சர்க்கம்
கைகேயி இரு வரங்களைக் கேட்டல்
உறுதிமொழியால் கட்டுதல், ராமன் மீது சத்தியம், தேவாசுரப் போரில் தரப்பட்ட இரு வரங்களை நினைவூட்டுதல், பரதனுக்கு முடிசூட்டுதலும் ராமனுக்குப் பதினான்கு ஆண்டு வனவாசமும் கேட்கப்படுதல்
மன்மதனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, காம வேகத்தின் வசப்பட்டிருந்த அந்தப் பூமியாளனிடம் கைகேயி கொடிய சொல்லைச் சொன்னாள்: ‘அரசே, யாரும் எனக்குத் தீங்கு செய்யவில்லை, யாரும் என்னை அவமதிக்கவும் இல்லை. ஆனால் என்னிடம் ஒரு விருப்பம் உள்ளது; அதை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். நீ அதைச் செய்ய விரும்பினால், முதலில் உறுதிமொழி அளி; அதன்பின் நான் வேண்டுவதைச் சொல்வேன்.’ இங்கே கைகேயியின் சாமர்த்தியம் கவனிக்கத்தக்கது: ‘யாரும் என்னைத் துன்புறுத்தவில்லை’ என்று சொல்லி முதலில் மன்னனின் ஐயத்தைப் போக்குகிறாள்; பின்னர் வேண்டுவதற்கு முன்பே உறுதிமொழியைப் பெறுகிறாள்; இதனால் விஷயத்தை அறிந்தபின் மன்னனால் பின்வாங்க இயலாது. இதுவே சர்க்கத்தின் மையமான வஞ்சகம். ‘மன்மதனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டவன்’ என்னும் அடைமொழியால், அப்போது மன்னன் விவேகத்துக்கு அன்றி காமத்துக்கு வசப்பட்டிருந்தான் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்; ஆகவே உறுதிமொழி எளிதில் கிடைத்தது. மேலும் ‘விருப்பம்’ என்னும் பொதுச் சொல்லால் அவள் விஷயத்தை மறைக்கிறாள்; மறைக்கப்படுவதே அச்சம் தருவது என்று வாசகர் ஊகிக்கிறார்.
மகாராஜன் சற்றே புன்னகைத்தவாறு, காமுற்றவனாய், தரையில் இருந்த அந்தக் கைகேயியின் கூந்தலைக் கையால் பற்றிச் சொன்னான்: ‘செருக்குற்றவளே, ஆடவருள் புலி போன்ற ராமனைத் தவிர உன்னைவிட எனக்கு அன்புக்குரிய மனிதர் வேறு யாருமில்லை என்பதை நீ அறியவில்லையா? வெல்லப்பட முடியாதவனும், முதன்மையானவனும், மகாத்மாவும், என் உயிருக்கு ஆதாரமானவனுமான அந்த ராகவன் மீது உனக்குச் சத்தியம் செய்கிறேன்: உன் மனம் விரும்புவதைச் சொல்.’ இங்கே முரண்நகை கூர்மையானது: எவனுடைய பெயரால் அவன் சத்தியம் செய்கிறானோ, அவனுடைய அழிவையே அவள் கேட்கப்போகிறாள். ‘சற்றே புன்னகைத்து’ என்னும் சொல்லால் கவிஞர் மன்னனின் கவலையின்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்; அவன் இதை விளையாட்டாகவே கருதுகிறான். ‘செருக்குற்றவளே’ என்னும் விளியும் அன்பு நிறைந்த கேலிச்சொல்லே, கண்டனமன்று. இவ்வாறு சத்தியம் விளையாட்டாக எடுக்கப்பட்டது; ஆனால் பின்னர் அதுவே உடைக்க முடியாத கட்டாகும்; கவனக்குறைவின் விளைவைக் கவிஞர் இங்கே காட்டுகிறார். ‘கூந்தலைப் பற்றி’ என்பது அன்பின் செய்கை; அது பின்னர் ஏளனத்துக்குரியதாகும்: யாரை அவன் ஆறுதல்படுத்துகிறானோ, அவளே அவனைக் கொல்பவள்.
