॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 58

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தில் சீதையைப் பிரிந்த ராமனின் வேதனை

லக்ஷ்மணனிடம் ராமனின் ‘அந்த வைதேகி எங்கே’ என்ற கேள்விகள், வனவாசம் வீணாகுமோ என்ற ஐயம், உயிர்த்தியாகச் சபதம், ஜனஸ்தானத்தில் வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தைக் காணுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமன் லக்ஷ்மணனைக் கடிந்துகொண்டான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அதே கடிந்துரை கேள்வித் தொடராக விரிகிறது. வைதேகியின்றி வந்த, வாடிய, வெறுமையான லக்ஷ்மணனைக் கண்டு, தர்மாத்மாவான தசரதனின் மகன் கேட்டான். ‘தண்டகாரண்யத்துக்குப் புறப்பட்ட என்னை அயோத்தியிலிருந்து பின்தொடர்ந்து வந்தவள், நீ விட்டுவிட்டு இங்கே வந்தவள் — அந்த வைதேகி எங்கே?’ என்பது முதல் கேள்வி. ‘ராஜ்யத்தை இழந்து, வாடி, தண்டகக் காடுகளில் அலைந்துகொண்டிருந்த எனக்குத் துயரில் துணையாக இருந்தவள் — அந்த மெல்லிடையாள் எங்கே?’ என்பது இரண்டாவது. ‘எவளின்றி ஒரு முகூர்த்தமும் உயிர்வாழ நான் விரும்பமாட்டேனோ, தேவமகளுக்கு நிகரான, என் உயிருக்குத் துணையான அந்தச் சீதை எங்கே?’ என்பது மூன்றாவது. இறுதியில் அவன் தன் மதிப்பீட்டை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘லக்ஷ்மணா, புடமிட்ட பொன்னொளியுடைய ஜனகனின் மகளின்றி, தேவர்களுக்கும் பூமிக்கும் தலைமையையும் நான் விரும்பமாட்டேன்.’ ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் ‘அவள் எங்கே’ என்ற மீள்வருகையால் கவி அவனுடைய பதைப்பைக் காட்டுகிறார்; கேள்விகள் பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை, துயரின் வெளிப்பாடுகளே இவை. இங்கே கவி ராமனின் அன்பின் மூன்று அடுக்குகளைக் காட்டுகிறார் — அவள் பின்தொடர்ந்தவள், அவள் துயரில் துணையானவள், அவள் உயிருக்குத் துணையானவள்; இந்த அடைமொழிகள் வெளியிலிருந்து உள்ளுக்குப் படிப்படியாகச் செல்கின்றன. லக்ஷ்மணனுக்கான ‘வெறுமையான’ என்ற அடைமொழி இருபொருளுடையது — சீதை இல்லாதவன், மனத்தாலும் வெறுமையானவன். ‘தர்மாத்மா’ என்ற அடைமொழியும் சுட்டுவது — துயரிலும் அவன் தர்மத்தைக் கைவிடவில்லை.

பிறகு ராமனின் சிந்தனை வீட்டை நோக்கிச் செல்கிறது. ‘உயிரைவிட அன்புக்குரிய வைதேகி உயிரோடு இருக்கிறாளா? வீரனே, என் வனவாசம் பொய்த்துப் போகாதல்லவா?’ என்று அவன் கேட்கிறான் — வனவாசத்தின் முழு நோக்கமும் சீதையைக் காப்பதிலேயே அடங்கியிருந்தது என்பது இதன் தொனி. ‘சௌமித்ரியே, சீதையின் காரணமாக நான் இறந்து, நீ தனியாக அயோத்திக்குச் சென்றால், விருப்பம் நிறைவேறிய கைகேயி மகிழ்ச்சியடைவாளா? மகனை இழந்த, பரிதாபத்துக்குரிய கௌசல்யை, மகனும் ராஜ்யமும் உடையவளாக, நோக்கம் நிறைவேறியவளாக இருக்கும் கைகேயியைப் பணிவுடன் அண்டி நிற்பாளா?’ — இங்கே ராமனின் துயரம் தன் உறவினர்களின் எதிர்காலத்தை நோக்கியும் பரவுகிறது. பிறகு அவன் சபதம் செய்கிறான்: ‘வைதேகி உயிரோடிருந்தால் ஆசிரமத்துக்கு மீண்டும் செல்வேன்; அவள் இறந்துபோயிருந்தால் உயிரை விடுவேன். ஆசிரமத்துக்குச் சென்ற என்னிடம் வைதேகி பேசாவிட்டால், புன்னகையுடன் என் முன் நிற்காவிட்டால், நான் அழிவேன்.’ ‘அழிவேன்’, ‘உயிரை விடுவேன்’ என்று இருமுறை சொல்லி, தன் உயிர் சீதையின் உயிருடனேயே கட்டப்பட்டுள்ளது என்று அவன் தெளிவாக்குகிறான். இந்தப் பகுதியில் கைகேயியின் பெயர் இங்கேதான் முதல் முறையாக எடுக்கப்படுகிறது; அதனால் கவி சுட்டுகிறார் — ராமனின் மனத்தில் வனவாசத்தின் வேரான துயரம் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறது. ‘மகிழ்ச்சியடைந்தவள்’, ‘விருப்பம் நிறைவேறியவள்’ என்ற சொற்களால் கைகேயியின் திருப்தியும், ‘மகனை இழந்த, பரிதாபத்துக்குரிய’ என்ற சொற்களால் கௌசல்யையின் எளிமையும் எதிரெதிராக நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு அவனுடைய துயரம் தனிப்பட்டதிலிருந்து குலம் முழுவதற்குமாக விரிகிறது.

