॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 56

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் மறுமொழியும் அசோகவனத்துக்குக் கொண்டுசெல்லப்படுதலும்

இடையே புல்லை வைத்து அஞ்சாமல் சொன்ன பதில், ராமனின் மகிமை வர்ணனை, வேள்விமேடை – சண்டாளன் உவமை, பன்னிரண்டு மாதக் கெடு, ராக்ஷசிகள் அசோகவனத்துக்குக் கொண்டுசெல்லுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராவணனின் நீண்ட ஆசைகாட்டும் பேச்சைக் கேட்டும் சீதை மௌனத்தையே மேற்கொண்டிருந்தாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் அந்த மௌனம் உடைகிறது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வைதேகி துயரத்தால் மெலிந்திருந்தாலும் அச்சமின்றி, இடையே ஒரு புல்லை வைத்துக்கொண்டு ராவணனுக்குப் பதில் சொன்னாள். புல்லை வைப்பது கற்புடைய பெண்ணின் வழக்கம் — பிற ஆடவனுடன் நேரடியாகப் பேசக்கூடாது என்பதைச் சுட்ட நடுவே புல்லே தூதுபோல் வைக்கப்படுகிறது; இதனால் கவி அவளுடைய ஒழுக்கத்தையும் அச்சமின்மையையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறார். பிறகு அவள் பதிலைத் தன் சொல்லால் தொடங்கவில்லை, கணவரின் குலத்தின் அறிமுகத்தால் தொடங்குகிறாள்: ‘தர்மத்தின் அசையாத அணைபோல், சத்தியம் தவறாதவர் என்று அறியப்பட்ட தசரதன் என்ற அரசர் இருந்தார்; அவருடைய மகன் அந்த ராகவன். ராமன் என்ற அந்தத் தர்மாத்மா மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றவர், நீண்ட கைகளும் அகன்ற கண்களும் உடையவர்; அவரே என் தெய்வமும் கணவரும். இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்த, சிங்கம் போன்ற தோள்களும் பேரொளியும் உடைய அவர் தம்பி லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து உன் உயிரைப் பறிப்பார். அவர் கண்முன்னே நீ என்னைப் பலவந்தப்படுத்தியிருந்தால், ஜனஸ்தானத்தில் கரனைப் போல நீயும் போரில் கொல்லப்பட்டுக் கிடந்திருப்பாய். நீ சொன்ன கொடிய உருவமுடைய, பெருவலிமையுடைய இந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் ராகவன் முன்னே விஷமற்றவர்களாவார்கள் — கருடனைக் கண்ட பாம்புகள் போல.’ இந்தப் பகுதியில் சீதையின் பேச்சு முறை ராவணனுடையதற்கு நேர் எதிரானது — அவன் தன்னை வர்ணிக்கிறான், அவளோ கணவரை; அவன் செல்வத்தை எண்ணுகிறான், அவளோ குலத்தையும் தர்மத்தையும். ‘அவரே என் தெய்வமும் கணவரும்’ என்ற சொல்லால் அவள் கற்புநெறியின் அடிப்படையையே சொல்கிறாள். ‘அவர் கண்முன்னே நான் …’ என்ற வாக்கியத்தால் அவள் ராவணனின் திருட்டுச் செயலை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறாள் — அவன் வீரனாக இருந்திருந்தால் ராமனின் கண்முன்னேயே செய்திருப்பான்.

