சர்க்கம்
ராமன் பம்பையில் நுழைதல்
நல்ல சகுனம், சுக்ரீவனைக் காணும் சங்கல்பம், பம்பை ஏரியின் வர்ணனை, ராமனின் புலம்பல், பம்பையில் நுழைவதுடன் ஆரண்ய காண்டத்தின் நிறைவு
சபரி தன் தேஜஸால் சொர்க்கம் சென்றபின், ராகவன் தம்பி லக்ஷ்மணனுடன் சிந்தித்தான். அந்த மகாத்மாக்களின் ஆற்றலைச் சிந்தித்து, தர்மாத்மாவான அவன் நன்மை செய்பவனும் ஒருமுகப்பட்டவனுமான லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘சௌம்யனே, தன்னைப் பக்குவப்படுத்திக்கொண்டவர்களின் இந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டேன்; அது பல அற்புதங்கள் கொண்டது; இங்கே மான்களும் புலிகளும் ஒன்றையொன்று நம்புகின்றன; பலவகைப் பறவைகள் இந்த இடத்தை நாடுகின்றன. லக்ஷ்மணா, அந்த ஏழு கடல்களின் தீர்த்தங்களில் நாம் முறைப்படி நீராடினோம், பித்ருக்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்தோம். நமக்கு இருந்த அசுபம் அழிந்தது; நன்மை வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. அதனாலேயே லக்ஷ்மணா, இப்போது என் மனம் மகிழ்ந்திருக்கிறது.’ இங்கே கவி சோகம் மாறுவதைச் சுட்டுகிறார் — இதுவரை இடைவிடாது புலம்பிக்கொண்டிருந்த ராமன் இப்போது முதன்முறையாக நன்மையின் வருகையை மனத்தில் உணர்கிறான். தீர்த்தத்தில் நீராடுவதும் பித்ருக்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்வதும் தூய்மைக்குக் காரணம் என்ற மரபுவழி உணர்வு இங்கே காணப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே சூழல் மாறுவது தெரிகிறது. ஆரண்ய காண்டத்தில் இதுவரை அச்சம், கொலை, கவர்தல், புலம்பல் ஆகியவையே முதன்மையாக இருந்தன; இங்கோ அமைதி, தீர்த்தம், நம்பிக்கை. ‘நமக்கு இருந்த அசுபம் அழிந்தது, நன்மை வந்து சேர்ந்திருக்கிறது’ என்ற பாதமே சர்க்கத்தின் முக்கிய இழை — துயரத்தின் முடிவு அருகில் இருக்கிறது என்ற குறிப்பு. சபரியின் தெய்வீகப் பயணத்தைக் கண்டு ராமனின் மனத்தில் தவ ஆற்றல் மீதான நம்பிக்கை உறுதியாயிற்று.
‘மனிதருள் புலியே, என் இதயத்தில் நன்மை தோன்றப்போகிறது; ஆகவே வா, காண்பதற்கு இனிய அந்தப் பம்பைக்குச் செல்வோம்’ என்கிறான் ராமன். ‘அதற்கு வெகு தொலைவில்லாமல் ரிஷ்யமூக மலை ஒளிர்கிறது; அதில் சூரியனின் மகனான தர்மாத்மா சுக்ரீவன், எப்போதும் வாலிக்கு அஞ்சி, நான்கு வானரர்களுடன் வாழ்கிறான். வானரர்களில் காளையான அந்தச் சுக்ரீவனைக் காண நான் விரைகிறேன்; ஏனெனில் சீதையைத் தேடுவது என்ற என் காரியம் அவனைச் சார்ந்தே இருக்கிறது’ என்று அவன் தன் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். இவ்வாறு சொன்ன அந்த வீரனுக்குச் சௌமித்ரி மறுமொழி சொன்னான். இங்கே ‘என் காரியம் அவனைச் சார்ந்தே இருக்கிறது’ என்ற சொல் முக்கியமானது — ராமன் தானே ஆற்றலுடையவனாக இருந்தும் உதவியை எதிர்பார்க்கிறான்; அது அரசியல் நீதிக்கும் பணிவுக்கும் அடையாளம். சுக்ரீவனின் நிலையும் சுட்டப்படுகிறது — அவனும் இன்னலுற்றவன், அச்சத்தால் நடுங்குபவன், நான்கே பணியாளர்களுடன் இருப்பவன்; ஆகவே இருவருக்கும் ஒருவருக்கொருவர் உதவுவது இயல்பானது. ‘சூரியனின் மகன்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் சூரியபுத்திரன் என்பது மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதை எழுபத்திரண்டாம் சர்க்கத்தில் கபந்தன் முன்பே சொல்லியிருந்தான். ‘நான்கு வானரர்களுடன்’ என்பதால் அவனுடைய சுற்றத்தின் சிறுமை காட்டப்படுகிறது — அனுமன் முதலிய நால்வர் மட்டுமே அப்போது அவனுடைய பணியாளர்களாக இருந்தனர்.
