॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 6

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் நியமமும் நகரின் அலங்காரமும்

சீதையுடன் ராமன் நாராயண வழிபாடு செய்தலும் தர்ப்பைப் படுக்கையில் உறங்குதலும், விடியலில் புண்யாஹ முழக்கம், அயோத்தியின் அலங்காரம், நகர மக்கள் மன்னனைப் புகழ்தல், நாட்டு மக்கள் வந்து கூடுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் ராமனையும் சீதையையும் உண்ணா நோன்பு விரதம் ஏற்கச் செய்து வெளியேறினார். இந்தச் சர்க்கத்தில் அந்த விரத இரவும், விடியலில் நகரத்தின் அலங்காரமும் வருணிக்கப்படுகின்றன. புரோகிதர் சென்றபின் ராமன் நீராடி, மனத்தை அடக்கியவனாய், அகன்ற கண்களை உடைய மனைவியுடன் நாராயணனை அணுகினான். முறைப்படி ஹவிஸ் பாத்திரத்தைத் தலைமேல் ஏந்தி, பெருந்தெய்வத்துக்காகக் கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில் நெய்யை ஆகுதி செய்தான். அந்த ஹவிஸின் மிச்சத்தை உண்டு, தனக்கு விரும்பியதை வேண்டி, நன்கு விரிக்கப்பட்ட தர்ப்பைப் படுக்கையில் நாராயண தேவனைத் தியானித்தவாறு, மௌனம் காத்து மனத்தை அடக்கி, வைதேகியுடன், மன்னர்களில் சிறந்தவனின் மைந்தன் விஷ்ணுவின் அழகிய ஆலயத்தில் படுத்தான். இங்கே ‘பெருந்தெய்வத்துக்காக’ என்னும் சொல்லால் விஷ்ணுவே குறிக்கப்படுகிறார்; கீதா பிரஸ் உரையும் அங்கே சேஷசாயியான நாராயணனைக் குறிப்பிடுகிறது. ‘வாக்யதன்’ என்பது மௌன விரதம், ‘நியதமானஸன்’ என்பது மன அடக்கம், ‘தர்ப்பைப் படுக்கையில் உறங்குதல்’ என்பது தீட்சை பெற்றவனுக்கான விதி; மூன்றும் விரதத்தின் உறுப்புகள். ‘ஹவிஸ் பாத்திரத்தைத் தலைமேல் ஏந்தி’ என்னும் சொல்லால் ஹவிஸ் பாத்திரத்தைத் தலைக்கு மேல் உயர்த்திப் பிடித்து வணக்கத்துடன் ஆகுதி செய்யப்பட்டது என்பது தெரிகிறது. ‘தனக்கு விரும்பியதை வேண்டி’ என்பதும் விதியே: ஹவிஸின் மிச்சத்தை உண்ணும்போது வழிபடுபவர் தன் விருப்பத்தை வேண்டுகிறார். உறக்கமும் தன் வீட்டில் அன்றி விஷ்ணுவின் ஆலயத்திலேயே; இதனால் இரவும் வழிபாட்டு மயமாகிறது.