சீதை இப்போது ராமனின் ஆயுத பலத்தை வர்ணிக்கிறாள்: ‘அவருடைய நாணிலிருந்து விடுபட்ட பொன் அணிசெய்த அம்புகள், கங்கையின் கரையை அலைகள் அரிப்பதுபோல உன் உடலைச் சிதைக்கும்.’ பிறகு அவள் ராவணனின் வரத்தையே பயனற்றதாகக் காட்டுகிறாள்: ‘ராவணா, அசுரர்களாலோ தேவர்களாலோ நீ கொல்லப்பட முடியாதவனாக இருந்தாலும், இந்த மிகப் பெரிய பகைமையை உண்டாக்கிக்கொண்டபின் அவர் கையிலிருந்து உயிரோடு தப்பமாட்டாய்.’ இங்கே சீதை நுட்பமான தர்க்கத்தைச் சார்கிறாள் — பிரம்மாவின் வரம் தேவர்களிடமிருந்தும் அசுரர்களிடமிருந்தும் மட்டுமே காப்பு தருகிறது, மனிதனிடமிருந்து அல்ல; ஆகவே ராமனே அவனை முடிப்பவர். ‘வலிமைமிக்க அந்த ராகவன் உன் எஞ்சிய உயிருக்கு முடிவு கட்டுவார்; வேள்வித் தூணில் கட்டப்பட்ட விலங்கைப் போல உனக்கு உயிர் பிழைப்பது அரிது. ராக்ஷசா, அந்த ராமன் சினத்தால் எரியும் கண்ணால் உன்னைப் பார்த்தால், ருத்திரனால் மன்மதன் எரிக்கப்பட்டதுபோல இன்றே நீ எரிந்து சாம்பலாவாய். சந்திரனை வானிலிருந்து தரையில் வீழ்த்தவோ அழிக்கவோ கூடியவர், கடலை வற்றச் செய்யக்கூடியவர் — அவரே சீதையை விடுவிக்க வல்லவர்.’ இறுதியில் அவள் எதிர்காலத்தை நிகழ்காலம் போலச் சொல்கிறாள்: ‘நீ உயிர் போனவன், செல்வம் போனவன், வலிமை போனவன், புலன்கள் போனவன்; உன் செயலால் இலங்கையும் விதவைக் கோலம் பூணும்.’ ‘உயிர் போனவன்’ முதலிய நான்கு அடைமொழிகளும் இறந்தகாலம் போலப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன, பொருள் எதிர்காலத்தைச் சார்ந்ததாயினும் — இதுவே சீதையின் உறுதியின் திடம். இலங்கை விதவையாகும் என்ற கற்பனையும் தனிச்சிறப்பானது — நகரம் மனைவியாகவும் அரசன் கணவனாகவும் கற்பனை செய்யப்படுகின்றனர்; இதுவே பின்னால் யுத்த காண்டத்தில் உண்மையாகிறது. ருத்திரன் மன்மதனை எரித்த உவமை வல்கேட் பாடத்துக்கே உரியது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அது இல்லை.

சீதை தான் கவரப்பட்டதன் அதர்மத்தை முன்வைக்கிறாள்: ‘கணவரின் அருகிலிருந்து பலவந்தமாக என்னைப் பிரித்தாயே, உன் அந்தப் பாவச் செயல் இன்பமான முடிவைத் தராது. பேரொளியுடைய என் கணவர் மைத்துனருடன் அச்சமின்றித் தம் வீரத்தைச் சார்ந்து ஆளில்லாத தண்டகக் காட்டில் வசிக்கிறார்; அவர் போரில் அம்பு மழையால் உன் உடலிலிருந்து வீரத்தையும் வலிமையையும் செருக்கையும் ஆணவத்தையும் அகற்றுவார்.’ பிறகு அவள் காலத்தின் உண்மையைச் சொல்கிறாள்: ‘உயிர்களுக்குக் காலத்தால் தூண்டப்பட்ட அழிவு நெருங்கும்போது, காலத்தின் வசப்பட்ட மனிதர்கள் செயலில் தவறிழைக்கின்றனர். என்னை அவமதித்ததால் உனக்கு அந்தக் காலம் வந்துவிட்டது — உனக்கும், ராக்ஷசர்களுக்கும், அந்தப்புரத்துக்கும் அழிவாக.’ இறுதியில் அவள் பிரசித்தமான உவமையைச் சேர்க்கிறாள்: ‘வேள்வியின் நடுவே இருக்கும், ஸ்ருக் முதலிய வேள்விப் பாத்திரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, அந்தணர்களின் மந்திரங்களால் புனிதமாக்கப்பட்ட வேள்விமேடையைச் சண்டாளன் மிதிக்க முடியாது.’ இந்த உவமை இரு வகையில் செயல்படுகிறது — ஒருபுறம் அவள் தன் தூய்மையை வேள்விமேடைக்கு நிகராக்குகிறாள், மறுபுறம் ராவணனைச் சண்டாளன் நிலையில் வைக்கிறாள். இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் மிகக் கூர்மையான சொல்; சீதையின் குரல் இங்கே அச்சத்திலிருந்து எழுந்து தர்ம ஆணையாக உயர்கிறது. ‘இன்பமான முடிவைத் தராது’ என்ற சொல்லால் அவள் கர்மபலக் கோட்பாட்டையே முன்வைக்கிறாள் — பாவத்தின் விளைவு பாவமே. ‘ஆளில்லாத தண்டகக் காட்டில் வசிக்கிறார்’ என்ற சொல்லில் ராமனின் அச்சமின்மை அவருடைய தனித்த வாழ்க்கையாலேயே நிரூபிக்கப்படுகிறது. ‘உடலிலிருந்து அகற்றுவார்’ என்ற வினையால் அவள் செருக்கை உடலிலிருந்து நீக்குவது என்ற விந்தையான உருவகத்தைச் செய்கிறாள் — செருக்கும் ஓர் உறுப்புபோல அவனால் சுமக்கப்படுகிறது. வேள்விமேடை உவமையிலும் மூன்று அடைமொழிகள் நுட்பமானவை — வேள்வியின் நடுவே இருப்பது இடத்தின் புனிதம், பாத்திரங்களால் அணிசெய்யப்பட்டிருப்பது அலங்காரத்தின் புனிதம், மந்திரங்களால் புனிதமாக்கப்பட்டிருப்பது சடங்கின் புனிதம்; மூன்றாலும் சீதையின் திருமணச் சடங்கு சுட்டப்படுகிறது.

