சர்க்கம்
மந்தரை கைகேயியைத் தூண்டுதல்
மந்தரை மாளிகையிலிருந்து விழாக்கோலம் பூண்ட அயோத்தியைக் காணுதல், செவிலித்தாயிடமிருந்து ராமனின் முடிசூட்டுச் செய்தியைக் கேட்டல், பிரிவினைச் சொற்களால் கைகேயியைத் தூண்டுதல், கைகேயியோ மகிழ்ந்து அணிகலன் அளித்து வரம் தர முன்வருதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமனின் முடிசூட்டு அறிவிப்பால் அயோத்தி முழுவதும் விழாக்கோலம் பூண்டது; நகர மக்கள் இரவிலும் அந்த முடிசூட்டைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இந்தச் சர்க்கம் அதே விழாவின் எதிர்மறையான விளைவைச் சுட்டுகிறது; ஏனெனில் ஒரு பணிப்பெண்ணின் இதயத்தில் அதே மகிழ்ச்சி பொறாமையைத் தோற்றுவிக்கிறது. கைகேயிக்கு ஒரு உறவுமுறைப் பணிப்பெண் இருந்தாள்; அவள் கைகேயியின் தந்தை வீட்டிலிருந்தே வந்தவள், எப்போதும் அவளுடனேயே வாழ்ந்தவள், மந்தரை என்னும் பெயரால் அறியப்பட்டவள்; கவிஞர் அவளைக் ‘கூனி’ என்றும் மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுகிறார். அவள் தற்செயலாகச் சந்திரனைப் போல ஒளிரும் மாளிகையின் மேல் ஏறினாள். அந்த மாளிகையிலிருந்து அவள் அயோத்தி முழுவதையும் பார்த்தாள்: நீர் தெளிக்கப்பட்ட அரச வீதிகள், எங்கும் தூவப்பட்ட தாமரைகளும் அல்லிகளும். சிறந்த பதாகைகளாலும் கொடிகளாலும் அந்நகரம் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது; சந்தனம் கலந்த நீரால் தெளிக்கப்பட்டிருந்தது; தலைமுழுகிய தூய மக்களால் நிறைந்திருந்தது. கைகளில் மாலைகளையும் மோதகங்களையும் ஏந்திய சிறந்த அந்தணர்களால் அது முழங்கியது; கோயில்களின் வாயில்கள் சுண்ணத்தால் வெண்மையாக்கப்பட்டிருந்தன; எல்லா வாத்தியங்களும் இனிமையாக ஒலித்தன. மிக மகிழ்ந்த மக்களால் நிறைந்து, வேத ஒலியால் முழங்கி, மகிழ்ந்த சிறந்த யானைகளாலும் குதிரைகளாலும் கூடி, கனைக்கும் பசுக்களாலும் காளைகளாலும் அழகுபெற்று அந்நகரம் காட்சியளித்தது. மகிழ்ந்து களித்த நகர மக்களால் உயர்த்தப்பட்ட கொடி வரிசைகள் எங்கும் விளங்கின. இத்தகைய அயோத்தியைக் கண்டு மந்தரை பெரும் வியப்பை அடைந்தாள். கவிஞர் இங்கே நகரை விரிவாக வருணிப்பதன் மூலம் அழகை மட்டும் சொல்லவில்லை, வரப்போகும் தலைகீழ் மாற்றத்துக்குப் பின்னணியையும் அமைக்கிறார்; இந்த அழகு எவ்வளவோ, அவ்வளவு துயரம் பின்னர் வரும் என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது.
