சர்க்கம்
இரு வரங்கள் எனும் சூழ்ச்சியும் கைகேயி சினக்கூடம் புகுதலும்
கைகேயியின் சினம், தேவாசுரப் போரில் பெற்ற இரு வரங்களை மந்தரை நினைவூட்டுதல், இரு வரங்கள் எனும் வழியை அறிவுறுத்துதல், கூனியைப் புகழ்தல், கைகேயி சினக்கூடம் புகுந்து அணிகலன்களைக் களைதல்
எட்டாம் சர்க்கத்தில் மந்தரையின் இறுதி அச்சுறுத்தல் சொல்லைக் கேட்டதும் கைகேயியின் இதயத்தில் நஞ்சு பரவியது. இந்தச் சர்க்கத்தில் அவளுடைய மாற்றம் முழுமை அடைகிறது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட கைகேயி சினத்தால் முகம் கனன்றவளாய், நீண்ட வெப்பமான பெருமூச்சு விட்டு மந்தரையிடம் சொன்னாள்: ‘இன்றே நான் ராமனை இங்கிருந்து விரைவில் காட்டுக்கு அனுப்புவேன்; பரதனையும் விரைவிலேயே இளவரசுப் பதவியில் முடிசூட்டுவேன். ஆனால் இப்போது இதைச் சிந்தித்துப் பார்: எந்த வழியால் பரதன் அரசைப் பெறுவான், ராமன் எவ்விதத்திலும் பெறமாட்டான்?’ தேவியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, தீமையையே காணும் மந்தரை, ராமனின் நலனைக் கெடுக்க எண்ணியவளாய், கைகேயியிடம் சொன்னாள்: ‘நல்லது, இப்போது பார், கைகேயி, என் சொல்லைக் கேள்: உன் மகன் பரதன் ஒருவனே அரசைப் பெறும் வழியை.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ஏழாம் சர்க்கத்தில் ‘ராமனிடமும் பரதனிடமும் எனக்கு வேறுபாடில்லை’ என்று சொன்ன அதே பெண் இப்போது ‘இன்றே ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்புவேன்’ என்கிறாள்; இரு சர்க்கங்களுக்கும் இடையே மந்தரையின் சொற்கள் மட்டுமே இடைநிற்கின்றன. ‘முகம் கனன்றவள்’ என்னும் சொல்லால் கவிஞர் சினத்தின் புற அடையாளத்தையே முதலில் காட்டுகிறார்; ‘நீண்ட வெப்பமான பெருமூச்சு விட்டு’ என்பது முந்தைய சர்க்கத்தில் மந்தரைக்குரிய அடைமொழியாக இருந்தது; இப்போது அது கைகேயிக்கு உரியதாகிறது; இதனால் நஞ்சு பரவியதே உணர்த்தப்படுகிறது. மேலும் கைகேயி காரணத்தைக் கேட்கவில்லை, நேரடியாக வழியையே கேட்கிறாள்; அவளுடைய தீர்மானம் முன்பே உருவாகிவிட்டது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது.
‘கைகேயி, உனக்கு நினைவில்லையா? அல்லது நினைவிருந்தும் மறைக்கிறாயா? உன் சொந்த நலனுக்காகச் சொல்லப்படுவதை என்னிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறாய். ஒய்யாரியே, நான் சொல்வதைக் கேட்க உனக்கு விருப்பமானால், கேள்; சொல்கிறேன்; கேட்டபின் இதைச் செயல்படுத்து.’ மந்தரையின் அச்சொல்லைக் கேட்டு, கைகேயி நன்கு விரிக்கப்பட்ட படுக்கையிலிருந்து சற்றே எழுந்து இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘மந்தரே, எனக்கு வழியைச் சொல்: எந்த வழியால் பரதன் அரசைப் பெறுவான், ராமன் எவ்விதத்திலும் பெறமாட்டான்?’ தேவியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, தீமையையே காணும் மந்தரை, ராமனின் நலனைக் கெடுக்க எண்ணியவளாய், கைகேயியிடம் இதைச் சொன்னாள். இங்கே கவிஞர் கேள்வியும் எதிர்க்கேள்வியும் மீண்டும் வருவதை அறிந்தே அமைக்கிறார்: கூனி உடனே வழியைச் சொல்லவில்லை, கைகேயியின் ஆர்வத்தையே வளர்க்கிறாள்; பெரும் முயற்சியால் பெறப்படுவதே மதிப்புடையது என்று உலகம் கருதுகிறது. இரு சுலோகங்களில் (நான்காவதிலும் பத்தாவதிலும்) ஒரே பாடம் மீண்டும் வருகிறது: ‘தேவியால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, தீமையையே காணும் மந்தரை, ராமனின் நலனைக் கெடுக்க எண்ணியவளாய், கைகேயியிடம் இதைச் சொன்னாள்.’ இந்தக் கூறியது கூறல் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் உள்ளது; ஆகவே இது எழுதியவரின் கவனக்குறைவன்று, வாய்மொழி மரபின் அடையாளமே. ‘ராமனின் நலனைக் கெடுக்க எண்ணியவள்’ என்னும் சொல்லால், கூனியின் இலக்கு பரதனின் நன்மையன்று, ராமனின் கேடே என்று கவிஞர் தெளிவாகச் சொல்கிறார்.