‘விரைவாக அங்கே செல்வோம்; என் மனமும் விரைகிறது’ என்று லக்ஷ்மணன் ஒப்புதல் தருகிறான். பிறகு மக்களின் தலைவனான அவன் அந்த ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியேறி லக்ஷ்மணனுடன் பம்பைக்கு வந்தான். எங்கும் மலர்கள் நிறைந்த, பெரிய மரங்கள் கொண்ட அந்தக் காட்டை அவன் பார்த்துக்கொண்டே வந்தான். கோயஷ்டிகள், அர்ஜுனகங்கள், சதபத்ரங்கள், கீரகங்கள் ஆகியவற்றாலும், இன்னும் பல பறவைகளாலும் அந்தப் பெரிய காடு ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. பலவகை மரங்களையும் பலவகைக் குளங்களையும் பார்த்தபடி, காதலால் வாட்டப்பட்ட ராமன் அந்தச் சிறந்த மடுவை அடைந்தான். இங்கே கவி பறவைகளின் பெயர்களை எண்ணுவதன் மூலம் காட்டின் உயிர்த்துடிப்பான சித்திரத்தை வரைகிறார். ‘காமாபிசந்தப்த:’ (காதலால் வாட்டப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் சீதையின் பிரிவால் உண்டான வேதனை சுட்டப்படுகிறது — வெளி அழகு எவ்வளவு பெருகுகிறதோ, அவ்வளவுக்கு உள்ளத்துச் சோகமும் கூர்மையாகிறது என்பது காவியத்தின் முரண்நிலை. ‘விசாம்பதி:’ (மக்களின் தலைவன்) என்ற ராமனின் அடைமொழி நினைவூட்டுவது — காட்டில் வாழ்ந்தாலும் அவன் மக்களைக் காப்பவனே. பறவைப் பெயர்களில் ‘கோயஷ்டி’ (ஆள்காட்டிக் குருவி), ‘அர்ஜுனகம்’ (ஒருவகை மயில்), ‘சதபத்ரம்’ (மரங்கொத்தி), ‘கீரகம்’ (கிளி) என்ற நான்கு சுட்டப்படுகின்றன; இந்தி உரை அவற்றை ஆள்காட்டிக் குருவி, மயில், மரங்கொத்தி, கிளி என்று விளக்குகிறது. இந்தப் பெயர்களால் கவி காட்டின் ஒலிச்சித்திரத்தையே வரைகிறார்.
தொலைவிலிருந்தே நீர் சுமந்து ஓடும் அதை அடைந்து, ராமன் மதங்கசரஸ் என்ற மடுவில் நீராடினான். அங்கே அந்த இரு ராகவர்களும் கலக்கமின்றி, மன ஒருமையுடன் சென்றனர். ஆனால் சோகத்தில் ஆழ்ந்த தசரதன் மைந்தன் ராமன் தாமரைகளால் சூழப்பட்ட அழகிய தாமரைப் பொய்கையில் நுழைந்தான். அது திலகம், அசோகம், புன்னை, மகிழம், உத்தாலகம் ஆகிய மரங்களால் ஒளிர்ந்தது; அழகிய சோலைகள் நெருங்கியிருந்தது; தாமரைகளால் நீர் நெருக்கப்பட்டிருந்தது; பளிங்கு போன்ற நீருடையதாக, நுண்மணல் பரந்ததாக இருந்தது. இந்த அடைமொழிகளால் பம்பையின் கரை, நீர், மணல் ஆகிய மூன்றும் வரிசையாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ‘கலக்கமின்றி, மன ஒருமையுடன்’ என்ற சொற்களால் சகோதரர்களின் வெளி அமைதி காட்டப்படுகிறது; ‘சோகத்தில் ஆழ்ந்த’ என்ற சொல்லால் ராமனின் உள்நிலை — இரண்டுக்குமான முரணே இந்த நிகழ்ச்சியின் அழகு. இங்கே நீராடுவது உடலைத் தூய்மைப்படுத்த மட்டுமல்ல, மதங்க தீர்த்தத்தின் மகிமையைப் பின்பற்றிப் புண்ணியத்துக்காகவும். ‘மதங்கசரஸ்’ என்ற பெயர் முன்பு சொல்லப்பட்ட மதங்க முனிவரையே நினைவூட்டுகிறது — அவருடைய தவ க்ஷேத்திரத்தின் நீர்நிலை இது. எழுபத்து மூன்றாம் சர்க்கத்தில் கபந்தனும், எழுபத்து நான்காம் சர்க்கத்தில் சபரியும் வர்ணித்ததிலேயே இப்போது ராமன் தானே நீராடுகிறான். இவ்வாறு மூன்று சர்க்கங்களில் ஒரே இடம் படிப்படியாகக் கேட்டல், காணுதல், அனுபவித்தல் வழியாக முன்வைக்கப்படுகிறது — இதுவே கவியின் அமைப்புத் திறன்.