அங்கே அருகிலேயே ராமனின் செவிலித்தாய் நின்றிருப்பதை மந்தரை கண்டாள். அவளுடைய கண்கள் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்திருந்தன; உடலில் வெண்ணிறப் பட்டாடை விளங்கியது. அவளைக் கண்டு மந்தரை கேட்டாள்: ‘பெருமகிழ்ச்சி கொண்டவளாய், தன் காரியத்தில் கருத்தாக இருக்கும் ராமனின் தாய் மக்களுக்கு எதற்காகச் செல்வத்தை வாரி வழங்குகிறாள்? இந்த மக்களின் இந்த அளவுகடந்த மகிழ்ச்சி எதனால்? அதை எனக்குச் சொல். மிக மகிழ்ந்துள்ள மன்னன் என்ன செய்யப்போகிறான்?’ இங்கே மந்தரையின் மூன்று கேள்விகள் கவனிக்கத்தக்கவை: கொடை, மக்களின் மகிழ்ச்சி, மன்னனின் தீர்மானம் ஆகிய மூன்றையே அவள் கேட்கிறாள்; கூனியின் அறிவு முன்பே ஏதோ ஒன்றை ஐயுறுகிறது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. மகிழ்ச்சியால் வெடித்துவிடுவாள் போலிருந்த செவிலித்தாய், பேருவகையுடன் ராகவனுக்கு வந்துற்ற பெரும் திருவைக் கூனியிடம் சொன்னாள்: ‘நாளை பூச நட்சத்திர வேளையில் தசரத மன்னன், சினத்தை வென்றவனும் குற்றமற்றவனுமான ராகவன் ராமனை இளவரசுப் பதவியில் முடிசூட்டப் போகிறான்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: நகரம் முழுவதன் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணமான செய்தியே ஒரு கூனியின் இதயத்தில் நஞ்சு போல மாறுகிறது; இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் வேர் புறப்பொருள் அன்று, உள்ளத்தின் போக்கே என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். செவிலித்தாயோ கள்ளமற்றவள், எதையும் ஐயுறாமல் எல்லாவற்றையும் உள்ளபடியே சொல்கிறாள்; அவளுடைய இந்த எளிமையே தீமைக்குக் காரணமாகிறது.
செவிலித்தாயின் அச்சொல்லைக் கேட்டதும் கூனி உடனே பொறுமை இழந்து, கைலாச மலைச் சிகரம் போன்ற, வானைத் தொடும் அந்த மாளிகையிலிருந்து இறங்கினாள். சினத்தால் எரிந்துகொண்டிருந்த, தீமையையே காணும் அந்த மந்தரை, படுத்திருந்த கைகேயியை அணுகி இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள்: ‘எழுந்திரு, பேதையே, ஏன் படுத்திருக்கிறாய்? அச்சம் உன்னைச் சூழ்ந்து வருகிறது. துன்ப வெள்ளத்தில் மூழ்கியிருக்கும் நீ உன் நிலையை உணரவில்லை. கேடு வந்தவளே, அழகிய தோற்றம் உடையவளே, நீ உன் நற்பேற்றைப் பற்றிப் பெருமை பேசுகிறாய்; ஆனால் வெயில் காலத்தில் ஆற்றின் நீரோட்டம் போல உன் நற்பேறு நிலையற்றதே.’ இது மந்தரையின் முதல் தாக்குதல் சொல்; அவள் உடனே செய்தியைச் சொல்லவில்லை, முதலில் அச்சத்தையே தோற்றுவிக்கிறாள்; இதுவே பிரிவினைப் பேச்சின் முறை. ‘கேடு வந்தவளே, அழகிய தோற்றம் உடையவளே’ என்னும் இரு விளிகளும் சிந்திக்கத்தக்கவை: வெளியே நற்பேறு உடையவள் போலத் தோன்றுகிறாய், உண்மையில் கேடுற்றவள் என்று அவள் கைகேயியையே பழிக்கிறாள்; இதனால் கைகேயி தானே தன் நிலையை ஐயுறுவாள்.
தீமையையே காணும், சினமுற்ற கூனியால் இவ்வாறு கடுஞ்சொல் சொல்லப்பட்ட கைகேயி பெரும் கலக்கம் அடைந்தாள். ஆயினும் அவள் கூனியிடம் சொன்னாள்: ‘மந்தரே, நலம்தானா? வாடிய முகத்துடனும் மிகுந்த துயரத்துடனும் உன்னைக் காண்கிறேனே.’ இங்கே கைகேயியின் இயல்பு வெளிப்படுகிறது: அவள் தன்னைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை, பணிப்பெண்ணின் முகத்தைக் கண்டு அவளுடைய துயரத்தையே விசாரிக்கிறாள்; இந்த அளவு எளிமையே அவள் வீழ்ச்சிக்கு வாயிலாகும். கைகேயியின் இனிய எழுத்துகள் கொண்ட அச்சொல்லைக் கேட்டு, சொல்வன்மை மிக்க மந்தரை சினத்துடன் பேசினாள். அவளுக்கு நலம் விரும்புபவள் போலத் தன்னைக் காட்டிக்கொண்டு, மேலும் வருத்தம் கொண்டவளாய், கைகேயியைக் கலக்கமுறச் செய்தவாறும் ராகவனிடமிருந்து அவளைப் பிரித்தவாறும் அந்தக் கூனி பேசினாள். இங்கே கவிஞர் ‘நலம் விரும்புபவள்’ என்னும் சொல்லை ஏளனத்துடன் பயன்படுத்துகிறார்: வெளியே நலம் நாடுபவள் வேடம், உள்ளே பிரிக்கும் எண்ணம்; ‘கலக்கமுறச் செய்து’, ‘பிரித்து’ என்னும் இரு பிறவினைச் சொற்களால் அவள் முயன்று தீமை செய்வது உணர்த்தப்படுகிறது.
