சர்க்கம்
ராம லக்ஷ்மணர் உரையாடல்
வழியில் ராமனின் கேள்வி, சீதையின் கடுஞ்சொற்களை லக்ஷ்மணன் தெரிவித்தல், ராமன் மீண்டும் கடிந்துகொள்ளுதலும் மாரீச வதத்தை எடுத்துரைத்தலும்
இந்தச் சர்க்கம் காலவரிசைப்படி முந்தைய சர்க்கத்துக்கு முன்னதாக நிகழ்வது — இந்த உரையாடல் வழியிலேயே, ஆசிரமத்தில் நுழைவதற்கு முன்பே நிகழ்ந்தது என்பதைக் கவி இங்கே ‘இடையில்’ (அந்தரா) என்ற சொல்லால் சுட்டுகிறார். ஆசிரமத்திலிருந்து திரும்பி வந்த சௌமித்ரியிடம் ரகு குலத்தை மகிழ்விப்பவன் துயரத்துடன் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டான்: ‘மைதிலியை விட்டுவிட்டு நீ ஏன் வந்தாய்? உன் மேலுள்ள நம்பிக்கையாலேயே நான் காட்டில் அவளைப் பிரிந்திருந்தேன். மைதிலியை விட்டுவிட்டு வந்த உன்னைக் கண்டதுமே பெரிய தீங்கு நேர்ந்திருக்குமோ என்று ஐயுறுகிறேன்; உண்மையில் என் மனம் வேதனைப்படுகிறது.’ பிறகு அவன் உடல்சார்ந்த நிமித்தத்தையும் சொல்கிறான்: ‘சீதையின்றித் தொலைவில் வழியில் உன்னைக் கண்டதும் என் இடக்கண்ணும் இடக்கையும் இதயமும் துடிக்கின்றன.’ ஆண்களுக்கு இடப்பக்க உறுப்புகள் துடிப்பது தீங்கைச் சுட்டும் என்பது சகுன சாஸ்திரத்தில் பிரசித்தமானது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, நல்லிலக்கணங்கள் உடைய சௌமித்ரி மேலும் துயரில் ஆழ்ந்து, துயருற்றிருந்த ராமனிடம் சொன்னான். ‘மேலும்’ என்ற சொல்லால் கவி காட்டுவது — லக்ஷ்மணனின் துயரமும் இருமடங்கானது, ஏனெனில் குற்றமற்றவனாக இருந்தும் அவன் கடிந்துகொள்ளப்பட்டான். இங்கே முதல் முறையாக ‘நம்பிக்கை’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது — ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் வைத்த நம்பிக்கையே இப்போது கேள்விக்குரிய பொருள். ராமனின் சொல் குற்றச்சாட்டு அல்ல, ஐயமே; ‘உண்மையில்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் உள்ளத்தின் நிலையையே தெரிவிக்கிறான். கவியும் இங்கே மூன்று அடையாளங்களை எண்ணுகிறார் — கண், கை, இதயம்; மூன்றும் இடப்பக்கத்தவை, மூன்றும் தீங்கைச் சுட்டுபவை. இவ்வாறு வெளிச் சகுனத்துடன் உள் துயரமும் ஒன்றாகிறது.
லக்ஷ்மணன் தான் வெளியேறியதற்கான காரணத்தைத் தெளிவாகத் தெரிவிக்கிறான்: ‘நானாக என் விருப்பப்படி அவளை விட்டுவிட்டு இங்கே வரவில்லை; அவளுடைய கடுஞ்சொற்களால் தூண்டப்பட்டே உங்களிடம் வந்தேன்.’ ‘என் விருப்பப்படி’ என்ற சொல்லால் சுயவிருப்பம் மறுக்கப்படுகிறது. பிறகு அவன் நிகழ்ச்சிகளின் வரிசையை வர்ணிக்கிறான்: ‘அண்ணனுடையது போன்ற மிகவும் திரிந்த குரலில் “லக்ஷ்மணா” என்று கூவப்பட்டது; “காப்பாற்று” என்ற சொல்லும் இருந்தது; அது மைதிலியின் காதில் விழுந்தது. அந்த அவலக் குரலைக் கேட்டு, உங்கள் மேலுள்ள அன்பால் அச்சத்தில் கலங்கி அழுதவாறு அவள் “போ, போ” என்று என்னிடம் விரைவாகச் சொன்னாள்.’ ‘உங்கள் மேலுள்ள அன்பால்’ என்ற சொல்லில், சீதையின் காதலே அவளுடைய விவேகத்தைப் பறித்தது என்பது தொனிக்கிறது. ‘அவளால் பலமுறை தூண்டப்பட்ட நான் மைதிலிக்குப் பதில் சொன்னேன்’ என்று சொல்லி அவன் தன் பதிலை எடுத்துரைக்கிறான்: ‘இவருக்கு அச்சம் தரக்கூடிய ராக்ஷசன் எவனையும் நான் காணவில்லை. நிம்மதியாக இருங்கள், அப்படி ஏதுமில்லை; யாரோ இதைக் கூவியிருக்கிறார்கள்.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் சீதையின் ஐயத்தைத் தணிக்க முயல்கிறான். லக்ஷ்மணனின் தெரிவிப்பில் எந்த எதிர்க்குற்றச்சாட்டும் இல்லை, நிகழ்ந்ததை உள்ளபடி சொல்வது மட்டுமே — இதுவே அவனுடைய ஒழுக்கத்தின் அடையாளம். ‘அண்ணனுடையது போன்ற’ என்பதில் ‘போன்ற’ என்ற சொல்லால் அவன் தெளிவாக்குகிறான் — குரல் ராமனுடையது அல்ல, அதைப் போன்றது மட்டுமே. சீதையின் சொல்லோ ‘போ, போ’ என்று இருமுறை சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அவளுடைய பதற்றமும் அச்சமும் சுட்டப்படுகின்றன. லக்ஷ்மணனோ உடனே போகவில்லை, முதலில் காரணங்களால் அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல முயல்கிறான்.