‘முன்பு தேவாசுரப் போரில் உன் கணவன் ராஜரிஷிகளுடன் சேர்ந்து, உன்னையும் அழைத்துக்கொண்டு, தேவர் தலைவனுக்கு உதவி செய்யச் சென்றான். கைகேயி, தெற்குத் திசையை நோக்கித் தண்டகக் காடுகளை நோக்கி அவன் சென்றான்; அங்கே வைஜயந்தம் என்னும் புகழ்பெற்ற நகரம் உள்ளது, திமித்வஜன் வாழ்கிறான். சம்பரன் என்று புகழ்பெற்ற, நூறு மாயைகள் உடைய அந்தப் பேரசுரன், தேவர் கூட்டங்களால் வெல்லப்படாதவனாய், இந்திரனுடன் போர் புரிந்தான். அந்தப் பெரும் போரில் அரக்கர்கள் இரவில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த, காயமுற்ற வீரர்களை வலிந்து இழுத்துக் கொன்றனர். அங்கே நீண்ட கைகளை உடைய தசரத மன்னன் பெரும் போர் புரிந்தான்; அசுரர்களின் ஆயுதங்களால் துண்டு துண்டாகக் காயப்படுத்தப்பட்டான்.’ இந்தக் கதையே அயோத்தியா காண்டம் முழுவதுக்கும் அடிப்படை: இரு வரங்களின் வேர் இங்கேதான் பொதிந்துள்ளது. கவிஞர் சம்பரனின் நூறு மாயைகளை வருணிப்பதன் மூலம், பின்னர் மந்தரையின் மாயைகளையே புகழ்வதற்கு அடித்தளம் அமைக்கிறார்; ஐம்பத்தோராம் சுலோகத்தில் அதே மாயைகள் அவள் இதயத்தில் குடியிருக்கின்றன என்று கைகேயி சொல்வாள். ‘திமித்வஜன்’ என்னும் பெயரால் அதே சம்பரன் குறிக்கப்படுகிறான் என்று பெரும்பாலும் விளக்கப்படுகிறது. ‘இரவில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த காயமுற்ற வீரர்கள்’ என்பது போரின் கொடுமையைக் காட்டுகிறது: அசுரர்கள் களத்தில் அன்றி உறக்கத்திலேயே கொன்றனர்; இத்தகைய இக்கட்டில் மன்னனைக் காத்தது கைகேயியின் பெரும் துணிவே. இதை நினைவுகூர்ந்தே அவள் இரு வரங்களுக்குத் தகுதியானவள் என்பது மந்தரையின் வாதத்துக்கு அடிப்படை.