‘தேவி, உனக்கு நீங்காத, மிகப் பெரிய அழிவு தொடங்கிவிட்டது: தசரத மன்னன் ராமனை இளவரசுப் பதவியில் முடிசூட்டப் போகிறான். துன்பமும் துயரமும் கொண்டவளாய், நெருப்பால் எரிக்கப்படுபவள் போல, அளவற்ற அச்சத்தில் மூழ்கியிருக்கிறேன்; உன் நன்மைக்காகவே இங்கே வந்தேன். கைகேயி, உன் துன்பத்தால் எனக்கும் பெரும் துன்பம் உண்டாகும்; உன் வளர்ச்சியில் என் வளர்ச்சி; இதில் ஐயமில்லை. நீ அரச குலத்தில் பிறந்தவள், மன்னனின் பட்டத்தரசியும் கூட; அப்படியிருந்தும் அரச நெறிகளின் கொடூரத்தை ஏன் உணரவில்லை?’ மந்தரை முதலில் தன் நெருக்கத்தை நிலைநாட்டுகிறாள்: ‘உன் வளர்ச்சியில் என் வளர்ச்சி’ என்று; அதன் பின்னரே அரசியலின் இரக்கமின்மையை நினைவூட்டுகிறாள். இதுவே வஞ்சகப் பேச்சின் வரிசை: நம்பிக்கையை உண்டாக்கி, அதன்பின் நஞ்சை விதைப்பது. ‘நீங்காத’ என்னும் சொல்லால், இந்தக் கேட்டை எந்தப் பரிகாரமும் தணிக்காது என்று அவள் சொல்கிறாள்; ‘அரச நெறிகளின் கொடூரம்’ என்பதால் அரச குலத்தில் அன்பு அளவுகோலன்று, அரசின் மீதான பேராசையே எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறது என்று சுட்டுகிறாள்.
‘உன் கணவன் அறம் பேசுபவன்தான், ஆனால் வஞ்சகன்; இனிமையாகப் பேசுபவன்தான், ஆனால் கொடியவன். நீயோ அவனைத் தூய உள்ளத்துடன் அறிந்திருக்கிறாய்; அதனாலேயே இவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டிருக்கிறாய். அருகில் இருக்கும்போது அவன் உன்னிடம் பயனற்ற ஆறுதல் மொழிகளைப் பேசுகிறான்; இன்றோ உன் கணவன் கௌசல்யையையே செல்வத்துடன் இணைக்கப் போகிறான். தீய மனம் உடைய அவன், பரதனை உன் உறவினர்களிடம் அனுப்பிவிட்டு, நாளை காலை முள் நீக்கப்பட்ட அரசில் ராமனை அமர்த்துவான். கணவன் என்ற பெயரில் அவன் பகைவனே; நலம் விரும்புவதுபோலத் தாயைப் போல நடந்துகொள்ளும் அவனை, பேதைப் பெண்ணே, நீ நச்சுப் பாம்பைப் போல மடியில் ஏந்தியிருக்கிறாய்.’ இங்கே ‘கணவன் என்ற பெயரில்’ என்னும் சொல் மந்தரையின் திறமையை வெளிப்படுத்துகிறது: உறவின் பெயரே பொய் என்று அவள் சொல்கிறாள்; இதனால் நம்பிக்கையின் வேரே வெட்டப்படுகிறது. ‘பரதனை உன் உறவினர்களிடம் அனுப்பிவிட்டு’ என்பதில் அவள் உண்மையையே முன்வைக்கிறாள், ஆனால் அதன் காரணத்தைத் தலைகீழாகக் கற்பனை செய்கிறாள்; உண்மையின் கூறு கலந்த பொய்யே மிகவும் நம்பத்தக்கதாகிறது.