இரவில் ஒரு ஜாமம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தபோது அவன் விழித்தெழுந்து, மாளிகையின் முழு அலங்கார ஏற்பாட்டையும் நன்கு செய்வித்தான். அங்கே சூதர், மாகதர், வந்திகள் ஆகியோரின் இனிய சொற்களைக் கேட்டவாறு, காலைச் சந்தியாவந்தனம் செய்து, மனம் ஒருமித்து ஜபம் செய்தான். தலை தாழ்த்தி வணங்கி மதுசூதனனைத் துதித்தான்; களங்கமற்ற பட்டாடை உடுத்தி, அந்தணர்களை (நல்வாழ்த்து) ஓதச் செய்தான். அவர்களுடைய புண்யாஹ முழக்கம் ஆழ்ந்தும் இனிமையாகவும், வாத்திய ஒலிகளால் எதிரொலிக்கப்பட்டு, அப்போது அயோத்தியை நிறைத்தது. இங்கே வரிசை தனிப்படக் கவனிக்கத்தக்கது: விழித்தல், வீட்டை அலங்கரித்தல், வந்திகளின் துதியைக் கேட்டல், சந்தியாவந்தனம், ஜபம், விஷ்ணு துதி, அந்தணர்களின் ஸ்வஸ்திவாசனம் என்பவை; இதுவே தீட்சை பெற்றவனின் காலை நெறி. ‘களங்கமற்ற பட்டாடை உடுத்தி’ என்னும் சொல்லால் தூய பட்டாடை அணியப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘ஒரு ஜாமம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தபோது’ என்னும் சொல்லால், மூன்று ஜாமங்கள் கடந்து நான்காம் ஜாமத்திலேயே விழிப்பு என்று சொல்லப்படுகிறது; இதுவே பிரம்ம முகூர்த்தம், விரதம் இருப்போர் விழிக்கும் நேரம். ‘மாளிகையின் அலங்கார ஏற்பாடு’ என்னும் சொல்லால் அவன் தன் இல்லத்தின் அலங்காரத்தைப் பணியாளர்களைக் கொண்டு செய்விக்கிறான். சூதர்கள் குல வரலாற்றைப் பாடுகிறார்கள், மாகதர்கள் துதிகளைப் பாடுகிறார்கள், வந்திகள் விருதுகளை ஓதுகிறார்கள்; மூவரும் அரச குலத்தின் விடியல் பாடகர்கள். புண்யாஹவாசன ஒலி வாத்திய முழக்கத்துடன் கலந்து நகரம் முழுவதையும் பரவுகிறது; இதனால் புற உலகமும் விழாவுக்குள் நுழைகிறது.

ராகவன் வைதேகியுடன் உண்ணா நோன்பு இருந்தான் என்று கேட்டு, அயோத்தி வாழ் மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர். பின்னர் நகர மக்கள் அனைவரும் ராமனின் முடிசூட்டு பற்றிக் கேட்டு, இரவு விடிந்துவிட்டதைக் கண்டு, நகரை மீண்டும் அழகுபடுத்தத் தொடங்கினர். வெண்மேகச் சிகரம் போன்ற ஒளியுடைய தேவாலயங்களிலும், நாற்சந்திகளிலும், வீதிகளிலும், சைத்தியங்களிலும், மேல்மாடங்களிலும், பலவகைப் பொருள்கள் நிறைந்த வணிகர்களின் கடைகளிலும், குடும்பத்தினரின் செழிப்பான அழகிய இல்லங்களிலும், எல்லா மன்றங்களிலும், கண்ணுக்குத் தெரியும் மரங்களிலும், எங்கும் கொடிகள் நன்கு உயர்த்தப்பட்டன, பதாகைகளும் பறந்தன. இங்கே கவிஞர் நகரத்தின் எல்லா இடங்களையும் வரிசையாக எண்ணுகிறார்: கோயில், வீதி, சதுக்கம், மேல்மாடம், கடை, வீடு, மன்றம், மரம்; இதனால் விழாவின் பரப்பு காட்டப்படுகிறது. கொடிக்கும் பதாகைக்கும் உள்ள வேறுபாடும் குறிக்கத்தக்கது: கொடி கம்பத்தின் மேல் நிலையாக இருப்பது, பதாகை காற்றில் அசைவது. மேலும் இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: நகரம் முந்தைய நாளே (மூன்றாம் சர்க்கத்தில்) அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; ஆயினும் நகர மக்கள் ‘மீண்டும்’ அழகுபடுத்துகிறார்கள்; உற்சாகம் தணியவில்லை, மாறாக வளர்கிறது. ‘கண்ணுக்குத் தெரியும் மரங்கள்’ என்னும் சொல்லால் வீதியோரம் தெரியும் மரங்களும் கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்டன என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘பலவகைப் பொருள்கள் நிறைந்த கடைகள்’ என்பதால் வாணிகச் செழிப்பும், ‘குடும்பத்தினரின் அழகிய இல்லங்கள்’ என்பதால் இல்லறத்தாரின் செழிப்பும் உணர்த்தப்படுகின்றன; இதனால் அயோத்தியின் செல்வச் சிறப்பும் இடையில் வருணிக்கப்படுகிறது.

