சர்க்கம்
ராவணன் அந்தப்புரத்தைக் காட்டுதலும் சீதையை ஆசைகாட்டி மயக்க முயலுதலும்
சீதைக்கு மாளிகையின் செல்வத்தைப் பலவந்தமாகக் காட்டுதல், ராக்ஷசப் படையின் வர்ணனை, ‘என் மனைவியாகு’ என்ற வேண்டுதல், ராமனைப் பழித்தல், புஷ்பக வர்ணனை, காலில் விழுந்து வணங்குதல்
கொடிய, பெருவலிமையுடைய எட்டு ராக்ஷசர்களை அனுப்பிவிட்டு, ராவணன் அறிவுக் கலக்கத்தால் தான் காரியத்தை முடித்துவிட்டதாக எண்ணினான் — ‘அறிவுக் கலக்கத்தால்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய இந்தத் திருப்தி தலைகீழான புத்தியிலிருந்து பிறந்தது என்று கவி இங்கே தெளிவாகச் சொல்கிறார். பிறகு வைதேகியை நினைத்தவாறு, காமனின் அம்புகளால் மிகவும் துன்புற்ற அவன் சீதையைக் காண விரைந்து அழகிய மாளிகைக்குள் புகுந்தான். அங்கே ராக்ஷசிகளின் நடுவே துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சீதையை அவன் கண்டான் — கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், வாடியவளாக, துயரச் சுமையால் அழுத்தப்பட்டவளாக. கவி இரண்டு உவமைகளைச் சேர்க்கிறார் — காற்றின் வேகத்தால் தாக்கப்பட்டுக் கடலில் மூழ்கும் படகைப் போல அவள் இருந்தாள்; மான் கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து நாய்களால் சூழப்பட்ட பெண்மானைப் போலவும். தலைகுனிந்திருந்த, துயரத்துக்கு வசப்பட்ட, வாடிய, தன்வசமிழந்த அவளை அணுகி, அந்த இரவுலாவி பலவந்தமாகவே தேவர் மாளிகைக்கு நிகரான தன் மாளிகையைக் காட்டத் தொடங்கினான். ‘பலவந்தமாக’ என்ற சொல்லால், இந்தக் காட்சியும் அவளுக்கு வேதனையாகவே இருந்தது என்று கவி சுட்டுகிறார். இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கமே இரண்டு எதிரெதிர் நிலைகளின் சந்திப்பு — ஒருபுறம் ராவணனின் மயக்கத்தால் பிறந்த மகிழ்ச்சி, மறுபுறம் சீதையின் பற்றுக்கோடற்ற வாட்டம். இரண்டு உவமைகளும் இரண்டு திசைகளையே காட்டுகின்றன — படகு வெளி வலிமையால் மூழ்குகிறது, பெண்மான் காப்பவரிடமிருந்து பிரிந்து அச்சத்தால் சூழப்பட்டிருக்கிறது; இரண்டிலும் குற்றம் தன்னுடையதல்ல, சூழ்நிலையினுடையது. ‘கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன்’ என்ற சொல்லால் சீதை பதில் சொல்லவில்லை, வேண்டவுமில்லை — அழுகிறாள் மட்டுமே — என்று கவி சுட்டுகிறார். இதுவே அவளுடைய முதல் எதிர்வினை, சர்க்கத்தின் இறுதியிலும் அது அப்படியே நிலைக்கிறது. ராவணனோ அதைக் காணவில்லை; தன் செல்வத்தையே உபாயமாகக் கருதுகிறான் — இதுவே அவனுடைய அடிப்படை மயக்கம்.
