி, மந்தரையிடம் தன் கருத்து முழுவதையும் மெல்லச் சொன்னாள். மந்தரையின் சொற்களால் மயங்கியும் எளியவளாகியும் இருந்த அவள், தீர்மானம் செய்து, நாக கன்னிகை போல நீண்ட வெப்பமான பெருமூச்சு விட்டு, சற்றுநேரம் தனக்கு இன்பம் தரும் வழியைச் சிந்தித்தாள். அந்தத் தீர்மானத்தைக் கேட்டு, நண்பி வடிவில் இருந்த, தன் காரியத்தை விரும்பிய மந்தரை, வெற்றி அடைந்தவள் போலப் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தாள். இங்கே கவிஞர் வரிசையை நுட்பமாகக் காட்டுகிறார்: முதலில் கேட்டல், பின்னர் படுத்தல், பின்னர் தீர்மானம், பின்னர் மீண்டும் பணிப்பெண்ணுடன் ஆலோசனை, இறுதியில் வழியைச் சிந்தித்தல். கைகேயி திடீரென்று செயல்படவில்லை; அவள் கேட்கிறாள், சிந்திக்கிறாள், தீர்மானிக்கிறாள். இதனால் இந்தத் தீய எண்ணம் உணர்ச்சி வேகத்தில் பிறந்ததன்று, ஆராய்ந்தே மேற்கொள்ளப்பட்டது என்பது தெரிகிறது; அதனாலேயே அதைத் தவிர்ப்பது கடினம். பணிப்பெண்ணும் தன் சுயநலத்தை மறைக்கவில்லை; ‘அர்த்தகாமா’ (தன் காரியத்தை விரும்பியவள்) என்று கவிஞர் தெளிவாகவே சொல்கிறார். ‘நாக கன்னிகை போலப் பெருமூச்சு விட்டு’ என்னும் உவமையால், அவள் மூச்சு வெறும் காற்றன்று, நஞ்சே என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே தீமையின் வித்து உறுதியாக வேரூன்றிவிட்டது என்பது தெரிகிறது.

அதன்பின் அந்தப் பெண் முகத்தில் புருவத்தை நெரித்துக்கொண்டு தரையில் படுத்தாள். கைகேயியால் எறியப்பட்ட வண்ண மாலைகளும் தெய்விக அணிகலன்களும் தரையில் விழுந்தன. அவளால் எறியப்பட்ட அந்த மாலைகளும் அணிகலன்களும் வானில் நட்சத்திரங்கள் போலப் பூமியை அழகுபடுத்தின. அழுக்கு ஆடை உடுத்தி, ஒற்றைச் சடையை இறுகப் பின்னிக்கொண்டு, சினக்கூடத்தில் விழுந்து கிடந்த அவள், உணர்விழந்த கின்னரப் பெண் போலத் தோன்றினாள். இங்கே கவிஞர் முரண் மூலம் பொருளைக் காட்டுகிறார்: உடலை அழகுபடுத்திய அணிகலன்கள், எறியப்பட்ட பின் பூமியையே அழகுபடுத்துகின்றன; அழகு அழியவில்லை, இடம் மட்டுமே மாறியது. இதனால் கைகேயியின் நற்பேறும் அவள் இயல்பிலிருந்து நழுவிவிட்டது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘ஒற்றைச் சடை’ துயரத்துக்கோ பிரிவுக்கோ புகழ்பெற்ற அடையாளம்; ‘அழுக்கு ஆடை’ மங்கல வேடத்தைத் துறப்பது. இவ்வாறு அவள் சொல்லுக்கு முன்பே வேடத்தால் கணவனுக்குத் தன் போலித் துயரத்தைத் தெரிவிக்கிறாள். சினக்கூடம் அரண்மனைகளில் புகழ்பெற்ற இடம்; சினமுற்ற பட்டத்தரசி அங்கே நுழைவாள்; அதில் நுழைவதே கணவனுக்கான அறிவிப்பு, வேண்டுதலின் மௌன வடிவம். படுத்திருத்தலே இங்கே ஆயுதமாகிறது. மேலும் இங்கே உடல் அழகைத் துறப்பது மன அழகைத் துறப்பதன் புற வடிவமே என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். மந்தரை கொடுத்த அறிவுரை இங்கே செயல் வடிவம் பெறுகிறது; சொல் மௌனத்தால் மேலும் வலிமை பெறுகிறது.