‘தேவி, நினைவிழந்த அவனை நீ போர்க்களத்திலிருந்து அப்பால் கொண்டு சென்றாய்; அங்கேயும் ஆயுதங்களால் காயமுற்ற உன் கணவன் உன்னாலேயே காக்கப்பட்டான். அழகிய தோற்றம் உடையவளே, மகிழ்ந்த அவன் உனக்கு இரு வரங்களைக் கொடுத்தான். தேவி, ‘நான் விரும்பும்போது வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்வேன்’ என்று நீ உன் கணவனிடம் சொன்னாய்; அந்த மகாத்மாவும் ‘அப்படியே’ என்று சொன்னான். நான் இதை அறியாதவள்; முன்பு நீயே இதை எனக்குச் சொன்னாய். உன் மீதுள்ள அன்பினாலேயே இந்தக் கதையை நான் மனத்தில் வைத்திருக்கிறேன். இப்போது ராமனின் முடிசூட்டுப் பொருள்களைத் தடுத்து நிறுத்து. அந்த இரு வரங்களையும் கணவனிடம் கேள்: பரதனுக்கு முடிசூட்டுதல், ராமனைப் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டுக்கு அனுப்புதல்.’ இங்கே முதன்முறையாகப் ‘பதினான்கு ஆண்டுகள்’ என்னும் எண் உச்சரிக்கப்படுகிறது; அதுவே ராமாயணம் முழுவதன் கால அளவைத் தீர்மானிக்கிறது. ‘நான் அறியாதவள், நீயே சொன்னாய்’ என்னும் சொல்லால் மந்தரை தன் இழிந்த திறமையை மறைக்கிறாள்; நினைவு உன்னுடையது, வழி என்னுடையது என்று அவள் சொல்வதில்லை. மேலும் இங்கே கவிஞர் வரங்களின் வரலாற்றைத் தானே வருணிக்காமல் மந்தரையின் வாயாலேயே சொல்கிறார்; இதனால் கதையின் நம்பகத்தன்மை கைகேயியின் நினைவிலேயே பொதிகிறது. ‘பொருள்களைத் தடுத்து நிறுத்து’ என்னும் சொற்களும் கவனிக்கத்தக்கவை: முடிசூட்டைத் தடு என்று அவள் சொல்லவில்லை, பொருள்களையே தடு என்கிறாள்; செயலின் தொடக்கத்திலேயே தடுப்பது எளிது என்னும் அரசியல் நெறியைப் பின்பற்றுகிறாள்.
‘ராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டால், மக்களின் உள்ளத்தில் அவன் மீதான அன்பு நீங்கி, உன் மகன் நிலைபெறுவான். அஸ்வபதியின் மகளே, இன்றே சினக்கூடத்துக்குள் நுழைந்து, சினம் கொண்டவள் போல, அழுக்கு ஆடை உடுத்தி, விரிப்பில்லாத வெறுந்தரையில் படுத்துக்கொள். இந்த மன்னனை ஏறெடுத்தும் பார்க்காதே, அவனிடம் பேசவும் செய்யாதே; மன்னனைக் கண்டு அழுதுகொண்டே, துயரத்தில் ஆழ்ந்தவளாய்த் தரையில் படுத்திரு. நீ எப்போதும் கணவனுக்கு அன்புக்குரியவள்; இதில் எனக்கு ஐயமில்லை; உனக்காக மகாராஜன் நெருப்பிலும் நுழைவான். உன்னைச் சினமூட்ட அவனால் இயலாது, சினம் கொண்ட உன்னை ஏறெடுத்துப் பார்க்கவும் இயலாது; உனக்கு இனியதைச் செய்வதற்காக மன்னன் உயிரையும் விடுவான்.’ இந்த அறிவுரை சொல்லைப் பற்றியது மட்டுமன்று, நடிப்பைப் பற்றியதும் ஆகும்: ஆடை, படுக்கை, பார்வை, மௌனம் எல்லாவற்றையும் கூனி சுட்டுகிறாள். இந்த அளவு நுட்பமான விவரங்களால் கவிஞர் மந்தரை நீண்ட காலமாகச் சிந்தித்ததையே உணர்த்துகிறார். ‘க்ரோதாகாரம்’ (சினக்கூடம்) என்னும் சொல் இங்கே முதன்முறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அரச குலத்தில் சினமுற்ற அரசியருக்காகத் தனி அறை இருந்தது என்பது இதனால் தெரிகிறது. ‘அழுக்கு ஆடை உடுத்தி’, ‘விரிப்பில்லாத வெறுந்தரையில்’, ‘துயரத்தில் ஆழ்ந்தவளாய்’ ஆகிய மூன்று சொற்களால் கூனி துயரத்தின் முழு வேடத்தையே அமைக்கிறாள். ‘உனக்காக மகாராஜன் நெருப்பிலும் நுழைவான்’ என்னும் உயர்வு நவிற்சியும் பொருள் நிறைந்தது: பத்தாம், பதினோராம் சர்க்கங்களில் மன்னன் உண்மையிலேயே அவ்வாறு தன்னை எரித்துக்கொள்ள முனைவது போலக் காணப்படுகிறான். இவ்வாறு மந்தரை மன்னனின் இயல்பை நன்கு அறிந்தே வழியை அமைக்கிறாள்.