அந்தப் பம்பை மீன்களும் ஆமைகளும் நெருங்கியதாக, கரையிலுள்ள மரங்களால் அழகுபெற்றதாக, தோழியரைப் போலச் சூழ்ந்த கொடிகளால் தழுவப்பட்டதாக இருந்தது. கின்னரர்கள், நாகர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரால் நாடப்பட்டதாக, பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்ததாக, குளிர்ந்த நீரின் களஞ்சியமாக, மங்கலமானதாக இருந்தது. தாமரைகளாலும் சௌகந்திக மலர்களாலும் செந்நிறமாக, ஆம்பல் கூட்டங்களால் வெண்ணிறமாக, மலர்ந்த நீலோத்பலங்களால் நீலநிறமாக — இவ்வாறு பலநிறங்கள் கொண்ட அது ஒரு கம்பளம் போலிருந்தது. அரவிந்தங்களும் உத்பலங்களும் கொண்டதாக, தாமரைகளும் சௌகந்திகங்களும் கூடியதாக, பூத்த மாந்தோப்புகள் சூழ்ந்ததாக, மயில்களின் அகவலால் ஒலிப்பதாக இருந்தது. இங்கே கவி நிறங்களின் ஒரு சித்திரத்தை வரைகிறார் — செந்நிறம், வெண்ணிறம், நீலம் என்ற மூன்று நிறங்களும் ஒரே நீர்நிலையில் கலந்து பலநிறக் கம்பளம் போலக் காட்சியளிக்கின்றன. ‘தோழியரைப் போன்ற கொடிகளால்’ என்ற உவமையால் பம்பையே ஒரு நாயகி போலக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது; கொடிகள் அவளுடைய தோழியர். மயில்களின் அகவல் அந்தச் சித்திரத்தின் கேட்கத்தக்க பகுதி. இந்த வர்ணனை வால்மீகியின் இயற்கைச் சித்தரிப்புக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. கவனிக்க வேண்டியது இதுவே — இந்த அழகு முழுவதும் பிரிவில் வாடுபவனின் கண்களால் காணப்படுகிறது; ஆகவே அது ஆறுதலாக அல்ல, உணர்வைத் தூண்டுவதாகவே அமைகிறது. அடுத்த சுலோகத்திலேயே ராமனின் புலம்பல் தொடங்குகிறது; அதன் வித்து இங்கேயே அடங்கியிருக்கிறது.
