சர்க்கம்
கெட்ட சகுனங்களால் ஐயுற்ற ராமன் லக்ஷ்மணனைக் கடிந்துகொள்ளுதல்
மாரீசனைக் கொன்று ராமன் திரும்புதல், வழியில் கொடிய நிமித்தங்களைக் காணுதல், லக்ஷ்மணனைச் சந்தித்தல், சீதையைப் பற்றிய கடும் ஐயம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து இலங்கைக்குக் கொண்டுசேர்த்தான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் கதை மீண்டும் ராமனை நோக்கித் திரும்புகிறது. விரும்பிய உருவம் எடுப்பவனாக, மான் வடிவில் திரிந்த ராக்ஷசன் மாரீசனை அம்பால் கொன்றுவிட்டு ராமன் விரைவாக ஆசிரமப் பாதையில் திரும்பினான். மைதிலியைக் காணும் ஆவலுடன் அவன் மிக விரைந்து செல்கிறான்; அப்போதே அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு நரி கொடிய குரலில் ஊளையிட்டது. மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தக் கொடிய குரலை உணர்ந்து, ஐயமடைந்த ராமன் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறான். அவன் மனத்துக்குள்ளேயே சொல்கிறான்: ‘நரி இப்படி ஊளையிடுவதால் தீங்கே நேர்ந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ராக்ஷசர்கள் விழுங்காமல் வைதேகி நலமாக இருப்பாளா?’ நரியின் ஊளை தீங்கைச் சுட்டுவது என்பது சகுன சாஸ்திரத்தில் பிரசித்தமானது; இந்தி உரையும் அதே பொருளைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு ராமனின் மனத்தில் முதல் ஐயம் இங்கேயே எழுகிறது; அது சர்க்கத்தின் இறுதி வரை படிப்படியாக வளர்ந்து உறுதியாகிறது. இதனாலேயே கவி சீதை கவரப்பட்ட செய்தியை முன்கூட்டியே சுட்டுகிறார். மாரீச வதத்தில் ராமனுக்கு வெற்றி உண்டு, அதன் பலனோ பிரிவே என்பது இங்கே மறைந்திருக்கும் குறிப்புப்பொருள்.
மாரீசனின் வஞ்சனைக்கான காரணத்தை ராமனே ஊகிக்கிறான்: ‘மாரீசன் என் குரலைக் கவனித்து அறிந்து, மான் வடிவில் இருந்தபடியே, லக்ஷ்மணன் அந்தக் குரலைக் கேட்கும்படி கூவினான். அதைக் கேட்டதும் சௌமித்ரி மைதிலியை அங்கே விட்டுவிட்டு, அவளாலேயே அனுப்பப்பட்டு, விரைவில் என்னிடம் வருவான்.’ பிறகு அவன் தீயவர்களின் மறைவான திட்டத்தைக் காண்கிறான்: ‘ஒன்றுசேர்ந்த ராக்ஷசர்கள் சீதையைக் கொல்லவே விரும்புகின்றனர். அதற்காகவே ஒருவன் பொன்மானாகி என்னை ஆசிரமத்திலிருந்து விலக்கித் தொலைவுக்கு அழைத்துச் சென்றான்; பிறகு அம்பால் அடிபட்ட மாரீசன் தன் சொந்த ராக்ஷச உருவை அடைந்து, “ஹா லக்ஷ்மணா, நான் கொல்லப்பட்டேன்” என்று கூவினான்.’ இங்கே கவி காட்டுவது — ராமன் ஐயுறுவது மட்டுமல்ல, பகைவர்களின் முழு வியூகத்தையும் ஊகத்தால் அறிகிறான்; ஆயினும் அவன் தொலைவில் இருக்கிறான், எதையும் தடுக்க முடியவில்லை. அவன் சொற்களில் ‘நிச்சயம்’, ‘கூட’ என்ற சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன; அவற்றால் அவனுடைய அலைபாயும், உறுதியற்ற மனநிலை வெளிப்படுகிறது. ஏழாம், எட்டாம் சுலோகங்கள் ஒரே நீண்ட வாக்கியத்தைச் சுமக்கின்றன. இறுதியில் அவன் துயருற்றுக் கேட்கிறான்: ‘காட்டில் என்னைப் பிரிந்திருக்கும் அவர்கள் இருவரும் நலமாக இருப்பார்களா? ஜனஸ்தானத்தின் காரணமாக ராக்ஷசர்கள் அனைவருடனும் நான் பகைமை கொண்டிருக்கிறேனே.’ இதுவே அவனுடைய பெரும் வேதனை.
‘இன்று பல கொடிய நிமித்தங்கள் தென்படுகின்றன’ என்று இவ்வாறு எண்ணியவாறு, நரியின் ஊளையையும் கேட்டு, தன்னடக்கமுடைய ராமன் விரைவாகத் திரும்பி ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான். மான் வடிவில் ராக்ஷசன் தன்னை விலக்கிக் கொண்டுசென்றதை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தவாறு, ஐயமுற்ற அவன் ஜனஸ்தானத்தை அடைந்தான். அங்கே மனம் வாடி, தானும் வாடியிருந்த அந்த மகாத்மாவை மான்களும் பறவைகளும் நெருங்கின; அவை அவனை இடப்பக்கமாகச் சுற்றிக் கொடிய குரல்களை எழுப்பின. மிகக் கொடிய இந்த நிமித்தங்களைக் கண்டு அவன் விரைவாக வேகத்துடன் தன் ஆசிரமத்தை நோக்கித் திரும்பினான். இங்கே கவி கெட்ட சகுனங்களின் தொடரை வரிசையாக வர்ணிக்கிறார் — முதலில் நரியின் ஊளை, பிறகு மான்களும் பறவைகளும் இடப்பக்கமாகச் சுற்றுதல், பிறகு அவற்றின் கொடிய குரல்கள்; இவற்றால் ராமனின் மனத்தில் எழுந்த ஐயம் படிப்படியாக உறுதிப்படுகிறது. வால்மீகியின் இந்த முறை — வெளி அடையாளங்களே உள்ளிருக்கும் அச்சத்தின் கண்ணாடிகளாகின்றன. ஆசிரமத்தை நோக்கிச் செல்லும் அவனுடைய வேகமும் படிப்படியாகக் கூடுகிறது; ‘விரைவாக’, ‘வேகத்துடன்’ என்ற சொற்களால் அது சுட்டப்படுகிறது. ஆறு அடிகளைக் கொண்ட இந்தப் பதின்மூன்றாம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளால் ஒரே சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறது.