அந்த மாளிகை மாடங்களாலும் உப்பரிகைகளாலும் நெருக்கமானது, ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் வசிப்பது, பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது, பலவகை ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது. அங்கே தந்தம், புடமிட்ட பொன், படிகம், வெள்ளி ஆகியவற்றாலானவையும், வைரமும் வைடூரியமும் பதித்தவையுமான, கண்ணுக்கும் மனத்துக்கும் இனிய தூண்களால் அழகு பெருகுகிறது. அங்கே தெய்வீக முரசுகளின் முழக்கம் எப்போதும் கேட்கிறது; காய்ச்சிய பொன் அணிசெய்த வண்ணமயமான பொற்படிக்கட்டில் அவன் அவளுடன் ஏறினான். தந்தமும் வெள்ளியும் இழைத்த, காண இனிய சாளரங்களும், பொன் வலைகளால் மூடப்பட்ட மாளிகை வரிசைகளும் அங்கே இருந்தன. சுண்ணச் சாந்தாலும் மணிகளாலும் வண்ணமயமாக்கப்பட்ட தரைப்பகுதிகள் அனைத்தையும் தசக்ரீவன் தன் மாளிகையில் மைதிலிக்குக் காட்டினான். பலவகை மலர்கள் நிறைந்த நீண்ட குளங்களையும் தாமரைக் குளங்களையும் ராவணன் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த சீதைக்குக் காட்டினான். இந்த வர்ணனை முழுவதையும் கவி அவளுடைய வெறுப்பையே தூண்டுவதற்காகச் சேர்க்கிறார் — செல்வம் எவ்வளவு பெருகுகிறதோ அவ்வளவு அவளுடைய துயரமும்; ‘துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த’ என்ற அடைமொழி பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் வருகிறது; அதனால் அவள் எதையும் பார்க்கவில்லை என்று சுட்டப்படுகிறது. இந்தப் பகுதியில் கவி வர்ணனையை மேல்நோக்கிய வரிசையில் கொண்டுசெல்கிறார் — முதலில் மாளிகையின் வெளிப்பரப்பு, பிறகு தூண்கள், பிறகு படிக்கட்டும் ஏறுதலும், பிறகு மேலே உள்ள சாளரங்களும் மாளிகை வரிசைகளும், இறுதியில் தரைப்பகுதிகளும் நீர்நிலைகளும். இந்த வரிசை உண்மையில் ராவணனின் செருக்கின் ஏற்றத்தையே சுட்டுகிறது. பொருள்களும் படிப்படியாக உயர்கின்றன — தந்தம், புடமிட்ட பொன், படிகம், வெள்ளி, வைரம், வைடூரியம்; இவற்றால் கவி இலங்கையின் பிரசித்தமான செழிப்பு வர்ணனையைத் தொடங்குகிறார், அது சுந்தர காண்டத்தில் விரிவடைகிறது. ஆனால் இந்தச் செல்வம் முழுவதற்கும் ஒரே பலன் — சீதையின் வெறுப்பு. ‘காட்டினான்’ என்ற வினைச்சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; காட்டுவது எப்போதும் அவனுடைய செயல், பார்ப்பது அவளுடையது அல்ல.
அந்தச் சிறந்த மாளிகை முழுவதையும் வைதேகிக்குக் காட்டிவிட்டு, பாவ உள்ளமுடையவன் சீதையை ஆசைகாட்டி மயக்கும் விருப்பத்துடன் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘முதுமையால் தளர்ந்தவர்களையும் சிறுவர்களையும் தவிர்த்து, முப்பத்திரண்டு கோடி ராக்ஷசர்கள் இருக்கின்றனர்; கொடுஞ்செயல் புரியும் அவர்கள் அனைவருக்கும் நானே தலைவன். எனக்கு ஒருவனுக்கே பணிசெய்ய ஆயிரம் ராக்ஷசர்கள் முன்னின்று காத்திருக்கின்றனர். என்னுடைய இந்த அரசாட்சி முழுவதும் உன்னிடமே நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது; அகன்ற கண்களுடையவளே, என் உயிரும் நீயே, உயிரைவிட மேலானவள் நீ. என் மனைவியராக உள்ள பல உயர்ந்த பெண்கள் அனைவருக்கும் நீ தலைவியாகு; அன்பே, என் மனைவியாகு. வேறு எண்ணத்தால் என்ன நன்மை? என் சொல்லை விரும்பு; காமத்தால் வாடும் என்னை ஏற்றுக்கொள், எனக்கு அருள்புரிவாயாக.’ இவ்வாறு அவன் செல்வத்தாலும், தலைமைப் பதவியாலும், காதலாலும் அவளை வசப்படுத்த விரும்புகிறான்; ஆனால் சீதை எதுவும் சொல்லவில்லை — அவளுடைய மௌனமே இந்தப் பகுதிக்கான பதில். ராவணனின் சொல்லில் மூன்று பகுதிகள் — வலிமைக் காட்சி, தன்னை ஒப்படைத்தல், வேண்டுதல். ‘முப்பத்திரண்டு கோடி’ என்ற எண்ணிக்கை மிகைப்படுத்தலே; அதனால் அவன் தன்னை மூவுலகத் தலைவன் போலக் காட்டுகிறான். ஆனால் அக்கணமே ‘உன்னிடமே எல்லாம் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது’ என்று சொல்லித் தன்னை எளியவனாகவும் ஆக்குகிறான் — இந்த முரணே காமத்தின் அடையாளம். ‘ஏற்றுக்கொள்’ (பஜஸ்வ) என்ற வினை இங்கே முதல் முறையாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; அது இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் வருகிறது. ‘அருள்புரிவாயாக’ என்ற சொல்லால் ராக்ஷச அரசன் இரப்பவன் நிலையை ஏற்கிறான்; இதுவே முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் காலில் விழுதலால் முழுமை பெறுகிறது. ‘கொடுஞ்செயல் புரியும்’ என்ற அடைமொழியால் அவன் தன் படையின் கொடூரத்தையும் பெருமையுடனேயே சொல்கிறான்.