இங்கே மகாராஜன் தசரதன் ராகவனின் முடிசூட்டுக்கு ஆணையிட்டு, அவையோருக்கும் விடைகொடுத்து, தன் இல்லத்துக்குள் நுழைந்தான். ‘இன்றே ராமனின் முடிசூட்டு அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது’ என்று அறிந்த, புலன்களை வென்ற அவன், இனியதற்கு உரியவளிடம் இனிய செய்தியைச் சொல்வதற்காக அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்தான். பெரும் புகழ் உடைய அவன், பட்டத்தரசியர் அனைவருள்ளும் முதலில் கைகேயியின் சிறந்த இல்லத்துக்குள்ளேயே நுழைந்தான்; ராகுவுடன் கூடிய சந்திரன் வெண்மேகம் நிறைந்த வானில் நுழைவதுபோல. இங்கே உவமை ஆழமானது: சந்திரன் வெண்மையானது, மேகமும் வெண்மையானது, ஆனால் ராகு அங்கே ஒட்டியுள்ளது; அதுபோலவே இல்லம் அழகியது, செய்தியும் இனியது, ஆனால் அங்கே ஒரு கிரகம் காத்திருக்கிறது. ‘இனியதற்கு உரியவள்’ என்னும் சொல்லால் கவிஞர் மன்னனின் உள்ளத்தைச் சுட்டுகிறார்: அவள் இனியதற்குத் தகுந்தவள் என்று அவன் கருதுகிறான்; உண்மையிலோ அவள் அதே இனியதை அழிக்க ஆயத்தமாக இருக்கிறாள். மேலும் முதலிலேயே கைகேயியின் இல்லத்துக்குச் செல்வது அவளிடம் அவனுக்குள்ள மிகுந்த அன்பைக் காட்டுகிறது; எங்கே அன்பு அதிகமோ, அங்கேதான் அடியும் அதிகம். ‘வசீ’ (தன்னடக்கம் உடையவன்) என்னும் அடைமொழியால், புலன்களை வென்ற மன்னனும் அன்பால் வெல்லப்படக் கூடியவனாக இருந்தான் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ஆகவே இந்த நுழைவிலேயே சர்க்கத்தின் கருணைச் சுவை தொடங்குகிறது; ஏனெனில் இனிய செய்தி இன்னாததற்குக் காரணமாகப் போகிறது.