‘சொல், லக்ஷ்மணா — வைதேகி உயிரோடிருக்கிறாளா இல்லையா? நீ கவனக்குறைவாக இருந்தபோது, பரிதாபத்துக்குரிய அவள் ராக்ஷசர்களால் விழுங்கப்பட்டாளா?’ என்று ராமன் மீண்டும் கேட்கிறான். ‘மென்மையானவள், இளம்பெண், ஒருபோதும் துயரை அனுபவிக்காதவள் — அந்த வைதேகி என்னைப் பிரிந்ததால் மனம் கலங்கி நிச்சயமாக வருந்துகிறாள்’ என்றும் சொல்கிறான். பிறகு அவன் ராக்ஷசனின் வஞ்சனையைத் தெளிவாக வர்ணிக்கிறான்: ‘கோணல் வழியுடைய, மிகத் தீய உள்ளமுடைய அந்த ராக்ஷசன் உரக்க “லக்ஷ்மணா” என்று கூவி உனக்கும் முழுமையாக அச்சத்தை உண்டாக்கினான். என் குரல் போன்ற அந்தக் குரலை வைதேகியும் கேட்டிருப்பாள் என்று நினைக்கிறேன்; அஞ்சிய அவள் உன்னை அனுப்பினாள், நீயும் என்னைக் காண விரைந்து வந்தாய்.’ இவ்வாறு ராமன் லக்ஷ்மணனின் குற்றத்தைக் குறைக்கிறான், ஆயினும் விளைவை மன்னிக்கவில்லை: ‘காட்டில் சீதையை விட்டுவிட்டதால் எப்படியும் தீங்கு செய்துவிட்டாய்; கொடிய ராக்ஷசர்கள் பழிதீர்க்க இடைவெளியையே தந்துவிட்டாய்.’ ‘இடைவெளி’ (அந்தரம்) என்ற சொல்லால் ஓட்டையும் வாய்ப்பும் சொல்லப்படுகின்றன; கர வதத்துக்குப் பழிதீர்ப்பதே அவர்களுடைய இலக்கு என்று ராமன் அறிகிறான். ‘நிச்சயமாக’ என்ற சொல்லால் ராமன் தன் ஊகத்தை உறுதியானதுபோல் சொல்கிறான்; ஆனால் அவன் இன்னும் சீதையின் துயரத்தையே கற்பனை செய்கிறான், கவரப்பட்டதை அல்ல. பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் கடிந்துரை மீண்டும் வருகிறது, ஏனெனில் லக்ஷ்மணன் வெளியேறியதே எல்லாக் கேட்டுக்கும் வேர் என்று ராமனின் மனத்தில் தோன்றுகிறது. இங்கே ராமனின் நியாய புத்தி துயரத்துடன் போராடுவது தெரிகிறது.

‘கர வதத்தால் துயருற்ற, இறைச்சி உண்ணும் ராக்ஷசர்கள் — அந்தக் கொடியவர்களால் சீதை கொல்லப்பட்டிருப்பாள், ஐயமில்லை’ என்று ராமன் தானே தீர்ப்புச் சொல்கிறான். பிறகு அவனுடைய குரல் புலம்பலாக மாறுகிறது: ‘அடடா, பகைவரை அழிப்பவனே, நான் முழுமையாகப் பேரிடரில் மூழ்கிவிட்டேன். இப்போது என்ன செய்வேன்? இப்படிப்பட்டது அடைய வேண்டியதாக இருந்ததோ என்று ஐயுறுகிறேன்.’ ‘அடைய வேண்டியது’ என்ற சொல்லால் விதியின் தவிர்க்க முடியாமை சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு அழகிய இடையுடைய சீதையையே நினைத்தவாறு ராகவன் லக்ஷ்மணனுடன் விரைந்து ஜனஸ்தானத்தை அடைந்தான். கடைசி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட சந்தத்தில் அமைந்தவை — துயருருவான தம்பியைக் கடிந்துகொண்டு, பசியாலும் களைப்பாலும் தாகத்தாலும் பெருமூச்செறிந்தவாறு, உலர்ந்த முகத்துடன் வாடிய அவன் இருப்பிடத்தை அடைந்து அதை வெறிச்சோடியதாகக் காண்கிறான். பிறகு தன் ஆசிரமத்துக்குள் ஆழ்ந்து புகுந்து, சில உலாவிடங்களைப் பின்தொடர்ந்து, வசித்த இடத்தில் ‘இதுதான் அது’ என்று நினைத்தவாறு மயிர்க்கூச்செறிந்து வேதனையுற்றான். மகிழ்ச்சியும் துயரமும் ஒரே கணத்தில் கலந்தன — நினைவின் இன்பமும் நிகழ்காலத்தின் துன்பமும்; இந்தச் சித்திரத்துடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. ‘ஆசிரமத்துக்குள் ஆழ்ந்து புகுந்து’ என்ற சொல்லால் ஆழமான நீருக்குள் புகுவதுபோன்ற நுழைவு சுட்டப்படுகிறது — வெறுமையும் ஆழமானதுதான். இதுவரை புலம்பல் முழுவதும் ஊகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது; இந்தக் கணம் முதல் அது நேரடிக் காட்சியை அடிப்படையாகக் கொள்ளும். ‘இதுதான் அது’ என்று விளையாடிய இடங்களை நினைவுகூர்வது மிக உருக்கமானது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डेऽष्टपञ्चाशः सर्गः॥ ५८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க