॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 74

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சபரியின் விருந்தோம்பலும் சொர்க்கம் செல்லுதலும்

பம்பையின் மேற்குக் கரையில் சபரியின் ஆசிரமம், விருந்தினர் உபசாரம், மதங்க வனத்தைக் காணுதல், சபரி தன்னை நெருப்பில் ஆகுதியாக்கித் தெய்வ உலகம் செல்லுதல்

காட்டில் கபந்தன் காட்டிய பம்பைக்கான வழியையே பற்றிக்கொண்டு, மனிதருள் சிறந்தவனின் மைந்தர்களான ராம லக்ஷ்மணர் மேற்குத் திசையில் புறப்பட்டனர். மலைகளில் நிறைந்திருந்த, தேனும் மலர்களும் பழங்களும் கொண்ட பல மரங்களைப் பார்த்தபடி அவர்கள் சுக்ரீவனைக் காணச் சென்றனர். ஒரு மலைச்சாரலில் தங்கிவிட்டு, ரகுகுலம் மகிழ்விக்கும் அவ்விருவரும் பம்பையின் மேற்குக் கரையை அடைந்தனர். பம்பைப் பொய்கையின் அந்த மேற்குக் கரையை அடைந்து அங்கே சபரியின் அழகிய ஆசிரமத்தைக் கண்டனர். பல மரங்களால் சூழப்பட்ட, மிக அழகிய அந்த ஆசிரமத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே அவர்கள் சபரியை அணுகினர். இங்கே கவி பயணத்தைச் சுருக்கமாக வர்ணிக்கிறார் — முந்தைய சர்க்கத்தில் கபந்தன் வர்ணித்தது இப்போது கண்கூடாகிறது. ‘க்ஷௌத்ரபுஷ்பபலத்ருமான்’ என்ற சொல்லால் தேனும் மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்த மரங்கள் சுட்டப்படுகின்றன; இது கபந்தனின் சொல்லைப் பின்பற்றுகிறது. வழியில் ஒரு மலைச்சாரலில் ஓர் இரவு தங்கினர் என்பதும் தெளிவு; அதனால் பயணத்தின் நீளம் தெரிகிறது. இந்தச் சர்க்கத்துடன் கதையின் புதிய அத்தியாயம் தொடங்குகிறது — ராட்சசப் போர்களின் முடிவும், வானர நட்பின் தொடக்கமும். இவற்றின் நடுவே சபரியின் கிளைக்கதை நுழைகிறது; அது பக்தியின் பெருமையை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘கபந்தன் காட்டில் காட்டிய பம்பைக்கான அந்த வழியை அவ்விருவரும்’ என்ற முதல் பாதத்திலேயே முந்தைய சர்க்கத்துடன் இணைப்பு நிலைநாட்டப்படுகிறது.

அவர்களைக் கண்டதுமே சித்தி பெற்ற அந்தத் தவப்பெண் எழுந்து கைகூப்பி நின்றாள்; ராமனுடையவும் அறிவுடைய லக்ஷ்மணனுடையவும் பாதங்களைப் பற்றினாள். பிறகு அவள் பாதம் கழுவ நீரையும், ஆசமனத்துக்கான நீரையும், விருந்தினர் உபசாரத்துக்கான எல்லாப் பொருள்களையும் முறைப்படி அளித்தாள். அதன் பின் ராமன் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் அந்தத் தவப்பெண்ணிடம் சொன்னான் — ‘உன் தடைகள் வெல்லப்பட்டனவா? உன் தவம் வளர்கிறதா? தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்டவளே, உன் சினமும் உணவும் கட்டுக்குள் இருக்கின்றனவா? உன் நியமங்கள் நிறைவேறினவா? உன் மனத்துக்கு இன்பம் உண்டா? இனிமையாகப் பேசுபவளே, உன் குருசேவை பயன் தந்ததா?’ என்று. இந்தக் கேள்விகள் தவசியிடம் கேட்கத் தகுந்தவையே — தடைகளை வெல்லுதல், தவம் வளர்தல், சினத்தையும் உணவையும் கட்டுப்படுத்துதல், விரதங்களைக் காத்தல், மன இன்பம், குருசேவை என்ற ஆறுமே தவசியின் செல்வங்கள். இங்கே ராமனின் பணிவு வெளிப்படுகிறது — அவன் குலத்தைக் கேட்கவில்லை, தவத்தின் நலத்தை மட்டுமே கேட்கிறான். பாதங்களைப் பற்றுவதோ சபரியின் பணிவின் அடையாளம்; லக்ஷ்மணனின் பாதங்களையும் அவள் பற்றுகிறாள் என்று கவி தனியாகச் சொல்கிறார். ‘முறைப்படி’ என்ற சொல்லால் விருந்தினர் உபசாரத்தின் சாஸ்திரம் சொல்லும் வரிசை சுட்டப்படுகிறது — பாத்யம் (பாதம் கழுவும் நீர்), அர்க்யம், ஆசமனீயம் என்று. ராமனோ அவளுடைய தவ நலத்தையே முதலில் கேட்கிறான், வேறு எதையும் அல்ல.

