சர்க்கம்
வசிஷ்டர் ராமனுக்கு உண்ணா நோன்பு தீட்சை அளித்தல்
மன்னன் புரோகிதரை அனுப்புதல், ராமனும் சீதையும் நியமத்துடன் உண்ணா நோன்பு இருத்தல், அயோத்தியின் அரச வீதிகளின் அழகு, புரோகிதர் திரும்பி வந்து தெரிவித்தல், மன்னன் அந்தப்புரம் புகுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் தசரத மன்னன் நாளை நடக்கவிருக்கும் முடிசூட்டு பற்றி ராமனுக்குத் தெரிவித்து, விரதம் பற்றிய ஆணையையும் தானே வழங்கினான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அதை முறைப்படி நிறைவேற்றும் பொறுப்பைப் புரோகிதரிடம் ஒப்படைக்கிறான். ராமனுக்குச் செய்தி சொன்னபின், மன்னன் புரோகிதர் வசிஷ்டரை அழைத்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘தவச் செல்வரே, இன்றே செல்லுங்கள்; நன்மைக்காகவும் அரசைப் பெறுவதற்காகவும், காகுத்தனை (ராமனை) மனைவியுடன் நியமத்தோடு உண்ணா நோன்பு இருக்கச் செய்யுங்கள்.’ இங்கே ‘நன்மைக்காக’ என்னும் சொல்லால் இடையூறுகள் நீங்குவதும், ‘அரசைப் பெறுவதற்காக’ என்னும் சொல்லால் முடிசூட்டு நிறைவேறுவதும் நோக்கமாகக் கொள்ளப்படுகின்றன; இரண்டுமே விரதத்தின் பயன். வேதம் அறிந்தவர்களுள் சிறந்த வசிஷ்டர் மன்னனிடம் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, தாமே ராமனின் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டார். நன்கு காக்கப்பட்ட விரதம் உடைய அவர், மந்திரங்களை அறிந்தவனும் மந்திர ஆலோசனையில் தேர்ந்தவனுமான வீரன் ராமனை உண்ணா நோன்பு இருக்கச் செய்வதற்காக, அந்தணருக்கு உரிய, பூட்டப்பட்ட சிறந்த தேரில் ஏறிச் சென்றார். ‘தாமே’ என்னும் சொல் முக்கியமானது: குல குரு சீடனை அழைப்பதில்லை, தாமே அவனிடம் செல்கிறார்; இது ஆசிரியரின் அன்பு நிறைந்த மரபு. ‘அந்தணருக்கு உரிய சிறந்த தேர்’ என்னும் சொல்லால் அந்தணர் ஏறத் தக்க, மங்கலச் சின்னங்கள் கொண்ட தேர் சொல்லப்படுகிறது; அது பூட்டப்பட்டதாக, அதாவது குதிரைகள் முன்பே பூட்டப்பட்டதாக இருந்தது, ஏனெனில் தாமதம் பொறுக்கத்தக்கதன்று.
முனிவர்களில் சிறந்தவர், வெண்மேகங்களின் அடர்ந்த ஒளியைப் போல வெண்மையாக இருந்த ராமனின் மாளிகையை அடைந்து, தேரிலேயே மூன்று முற்றங்களைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தார். ரிஷி வந்திருப்பதைக் கேட்டு, மதிப்புக்குரிய அவரை மதிப்பதற்காக, ராமன் விரைவது போலப் பதற்றத்துடன் மாளிகையிலிருந்து வெளியே வந்தான். விரைந்து சென்று அந்த அறிஞரின் தேர் அருகே அடைந்து, தானே அவரைப் பற்றித் தேரிலிருந்து இறக்கினான். இங்கே மன்னனின் மைந்தன், இளவரசுப் பதவியில் முடிசூட்டப்பட இருப்பவனாக இருந்தும், குருவின் தேர் அருகே தானே ஓடுகிறான், தன் கையாலேயே அவரை இறக்குகிறான்; இதனால் ராமனின் பணிவு காட்டப்படுகிறது. பணிவுடன் நின்ற அவனைக் கண்டு, புரோகிதர் அவனுடன் உரையாடி, மகிழ்வித்து, இனிய சொல்லுக்கு உரியவனான ராமனை உவகைப்படுத்தி இவ்வாறு சொன்னார். ‘ப்ரியார்ஹன்’ என்னும் சொல்லால், ராமன் இனிய சொல்லுக்கே தகுந்தவன், கடுஞ்சொல்லுக்கு அல்லன் என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘தேரிலேயே மூன்று முற்றங்களைக் கடந்து நுழைந்தார்’ என்னும் சொல்லால் வசிஷ்டரின் தனிப்பெரும் மதிப்பு உணர்த்தப்படுகிறது: மற்றவர்களின் தேர் வெளியிலேயே நிறுத்தப்படும், குல குருவுக்கோ மூன்று முற்றங்களையும் தேரிலேயே கடந்து செல்ல அனுமதி உண்டு. ‘உரையாடி, மகிழ்வித்து’ என்னும் இரு வினைகளால், புரோகிதர் முதலில் நலம் விசாரிக்கிறார், பின்னர் மகிழ்விக்கிறார் என்பது சொல்லப்படுகிறது.