நடிகர் குழுக்களும் நடனக் கலைஞர் குழுக்களும் பாடகர்களும் பாடிய, மனத்துக்கும் செவிக்கும் இனிய ஒலிகளை மக்கள் ஆங்காங்கே கேட்டனர். மக்கள் ஒருவரோடொருவர் ராமனின் முடிசூட்டு பற்றிய பேச்சுகளையே பேசிக்கொண்டனர்; ராமனின் முடிசூட்டு நெருங்கியதால், சதுக்கங்களிலும் வீடுகளிலும் அதே பேச்சுதான். வீட்டு வாயில்களில் கூட்டமாக விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளும் ராமனின் முடிசூட்டு பற்றியே தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர். ராமனின் முடிசூட்டுக்காக நகர மக்கள் அழகிய அரச வீதியை மலர்க் காணிக்கைகளால் நிறைத்து, தூபத்தின் நறுமணத்தால் கமழச் செய்தனர். இரவு வந்துவிடுமோ என்னும் ஐயத்தால், ஒளி தருவதற்காக, அவர்கள் வீதிகள் எங்கும் தீப மரங்களை நாட்டினர். இங்கே குழந்தைகளும் அதையே பேசினர் என்னும் வருணனையால் கவிஞர் விழாவின் எங்கும் நிறைந்த தன்மையைக் காட்டுகிறார்; ‘தீப மரங்கள்’ என்னும் சொல்லால் கிளைகளைப் போலப் பல விளக்குத் தாங்கிகள் கொண்ட தூண்கள் சொல்லப்படுகின்றன. ‘ஆங்காங்கே’ என்னும் சொல்லால், ஒலி ஒரே இடத்திலிருந்து அன்றி எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கேட்கப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்’ என்பது இருமுறை வருகிறது: முதலில் பெரியோரைப் பற்றி, பின்னர் குழந்தைகளைப் பற்றி; இதனால் விழா அரசுக்கு உரியது மட்டுமன்று, அனைவரின் இதயத்திலும் உள்ளது என்பதைக் கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘மலர்க் காணிக்கைகளால் நிறைந்து, தூபத்தின் நறுமணத்தால் கமழ்ந்த’ என்னும் இரு அடைமொழிகளால் கண்ணுக்கு இன்பமும் மூக்குக்கு இன்பமும் உணர்த்தப்படுகின்றன. தீப மரங்களை நாட்டியதற்கான காரணமும் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது: முடிசூட்டு நீண்டு இரவாகிவிடலாம் என்னும் ஐயத்தால்.