ராமன் இவ்வாறு கேட்டதும், சித்தி பெற்றவளும், சித்தர்களால் மதிக்கப்பட்டவளுமான முதிய சபரி அவன் முன் நின்று ராமனிடம் சொன்னாள் — ‘இன்று உன்னைக் கண்டதாலேயே நான் தவத்தின் சித்தியைப் பெற்றேன். இன்று என் பிறவி பயனுடையதாயிற்று; என் குருமார்களும் நன்றாகப் பூஜிக்கப்பட்டவர்களானார்கள். இன்று நான் செய்த தவம் பலன் தந்தது; சொர்க்கமும் எனக்குக் கிடைக்கும்; ஏனெனில் மனிதருள் காளையே, தேவர்களில் சிறந்தவனான உன்னைப் பூஜித்தால் அனைத்தும் பூஜிக்கப்பட்டதாகிறது. சௌம்யனே, மதிப்புத் தருபவனே, உன் இனிய பார்வையால் நான் தூய்மையடைந்தேன்; பகைவரை அடக்குபவனே, உன் அருளாலேயே நான் அழியாத உலகங்களுக்குச் செல்வேன்.’ இந்த மறுமொழியில் சபரியின் பக்தியின் சாரம் ஒளிர்கிறது — அவள் வரத்தையும் கேட்கவில்லை, பலனையும் கேட்கவில்லை; காண்பதே அவளுடைய எல்லாச் சாதனையின் பலன். ‘தேவவரே’ (தேவர்களில் சிறந்தவனிடம்) என்ற சொல்லால் அவள் ராமனின் பரமேசுவரத் தன்மையைச் சுட்டுகிறாள்; இது வால்மீகியில் அரிதாகவே காணப்படுகிறது. ‘சித்தி பெற்றவள், சித்தர்களால் மதிக்கப்பட்டவள்’ என்ற இரண்டு சொற்களால், அவள் தானே சித்தி பெற்றவள் மட்டுமல்ல, சித்தர்களாலும் மதிக்கப்பட்டவள் என்பது தெரிகிறது.

பிறகு அவள் முன் நடந்ததைச் சொல்கிறாள் — ‘நீ சித்திரகூடத்தை அடைந்தபோது, நான் எப்போதும் பணிவிடை செய்து வந்த என் குருமார்கள் ஒப்பற்ற ஒளியுடைய விமானங்களில் இங்கிருந்து சொர்க்கத்துக்கு ஏறிச் சென்றனர். புறப்படும் நேரத்தில் தர்மம் அறிந்த, பெருமைக்குரிய அந்த மகரிஷிகள் என்னிடம் சொன்னார்கள் — ராமன் மிகப் புண்ணியமான உன் இந்த ஆசிரமத்துக்கு வருவான். சௌமித்ரியுடன் வரும் அந்த விருந்தினனை நீ உபசரிக்க வேண்டும்; அவனைக் கண்டு நீ அழியாத சிறந்த உலகங்களுக்குச் செல்வாய் என்று. மனிதருள் காளையே, இவ்வாறு அப்போது பெருமைக்குரியவர்கள் என்னிடம் சொன்னார்கள். ஆகவே மனிதருள் புலியே, உனக்காக நான் பம்பைக் கரையில் விளையும் பலவகைக் காட்டுப் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் சேகரித்து வைத்திருக்கிறேன்.’ இவ்வாறு சபரியின் நீண்ட காத்திருப்பு குருமார்களின் சொல்லில் வேரூன்றியது என்பது தெளிவாகிறது. மகரிஷிகளின் எதிர்காலம் அறியும் ஞானம், சபரியின் சிரத்தை, ராமனின் வருகை — மூன்றும் இங்கே ஒன்றுசேர்கின்றன. சித்திரகூடத்தில் நுழைந்த காலத்தைக் குறிப்பிடுவது இங்கே முக்கியமானது — அயோத்தியா காண்டத்தில் வரும் நிகழ்ச்சியே இங்கு நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் கதையின் கால வரிசை உறுதியாகிறது. ‘ஒப்பற்ற ஒளியுடைய விமானங்களில்’ என்ற சொல்லால் முனிவர்களின் தெய்வீகப் பயணம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ‘மிகப் புண்ணியமான உன் இந்த ஆசிரமம்’ என்ற மகரிஷிகளின் சொல் சபரியின் ஆசிரமத்தின் பெருமையை நிலைநாட்டுகிறது. காட்டு உணவைச் சேகரித்ததைக் குறிப்பிடுவது அவளுடைய நீண்ட காத்திருப்பையும் சிரத்தையையும் சுட்டுகிறது — விருந்தினன் எப்போது வருவான் என்பது உறுதியாகத் தெரியாவிட்டாலும் அவள் நாள்தோறும் பொருள்களைச் சேகரித்து வந்தாள்.