‘மன்னனால் உன் சொல்லை மீற இயலாது. மந்தமான இயல்புடையவளே, உன் நற்பேற்றின் வலிமையை உணர்ந்துகொள். தசரத மன்னன் மணிகளையும், முத்துகளையும், பொன்னையும், பலவகை ரத்தினங்களையும் தரக்கூடும்; அவற்றில் மனத்தைச் செலுத்தாதே. பெரும் பேறு பெற்றவளே, தேவாசுரப் போரில் தசரதன் தந்த அந்த இரு வரங்களையே அவனுக்கு நினைவூட்டு; அந்தக் காரியம் உன்னைக் கடந்து போய்விடக் கூடாது. ராகவன் (தசரதன்) தானே உன்னைத் தூக்கி எழுப்பி வரம் தர முன்வரும்போது, மகாராஜனை (சத்தியத்தால்) உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு, நீ இந்த வரத்தைக் கேள்.’ இங்கே மந்தரையின் அரசியல் திறமை முழுமையாக வெளிப்படுகிறது: முதலில் பொருளாசையின்மை, பின்னர் வாக்குறுதி பெறுதல், அதன் பின்னரே கேட்டல். ‘உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு’ என்னும் சொல்லால், முதலில் மன்னன் சத்தியத்தால் கட்டப்பட வேண்டும், பின்னரே வரம் சொல்லப்பட வேண்டும், இல்லையெனில் வரத்தின் தன்மையைக் கேட்டு அவன் பின்வாங்கிவிடுவான் என்று அவள் சுட்டுகிறாள். ‘மந்தமான இயல்புடையவளே’ என்னும் விளியும் கவனிக்கத்தக்கது: பணிப்பெண் தலைவியை மந்தமானவள் என்று சொல்லியும் தடுக்கப்படவில்லை; இதனால் கைகேயி அப்போது மந்தரையின் வசத்தில் முழுமையாக வந்துவிட்டாள் என்பதைக் கவிஞர் உணர்த்துகிறார். மேலும் ‘மணிகள், முத்துகள், பொன், ரத்தினங்கள்’ என்னும் பட்டியலால் மன்னன் காட்டக்கூடிய ஆசைகளை அவள் முன்பே மறுக்கிறாள்; வழி அமைப்பவன் எதிர்த்தரப்பின் பதிலையும் முன்பே சிந்திக்கிறான் என்பது நெறி. ‘தானே தூக்கி எழுப்பி’ என்பது, தரையில் படுத்திருக்கும் அவளை மன்னனே தூக்கி எழுப்புவான் என்பதைச் சுட்டுகிறது; அந்த அளவு அவளுக்குச் செல்வாக்கு.
‘அரசர்களில் காளை போன்றவனே, ராமன் ஒன்பதும் ஐந்தும் ஆண்டுகள் தொலைவில் காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும், பரதன் பூமிக்கு அரசனாக்கப்பட வேண்டும் என்று கேள். ராமன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டால், உன் மகன் வேரூன்றி நிலைபெற்று எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருப்பான். காதலியே, தேவி, ராமனைக் காட்டுக்கு அனுப்புவதையே அந்த வரமாகக் கேள்; இவ்வாறு உன் மகனின் நோக்கங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும். இவ்வாறு காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்ட ராமன் ‘அராமன்’ (இன்பம் தராதவன்) ஆவான்; பரதனும் பகைவர் இல்லாதவனாய் உன் அரசனாவான். ராமன் காட்டிலிருந்து திரும்பி வரும் காலத்துக்குள், உன் மகன் உள்ளும் புறமும் வேரூன்றியிருப்பான்; மக்களைத் தன்பக்கம் சேர்த்துக்கொண்டு, நண்பர்களுடன் தன்னடக்கம் உடையவனாக இருப்பான். ஆகவே அச்சம் நீங்கியவளாய் மன்னனிடம் செல்வதற்கு இதுவே தக்க நேரம் என்று எண்ணுகிறேன்.’ ‘ராமன் அராமன் ஆவான்’ என்னும் சிலேடை இங்கே நெஞ்சைத் தொடுகிறது: ‘ராமன்’ என்னும் பெயரின் பொருளே ‘மகிழ்விப்பவன்’; வனவாசத்தால் அவன் பிறருக்கும் தனக்கும் மகிழ்ச்சி தருபவனாக இருக்கமாட்டான் என்பது குறிப்புப் பொருள். ‘ஒன்பதும் ஐந்தும் ஆண்டுகள்’ என்னும் எண் குறிப்பு காவியத்தில் புகழ்பெற்றது: பதினான்கு என்று நேரடியாகச் சொல்லாமல் பிரித்துச் சொல்வது யாப்பை நிறைவுசெய்யவும் அணிக்காகவும். ‘வேரூன்றி நிலைபெற்று’ என்னும் மர உருவகமும் சிந்திக்கத்தக்கது: அரசு கிளைகளால் அன்றி வேரால்தான் நிலைக்கிறது; ஆகவே பரதனின் பதினான்கு ஆண்டுக் காலமே வேரூன்றப் போதுமானது என்று அவள் கணக்கிடுகிறாள்.
‘ராமனுக்கு முடிசூட்டும் தீர்மானத்திலிருந்து மன்னனைத் தடுத்துத் திருப்பிவிடு.’ இவ்வாறு அவளால் தீமை நன்மையின் வடிவில் கைகேயிக்குப் புகட்டப்பட்டது. மகிழ்ந்து நம்பிக்கை கொண்ட கைகேயி மந்தரையிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்; ஏனெனில் கூனியின் சொல்லால் அவள் ஒரு இளம் பெண்ணைப் போல வழிதவறிச் சென்றாள். மிக அழகிய தோற்றம் உடைய அவள் பெரும் வியப்படைந்து சொன்னாள்: ‘சிறந்தவளே, சிறந்ததையே சொல்பவளே, உன் அறிவை நான் இகழவில்லை. அறிவால் முடிவெடுப்பதில் நீ பூமியிலுள்ள கூனிகளுள் சிறந்தவள். நீயே எப்போதும் என் காரியங்களில் ஈடுபட்டு என் நலனை விரும்புபவள்.’ ‘இளம் பெண்ணைப் போல வழிதவறிச் சென்றாள்’ என்னும் உவமையே கவிஞரின் தீர்ப்பு: கைகேயி தீயவள் அல்லள், அனுபவமற்ற சிறுமியைப் போல வழிதவறி இட்டுச் செல்லப்பட்டாள். இதனால் கவிஞர் அவள் செயலை நியாயப்படுத்தவில்லை, ஆயினும் அவள் இயல்புக்குக் களங்கம் கற்பிக்கவுமில்லை; குற்றம் மந்தரையின் ஆலோசனையிலேயே உள்ளது. ‘தீமை நன்மையின் வடிவில் புகட்டப்பட்டது’ என்னும் ஒரே அரைச் சுலோகத்தால் கவிஞர் சர்க்கம் முழுவதன் சாரத்தையும் சொல்கிறார்: கைகேயி தீமையை விரும்பவில்லை, தீமையே அவளுக்கு நன்மையின் வடிவில் காட்டப்பட்டது. ‘மகிழ்ந்து நம்பிக்கை கொண்ட’ என்னும் இரண்டும் இரக்கத்துக்குரியவை: அவள் மனநிறைவு அடைந்தது மட்டுமன்றி நம்பிக்கையும் கொண்டாள்; நம்பிக்கையே இங்கே அழிவுக்குக் காரணம். இந்தச் சர்க்கத்தின் நடுப்புள்ளி இதுவே: இதற்கு முன் கைகேயி கேட்கிறாள், இதற்குப் பின் அவளே பேசுகிறாள், புகழ்கிறாள், உறுதிமொழி அளிக்கிறாள்.