அந்த இல்லம் கிளிகளும் மயில்களும் நிறைந்ததாக, அன்றில்களின், அன்னங்களின் ஒலிகளால் சூழப்பட்டதாக, வாத்தியங்களின் ஒலியால் முழங்குவதாக, கூனிகளும் குள்ளிகளும் நிறைந்ததாக இருந்தது. சண்பகமும் அசோகமும் அழகுசெய்த கொடிவீடுகளும், ஓவியக் கூடங்களும், தந்தம், வெள்ளி, பொன் ஆகியவற்றாலான மேடைகளும் அதில் இருந்தன; எப்போதும் பூத்துக் காய்க்கும் மரங்களாலும் நடைக்கிணறுகளாலும் அது அழகுபெற்றிருந்தது. தந்தம், வெள்ளி, பொன் ஆகியவற்றாலான சிறந்த இருக்கைகளால் நிறைந்து, பலவகை உணவுகள், பானங்கள், தின்பண்டங்கள் உடையதாய், விலைமதிப்பற்ற அணிகலன்களால் சுவர்க்கம் போல இருந்தது. இந்த வருணனை அலங்காரத்துக்காக மட்டுமன்று: இதனால் மன்னன் கைகேயிக்கு எதிலும் குறை வைக்கவில்லை, இன்பத்துக்கான எல்லாக் கருவிகளும் அவள் முன் உள்ளன என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். இவ்வளவு இருந்தும் அவள் மனநிறைவு அடையவில்லை என்று அறிவதால் பேராசையின் இயல்பு புரிகிறது: பேராசை குறைவால் பிறப்பதில்லை, வேட்கையாலேயே பிறக்கிறது. மேலும் சுவர்க்கம் போன்ற இல்லத்திலேயே சினக்கூடமும் கட்டப்பட்டிருந்தது என்பது தனிப்படச் சிந்திக்கத்தக்கது; இன்பத்தின் நடுவிலேயே சினத்துக்கான இடமும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இதனால் பறவை ஒலிகளும் வாத்திய முழக்கமும் நிறைந்த இல்லத்தின் அழகு, பின்னர் வரும் மௌனத்துடனும் துயரத்துடனும் முரண்படுகிறது. ஆகவே இந்த வருணனை ஏளனத் தொனியும் உடையது: சுவர்க்கம் போன்ற இல்லத்தில் நரகம் போன்ற தீர்மானம் பிறக்கிறது.

செழிப்பான தன் அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்த மன்னன், சிறந்த படுக்கையில் கைகேயியைக் காணவில்லை. காமத்தின் வலிமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு இன்பத்தை நாடிய அந்த மக்கள் தலைவன், அன்பு மனைவியைக் காணாமல் விசாரித்தான், கலக்கமும் அடைந்தான். முன்பு அந்தத் தேவி அந்த நேரத்தை ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை; மன்னனும் வெறுமையான இல்லத்தில் ஒருபோதும் நுழைந்ததில்லை. பின்னர் இல்லத்துக்குள் வந்த மன்னன், முன்பு போலவே, அவள் தன் காரியத்தை நாடுபவள், அறிவற்றவள் என்பதை அறியாமல், கைகேயியைப் பற்றி விசாரித்தான். அப்போது அஞ்சி நடுங்கிய வாயிற்காப்பாளினி கைகூப்பிச் சொன்னாள்: ‘அரசே, தேவி மிகுந்த சினம் கொண்டு சினக்கூடத்துக்கு விரைந்து சென்றுவிட்டாள்.’ வாயிற்காப்பாளினியின் சொல்லைக் கேட்டு மிகவும் மனம் வருந்திய மன்னன் மேலும் கலக்கமுற்றான்; அவனுடைய புலன்கள் கலங்கித் தடுமாறின. ‘முன்பு போலவே’ என்னும் சொல் இரக்கத்துக்குரியது: எப்போதும் நிலைத்திருந்த நம்பிக்கையே ஏமாற்றத்துக்கு வாயிலாயிற்று. ‘அறியாமல்’ என்பது மன்னனின் குற்றமின்மையை வெளிப்படுத்துகிறது; அன்புக்குரியவள் மாறிவிட்டாள் என்பதை அவன் இன்னும் அறியவில்லை. வாயிற்காப்பாளினியின் அச்சமும் அறிகுறியே: வீட்டில் பெரும் தீங்கு நிகழ்ந்துவிட்டது என்பதைப் பணியாளர்கள் முன்பே அறிவார்கள், தலைவனோ இறுதியிலேயே அறிகிறான். வெறுமையான படுக்கையே முதல் தீய சகுனம் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். இங்கே ‘விரைந்து சென்றுவிட்டாள்’ என்னும் வினைச்சொல்லால் அவள் வேகமும் செயற்கைத்தன்மையும் ஒருசேர உணர்த்தப்படுகின்றன. மன்னனின் கலக்கம் இங்கே இருமடங்கு: முதலில் வெறுமையைக் கண்டதால், மீண்டும் வாயிற்காப்பாளினியின் சொல்லால்.