சபரி இவ்வாறு சொன்னதும், தர்மாத்மாவான அந்த ராகவன், ஞானத்திலிருந்து ஒருபோதும் விலக்கப்படாத அந்தச் சபரியிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘தனுவிடமிருந்து அந்த மகாத்மாக்களின் ஆற்றலைப் பற்றி உண்மையாகக் கேட்டிருக்கிறேன்; நீ ஏற்றுக்கொண்டால், அதை நேரில் காண விரும்புகிறேன்.’ ராமனின் வாயிலிருந்து வந்த இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சபரி அவர்கள் இருவருக்கும் அந்தப் பெரிய காட்டைக் காட்டினாள் — ‘பார், அடர்ந்த மேகம் போலத் தோன்றும், விலங்குகளும் பறவைகளும் நிறைந்த இந்தக் காடு; இதுவே மதங்க வனம் என்று புகழ்பெற்றது, ரகுநந்தனா. பேரொளியுடையவனே, இங்கேதான் தூய உள்ளம் கொண்ட என் குருமார்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் மந்திரங்களுடன், மந்திரங்களால் பூஜிக்கப்பட்ட ஹோம இடத்தில் ஹோமம் செய்தனர். இது மேற்குப் பக்கத்திலுள்ள வேதிகை; இங்கே நன்கு போற்றப்பட்ட என் குருமார்கள் களைப்பால் நடுங்கும் கைகளால் மலர்ப் படையல் செய்து வந்தனர்.’ ‘ஞானத்திலிருந்து விலக்கப்படாதவள்’ என்ற அடைமொழி முக்கியமானது — பிறப்பால் விலக்கப்பட்டவளாக இருந்தும் அவள் ஞானத்திலிருந்து விலக்கப்படவில்லை என்று கவி தெளிவாகச் சொல்கிறார். ‘தனுவிடமிருந்து’ என்ற சொல்லால் கபந்தனின் முந்தைய பெயர் ‘தனு’ என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது — அவனிடமிருந்தே ராமன் மதங்க ஆசிரமத்தின் ஆற்றலைப் பற்றிக் கேட்டிருந்தான். இப்போது அவன் கேட்டதைக் கண்கூடாகக் காண விரும்புகிறான்; அதையும் நன்னடத்தையுடன் — ‘நீ ஏற்றுக்கொண்டால்’ என்று. ‘மந்திரங்களுடன், மந்திரங்களால் பூஜிக்கப்பட்ட’ என்று மீள்கூற்றுப் போலத் தோன்றும் சொற்றொடர் மந்திரங்களின் இருவகைப் பயன்பாட்டைச் சுட்டுகிறது — சடங்கிலும் பூஜையிலும்.

‘ரகுகுலத்தில் சிறந்தவனே, அவர்களுடைய தவ ஆற்றலால் இன்றும் பார் — இந்த வேதிகை ஒப்பற்ற ஒளியுடன், தன் பொலிவால் எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தபடி நிற்கிறது. உண்ணாநோன்பின் களைப்பால் தளர்ந்து, நடக்க இயலாமல் தீர்த்த யாத்திரை செய்ய இயலாமல் போனபோது, அவர்கள் நினைத்த மாத்திரத்திலேயே வந்து ஒன்றுகூடிய ஏழு கடல்களையும் பார். நீராடிய பின் அவர்கள் இங்கே மரங்களில் உலர வைத்த மரவுரிகள் இன்றும் இந்த இடத்தில் உலராமல் இருக்கின்றன, ரகுநந்தனா. தெய்வக் காரியங்களைச் செய்தபோது அவர்கள் தொடுத்த இந்த மாலைகள் நீலோத்பல மலர்களுடன் சேர்ந்து இன்றும் வாடவில்லை.’ இவ்வாறு நான்கு அற்புதங்கள் ஒருசேரக் காட்டப்படுகின்றன — ஒளிரும் வேதிகை, நினைத்த மாத்திரத்தில் வந்த ஏழு கடல்கள், உலராத மரவுரிகள், வாடாத மாலைகள். அனைத்துக்கும் காரணம் ஒன்றே — முனிவர்களின் தவ ஆற்றல். முந்தைய சர்க்கத்தில் கபந்தன் சொன்ன மாலைகளின் மகிமையே இங்கே சபரி அந்த இடத்தைக் காட்டுவதால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. ‘களைப்பால் நடுங்கும் கைகள்’ என்ற சொற்களால் முதிய முனிவர்களின் நடுங்கும் கைகள் சித்தரிக்கப்படுகின்றன; அதனால் அவர்களுடைய தவத்தின் கடுமை உட்குறிப்பாகச் சுட்டப்படுகிறது.