இவ்வாறு நகரை அலங்கரித்து, ராமனின் இளவரசுப் பட்டாபிஷேகத்தை எதிர்பார்த்திருந்த அந்த நகரவாசிகள், சதுக்கங்களிலும் மன்றங்களிலும் கூட்டமாகக் கூடி, ஒருவரோடொருவர் பேசி, மக்கள் தலைவனைப் புகழ்ந்தனர்: ‘ஆ, இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விக்கும் இந்த மன்னன் மகாத்மா; தான் முதியவன் என்று அறிந்து ராமனை அரசில் முடிசூட்டப் போகிறான். நாம் அனைவரும் அருள் பெற்றவர்கள்; ஏனெனில் ராமன் மன்னனாக நெடுங்காலம் நம்மைக் காப்பவனாக இருப்பான்; அவன் உலகின் மேலானதையும் கீழானதையும் கண்டறிந்தவன். அவன் செருக்கற்ற மனம் உடையவன், கற்றவன், அறவுள்ளம் கொண்டவன், சகோதரர்களிடம் பாசம் உடையவன்; சகோதரர்களிடம் அன்புடன் இருப்பதுபோலவே ராகவன் நம்மிடமும் அன்புடன் இருக்கிறான். அறவுள்ளம் கொண்ட, குற்றமற்ற தசரத மன்னன் நீடு வாழட்டும்; அவன் அருளால்தான் முடிசூட்டப்பட்ட ராமனை நாம் காணப்போகிறோம்.’ இங்கே நகர மக்களின் சொல்லில் இரண்டு விஷயங்களே உள்ளன: மன்னனின் துறவும், ராமனின் சமநோக்கும். ‘உலகின் மேலானதையும் கீழானதையும் கண்டறிந்தவன்’ என்னும் சொல்லால் ராமன் உலகின் உயர்ந்தவற்றையும் தாழ்ந்தவற்றையும் அறிந்தவன் என்று சொல்லப்படுகிறது; இதுவே ஆள்பவனின் முதன்மைக் குணம். நகர மக்களின் புகழ்ச்சியின் வரிசையும் குறிக்கத்தக்கது: முதலில் மன்னனின் பெருமை, தன் முதுமையைத் தானே ஏற்று மைந்தனிடம் சுமையை ஒப்படைப்பது; பின்னர் இத்தகைய காவலனைப் பெற்ற தங்கள் நற்பேறு; பின்னர் ராமனின் குணங்கள்; இறுதியில் மன்னனுக்கு நீண்ட ஆயுள் வாழ்த்து. ‘சகோதரர்களிடம் அன்புடன் இருப்பதுபோலவே நம்மிடமும்’ என்னும் வாக்கியத்தால் மக்கள் தங்களை ராமனின் குடும்பமாகவே கருதுகிறார்கள்; இதுவே ராமராஜ்யத்தின் அடிப்படை உணர்வு. ‘குற்றமற்ற’ என்னும் அடைமொழி தசரதனின் பாவமின்மையை உணர்த்துகிறது; இதுவே அடுத்த சர்க்கங்களில் கருணைச் சுவையின் பின்புலமாகும்.

இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த நகர மக்களின் சொற்களை மற்றவர்களும் கேட்டனர்: செய்தியைக் கேள்விப்பட்டுத் திசைகளிலிருந்து வந்திருந்த நாட்டுப்புற மக்கள். ராமனின் முடிசூட்டைக் காண அவர்கள் திசைகளிலிருந்து நகருக்கு வந்திருந்தனர்; அந்த நாட்டு மக்கள் ராமனின் நகரை நிறைத்தனர். பரவிச் செல்லும் அந்த மக்கள் திரள்களால் அங்கே கேட்ட ஒலி, பருவ நாட்களில் (அமாவாசை, பௌர்ணமிகளில்) பொங்கி எழும் கடலின் முழக்கம் போல இருந்தது. பின்னர் இந்திரனின் இருப்பிடம் போன்ற அந்த நகரம், காண விரும்பி வந்த நாட்டு மக்களால் எங்கும் ஒலித்து நிறைந்து, கடல் விலங்குகளால் நிறைந்த கடல் நீர் போல விளங்கியது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்துள்ளது; சர்க்கத்தின் இறுதியில் யாப்பை மாற்றுவது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை. இந்தச் சர்க்கத்தில் கடல் உவமை இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது: முதலில் ஒலியின் ஒப்புமையில், பின்னர் நீர்வாழ் உயிர்களால் நிறைந்த நீரின் ஒப்புமையில். இவ்வாறு மகிழ்ச்சியின் உச்சியில் சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் மந்தரை மாளிகையிலிருந்து இதே விழாவைக் கண்டு கதையின் போக்கைத் தலைகீழாக்குவாள். ‘செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு’ என்னும் சொல்லால் செய்தி நாட்டுப்புறங்களிலும் பரவியது என்று சொல்லப்படுகிறது; ‘திசைகளிலிருந்து’ என்பது இருமுறை வருவதால் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவியது காட்டப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षष्ठः सर्गः॥ ६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க