‘அதுபோலவே நானும் என்றும் தர்மத்தில் நிலைத்த ராமனின் உறுதியான விரதமுடைய தர்மபத்தினி; ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, பாவியான உன்னால் நான் தொடப்பட முடியாதவள்.’ பிறகு அவள் இரண்டாவது உவமையைச் சொல்கிறாள்: ‘தாமரைக் கூட்டங்களில் எப்போதும் ராஜஹம்சத்துடன் விளையாடும் அன்னப்பெடை, புற்களின் நடுவே இருக்கும் நீர்க்காக்கையை எப்படிப் பார்க்கும்?’ மத்கு என்பது நீர்க்காக்கை, அன்னத்துக்கு நேர் எதிரானது; இதனால் அவள் ராமனுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைத் தெளிவாக்குகிறாள். பிறகு அவள் உடல் மேல் பற்றின்மையை வெளிப்படுத்துகிறாள்: ‘இந்த உடல் உணர்வற்றது; கட்டிப்போடு அல்லது கொன்றுவிடு. ராக்ஷசா, இந்த உடலை நான் காக்க வேண்டியதில்லை, உயிரையும் கூட; ஆனால் உலகில் எனக்குப் பழிச்சொல் உண்டாக விடமாட்டேன்.’ இதுவே சீதையின் உறுதியின் சாரம் — உயிரைத் துறக்கலாம், புகழைத் துறக்கலாகாது. இவ்வாறு சினத்தால் மிகக் கடுஞ்சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு, ஜானகி ராவணனிடம் மீண்டும் எதுவும் பேசவில்லை — மௌனமே அவளுடைய இறுதி ஆயுதம். மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தக் கடுஞ்சொல்லைக் கேட்டு ராவணன் அச்சமூட்டும் சொல்லால் பதில் சொன்னான். இந்தப் பகுதியில் வல்கேட் பாடத்துக்கு மட்டுமே உரிய இரண்டு சுலோகங்கள் உள்ளன — பத்தொன்பதாம், இருபதாம் சுலோகங்கள்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அவை இல்லை. அவற்றின் பொருளோ சர்க்கத்தின் அடிப்படை உணர்வையே உறுதிப்படுத்துகிறது; ஆகவே அவற்றை இடைச்செருகல் என்று சொல்லக்கூடாது, வல்கேட் மரபின் பாட விரிவு என்றே சொல்ல வேண்டும். அன்னம் – நீர்க்காக்கை உவமை உலகப் பிரசித்தமானது; சீதையின் சொல்லில் கேலியின் ஒரே பயன்பாடு அதுவே.

ராவணனின் பதில் இப்போது ஆசைகாட்டலிலிருந்து மிரட்டலுக்கு மாறுகிறது: ‘மைதிலியே, என் சொல்லைக் கேள்; அழகியே, பன்னிரண்டு மாதங்கள் உனக்குக் கெடு. அழகிய புன்னகையுடையவளே, இந்தக் காலத்துக்குள் நீ என்னை நாடிவராவிட்டால், பிறகு என் சமையல்காரர்கள் காலை உணவுக்காக உன்னைத் துண்டுதுண்டாக வெட்டுவார்கள்.’ இவ்வாறு கடுஞ்சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு, பகைவரை அலறச் செய்யும் ராவணன் சினத்துடன் ராக்ஷசிகளிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘விகாரமான, கொடிய தோற்றமுடைய, இறைச்சியும் இரத்தமும் உண்ணும் ராக்ஷசிகளே, விரைவிலேயே இவளுடைய செருக்கை அகற்றுங்கள்.’ அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டதுமே மிகக் கொடிய, அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய அவர்கள் கைகூப்பியவாறு மைதிலியைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். பிறகு கொடிய தோற்றமுடைய அரசன் ராவணன் கால்களை ஓங்கி மிதித்துப் பூமியைப் பிளப்பதுபோல் நடந்து அவர்களிடம் சொன்னான். இங்கே கவி ராவணனின் நிலையை ஒரே காட்சியால் காட்டுகிறார் — ஒரு கணம் முன்பு காலில் விழுந்தவனே இப்போது கால்களால் பூமியைப் பிளக்கிறான்; காதல் தோற்றது சினமாக மாறுகிறது. ‘பன்னிரண்டு மாதங்கள்’ என்ற கெடு கதையின் போக்கில் முக்கியமானது — சுந்தர காண்டத்தில் அனுமன் வரும் நேரத்தில் அந்தக் காலம் ஏறக்குறைய முடியும் நிலையில் இருக்கிறது; சீதையின் உயிர்த்தியாக எண்ணமும் அதே காரணத்தால் எழுகிறது. ‘சமையல்காரர்கள் வெட்டுவார்கள்’ என்ற சொல் ராக்ஷச இயல்பின் கொடூரத்தைத் தெளிவாக்குகிறது. ‘பகைவரை அலறச் செய்யும் ராவணன்’ என்ற சொல்லால் கவி அவன் பெயரின் பொருளையே நினைவூட்டுகிறார்; ஆனால் இங்கே அவன் ஒரு பெண்ணிடம் கர்ஜிக்கிறான், பகைவரிடம் அல்ல — இதனால் நகைமுரண் பிறக்கிறது.