‘ராமா, உன் தந்தை மகிழ்ந்துள்ளார்; நீ அரசைப் பெறுவாய். இன்று நீ சீதையுடன் உண்ணா நோன்பு இருப்பாயாக. நாளை காலை மன்னரான உன் தந்தை தசரதர், நகுஷன் யயாதிக்கு முடிசூட்டியதுபோல, அன்புடன் உன்னை இளவரசுப் பதவியில் முடிசூட்டுவார்.’ இவ்வாறு சொல்லி, தூய்மையான அந்த முனிவர் அப்போது ராமனை வைதேகியுடன் நியமத்தோடு, மந்திரங்களுடன் கூடிய முறைப்படி, உண்ணா நோன்பு இருக்கச் செய்தார். ‘மந்திரங்களுடன்’ என்னும் சொல்லால் இந்த விரதம் உணவைத் துறப்பது மட்டுமன்று, மந்திரங்களை ஓதி நடத்தப்படும் சடங்கு என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. பின்னர் ராமனால் முறைப்படி வழிபடப்பட்ட மன்னனின் குரு, காகுத்தனிடம் விடைபெற்று ராமனின் இல்லத்திலிருந்து வெளியேறினார். ராமனும் அங்கே இனிமையாகப் பேசும் நண்பர்களுடன் அமர்ந்து, அவர்களால் வாழ்த்தப்பட்டு, அவர்கள் அனைவரிடமும் முறையாக விடைபெற்று உள்ளே சென்றான். நகுஷன், யயாதி பற்றிய உவமை இங்கே பொருள் நிறைந்தது: தந்தை மைந்தனை இளவரசனாக்குகிறார் என்னும் புராண எடுத்துக்காட்டைப் பின்பற்றி வசிஷ்டர் மங்கலத்தை வாழ்த்துகிறார். ‘தூய்மையானவர்’ என்னும் சொல்லால் வசிஷ்டரின் அகத்தூய்மை சொல்லப்படுகிறது, ஏனெனில் தூய்மையற்ற ஆசிரியர் விரதத்தை ஏற்கச் செய்யலாகாது. ‘முறைப்படி வழிபடப்பட்டு’ என்னும் சொல்லால் ராமன் பாத்யம், அர்க்யம் முதலியவற்றால் முறைப்படி வழிபாடு செய்தான் என்பது தெரிகிறது. ‘அவர்கள் அனைவரிடமும் முறையாக விடைபெற்று’ என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது: ராமன் நண்பர்களைப் புறக்கணிப்பதில்லை, ஒவ்வொருவரிடமும் இசைவு பெற்றே உள்ளே நுழைகிறான்; இது அவனுடைய மக்களை அரவணைக்கும் இயல்பு.
அப்போது மகிழ்ந்த ஆண்களும் பெண்களும் நிறைந்த ராமனின் மாளிகை, களிப்புற்ற பறவைக் கூட்டங்களும் மலர்ந்த தாமரைகளும் நிறைந்த தடாகம் போல விளங்கியது. அரண்மனையைப் போன்ற அந்த ராமனின் இல்லத்திலிருந்து வெளியேறிய வசிஷ்டர், மக்களால் நிறைந்த வீதியைக் கண்டார். அயோத்தியில் எங்கும் அரச வீதிகள் ஆர்வம் கொண்ட மக்களின் கூட்டம் கூட்டமான திரள்களால் நிறைந்து நெருக்கடியாக இருந்தன. அலைகளைப் போன்ற மக்கள் திரள்களின் மோதலால் எழுந்த மகிழ்ச்சி ஆரவாரத்தால் நிறைந்த அரச வீதியின் ஒலி கடலின் ஒலியைப் போல இருந்தது. அன்று அயோத்தி நீர் தெளித்துப் பெருக்கப்பட்ட வீதிகளுடனும், இலை மலர் மாலைகளால் அணிசெய்யப்பட்டும், வீடுகளில் உயர்த்தப்பட்ட கொடிகளுடனும் இருந்தது. பெண்களாலும் குழந்தைகளாலும் நிறைந்த அயோத்தி வாழ் மக்கள் ராமனின் முடிசூட்டை எதிர்பார்த்து, சூரிய உதயத்தையே எதிர்பார்த்திருந்தனர். இங்கே கவிஞர் நகரத்தின் உற்சாகத்தைக் கடல் உவமையால் வருணிக்கிறார்; ‘சூரிய உதயத்தை எதிர்பார்த்து’ என்னும் சொல்லால் இரவின் நீளமும் மக்களின் பொறுமையின்மையும் உணர்த்தப்படுகின்றன. தடாக உவமை இங்கே பொருள் நிறைந்தது: மலர்ந்த தாமரைகள் உடைய தடாகம் களிப்புற்ற பறவைகளால் அழகுபெறுவதுபோல, ராமனின் மாளிகை மகிழ்ந்த ஆண்களாலும் பெண்களாலும் அழகுபெற்றது. ‘கூட்டம் கூட்டமாக’ என்னும் இரட்டைக் கிளவியால் மக்கள் குவியல் குவியலாக இருந்தனர் என்னும் மிகுதி சொல்லப்படுகிறது. ‘நெருக்கடியாக’ என்னும் சொல்லால் வீதிகளின் நெரிசலும், ‘கடலின் ஒலி போல’ என்னும் உவமையால் ஆரவாரத்தின் ஆழமும் காட்டப்படுகின்றன. ‘நீர் தெளித்துப் பெருக்கப்பட்ட வீதிகள்’ என்பதால் வீதிகள் நீரால் நனைக்கப்பட்டுச் சுத்தம் செய்யப்பட்டன என்றும், ‘வனமாலினீ’ என்பதால் இலை மலர் மாலைகளால் அணிசெய்யப்பட்டது என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் நகரத்தின் புற அலங்காரத்தையும் மக்களின் உள்ளார்ந்த ஆர்வத்தையும் சம அளவில் வருணிக்கிறார்.