அங்கே தகாத நிலையில் தரையில் விழுந்து கிடந்த அவளைக் கண்டு பூமியாளன் துயரத்தால் வெந்தவன் போலானான். முதியவனும் பாவமற்றவனுமான அவன், உயிரினும் மேலான இளம் மனைவி, தீய எண்ணம் கொண்டவளாய், தரையில் கிடப்பதைக் கண்டான்: வெட்டப்பட்ட கொடி போல, கீழே விழுந்த தெய்வமகள் போல, உதறி எறியப்பட்ட கின்னரப் பெண் போல, (விண்ணிலிருந்து) நழுவிய அப்சரஸ் போல, சிதைந்த மாயை போல, கட்டுண்ட பெண்மான் போல. காட்டில் வேடனின் நஞ்சு தோய்ந்த அம்பால் துளைக்கப்பட்டு மிகுந்த துயருற்ற பெண் யானையைப் பெரிய ஆண் யானை அன்புடன் தொடுவதுபோல, அவன் அவளைக் கைகளால் வருடி, மிகவும் அஞ்சிய மனத்துடன், காமுற்றவனாய், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய அந்தப் பெண்ணிடம் இவ்வாறு சொன்னான். இங்கே உவமைகளின் வரிசை பொருள் நிறைந்தது: அனைத்தும் வெட்டப்படுதல், விழுதல், கட்டுண்டல் ஆகியவற்றின் வடிவங்கள்; மன்னன் அவளைத் துன்புறுத்தப்பட்டவளாகவே கருதுகிறான்; உண்மையிலோ அவள் வேடனின் இடத்தில் இருக்கிறாள், அவனே துளைக்கப்பட்ட மான். ‘பாவமற்றவன், தீய எண்ணம் கொண்டவளை’ என்னும் முரண் சர்க்கத்தின் சாரத்தைச் சுருக்குகிறது: ஒருபுறம் களங்கமற்ற இதயம், மறுபுறம் மறைவான தீர்மானம்; இவ்விரண்டின் தொடர்பாலேயே துயரம். ‘முதியவன், இளம் மனைவியை’ என்பதால் வயது வேறுபாட்டின் மூலம் அன்பின் சமமின்மை உணர்த்தப்படுகிறது; அதுவே வரப்போகும் தோல்விக்குக் காரணம். ஆகவே இப்பகுதியின் உவமைகள் அழகுக்காக மட்டுமன்றி, வரப்போகும் நிகழ்வுகளைச் சுட்டுபவையும் ஆகும்.

மன்னன் சொன்னான்: ‘தேவி, உன்னிடம் குடிகொண்டுள்ள சினத்தை நான் அறியவில்லை. உன்னை யார் குற்றம் சாட்டினார்கள், அல்லது யார் அவமதித்தார்கள்? நன்மையையே நினைக்கும் நான் இருக்கும்போது, எனக்குத் துயரம் தருவதற்காக நீ ஏன் புழுதியில் படுத்திருக்கிறாய்? பேய் பிடித்த மனம் உடையவள் போல நீ என் மனத்தைக் கலக்குகிறாய். திறமையான மருத்துவர்கள் என்னிடம் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் எல்லா வகையிலும் மனநிறைவுடன் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் உன்னை நலமாக்குவார்கள்; நோயைச் சொல். யாருக்கு இனியது செய்ய வேண்டும், அல்லது யார் உனக்கு இன்னாதது செய்தார்கள்? இன்று யார் இனியதைப் பெறட்டும், அல்லது யார் மிகப் பெரிய இன்னாததைப் பெறட்டும்? அழாதே, உன்னை வாட்டிக்கொள்ளாதே. கொல்லத் தகாத யார் கொல்லப்பட வேண்டும், கொல்லத் தக்க யார் விடுவிக்கப்பட வேண்டும்? எந்த ஏழை செல்வந்தனாக வேண்டும், அல்லது எந்தச் செல்வந்தன் ஏதுமற்றவனாக வேண்டும்? நானும் என்னைச் சார்ந்த அனைவரும் உன் விருப்பத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள்; உன் எந்த விருப்பத்தையும் மறுக்க எனக்குத் துணிவில்லை.’ இங்கே மன்னன் நோய், அவமதிப்பு, பொருள் நெருக்கடி ஆகியவற்றைக் காரணங்களாகக் கற்பனை செய்கிறான்; உண்மையான காரணம் அவன் மனத்தில் தோன்றவில்லை. மேலும் ‘கொல்லத் தகாதவன் கொல்லப்படட்டும்’ என்னும் சொல்லால் அவன் அறத்தின் எல்லையையும் மீறுகிறான்: அன்பால் பித்துப்பிடித்த மன்னன் நீதியையும் விற்க ஆயத்தமாக இருக்கிறான் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். இதனால் விவேகத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படாவிட்டால் மிகுந்த அன்பும் ஒரு தீய பழக்கமே என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். மருத்துவர்களைக் குறிப்பிடுவதால், மன்னன் உடல் நோயையே ஐயுறுகிறான், மனத்தின் கேட்டை அல்ல என்பது உணர்த்தப்படுகிறது.