ராவணன் இப்போது அச்சத்தையும் ஆசையையும் கலக்கிறான்: ‘கடலால் சூழப்பட்ட இந்த இலங்கை நூறு யோஜனை பரப்புடையது; இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் இதைத் தாக்க முடியாது. தேவர்களிலும் யக்ஷர்களிலும் கந்தர்வர்களிலும் ரிஷிகளிலும், உலகங்களிலும் என் வீரத்துக்கு நிகரான எவனையும் நான் காணவில்லை. ராஜ்யத்தை இழந்த, வாடிய, தவசியான, கால்நடையாகத் திரியும், சிற்றொளியுடைய மனிதனான ராமனை வைத்துக்கொண்டு நீ என்ன செய்வாய்? சீதையே, என்னையே ஏற்றுக்கொள்; நானே உனக்கு ஏற்ற கணவன். அச்சம் கொண்டவளே, இளமை நிலையற்றது; ஆகவே இங்கே என்னுடன் இன்புற்றிரு. அழகிய முகமுடையவளே, ராகவனைக் காண்பதில் மனம் வைக்காதே; அவன் இங்கே வர என்ன ஆற்றல் இருக்கிறது, மனக்கோட்டையிலும் அது நடக்காது. வானில் பெருவேகத்துடன் வீசும் காற்றைக் கயிறுகளால் கட்ட முடியாது; கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பின் தூய சுடர்களையும் பிடிக்க முடியாது.’ இந்த இரண்டு உவமைகளால் அவன் தன்னை யாரும் பிடிக்க முடியாது என்று சுட்ட விரும்புகிறான் — ஆனால் கேட்பவரின் காதில் அவை ராமனைத் தடுக்க முடியாது என்பதையே நினைவூட்டுகின்றன. கவி இங்கே நகைமுரணைச் சார்கிறார் — ராவணன் தன் வெல்லமுடியாமைக்காகச் சொல்வதை வாசகர் ராமனைப் பற்றியதாகவே நினைக்கிறார்; காற்றும் நெருப்பும் உண்மையில் ராமனின் குறியீடுகளே. ‘சிற்றொளியுடைய மனிதன்’ என்ற பழிப்பும் எதிர்விளைவைத் தருகிறது, ஏனெனில் மனிதனாலேயே அவனுக்கு மரணம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது — இதுவே பிரம்மாவின் வரத்தின் எல்லை. ‘இளமை நிலையற்றது’ என்ற உலகப் பிரசித்தமான வாக்கை அவன் இன்ப நுகர்வுக்காகப் பயன்படுத்துகிறான்; அதுவோ உண்மையில் வைராக்கியத்துக்காகவே பிரசித்தமானது — இதனால் அவனுடைய தலைகீழான புத்தி மீண்டும் வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு பழிப்பு, தற்புகழ்ச்சி, உவமைகள் — மூன்றுமே அவனுக்கு எதிராகவே மாறுகின்றன; இதுவே வால்மீகியின் நுட்பமான படைப்பு முறை.
‘அழகியே, என் தோள்களால் காக்கப்படும் உன்னை வீரத்தால் கொண்டுசெல்லக்கூடியவனை மூவுலகங்களிலும் நான் காணவில்லை. இலங்கையின் இந்த மிகப் பெரிய ராஜ்யத்தை நீ ஆள்வாயாக; என் போன்றவர்களும் தேவர்களும் அசைவனவும் அசையாதனவுமான அனைத்தும் உன் ஏவலர்களாக இருப்பார்கள். அபிஷேக நீரால் நனைந்து, மகிழ்ச்சியுடன் இன்புற்றிரு. முன்பு செய்த தீவினை வனவாசத்தால் தீர்ந்துவிட்டது; உன் நல்வினையின் பலனை இங்கே அடைவாயாக. மைதிலியே, இங்கே தெய்வீக மணமுள்ள மாலைகளும் சிறந்த அணிகலன்களும் எல்லாம் உள்ளன — அவற்றை என்னுடன் அனுபவி. அழகிய இடையுடையவளே, என் சகோதரன் வைஶ்ரவணனுக்குப் புஷ்பகம் என்ற விமானம் இருந்தது; சூரியனைப் போல் ஒளிரும், விசாலமான, அழகிய, மனோவேகமுடைய அதைப் போரில் வலிமையால் நான் வென்றேன்.’ இங்கே ராவணன் செல்வத்தையும் ராஜ்யத்தையும் இன்பத்தையும் வரிசையாக முன்வைக்கிறான்; ‘வலிமையால் வென்றேன்’ என்ற சொல்லால் அவன் பெருமையுடன் சொல்வதே அவனுடைய உறவுத் துரோகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘தீவினை வனவாசத்தால் தீர்ந்தது’ என்ற சொல்லால் அவன் ராமனுடன் சீதை மேற்கொண்ட வனவாசத்தையே பாவத்தின் பலன் என்று கற்பனை செய்கிறான் — இதுவே அவனுடைய மிகக் கொடிய தலைகீழான பார்வை, ஏனெனில் சீதைக்கு அந்த வனவாசமே தர்மம். ‘அபிஷேக நீரால் நனைந்து’ என்ற சொல்லால் அவன் அவளை இலங்கையின் பட்டத்தரசிப் பதவியில் அமர்த்த விரும்புகிறான்; அவன் கருத்தில் ராஜ்யமே மேலான ஆசைகாட்டல். ