சர்க்கம்
கைகேயி ராமனின் குணங்களைப் புகழ்தலும் மந்தரையின் பிரிவினைப் பேச்சும்
மந்தரை அணிகலனை எறிதல், கைகேயி ராமனின் குணங்களைப் புகழ்தல், மந்தரை மீண்டும் அரச மரபு நெறியைச் சொல்லி அச்சுறுத்துதல், ராமனின் வனவாசம் பற்றிய முதல் முன்மொழிவு
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் கைகேயி அன்புடன் கூனிக்குத் தெய்விக அணிகலனை அளித்து வரம் தருவதாகவும் முன்வந்தாள். ஆனால் மந்தரை அவள் மீது பொறாமை கொண்டு அந்த அணிகலனை எறிந்துவிட்டு, சினமும் துயரமும் கொண்டவளாய் இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘பேதையே, தகாத இடத்தில் ஏன் மகிழ்ச்சி கொண்டாய்? துயரக் கடலின் நடுவில் இருக்கும் உன்னை நீ உணரவில்லை. தேவி, துன்பத்தால் வாடிய நான் மனத்துக்குள் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறேன்; வருந்த வேண்டிய இடத்தில், பெரும் கேட்டை அடைந்தும் நீ மகிழ்கிறாய். உன் அறிவின்மையையே நான் எண்ணி வருந்துகிறேன்: சக்களத்தியின் மகன் பகைவனே; அவனுடைய வளர்ச்சி மரணம் போல வந்துள்ளது; அதைக் கண்டு அறிவுள்ள எந்தப் பெண்தான் மகிழ்வாள்? ராமனுக்கு அச்சம் பரதனிடமிருந்துதான், ஏனெனில் இந்த அரசு இருவருக்கும் பொதுவானது; அதை எண்ணி நான் வருந்துகிறேன்; அஞ்சியவனிடமிருந்தே அச்சம் பிறக்கிறது அன்றோ.’ அணிகலனை எறிந்ததே மந்தரையின் உறுதியான தீர்மானத்தை உணர்த்துகிறது; வெகுமதியை மறுக்கும் பணிப்பெண் பேராசையால் அன்றி பொறாமையாலேயே தூண்டப்பட்டவள் என்பது தெரிகிறது. மேலும் இங்கே கவிஞர் மந்தரையின் சொற்களில் ஒரு வரிசையைக் காட்டுகிறார்: முதலில் பழித்தல், பின்னர் தன் துயரத்தைக் காட்டுதல், பின்னர் ‘பகைவன்’ என்னும் சொல்லால் ராமனைப் பகைவனாகக் கற்பனை செய்தல். ‘அஞ்சியவனிடமிருந்தே அச்சம் பிறக்கிறது’ என்னும் நல்லுரையும் தலைகீழாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது: தானே அஞ்சியவள்தான் பிறரிடம் அச்சத்தைத் தோற்றுவிக்கிறாள் என்பதே அவள் நிலை.
‘நீண்ட கைகளை உடைய லக்ஷ்மணன் முழு மனத்துடன் ராமனைச் சார்ந்திருக்கிறான்; லக்ஷ்மணன் ராமனைப் பின்பற்றுவதுபோலவே, சத்ருக்னனும் காகுத்தனான பரதனைப் பின்பற்றுகிறான். அழகியவளே, பிறப்பு வரிசைப்படி அருகில் இருப்பதாலும் அரசுக்கு உரிமை பரதனுக்கே; இளையவர்களான லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன் ஆகிய இருவருக்கும் அரசு வரிசை தொலைவிலேயே விடப்பட்டுள்ளது. ஆகவே ராமனுக்கு அச்சம் பரதனிடமிருந்துதான். ராமன் க்ஷத்திரிய நடைமுறையில் தேர்ந்தவன், அறிவாளி, காலத்துக்கு ஏற்றதைச் செய்பவன்; ஆகவே உன் மைந்தனை எண்ணி நான் அச்சத்தால் நடுங்குகிறேன்.’ மந்தரை இங்கே அரசியல் கணக்கையே முன்வைக்கிறாள்: மூத்தவனுக்கு அடுத்த தம்பியே போட்டியாளன், இளையவர் இருவரும் கணக்கில் வருவதில்லை; ஆகவே ராமனின் பார்வையில் பரதனே முள் என்று அவள் கற்பனை செய்கிறாள். உண்மையில் ராமனின் இதயத்தில் இத்தகைய கணக்கு ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; கூனி தன் வக்கிர புத்தியையே ராமன் மீது ஏற்றுகிறாள். ‘நடுங்குகிறேன்’ என்னும் வினைச்சொல்லால் அவள் தன் அச்சத்தை உடல் சார்ந்ததுபோலக் காட்டுகிறாள்; சொல்லால் மட்டுமன்றி உடல் நடுக்கத்தாலும் கைகேயியின் இதயத்தைத் தொட அவள் விரும்புகிறாள்.
‘கௌசல்யை நற்பேறு பெற்றவள் அன்றோ; அவள் மகன் நாளை பூச வேளையில் சிறந்த அந்தணர்களால் பெருமைமிக்க இளவரசுப் பதவியில் முடிசூட்டப்படுவான். பூமியை அடைந்தவளும், மகிழ்ச்சி பெற்றவளும், புகழ் பெற்றவளும், பகைவரை அழித்தவளுமான அந்தக் கௌசல்யையை நீ பணிப்பெண் போலக் கைகூப்பி அணுகுவாய். இவ்வாறு நீ எங்களுடன் சேர்ந்து அவளுக்குப் பணிப்பெண் ஆவாய்; உன் மகனும் ராமனுக்குப் பணியாளனாகவே ஆவான். ராமனின் மேன்மையான பெண்டிர் மகிழ்வார்கள் அன்றோ; உன் மருமகள்களோ பரதனின் வீழ்ச்சியால் மகிழ்ச்சி இழப்பார்கள்.’ மந்தரையின் இச்சொல் பெண்ணின் இதயத்தின் மர்ம இடத்திலேயே தாக்குகிறது: அரசு இழப்பை அன்றி, சக்களத்தியின் முன் பணிப்பெண் நிலையையே அவள் அச்சம் தருவதாகக் காட்டுகிறாள். ‘எங்களுடன் சேர்ந்து’ என்னும் சொல்லால் அவள் தன் தோல்வியையும் கலக்கிறாள்; இதனால் அவள் சொல் தன்னலமற்றது போலத் தோன்றும். ‘பகைவரை அழித்தவள்’ என்னும் சொல்லால், கௌசல்யையின் பார்வையில் கைகேயியே பகைவி என்றும், முடிசூட்டு அவளுடைய வெற்றி, கைகேயியின் தோல்வி என்றும் சுட்டுகிறாள். இவ்வாறு நகரம் முழுவதுக்கும் மங்கலமான செய்தி ஒரு பெண்ணின் தோல்வியாக மாற்றப்படுகிறது.
இவ்வாறு பேசும் மந்தரையைக் கண்டு, பேரன்பு கொண்டிருந்த தேவி கைகேயி ராமனின் குணங்களையே புகழ்ந்தாள்: ‘ராமன் அறம் அறிந்தவன், குணவான், அடக்கம் உடையவன், செய்ந்நன்றி அறிந்தவன், வாய்மையாளன், தூயவன்; அவன் மன்னனின் மூத்த மைந்தன்; ஆகவே இளவரசுப் பதவிக்குத் தகுந்தவனே. நீண்ட ஆயுள் உடைய அவன் சகோதரர்களையும் பணியாளர்களையும் தந்தையைப் போலக் காப்பான்; கூனியே, ராமனின் முடிசூட்டைக் கேட்டு நீ ஏன் வருந்துகிறாய்? ஆடவருள் காளை போன்ற பரதனும் ராமனுக்குப் பின், நூறு ஆண்டுகள் கழித்து, தந்தையும் பாட்டனும் ஆண்ட அரசை உறுதியாக அடைவான்.’ கைகேயியின் இந்த எதிர்வினையே இச்சர்க்கத்தின் மையம்: அவள் ராமனின் குணங்களையே சான்றாக முன்வைக்கிறாள், தன் மைந்தனின் உரிமையை அல்ல; குணத்தாலேயே அரசு, வெறும் பிறப்பால் அன்று என்பது அவள் பார்வை. ஆகவே பின்னர் நிகழும் மாற்றம் அவள் இயல்பால் அன்றி, வெளியிலிருந்து வந்த நஞ்சாலேயே என்பதைக் கவிஞர் தெளிவாக நிலைநாட்டுகிறார். ‘தந்தையைப் போலக் காப்பான்’ என்பதால் கைகேயி ராமனின் சகோதரப் பாசத்தையே சான்றாகக் காட்டுகிறாள்; சகோதரப் பகையை ஐயுறும் மந்தரையின் ஐயத்தைக் கைகேயி மறுக்கிறாள்.
‘மந்தரே, உயர்வு வந்திருக்கும்போது, நன்மை நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, இனியும் நன்மை நிகழவிருக்கும்போது, நீ எரிக்கப்படுபவள் போல இவ்வாறு ஏன் வருந்துகிறாய்? எனக்குப் பரதன் எவ்வளவு மதிப்புக்குரியவனோ, அவ்வளவு, அல்ல, அதைவிடவும் மேலாக ராகவன் மதிப்புக்குரியவன்; ஏனெனில் அவன் கௌசல்யையைவிடவும் மிகுதியாக எனக்குப் பணிவிடை செய்கிறான். அரசு ராமனுக்கு என்றால், அது பரதனுக்கும் உரியதே; ஏனெனில் ராகவன் தன்னை எவ்வாறு கருதுகிறானோ, சகோதரர்களையும் அவ்வாறே கருதுகிறான்.’ இந்த மூன்று வாக்கியங்களே கைகேயியின் தூய இதயத்துக்குச் சான்று: அவள் ராமனிடம் பகையற்றவள் மட்டுமல்ல, அவனிடம் மகனுக்கு நிகரான பாசம் கொண்டவள்; ‘கௌசல்யையைவிடவும் மிகுதியாக எனக்குப் பணிவிடை செய்கிறான்’ என்னும் சொல்லால் அவள் ராமனின் பணிவுக்குத் தன் சொந்த அனுபவத்தாலேயே சாட்சி சொல்கிறாள். இந்த வாக்கியத்தை நினைவுகூர்வதாலேயே அடுத்த இரு சர்க்கங்களில் கைகேயியின் வீழ்ச்சி வாசகரின் இதயத்தில் மேலும் இரக்கத்துக்குரியதாகிறது. ‘எரிக்கப்படுபவள் போல’ என்னும் உவமையால் கைகேயி கூனியின் உள்ளெரிச்சலையே சுட்டுகிறாள்: அவள் துயருற்றவள் அல்லள், பொறாமையால் எரிபவள்.
கைகேயியின் அச்சொல்லைக் கேட்டு மந்தரை மிகுந்த துயருற்று, நீண்ட வெப்பமான பெருமூச்சு விட்டு மீண்டும் சொன்னாள்: ‘கேட்டைக் காணாதவளே, அறியாமையால் நீ உன் நிலையை உணரவில்லை; துயரமும் துன்பமும் பரந்த துன்பக் கடலில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறாய். ராகவன் அரசனாவான், அதன்பின் ராகவனின் மகன்; இவ்வாறு கைகேயி, பரதன் அரச வம்சத்திலிருந்தே விலக்கப்படுவான். அழகியவளே, மன்னனின் மைந்தர்கள் அனைவரும் அரசில் நிலைப்பதில்லை; அனைவரையும் அமர்த்தினால் பெரும் சீர்கேடே உண்டாகும். ஆகவே குற்றமற்ற அங்கங்கள் உடைய கைகேயி, அரசர்கள் மூத்தவனிடமே அரசாட்சியை ஒப்படைக்கிறார்கள்; மூத்தவன் இல்லாதபோது மட்டுமே குணமுள்ள மற்றவர்களிடம்.’ மந்தரை இங்கே முதன்முறையாகத் தொலைநோக்கைக் காட்டுகிறாள்: ராமன் மட்டுமன்றி ராமனின் வழித்தோன்றல்களே அரசைக் கைக்கொள்வார்கள், ஆகவே பரதனின் வம்சம் என்றென்றைக்கும் இழந்துவிடும் என்று. இந்தச் சொல்லே கைகேயியின் இதயத்தில் ஐயத்தின் முதல் வித்தை விதைக்கிறது. ‘அறியாமையால்’ என்னும் கடுஞ்சொல்லைப் பயன்படுத்தி அவள் கைகேயியின் சுய சிந்தனையையே இகழ்கிறாள்; பணிப்பெண் தன் தலைவியை அறிவிலி என்று சொல்லியும் தடுக்கப்படவில்லை; அந்த அளவு அவளுக்கு வீட்டில் செல்வாக்கு இருந்தது என்பது தெரிகிறது.
‘அன்புள்ளவளே, உன் இந்த மகன் முற்றிலும் சிதைந்து போவான்; திக்கற்றவனைப் போல இன்பங்களிலிருந்தும் அரச வம்சத்திலிருந்தும் வீழ்வான். உனக்காகவே நான் வந்தேன், நீயோ என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; சக்களத்தி செழிக்கும்போது எனக்கு வெகுமதி அளிக்க நினைக்கிறாயே! அரசை முள்ளின்றிப் பெற்ற ராமன் உறுதியாகப் பரதனை வேறு நாட்டுக்கோ, அல்லது வேறு உலகுக்கோ அனுப்பிவிடுவான். சிறுவனாக இருக்கும்போதே நீ பரதனைத் தாய்மாமன் வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டாய்; அருகாமையால் அசையாத மரம் செடிகளிடையேயும் நட்பு பிறக்கிறது அன்றோ.’ இந்த இறுதிச் சொல்லே மந்தரையின் வாதத்தின் வேர்: பரதன் இங்கே இருந்திருந்தால் தந்தையின் அன்பு அவனிடமும் சமமாக இருந்திருக்கும்; தொலைவே அவனுடைய இழப்புக்குக் காரணம் என்பது. ‘எனக்கு வெகுமதி அளிக்க நினைக்கிறாயே’ என்னும் ஏளனச் சொல்லும் கவனிக்கத்தக்கது: துயர வேளையில் வெகுமதி அளிக்கலாகாது என்று அவள் கைகேயியை மீண்டும் வெட்கப்படுத்துகிறாள். ‘வேறு நாட்டுக்கோ, வேறு உலகுக்கோ’ என்னும் இரு சொற்களால் அவள் நாடுகடத்தல், மரணம் ஆகிய இரண்டையும் ஐயுறச் செய்கிறாள்; இறுதிச் சொல்லே மேலும் அச்சம் தருவது.
‘பரதனைப் பின்பற்றிச் சத்ருக்னனும் அவனுடன் சென்றான்; லக்ஷ்மணன் ராமனைச் சார்ந்திருப்பதுபோல இவன் பரதனைச் சார்ந்திருக்கிறான். இவ்வாறு கேள்விப்படுகிறோம் அன்றோ: காட்டில் வாழ்வோரால் வெட்டப்பட இருந்த ஒரு மரம், அருகாமையால் நாணல் தட்டைகளால் சூழப்பட்டிருந்ததால் பெரும் அச்சத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது. சுமித்திரையின் மகன் ராமனைக் காக்கிறான், ராகவன் லக்ஷ்மணனைக் காக்கிறான்; அவர்களுடைய சகோதர அன்பு அசுவினி தேவர்களுடையதைப் போல உலகில் புகழ்பெற்றது. ஆகவே ராமன் லக்ஷ்மணனுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யமாட்டான்; பரதனுக்கோ ராமன் தீங்கு செய்வான் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆகவே அரண்மனையிலிருந்தே ராகவன் காட்டுக்குச் செல்லட்டும்; இதுவே எனக்கு விருப்பம், உனக்கும் பெரிதும் நன்மை.’ இங்கே முதன்முறையாக ‘வனவாசம்’ என்னும் சொல் உச்சரிக்கப்படுகிறது; இதுவே அயோத்தியா காண்டம் முழுவதன் கதைக்கு வித்து. மர உவமையால் அவள் மீண்டும் அருகாமையின் பெருமையையே நிலைநாட்டுகிறாள்: அருகில் இருப்பவனே காக்கப்படுகிறான் என்று. ‘இதுவே எனக்கு விருப்பம்’ என்னும் சொல்லால் பணிப்பெண் தன் கருத்தையே பட்டத்தரசியின் முன் வைக்கிறாள்; முன்பு அச்சத்தைக் காட்டியவள் இப்போது வழியையே சுட்டுகிறாள்; இதுவே அவள் சொல்லமைப்பின் முதிர்ச்சி.
‘பரதன் அறவழியில் தந்தையின் அரசை அடைந்தால், இவ்வாறு உன் உறவினர் தரப்புக்கும் நன்மை உண்டாகும். இன்பத்துக்குப் பழகிய உன் அந்தச் சிறுவன் ராமனுக்கு இயல்பான பகைவன்; செழிப்பான ராமனின் ஆளுகையில் எல்லாம் இழந்த அவன் எவ்வாறு வாழ்வான்? காட்டில் சிங்கத்தால் துரத்தப்பட்ட யானைக் கூட்டத் தலைவனைப் போல, ராமனால் அடக்கப்படும் பரதனைக் காப்பது உன் கடமை. முன்பு நற்பேற்றின் செருக்கால் நீ இகழ்ந்த ராமனின் தாயான உன் சக்களத்தி பகையைத் தீர்த்துக்கொள்ளாமல் இருப்பாளா?’ சிங்கம் யானை உவமையால் மந்தரை பரதனைக் குற்றமற்றவனாகவும் துன்புறுத்தப்படுபவனாகவும், ராமனை வன்முறையாளனாகவும் காட்டுகிறாள்; உண்மையில் இந்த உவமையே பொய்யானது. இறுதி வாக்கியமோ பெண்ணியல்பின் மர்மத்தைத் தொடுவது: முன்பு செய்த அவமதிப்பின் நினைவே கௌசல்யை பழிவாங்குவாளோ என்னும் ஐயத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது; கடந்த காலக் குற்றம் எதிர்கால அச்சத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது என்பதே கூனியின் திறமை. ‘உறவினர் தரப்புக்கு நன்மை’ என்னும் சொல்லால் அவள் கைகேயியின் பிறந்த குலத்தையும் ஆசை காட்டுகிறாள்; ஒரு பெண்ணின் முடிவில் குலம் முழுவதன் நலனையும் ஏற்றி அவள் பொறுப்புச் சுமையைப் பெருக்குகிறாள்.
‘அழகியவளே, ரத்தினங்கள் நிறைந்த கடல்களும் மலைகளும் கூடிய பூமியை ராமன் அடையும்போது, நீ பரதனுடன் சேர்ந்து எளியவளாகிக் கேடான தோல்வியை அடைவாய். ராமன் பூமியை அடைந்தால் பரதன் உறுதியாக அழிந்துபோவான்; ஆகவே உன் மைந்தனுக்கு அரசு, அந்த மற்றவனை நாடுகடத்தக் காரணம், இதையே சிந்திப்பாயாக.’ இந்த இரு சுலோகங்களும் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்துள்ளன; யாப்பு மாற்றத்தாலேயே கவிஞர் சர்க்கத்தின் நிறைவைச் சுட்டுகிறார், சொல்லின் கனத்தையும் கூட்டுகிறார். இங்கே மந்தரை முதன்முறையாக இரண்டையும் தெளிவாக வேண்டச் சொல்கிறாள்: பரதனுக்கு அரசு, ராமனுக்கு நாடுகடத்தல்; இதுவே அடுத்த சர்க்கத்தில் இரு வரங்களாக உருப்பெறும். சர்க்கத்தின் இறுதியில் கைகேயியின் பதில் கேட்கப்படுவதில்லை; அந்த மௌனமே வரப்போகும் மாற்றத்தின் அறிகுறி. ‘ராமன் ராமனற்றவனாவான்’ (இன்பம் இழந்தவனாவான்) என்பது அடுத்த சர்க்கத்தில் மந்தரையின் வாயாலேயே கேட்கப்படும்; இங்கோ வித்து மட்டுமே இடப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टमः सर्गः॥ ८॥