‘கூனியே, மன்னன் செய்ய நினைத்ததை நானாக உணர்ந்திருக்க மாட்டேன். கூனிகள் கோணலான உடலும், வளைவும், மிகுந்த தீமையும் உடையவர்கள்; நீயோ காற்றால் வளைந்த தாமரையைப் போலக் காண்பதற்கு இனியவள். உன் மார்பு தோள்கள் வரை உயர்ந்து நிமிர்ந்துள்ளது; கீழே வயிறு அடங்கியதாய், அழகிய உந்தியுடன் வெட்கியது போல உள்ளது; இடை நிறைந்துள்ளது, முலைகள் பருத்துள்ளன. மந்தரே, உன் முகம் களங்கமற்ற சந்திரனைப் போன்றது; ஆ, எவ்வளவு அழகாக விளங்குகிறாய்! உன் இடை மெருகேறியதாய் ஒட்டியாண மாலையால் அணிசெய்யப்பட்டுள்ளது. கணைக்கால்கள் நன்கு அமைந்துள்ளன, இரு பாதங்களும் நீண்டுள்ளன. பட்டாடை உடுத்திய மந்தரே, நீண்ட தொடைகளுடன்…’ இந்த வருணனை ராமாயணத்தின் மிக விசித்திரமான இடங்களுள் ஒன்று: உலகில் இழிவாகக் கருதப்படுவதே இங்கே புகழப்படுகிறது. காரணமோ தெளிவானது: மகிழ்ந்திருக்கும் கைகேயி எதைக் கண்டாலும் அது அவளுக்கு அழகாகத் தோன்றுகிறது; விருப்பம் பார்வையையே மாற்றுகிறது அன்றோ. உரையாசிரியர்கள் இந்த இடத்தை மயக்கத்தின் அடையாளமாக விளக்குகிறார்கள்: எவளுடைய அறிவு தலைகீழானதோ, அவளுடைய பார்வையும் தலைகீழாகிறது. மேலும் இங்கே கைகேயியின் வாயாடித்தனத்தைக் காட்டுவதன் மூலம் கவிஞர் அவள் மனத்தின் கொந்தளிப்பையும் உணர்த்துகிறார்; முன்பு சுருக்கமாகவே பேசிய பெண் இப்போது பத்துச் சுலோகங்களில் பணிப்பெண்ணின் அங்கங்களை வருணிக்கிறாள்.
‘…அழகியவளே, என் முன்னே நடந்து செல்லும் நீ மிகவும் அழகாக விளங்குகிறாய். அசுரர் தலைவனான சம்பரனிடம் இருந்த ஆயிரம் மாயைகள் உன் இதயத்தில் குடிகொண்டுள்ளன; ஆயிரக்கணக்கான பிறவும் கூட. தேரின் முன்முனை போல நீண்டு அகன்ற அதுவே உன் ‘ஸ்தகு’ (கூன் திமில்); இதிலேயே உன் அறிவுகளும், க்ஷத்திரிய வித்தைகளும், மாயைகளும் குடியிருக்கின்றன. கூனியே, பரதன் முடிசூட்டப்பட்டு ராகவன் காட்டுக்குச் சென்றதும், இங்கேயே உனக்குப் பொன் மாலையை அணிவிப்பேன். அழகியவளே, காரியம் கைகூடி நம்பிக்கை பெற்றவளாய், நன்கு புடம்போட்ட உயர்ந்த பொன்னால் உன் ஸ்தகுவைப் பூசுவேன்; முகத்திலும் பொன்னாலான அழகிய வண்ணத் திலகத்தை…’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: முன்பு சம்பரனுடையவை என்று தீயவையாக வருணிக்கப்பட்ட மாயைகளே இப்போது புகழ்ச்சொற்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; கைகேயி அறியாமலேயே மந்தரையிடம் அசுர மாயையை ஏற்றுக்கொள்கிறாள். இந்த வழி தேவாசுரப் போரின் அசுரர் தரப்பிலிருந்தே வந்தது என்பதைக் கவிஞர் இதனால் வாசகருக்கு நினைவூட்டுகிறார். ‘ஸ்தகு’ என்னும் சொல் சம்ஸ்கிருதத்தில் அரிது: கூனியின் முதுகு உயர்ச்சியைக் குறிக்கிறது; அதற்கான ‘தேரின் முன்முனை போல நீண்டது’ என்னும் உவமையும் விநோதமானது. உலகில் இழிவாகக் கருதப்படுவதையே கைகேயி அறிவின் களஞ்சியமாகப் புகழ்கிறாள்: ‘இதிலேயே அறிவுகளும், க்ஷத்திரிய வித்தைகளும், மாயைகளும் குடியிருக்கின்றன’ என்று. ‘பொன் மாலை’, ‘உயர்ந்த புடம்போட்ட பொன்னால் பூசுதல்’ ஆகிய வெகுமதிகள், இரு சர்க்கங்களுக்கு முன் மறுக்கப்பட்ட அணிகலனின் விரிவான வடிவமே: அப்போது மந்தரை எறிந்ததே இப்போது பன்மடங்காக வாக்களிக்கப்படுகிறது.