‘என் உயிரைக் கொடுத்தாவது, உன் மனத்தில் உள்ளதைச் சொல். உன்னிடம் எனக்குள்ள பிடிப்பின் வலிமையை அறிந்த நீ என்னை ஐயுறலாகாது. என் நல்வினைகளின் மீதும் உனக்குச் சத்தியம் செய்கிறேன்: உனக்கு மகிழ்ச்சி தருவதைச் செய்வேன். (என் தேர்) சக்கரம் எதுவரை சுழல்கிறதோ அதுவரை என் பூமி; திராவிடர், சிந்து சௌவீரர், சௌராஷ்டிரர், தென்னாட்டவர், வங்கம், அங்கம், மகதம், மத்ஸ்யம், செழிப்பான காசி, கோசலம் ஆகியவை என் ஆளுகைக்கு உட்பட்டவை. அங்கே பிறக்கும் பெரும் செல்வமும், பொருளும், தானியமும், ஆடுகளும் செம்மறிகளும் உள்ளன; அவற்றிலிருந்து, கைகேயி, மனத்தால் எதையெதை விரும்புகிறாயோ அதைக் கேள். அஞ்சுபவளே, எதற்காக இந்த வருத்தம்? எழுந்திரு, எழுந்திரு, அழகியவளே; உண்மையை எனக்குச் சொல்; உனக்கு எதனால் அச்சம் வந்ததோ, அதைச் சூரியன் பனியைப் போக்குவதுபோல நான் போக்குவேன்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்டு ஆறுதல் பெற்ற அவள், அந்த இன்னாததைச் சொல்ல விரும்பி, கணவனை மேலும் துன்புறுத்தத் தொடங்கினாள். இங்கே நாடுகளின் பெயர்களை எண்ணி மன்னன் தன் மேன்மையைக் காட்டுகிறான்; ஆனால் கைகேயி பொருளைக் கேட்கவில்லை, மன்னனால் கொடுக்கத் தகாத அந்த ஒன்றையே கேட்கிறாள். ‘நல்வினைகளின் மீது சத்தியம்’ என்னும் உறுதிமொழியே பின்னர் கட்டாகிவிடும். ஆறுதலாக இருந்ததே வரம் வேண்டுவதற்கு வாயிலாகிவிட்டது; ‘ஆறுதல் பெற்ற’ என்னும் சொல்லிலேயே கவிஞர் முரண்நகையை வைக்கிறார்: ஆறுதல் தாக்குதலுக்கான கருவியாகிவிட்டது. இவ்வாறு சர்க்கம் கேள்வியுடன் தொடங்கி வாக்குறுதியுடன் முடிகிறது; பதிலோ அடுத்த சர்க்கத்திலேயே கிடைக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे दशमः सर्गः॥ १०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க