லக்ஷ்மணன் தர்க்கத்தாலேயே சீதைக்குப் புரியவைக்கிறான்: ‘சீதையே, பழிக்கத்தக்க, இழிவான “காப்பாற்று” என்ற சொல்லை, தேவர்களையும் காக்கக்கூடிய அந்த அண்ணன் எப்படிச் சொல்வார்? யாரோ ஒருவன் ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக என் அண்ணனின் குரலைப் பிடித்துக்கொண்டு, திரிந்த குரலில் “லக்ஷ்மணா, என்னைக் காப்பாற்று” என்ற சொல்லைச் சொன்னான். அழகியே, அச்சத்தால் “காப்பாற்று” என்ற சொல் ராக்ஷசனாலேயே சொல்லப்பட்டது; நீங்கள் வருந்த வேண்டாம், அது இழிந்த பெண்டிர் மேற்கொள்வது.’ இந்தக் கடைசிச் சொல் கடுமையானதாயினும் காரணம் நிறைந்தது — இந்தச் சபலம் இழிந்த பெண்களுக்கே உரியது என்று. பிறகு அவன் ராமனின் வலிமையை நினைவூட்டுகிறான்: ‘கலங்கியது போதும்; நிதானமாக, பதற்றமின்றி இருங்கள். போரில் ராகவனை வெல்லக்கூடிய மனிதன் மூவுலகிலும் இல்லை, பிறந்ததுமில்லை, பிறக்கப்போவதுமில்லை. இந்திரனை முன்னிட்ட தேவர்களாலும் போரில் ராகவனை வெல்ல முடியாது.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் முதலில் தர்க்கத்தையும், பிறகு ஆறுதலையும், இறுதியில் ராமனின் மகிமையையும் முன்வைக்கிறான்; ஆயினும் அச்சத்தால் கலங்கிய சீதை ஏற்கவில்லை. ‘தேவர்களையும் காக்கக்கூடியவர்’ என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணன் ராமனின் தெய்வத்தன்மையையே சுட்டுகிறான் — தேவர்களைக் காப்பவர் எப்படிக் காப்பை வேண்டுவார்? ‘பிறந்ததுமில்லை, பிறக்கப்போவதுமில்லை’ என்ற கூற்று முக்காலத்தையும் தழுவியது — இறந்தகாலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் அனைத்தும் ஒரே வாக்கியத்தில் அடங்குகின்றன. லக்ஷ்மணனின் சொற்களில் எங்கும் தற்புகழ்ச்சி இல்லை; எங்கும் அண்ணனின் மகிமையே பாடப்படுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வைதேகி மனம் மயங்கியவளாகக் கண்ணீர் உகுத்தவாறு கொடிய சொல்லைச் சொன்னாள். ‘மனம் மயங்கியவளாக’ என்ற சொல்லால் கவி அவளுடைய குற்றத்தைக் குறைக்கிறார் — சொற்கள் அவளுடையவை அல்ல, மயக்கத்தினுடையவையே. அந்தச் சொற்கள் மூன்று குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமக்கின்றன: ‘என் மேல் உன் மனத்தில் மிகவும் பாவமான எண்ணமே குடிகொண்டுள்ளது; அண்ணன் அழிந்துபோனால் என்னை அடையலாம் என்று நினைக்கிறாய், ஆனால் அடையமாட்டாய். பரதனுடன் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தப்படியே நீ ராமனைப் பின்தொடர்கிறாய், ஏனெனில் இவர் இவ்வளவு கதறியும் நீ இவரிடம் செல்லவில்லை. மறைந்து திரியும் பகைவனான நீ என் பொருட்டே பின்தொடர்கிறாய்; ராகவனின் ஓட்டையை எதிர்பார்த்து இருப்பதால்தான் இவரிடம் செல்லவில்லை.’ இந்தச் சொற்களால் லக்ஷ்மணனின் ஒழுக்கம், குலப்பற்று, சகோதர அன்பு — அனைத்துமே பழிக்கப்பட்டன. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அவன் கொதித்து, கண்கள் சிவந்து, சினத்தால் உதடுகள் துடிக்க ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியேறினான். ‘உதடுகள் துடிக்க’ என்பது நேரடிக் காட்சிச் சித்திரம் — சொல் இல்லை, நடுங்கும் இரு உதடுகள் மட்டுமே. சீதையின் குற்றச்சாட்டுகள் படிப்படியாகக் கூர்மையடைகின்றன — முதலில் காமம், பிறகு பரதனுடனான ஒப்பந்தம், இறுதியில் பகைமை. இந்தச் சொற்களைக் கேட்டும் லக்ஷ்மணன் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை; அவனுடைய மௌனமே அவனுடைய பதில். கவியோ அவனுடைய சினத்தை உடல் அடையாளங்களாலேயே காட்டுகிறார் — கொதிப்பு, சிவந்த கண்கள், துடிக்கும் உதடுகள். சீதையின் ஐயம் அடிப்படையற்றது என்று வாசகர் அறிவார்; ஆயினும் அவளுடைய அச்சமும் இயல்பானதே — இங்கேதான் கவியின் கருணை.