‘புறக்கணிக்கப்பட்ட பகைவனோ பாம்போ கேடு செய்வதுபோலவே, இன்று தசரத மன்னனால் நீயும் உன் மைந்தனும் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள். பேதைப் பெண்ணே, எப்போதும் இன்பத்துக்கே பழகிய நீ, அந்தப் பாவியின் பொய்யான ஆறுதல் மொழிகளால் ஏமாற்றப்பட்டாய்; ராமனை அரசில் அமர்த்துவதன் மூலம் அவன் உன்னை உன்னைச் சார்ந்தவர்களுடன் அழித்தேவிட்டான். ஆகவே கைகேயி, காலத்துக்கு ஏற்ற நன்மையானதை விரைந்து செய். வியப்புடன் காண்பவளே, உன் மைந்தனைக் காப்பாற்று, உன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள், என்னையும் காப்பாற்று.’ இவ்வாறு மந்தரை அச்சம், அவமதிப்பு, ஆபத்து ஆகியவற்றை வரிசையாகக் காட்டி இறுதியில் செய்ய வேண்டியதை அறிவுறுத்துகிறாள்; ஆனால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை இப்போது அவள் சொல்லவில்லை; அது அடுத்த இரு சர்க்கங்களில் வெளிப்படும். ‘வியப்புடன் காண்பவளே’ என்னும் விளியால், கைகேயி அதுவரை வியப்பில் மட்டுமே இருந்தாள், சினம் கொள்ளவில்லை என்பதைக் கவிஞர் உணர்த்துகிறார்; மந்தரையின் நஞ்சு இன்னும் அவள் இதயத்தை அடையவில்லை.
வியப்பு இதுவே: மந்தரையின் அச்சொல்லைக் கேட்டு, அழகிய முகம் உடைய கைகேயி படுக்கையிலிருந்து எழுந்தாள், ஆனால் கூதிர்காலப் பிறைச் சந்திரனைப் போல மகிழ்ச்சி நிறைந்தவளாய். மிகவும் மனநிறைவும் வியப்பும் கொண்ட அவள், அந்தக் கூனிக்கு அழகிய தெய்விக அணிகலன் ஒன்றை அளித்தாள். அந்த அணிகலனை அளித்து, மகிழ்ந்த பெண்களில் சிறந்த கைகேயி மீண்டும் மந்தரையிடம் இவ்வாறு சொன்னாள். இங்கே கவிஞர் கைகேயியின் இயல்பான தூய இதயத்தைக் காட்டுகிறார்: அவள் ராமனிடம் பகையற்றவள், அன்பு கொண்டவளே; மந்தரை தீமை என்று கருதிச் சொன்னதைக் கைகேயி மிக இனியதாகவே கருதுகிறாள். இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் மந்தரையின் சினம் பொருள் பெறுகிறது; கைகேயியின் பிற்கால விளைவைக் காணும்போது வாசகரின் இதயத்தில் இரக்கம் தோன்றுகிறது. ‘கூதிர்காலப் பிறைச் சந்திரன்’ என்னும் உவமை வெண்மை, களங்கமின்மை, வளரும் தன்மை ஆகியவற்றை உணர்த்துகிறது.
‘மந்தரே, நீ எனக்குச் சொன்னது மிக இனியது; இந்த இனிய செய்தியைச் சொன்ன உனக்கு இதற்கு மேல் நான் என்ன செய்வேன்? ராமனிடமோ பரதனிடமோ நான் எந்த வேறுபாட்டையும் காணவில்லை; ஆகவே மன்னன் ராமனை அரசில் முடிசூட்டப் போகிறான் என்று கேட்டு நான் மனநிறைவே அடைந்துள்ளேன். அன்புக்குரியவளே, இதைவிட எனக்கு இனியது வேறு எதுவும் இல்லை; நீ சொன்ன இனிய, நல்ல, அமுதம் போன்ற சொல் அது. இவ்வாறு மிக இனிய செய்தியை நீ சொன்னதால் உனக்கு மேலான வரம் ஒன்றைத் தருகிறேன்; அதைக் கேட்டுக்கொள்.’ இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது. ‘ராமனிடமோ பரதனிடமோ நான் எந்த வேறுபாட்டையும் காணவில்லை’ என்னும் கைகேயியின் சொல்லே இச்சர்க்கத்தின் இதயம்: இந்தப் பெண் இயல்பாகப் பகையற்றவள், மைந்தர்களிடையே வேறுபாடு காட்டாதவள் என்பதைக் கவிஞர் தெளிவாக நிலைநாட்டுகிறார்; இதனால் அடுத்து வரும் மாற்றத்தில் மந்தரையின் குற்றமே உறுதியாகிறது. இந்த வரம் தருவதாகச் சொன்ன சொல்லே அடுத்த இரு சர்க்கங்களுக்கு வித்து: கைகேயி அன்புடன் தருவதையே பின்னர் மந்தரை நஞ்சாக மாற்றுவாள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तमः सर्गः॥ ७॥