ராவணன் கட்டளையிடுகிறான்: ‘மைதிலியை அசோகவனத்தின் நடுவே கொண்டுசெல்லுங்கள்; அங்கே உங்களால் சூழப்பட்டு இவள் மறைவாகக் காக்கப்படட்டும். அங்கே கொடிய மிரட்டல்களாலும் மீண்டும் இனிய சொற்களாலும் — காட்டுப் பெண்யானையைப் பழக்குவதுபோல — நீங்கள் அனைவரும் இவளை வசப்படுத்துங்கள்.’ ராவணனால் இவ்வாறு கட்டளையிடப்பட்ட அந்த ராக்ஷசிகள் மைதிலியைப் பற்றிக்கொண்டு அசோகவனத்துக்குச் சென்றனர். அந்த வனம் எல்லா விருப்பங்களையும் கனியாகத் தரும் மரங்களாலும் பலவகை மலர்களும் கனிகளும் உடைய மரங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது; எல்லாக் காலங்களிலும் களிப்புடன் இருக்கும் பறவைகள் அங்கே வசித்தன. கவி இங்கே முரணையே காட்டுகிறார் — வனம் எல்லா இன்பங்களும் நிறைந்தது, அங்கே இருக்கும் சீதையோ உடலெல்லாம் துயரம் சூழ்ந்தவள். பெண்புலிகளின் நடுவே பெண்மானைப் போல அவள் ராக்ஷசிகளின் வசப்பட்டாள்; பெருந்துயரால் விழுங்கப்பட்ட, கண்ணியில் சிக்கிய பெண்மானைப் போல அச்சம் கொண்ட அவள் நிம்மதி பெறவில்லை. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த சந்தத்தில் அமைந்துள்ளது — விகாரமான கண்களுடைய அவர்களால் மிகவும் மிரட்டப்பட்ட மைதிலி அங்கே நிம்மதி பெறவில்லை; அன்புக் கணவரையும் மைத்துனரையும் நினைத்தவாறு அச்சத்தாலும் துயரத்தாலும் வருந்தி உணர்விழந்தாள். இந்தக் காட்சியுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; ஆரண்ய காண்டத்தில் சீதை தொடர்பான பகுதி அசோகவனத்திலேயே ஓய்வுகொள்கிறது; அதற்குப் பிறகு கதை ராமனைப் பின்தொடர்கிறது. ‘காட்டுப் பெண்யானையைப் போல’ என்ற உவமை ராவணனின் பார்வையையே வெளிப்படுத்துகிறது — அவனுக்குச் சீதை வசப்படுத்த வேண்டிய ஒரு காட்டு விலங்கு மட்டுமே. ஆனால் கவி உடனேயே பெண்மான் – பெண்புலி, கண்ணியில் சிக்கிய பெண்மான் என்ற உவமைகளால் சீதையின் பார்வையையும் காட்டுகிறார். ‘அன்புக் கணவரையும் மைத்துனரையும் நினைத்தவாறு’ என்ற இறுதி அடியில் மைத்துனரை நினைப்பதும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது — இதனால் முந்தைய சர்க்கங்களில் கடுஞ்சொற்களால் ஏறக்குறைய உடைந்துபோயிருந்த லக்ஷ்மணன் மேலான அவளுடைய நம்பிக்கை மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுகிறது. அசோகவனம் என்ற பெயரும் நகைமுரணைக் கருவில் கொண்டது — சோகம் இல்லாத இடம் என்று பெயர், அங்கேயே சீதையின் சோகம் உச்ச எல்லையை அடைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षट्पञ्चाशः सर्गः॥ ५६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க