இவ்வாறு பேசிய சௌமித்ரியிடம் வேதனையால் மயங்கிய ராமன் சொன்னான்: ‘அன்பனே, அவளின்றி நீ இங்கே வந்தது தவறான செயல். ராக்ஷசர்களைத் தடுக்க நான் வல்லவன் என்று அறிந்திருந்தும், மைதிலியின் இந்தச் சினச் சொல்லால் நீ வெளியேறினாய். மைதிலியை விட்டுவிட்டு நீ இங்கே இருப்பதால் உன்னிடம் நான் திருப்தியடையவில்லை; சினந்த பெண்ணின் கடுஞ்சொல்லைக் கேட்டு நீ இங்கே வந்ததாலும் திருப்தியடையவில்லை. சீதையால் தூண்டப்பட்டுச் சினத்துக்கு வசப்பட்டு என் கட்டளையை நீ நிறைவேற்றவில்லை — இது எவ்வகையிலும் உனக்கு முறையற்ற செயல்.’ ‘முறையற்றது’ (அபநீதம்) என்பது பொருத்தமின்மையைக் குறிக்கும் சொல். பிறகு அவன் சான்றை முன்வைக்கிறான்: ‘எவன் மான் வடிவில் என்னை ஆசிரமத்திலிருந்து இழுத்துச் சென்றானோ, அந்த ராக்ஷசன் என் அம்பால் அடிபட்டுக் கிடக்கிறான்.’ இறுதியில் நீண்ட சந்தத்தில் அமைந்த இரண்டு சுலோகங்களால் அவன் வதத்தை வர்ணிக்கிறான்: ‘வில்லை வளைத்து அம்பைப் பூட்டி, விளையாட்டாக எய்த அம்பால் என்னால் அடிக்கப்பட்ட அவன் மான் உடலை விட்டுவிட்டு, திரிந்த குரலுடைய, தோள்வளை அணிந்த ராக்ஷசன் ஆனான். அம்பால் அடிபட்ட நிலையிலேயே அவன் துயரக் குரலில் என் குரலைப் பிடித்துக்கொண்டு, மிகத் தொலைவு கேட்கும் அந்த மிகக் கொடிய சொல்லைச் சொன்னான் — அதனாலேயே நீ மைதிலியை விட்டுவிட்டு வந்தாய்.’ இவ்வாறு இரு சகோதரர்களின் குற்றமின்மையும் தெளிவாகிறது; ஆயினும் சீதை இழக்கப்பட்டாள் — இதுவே விதியின் விளையாட்டு. இங்கே ராமனின் கடிந்துரை நியாயத்தின் வடிவிலானது — ‘கட்டளை’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் ஆணையையே நினைவூட்டுகிறான், அது ‘சீதையை விட்டுவிடாதே’ என்பது. ஆனால் லக்ஷ்மணன் தர்ம சங்கடத்தில் விழுந்திருந்தான் என்பதையும் அவன் அறிவான் — பெண்ணின் கட்டளையும் அண்ணனின் கட்டளையும் முரண்பட்டிருந்தன. இருபத்தைந்தாம் சுலோகம் முதல் ராமன் சான்றை முன்வைக்கிறான், அதனால் தான் வஞ்சனைக்கு வசப்பட்டதை லக்ஷ்மணனே புரிந்துகொள்வான். சர்க்கத்தின் இறுதியில் இரு சகோதரர்களும் உண்மையை அறிகின்றனர், ஆனால் அறிவு தாமதமாக வந்தது — இதுவே இந்தப் பகுதியின் கருணைக்கு வேர்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः॥ ५९॥