சௌமித்ரியுடன் அந்தப் பம்பையைக் கண்டு, தேஜஸுடைய தசரதன் மைந்தன் ராமன் புலம்பினான் — அழகிய காட்சியாலேயே பிரிவின் வேதனை தூண்டப்பட்டது. அந்தப் பம்பை திலகங்கள், பீஜபூரங்கள் (நார்த்தை), ஆலமரங்கள், வெண்மரங்கள், பூத்த அலரிகள், நன்கு பூத்த புன்னைகள், மல்லிகை, முல்லைப் புதர்கள், பண்டீரங்கள், நிசுலங்கள், அசோகங்கள், ஏழிலைப்பாலைகள், தேற்றா மரங்கள், மாதவிக் கொடிகள், இன்னும் பலவகை மரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட ஓர் இளம்பெண்ணைப் போல ஒளிர்ந்தது. ‘அணிசெய்யப்பட்ட இளம்பெண்ணைப் போல’ என்ற உவமையால் மரங்கள் ஆடை அணிகலன்களாகக் கற்பனை செய்யப்படுகின்றன. அதன் கரையில் முன்பு சொல்லப்பட்ட, தாதுக்களால் அழகுபெற்ற மலை நிற்கிறது. இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் மரங்களின் பெயர்களை எண்ணுவது கூறியது கூறல் அல்ல — கபந்தனிடம் கேட்டதையும், சபரி காட்டியதையும் இப்போது ராமன் தானே காண்கிறான் என்ற வரிசையைக் கவி அமைத்திருக்கிறார். மரப் பெயர்களை எண்ணுவதில் இறுதி அடைமொழியே மிக முக்கியமானது — ‘அணிசெய்யப்பட்ட இளம்பெண்ணைப் போல’. பிரிவில் வாடும் ராமனின் பார்வையில் பம்பையும் அணிசெய்யப்பட்ட பெண்ணைப் போலத் தோன்றுகிறது; அதனால் சீதையின் நினைவே கூர்மையாகிறது. ‘முன்பு சொல்லப்பட்ட மலை’ என்ற சொல்லால் கபந்தனின் சொல் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் கதையின் இழை இணைக்கப்படுகிறது.
அந்த மலை ரிஷ்யமூகம் என்று புகழ்பெற்றது; வண்ண வண்ணமாகப் பூத்த மரங்கள் கொண்டது. மகாத்மாவான ருக்ஷரஜஸ் என்பவனின் மகனான, பெரும் வீரமுடைய சுக்ரீவன் என்று புகழ்பெற்ற வானரன் அதில் வாழ்கிறான். ‘மனிதருள் காளையே, வானரத் தலைவனான சுக்ரீவனிடம் நீ செல்’ என்று சத்தியமான பராக்கிரமமுடைய ராமன் மீண்டும் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான். ‘லக்ஷ்மணா, சீதையின்றி நான் எப்படி உயிர்வாழ இயலும்?’ என்றும் அவன் புலம்புகிறான். ஒரே நிகழ்ச்சியில் இரண்டு உணர்வுகள் கலக்கின்றன — செய்ய வேண்டியதைப் பற்றிய உறுதியும், பிரிவின் வேதனையும். ராமன் சுக்ரீவனுடன் நட்புக்கொள்ள முனைந்திருக்கிறான்; இருந்தும் அவனுடைய இதயம் சீதையின் நினைவாலேயே துன்புறுகிறது. இதனால் கவி காட்டுவது — மனவுறுதியும் சோகமும் ஒரே மனிதனிடம் ஒரே நேரத்தில் இருக்கின்றன; அதுவே ராமனின் மனிதத் தன்மையும் பெருமையும்.
இவ்வாறு சொல்லி, காதலால் வாட்டப்பட்டு, வேறு எண்ணமில்லாத அந்த ராமன், லக்ஷ்மணனிடம் அந்தச் சொற்களைச் சொல்லி, அந்தப் பெருஞ்சோகத்தை வெளிப்படுத்தியபடி, மனத்துக்கினிய தாமரைப் பொய்கையான பம்பையில் நுழைந்தான். பிறகு படிப்படியாகச் சென்று காட்டைப் பார்த்துக்கொண்டே, மங்கலமான காட்சியுடைய சோலைகள் கொண்ட, பலவகைப் பறவைகள் நிறைந்த பம்பையைக் கண்டு, லக்ஷ்மணனுடன் அதில் நுழைந்தான். இந்தச் சுலோகத்துடனேயே ஆரண்ய காண்டம் நிறைவடைகிறது. இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட விருத்தங்கள் — பிற காண்டங்களிலும் காணப்படுவது போல, காண்டத்தின் முடிவில் கவி யாப்பை மாற்றுகிறார். கதையின் நோக்கில் இங்கே ஓர் அத்தியாயம் முடிந்து இன்னொன்று தொடங்குகிறது — ராட்சசர்களுடனான மோதல் முடிந்தது; வானரர்களுடன் நட்புக்கொள்ள ராமன் பம்பைக் கரையை அடைந்திருக்கிறான். கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் முதல் சர்க்கம் அங்கேயே தொடங்குகிறது — ‘அவன் அந்தத் தாமரைப் பொய்கையை அடைந்து’ என்று.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चसप्ततितमः सर्गः॥ ७५॥