‘இந்தக் காடு முழுவதையும் நீ கண்டுவிட்டாய், கேட்க வேண்டியதையும் கேட்டுவிட்டாய். ஆகவே உன் அனுமதி பெற்று நான் இந்த உடலை விட விரும்புகிறேன். இந்த ஆசிரமம் எந்த முனிவர்களுடையதோ, நான் எவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தேனோ, தூய உள்ளம் கொண்ட அவர்களின் அருகே செல்ல விரும்புகிறேன்’ என்று அவள் வேண்டுகிறாள். தர்மம் நிறைந்த அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, லக்ஷ்மணனுடன் ராகவன் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்; ‘ஆச்சரியம்!’ என்றும் சொன்னான். பிறகு ராமன் கடும் விரதமுடைய அந்தச் சபரியிடம் சொன்னான் — ‘நல்லவளே, நீ என்னைப் பூஜித்துவிட்டாய்; உன் விருப்பப்படி மகிழ்ச்சியுடன் செல்.’ இங்கே ராமனின் சொல்லில் மறுப்பும் இல்லை, தாமதமும் இல்லை — பக்தையின் விருப்பம் அந்தக் கணமே ஏற்கப்படுகிறது. ‘ஆச்சரியம்’ என்ற ராமனின் வியப்புச் சொல் இருபொருள் கொண்டது — தவ ஆற்றலைப் பற்றிய வியப்பும், சபரியின் நிலைத்த பற்றுக்கான பாராட்டும். ‘களேவரம்’ (உடல்) என்ற சொல்லால் உடல் வெறும் மூடுதிரையே என்ற உணர்வு சுட்டப்படுகிறது. ‘தூய உள்ளம் கொண்டவர்களின் அருகே செல்ல’ என்ற அவளுடைய வேண்டுதல் பணிவிடை செய்பவளின் இயல்பான விருப்பம் — மரணத்தையும் அவள் குருமார்களின் அண்மையைப் பெறுவதாகவே கருதுகிறாள்.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, ஜடை தரித்து, மரவுரியும் கருமான் தோலும் அணிந்த அவள், ராமனின் அனுமதி பெற்று, நெருப்பில் தன்னை ஆகுதியாக்கி, கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்து சொர்க்கத்துக்கே சென்றாள். அப்போது அவள் தெய்வீக அணிகலன்கள் அணிந்து, தெய்வீக மாலைகளும் நறுமணப் பூச்சும் கொண்டு, தெய்வீக ஆடை உடுத்தி, காண்பதற்கு இனியவளாக, மின்னலைப் போல அந்த இடத்தை ஒளிரச் செய்தாள். நற்செயல் புரிந்த அந்த மகரிஷிகள் எங்கே உலவுகிறார்களோ, அந்தப் புண்ணியமான இடத்துக்குச் சபரி தன் ஆன்ம சமாதியால் சென்றாள். இவ்வாறு சபரியின் கிளைக்கதை முடிகிறது. கவி இங்கே பக்தியின் பெருமையைக் காட்டுகிறார் — பிறப்பால் தாழ்ந்தவள், வயதால் முதியவள், காட்டில் தனித்திருந்த அந்தத் தவப்பெண் குருமார்களின் சொல்லைச் சிரத்தையுடன் பற்றிக்கொண்டு நீண்ட காலம் காத்திருக்கிறாள்; இறுதியில் ராமனைக் காண்பதாலேயே உயர்ந்த கதியை அடைகிறாள். ‘ஆன்ம சமாதியால்’ என்ற சொல்லால் யோக வலிமையால் உடலை விட்டது சுட்டப்படுகிறது, வெறுமனே நெருப்பில் புகுந்தது அல்ல. நெருப்பில் புகுவது இங்கே தற்கொலை அல்ல, யோகிகளின் விருப்ப மரணம் — சாஸ்திரம் ஏற்கும் கதி. ‘கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பைப் போல’ என்ற உவமையால் நெருப்பே அவளுடைய தேஜஸின் பிரதிபலிப்பு போலாகிறது. ‘மின்னலைப் போல’ என்ற உவமையோ கணநேரமானதும் ஆனால் மிகத் தீவிரமானதுமான ஒளியைச் சுட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुःसप्ततितमः सर्गः॥ ७४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க