‘…கூனியே, அழகிய அணிகலன்களையும் செய்விப்பேன். அழகிய ஆடைகளை உடுத்தி நீ தெய்வமகள் போல உலவுவாய்; சந்திரனையே போட்டிக்கு அழைக்கும் முகத்துடன், ஒப்பற்ற முகம் உடையவளாய், பகைவர்கள் முன் பெருமிதத்துடன் முதன்மை நிலையை அடைவாய். கூனியான உனக்கும், எல்லா அணிகலன்களும் பூண்ட கூனிகள், நீ எப்போதும் எனக்குப் பணிவிடை செய்வதுபோலவே, உன் பாதங்களுக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள்.’ இவ்வாறு புகழப்பட்ட அந்த மந்தரை, வேள்வி மேடையில் தீச்சுடர் போல வெண்மையான படுக்கையில் படுத்திருந்த கைகேயியிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘மங்கலமானவளே, நீர் வடிந்தபின் அணை கட்டப்படுவதில்லை. எழுந்திரு, நன்மையானதைச் செய், மன்னனைச் சென்று காண்.’ ‘நீர் வடிந்தபின் அணை’ என்னும் பழமொழியே இச்சர்க்கத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற வாக்கியம்: காலம் கடந்து செய்யும் செயல் பயனற்றது என்பது பொருள். இவ்வளவு புகழ்ச்சியைக் கேட்ட பின்னும், முடிசூட்டு காலையிலேயே என்பதை மந்தரை மறக்கவில்லை; ஆகவே அவள் அவசரத்தையே மீண்டும் நினைவூட்டுகிறாள். ‘தெய்வமகள் போல உலவுவாய்’, ‘நிலவை அறைகூவும் முகத்தோடு’ முதலிய உவமைகளால் கைகேயியின் மகிழ்ச்சி உச்சியை அடைகிறது; ‘பகைவர்கள் முன் பெருமிதத்துடன்’ என்னும் சொல்லால் கௌசல்யையின் தரப்பே பகைவராகச் சுட்டப்படுகிறது; இதனால் கைகேயியின் இதயத்தில் இப்போது சக்களத்திப் பகை நிலைபெற்றுவிட்டது என்பது தெரிகிறது. மந்தரையோ புகழ்ச்சியால் மயங்கவில்லை; ‘வேள்வி மேடையில் தீச்சுடர் போல’ என்னும் உவமையால் கவிஞர் அப்போதைய கைகேயியின் ஒளியைக் காட்டுகிறார்: பின்னர் இக்ஷ்வாகு குலம் முழுவதையும் எரிக்க வல்ல ஒளி அது.
இவ்வாறு ஊக்குவிக்கப்பட்ட அகன்ற கண்களை உடைய அந்தத் தேவி, நற்பேற்றின் செருக்கால் இறுமாந்தவளாய், மந்தரையுடன் சென்று சினக்கூடத்துக்குள் நுழைந்தாள். பல லட்சம் மதிப்புள்ள முத்து மாலையையும், சிறந்த, அழகிய அணிகலன்களையும் கழற்றிவிட்டு, பொன்னைப் போன்ற அந்த அழகி அங்கே கூனியின் சொல்லுக்கு வசப்பட்டு, தரையில் படுத்து, மந்தரையிடம் சொன்னாள்: ‘கூனியே, நான் இங்கே இறந்துவிட்டேன் என்று மன்னனிடம் தெரிவிப்பாய்; அல்லது ராகவன் காட்டுக்குச் சென்றதும் பரதன் பூமியைப் பெறுவான். எனக்குப் பொன்னால் பயனில்லை, ரத்தினங்களாலும் இல்லை, உணவாலும் இல்லை; ராமன் முடிசூட்டப்பட்டால் அதுவே என் வாழ்வின் முடிவு.’ அணிகலன்களைக் கழற்றுவதே இங்கே குறியீடாக உள்ளது: நற்பேற்றின் சின்னத்தையே அவள் துறக்கிறாள்; புற அழகைத் துறப்பதன் மூலம் மன்னனின் இதயத்தில் துயரத்தை ஏற்ற விரும்புகிறாள். ஏழாம் சர்க்கத்தில் அணிகலனைக் கொடுத்தவளே ஒன்பதாம் சர்க்கத்தில் எல்லா அணிகலன்களையும் துறக்கிறாள்; இதுவே மூன்று சர்க்கங்களின் போக்கு. ‘நற்பேற்றின் செருக்கால் இறுமாந்தவள்’ என்னும் சொல்லே கவிஞரின் தீர்ப்பு: அறத்தாலோ மகன் மீதான அன்பாலோ அன்றி, நற்பேற்றின் செருக்காலேயே அவள் தூண்டப்பட்டாள். ‘பல லட்சம் மதிப்புள்ள முத்து மாலை’ என்னும் மதிப்புக் குறிப்பால் துறவின் பெருமை உணர்த்தப்படுகிறது: எவ்வளவு அணிகலன்களை அவள் துறக்கிறாளோ, அவ்வளவு அவள் தீர்மானம் உறுதியானது. ‘பொன்னைப் போன்றவள்’ என்பதில் முரண் உள்ளது: பொன்னிறம் உடையவள் புழுதியில் படுக்கிறாள்.