பிறகு ஒளியிழந்து வந்துகொண்டிருந்த லக்ஷ்மணனை ராமன் கண்டான்; அருகிலேயே லக்ஷ்மணன் ராமனைச் சந்தித்தான். வாடியவன் வாடியவனுடன், துயருற்றவன் துயரில் பங்குகொள்பவனுடன் இணைந்தான் — இருவரின் ஒத்த நிலையைக் கவி இணைச்சொற்களாலேயே காட்டுகிறார். ஆளில்லாத, ராக்ஷசர்கள் திரியும் காட்டில் சீதையை விட்டுவிட்டு வந்த லக்ஷ்மணனைக் கண்டு அண்ணன் அவனைக் கடிந்துகொண்டான். ரகு குலத்தை மகிழ்விப்பவன் அவனுடைய இடக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு, கடுமையாகவும் துயருற்றவன் போலவும், ஆனால் முடிவில் இனிமையானதாகவும், இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘அடடா லக்ஷ்மணா, அவளை விட்டுவிட்டு நீ இங்கே வந்தது பழிக்கத்தக்க செயல். அன்பனே, நலமாக இருக்குமா? வீரனே, எனக்கு ஐயமே இல்லை — ஜனகனின் மகள் எப்படியும் அழிக்கப்பட்டிருப்பாள், அல்லது விழுங்கப்பட்டிருப்பாள்.’ ‘முடிவில் இனிமையானது’ என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுகிறார் — சொல் கடுமையானது, ஆனால் அதன் வேர் அன்பே, அதன் விளைவும் நன்மை தருவது. ‘இடக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு’ என்பதும் அன்பின் அடையாளமே; ராமன் தம்பியைக் கைவிடவில்லை, அணைத்தபடியே கடிந்துகொள்வதுபோல் இருக்கிறது. இந்தச் சந்திப்பில் ஆறுதல் சொல்லும் சொல் ஒன்றுமில்லை — இரு சகோதரர்களும் மௌனத்தாலேயே ஒருவர் துயரை மற்றவர் அறிகின்றனர். லக்ஷ்மணன் இங்கே எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை; அவனுடைய பதில் ஐம்பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில்தான் கேட்கும்.
‘காட்டில் திரியும் ராக்ஷசர்களால் அவள் அழிக்கப்பட்டிருப்பாள், அல்லது விழுங்கப்பட்டிருப்பாள்’ என்று ராமன் சொல்கிறான், ‘ஏனெனில் என் முன்னே தீய சகுனங்களே மிகுதியாகத் தோன்றுகின்றன. லக்ஷ்மணா, ஜனகனின் மகளான சீதையை உயிரோடு, முழுமையாக நாம் அடைவோமா?’ பிறகு அவன் நிமித்தங்களை எண்ணுகிறான் — மான் கூட்டங்களும் நரியும் பயங்கரமாக ஊளையிடுகின்றன, எரியும் திசையை நோக்கிப் பறவைகள் கூச்சலிடுகின்றன; ‘பெருவலிமையுடையவனே, அந்த அரசகுமாரி நலமாக இருப்பாளா?’ இறுதியில் வம்சஸ்த சந்தத்தில் அமைந்த இரண்டு சுலோகங்களால் அவன் தன் முடிவைச் சொல்கிறான்: ‘மான் போன்ற இந்த ராக்ஷசன் என்னை ஆசைகாட்டித் தொலைவுக்கு இழுத்துச் சென்றான்; பெரும் முயற்சியால் எப்படியோ கொல்லப்பட்டான், சாகும்போதே ராக்ஷச உருவில் வெளிப்பட்டான். என் மனம் இங்கே வாடி மகிழ்ச்சியற்று இருக்கிறது, என் இடக்கண் துடிக்கிறது; ஐயமின்றிச் சீதை இல்லை — கவரப்பட்டாள், அல்லது இறந்தாள், அல்லது வழியில் இருக்கிறாள்.’ இங்கே நீண்ட சந்தம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; நீண்ட அடிகளால் துயரின் ஆழம் தொனிக்கிறது. ‘கவரப்பட்டாள், அல்லது இறந்தாள், அல்லது வழியில் இருக்கிறாள்’ என்ற மூன்று மாற்றுகளால் ராமனின் துணையற்ற நிலையே வெளிப்படுகிறது; அவற்றுள் முதலாவதே உண்மை என்பது வாசகருக்குத் தெரியும், ராமனுக்குத் தெரியாது — இதுவே பிரிவின் கருணை. இவ்வாறு ஐயத்துடன் தொடங்கிய சர்க்கம் உறுதியுடன் நிறைவடைகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः॥ ५७॥