‘கைகேயி, எவனை ஒரு கணமும் காணாவிட்டால் நான் உறுதியாக உயிர்வாழமாட்டேனோ, அந்த ராமன் மீது, உன் சொல்லை நிறைவேற்றுவேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன். என்னைவிடவும், என் மைந்தர்களைவிடவும், மற்றவர்களைவிடவும் எந்த ஆடவருள் காளை போன்றவனை நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேனோ, அந்த ராமன் மீதே உன் சொல்லை நிறைவேற்றுவேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன். மங்கலமானவளே, என் இந்த இதயத்தையும் தொட்டுணர்ந்து என்னைக் கரையேற்று; இதை ஆராய்ந்து எது நல்லது என்று கருதுகிறாயோ அதைச் சொல். உன்னிடம் எனக்குள்ள பிடிப்பின் வலிமையைக் காணும் நீ ஐயுறலாகாது; என் நல்வினைகளின் மீதும் உனக்குச் சத்தியம் செய்கிறேன்: உனக்கு மகிழ்ச்சி தருவதைச் செய்வேன்.’ மூன்று முறை சத்தியம் செய்து மன்னன் தன் பிடிவாதத்தை உறுதிப்படுத்துகிறான். ‘இதயத்தைத் தொட்டுணர்ந்து’ என்னும் சொல் இங்கே நெஞ்சைத் தொடுவது: அவன் தன் அந்தரங்கத்தையே அவள் கையில் ஒப்படைக்கிறான். அந்தரங்கத்தைப் பிறர் கையில் ஒப்படைப்பவன் தன்னையே அங்கே ஒப்படைக்கிறான் என்பது கருத்து. இதுவே மிகுந்த நம்பிக்கையின் குறை; அதன் விளைவைக் காண்டம் முழுவதும் பின்தொடர்கிறது. சத்தியம் மூன்று முறை மீண்டும் சொல்லப்படுவது, கைகேயி அவனைக் கட்டவில்லை, மன்னனே தன் கட்டை மேலும் இறுக்குகிறான் என்பதைக் காட்டுகிறது. ‘என் உயிருக்கு ஆதாரமானவன்’ என்னும் அடைமொழி, ராமனே மன்னனின் வாழ்வுக்கு ஆதாரம் என்பதைச் சுட்டுகிறது; இது பின்னர் சொல்லுக்குச் சொல் உண்மையாகும்.
அந்தத் தேவி அந்த நோக்கத்திலேயே மனத்தைச் செலுத்தியிருந்தாள். நடுநிலையின்மையாலும், அதாவது பரதன் மீதுள்ள சார்பாலும், மகிழ்ச்சியாலும், வந்தடைந்த அந்த விருப்பத்தைச் சொல்லத் தகாத சொல்லாகச் சொன்னாள். மன்னனின் அச்சொல்லால் மிக மகிழ்ந்த அவள், தன் விருப்பத்தை, வந்தடைந்த எமனைப் போல மிகக் கொடியதாக வெளியிட்டாள். ‘நடுநிலையின்மை’ என்னும் சொல் நுட்பமானது: நடுநிலை என்பது சமநோக்கு; அது இல்லாததே இவை அனைத்துக்கும் வேர். தாய் எல்லா மைந்தர்களிடமும் சமமாக இருக்கும்வரை குலம் நலமாக இருக்கும்; அவள் ஒரு பக்கம் சாயும்போதே கேடு பிறக்கிறது. ‘வந்தடைந்த எமனைப் போல’ என்னும் உவமையால் கவிஞர் சொல்லின் விளைவை முன்கூட்டியே சுட்டுகிறார்: இந்தச் சொல் கடுமையானது மட்டுமன்று, மரண வடிவமானது; அது தசரதனின் உயிரையே பறிக்கும் என்பது பின்னர் காணப்படுகிறது. இங்கே சர்க்கத்தின் நடுப்பகுதியிலேயே, இந்த வேண்டுதல் வேண்டுதலன்று, தண்டனை ஆணையே என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்.
‘நீ முறைப்படி சத்தியம் செய்து எனக்கு வரம் தருகிறாய்; அதை இந்திரனை முன்னிட்ட முப்பத்து மூன்று தேவர்களும் கேட்கட்டும். சந்திரனும் சூரியனும், வானமும், கோள்களும், இரவும் பகலும், திசைகளும், உலகமும், இந்தப் பூமியும், கந்தர்வர்களும் அரக்கர்களும், இரவில் உலவும் உயிர்களும், வீடுகளிலுள்ள வீட்டுத் தெய்வங்களும், பிற உயிர்களும், அனைத்தும் உன் சொல்லை அறியட்டும். வாக்குத் தவறாதவனும், பேரொளி உடையவனும், அறம் அறிந்தவனும், உண்மை பேசுபவனும், தூயவனுமான இவன் எனக்கு வரம் தருகிறான்; அதை எல்லாத் தெய்வங்களும் கேட்கட்டும்.’ இவ்வாறு அந்தத் தேவி பெரும் வில்லாளியான அவனைப் பற்றிக்கொண்டு, புகழ்ந்து, அதன்பின் காமத்தால் மயங்கிய அந்த வரம் தருபவனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள். இங்கே கைகேயி உலக வழக்கிலுள்ள சாட்சி முறையையே பின்பற்றுகிறாள்: ஒப்பந்தத்தில் சாட்சிகள் வைக்கப்படுவதுபோல, அவள் தேவர்களைச் சாட்சியாக வைக்கிறாள்; இதனால் மன்னன் பின்னர் மறுக்க இயலாது. ‘அபிசஸ்ய’ (புகழ்ந்து) என்பது புகழ்ச்சியே; உண்மையில் அது கண்ணியை இறுக்குவதே. தேவர்களைச் சாட்சியாக்குவதன் மூலம் கைகேயி தன் வேண்டுதலை அறத்தின் வடிவில் அலங்கரிக்கிறாள்; இது அறமின்மையை மூடி மறைப்பதே.