பின்னர் கூனி மீண்டும், மன்னனின் பட்டத்தரசியும் பரதனின் தாயுமான அவளிடம், மிகவும் வலிமையான சொற்களால், பரதனுக்கு நன்மையானதும் ராமனைக் குறித்துத் தீமையானதுமான சொல்லைச் சொன்னாள்: ‘ராகவன் இந்த அரசை அடைந்தால், நீ உன் மகனுடன் உறுதியாகத் துன்புறுவாய். ஆகவே மங்கலமானவளே, உன் மகன் பரதன் முடிசூட்டப்படும்படி முயற்சி செய்.’ கூனியால் இவ்வாறு ஆழமாகத் துளைக்கப்பட்டு, சொல் அம்புகளால் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்பட்ட அந்தப் பட்டத்தரசி, மிகுந்த வியப்புற்று, இதயத்தின் மீது கைகளை வைத்துக்கொண்டு, சினத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் கூனியிடம் சொன்னாள்: ‘கூனியே, நான் இங்கிருந்து யமனுலகம் சென்றுவிட்டதைக் கண்டு நீ மன்னனிடம் தெரிவிப்பாய்; அல்லது ராகவன் நெடுங்காலம் காட்டுக்குச் சென்றதும் பரதன் விருப்பம் நிறைவேறியவனாவான். ராமன் இங்கிருந்து காட்டுக்குச் செல்லவில்லையெனில், நான் விரிப்புகளையோ, மாலைகளையோ, சந்தனத்தையோ, மையையோ, பானத்தையோ, உணவையோ எதையுமே விரும்பமாட்டேன்; இங்கே வாழ்வதையும் விரும்பமாட்டேன்.’ மிகக் கொடிய இச்சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு, அந்த அழகி எல்லா அணிகலன்களையும் கழற்றி வைத்து, விரிப்பில்லாத வெறுந்தரையில், கீழே விழுந்த கின்னரப் பெண் போலப் படுத்தாள். பொங்கியெழுந்த சினத்தின் வடிவான இருளால் மூடப்பட்ட முகத்துடன், சிறந்த மாலைகளையும் அணிகலன்களையும் கழற்றிவிட்ட அந்த மன்னனின் மனைவி, நட்சத்திரங்கள் மறைந்து இருளால் மூடப்பட்ட வானம் போல மனம் கலங்கியவளானாள். இந்த ஏழு வம்சஸ்த யாப்புச் சுலோகங்களில் கவிஞர் துயரத்தின் ஆழத்தை யாப்பாலும் உணர்த்துகிறார்; அடுத்த சர்க்கத்தில் தசரதன் இதே காட்சியைக் கண்டும் தன் அழிவை அறியாதிருக்கிறான். ‘சொல் அம்புகள்’ என்னும் உருவகம் இங்கே நெஞ்சைத் தொடுவது: சொற்களே அம்புகள், கூனியே வில்லாளி, கைகேயியே இலக்கு; வெல்ல விரும்புபவளே முதலில் துளைக்கப்படுகிறாள். ‘இதயத்தின் மீது கைகளை வைத்து’ என்பது துயரத்துக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்குக்குமான உடல் அடையாளம். இறுதிச் சுலோகத்தில் ‘நட்சத்திரங்கள் மறைந்து இருளால் மூடப்பட்ட வானம் போல’ என்னும் உவமையால் கவிஞர் கைகேயியின் முகத்தை மட்டுமன்றி இக்ஷ்வாகு குலம் முழுவதன் எதிர்காலத்தையும் சுட்டுகிறார்: எந்த வானில் நட்சத்திரங்கள் மறைந்தனவோ, அதில் விடியலும் தொலைவிலேயே உள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