மக்களுக்கு அணிகலன் போன்றதும், மக்களின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குவதுமான அந்த அயோத்தியின் பெருவிழாவைக் காண மக்கள் ஆவலுடன் இருந்தனர். இவ்வாறு மக்கள் நிறைந்த அந்த அரச வீதியை, மக்கள் திரளைப் பிரிப்பவர் போல, புரோகிதர் மெல்ல மெல்லக் கடந்து அரண்மனைக்குச் சென்றார். வெண்மேகச் சிகரம் போன்ற மாளிகையில் ஏறி, இந்திரனுடன் பிருகஸ்பதி சேர்வதுபோல அவர் மன்னனுடன் சேர்ந்தார். அவர் வந்ததைக் கண்ட மன்னன் அரசு இருக்கையை விட்டு எழுந்து, தன் கருத்து நிறைவேறியதா என்று அவரிடம் கேட்டான்; வசிஷ்டரும் ‘செய்யப்பட்டது’ என்று தெரிவித்தார். இங்கே பிருகஸ்பதி, இந்திரன் பற்றிய உவமை பொருத்தமானது: தேவகுரு இந்திரனுக்கு வலிமையாக இருப்பதுபோல, குருவும் புரோகிதருமானவர் மன்னனுக்கு வலிமை. மன்னனோ இருக்கையை விட்டே குருவை எதிர்கொண்டு செல்கிறான்; இதனால் புரோகிதரின் பெருமை வெளிப்படுகிறது. ‘மக்களுக்கு அணிகலன் போன்றது’ என்னும் சொல்லால் திருவிழா மக்களுக்கு அணிகலன் போலக் கருதப்படுகிறது; ‘மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குவது’ என்பது அதன் பயன். ‘பிரிப்பவர் போல’ என்னும் சொல்லால், புரோகிதர் வலிமையால் வழி உண்டாக்குவதில்லை; அவர் வருவதாலேயே மக்கள் தாமாகவே ஒதுங்குகிறார்கள் என்பது சொல்லப்படுகிறது.
அப்போது மன்னனுடன் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்த அவையோரும், மன்னனைப் போலவே, புரோகிதரை வழிபட்டவாறு இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்தனர். குருவால் விடை கொடுக்கப்பட்ட மன்னன், அந்த மக்கள் திரளை அனுப்பிவிட்டு, மலைக்குகைக்குள் சிங்கம் நுழைவதுபோல அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்தான். சிறந்த ஆடையணிகள் பூண்ட மங்கையரால் நிறைந்த, மகேந்திரனின் மாளிகை போன்ற அந்த இல்லத்தை, நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் நிறைந்த வானத்தைச் சந்திரன் ஒளிரச் செய்வதுபோல, தன் அழகால் அழகாக ஒளிரச் செய்தவாறு மன்னன் அதனுள் நுழைந்தான். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில், நான்கு அடிகளுடன் அமைந்துள்ளது; சர்க்கத்தின் இறுதியில் யாப்பை மாற்றுவது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற முறை. சந்திர உவமையால் மன்னனின் இனிமையும், சிங்க உவமையால் அவன் மேன்மையும் காட்டப்படுகின்றன; இரு உவமைகளும் ஒரே சூழலில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ‘மன்னனைப் போலவே’ என்னும் சொல்லால் அவையோர் மன்னனுடன் ஒரே கணத்தில் எழுகிறார்கள் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது; புரோகிதரின் பெருமையில் அனைவருக்கும் சம மதிப்பு. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் விரதம் நிறைவேறியதையும் நகரத்தின் அலங்காரத்தையும் காட்டி முடிவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமனின் நியமமும் நகரின் அலங்காரமும் விரிவாக வருணிக்கப்படுகின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चमः सर्गः॥ ५॥