‘அரசே, முன்பு அந்தத் தேவாசுரப் போரில் நடந்ததை நினைத்துப் பார்: அங்கே பகைவன் உன்னை வீழ்த்தினான்; உன் உயிரே ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. அங்கே தேவனே, விழித்திருந்து முயன்ற என்னால் நீ காக்கப்பட்டதால், அதற்காக நீ எனக்கு இரு வரங்களை அளித்தாய். தேவனே, பூமியாளனே, ரகு குலத்தை மகிழ்விப்பவனே, தரப்பட்ட அந்த இரு வரங்களும் அடைக்கலப் பொருளாக உன்னிடமே வைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றை நான் இப்போது தேடுகிறேன். அறவழியில் வாக்களித்த பின் நீ எனக்கு வரம் தரவில்லையெனில், உன்னால் அவமதிக்கப்பட்ட நான் இன்றே உயிரை விடுவேன்.’ இவ்வாறு வெறும் சொல்லாலேயே அப்போது மன்னன் கைகேயியால் தன் வசமாக்கப்பட்டான்; மான் போல அவன் தன் அழிவுக்காகக் கண்ணியில் தானே பாய்ந்தான். ‘நிக்ஷேபம்’ (அடைக்கலப் பொருள்) என்னும் சொல் இங்கே நீதி நூலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது: அடைக்கலமாக வைக்கப்பட்ட பொருளை மறுக்க இயலாது. மரண அச்சத்தைக் காட்டுவதே இறுதி ஆயுதம். மான் உவமையால் கவிஞர் காட்டுவது: கண்ணி வந்து விழவில்லை, மன்னனே அதில் பாய்ந்தான்; இது சொல்லால் மட்டுமே ஆன கட்டு. மேலும் இதனால், இதயம் கலங்கியிருந்தால் முன்பு செய்த உதவியின் நினைவும் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படலாம் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘விழித்திருந்து முயன்ற’ என்னும் சொற்களால் அவள் தன் உழைப்பை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறாள்; இதனால் நன்றியுணர்வே கடனாக மாறுகிறது.
பின்னர் அவள் காமத்தால் மயங்கிய அந்த வரம் தருபவனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்: ‘தேவனே, பூமியாளனே, அப்போது நீ தந்த இரு வரங்களும் இப்போது தரப்பட வேண்டும். அவற்றை இன்றே சொல்கிறேன், என் சொல்லைக் கேள். ராகவனின் முடிசூட்டுக்காக எந்த ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளனவோ, இதே முடிசூட்டு ஏற்பாட்டால் என் பரதன் முடிசூட்டப்படட்டும். தேவாசுரப் போரில் மகிழ்ந்த நீ எனக்குத் தந்த இரண்டாவது வரத்துக்கு இதுவே காலம்: ஒன்பதும் ஐந்தும் ஆண்டுகள் மரவுரியும் மான்தோலும் தரித்த உறுதியுள்ள ராமன் தவசியாகித் தண்டகாரண்யத்தைச் சேரட்டும்; பரதன் இன்றே முள்ளற்ற இளவரசுப் பதவியை அடையட்டும். இதுவே என் பெரும் விருப்பம்; தரப்பட்ட வரத்தையே கேட்கிறேன். இன்றே ராகவன் காட்டுக்குப் புறப்படுவதை நான் காண வேண்டும். அரசர்க்கரசனான நீ வாக்குத் தவறாதவனாக இரு; குலத்தையும், ஒழுக்கத்தையும், பிறப்பையும் காப்பாயாக. மறுமையில் வாழ்வதற்கு வாய்மையே மனிதர்களுக்கு மிக உயர்ந்த நன்மை என்று தவச்செல்வர்கள் சொல்கிறார்கள்.’ இறுதியில் அவள் அற நூலையே மேற்கோள் காட்டுகிறாள்: அறமற்ற வேண்டுதல்களை வாய்மையின் பெயரால் நியாயப்படுத்துகிறாள்; இதுவே அறமின்மையின் மிக வலிமையான முறை. இவ்வாறு சர்க்கம் வேண்டுதலுடன் தொடங்கி வாய்மை நூலுடன் நிறைவுறுகிறது; பதிலோ அடுத்த சர்க்கத்தில் தசரதனின் புலம்பலிலேயே கிடைக்கிறது. ‘இன்றே புறப்படுவதைக் காண வேண்டும்’ என்னும் அவசரமும் அவள் இரக்கமின்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: அவள் பயனை மட்டும் விரும்பவில்லை, அதைத் தன் கண்ணாலேயே காணவும் விரும்புகிறாள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकादशः सर्गः॥ ११॥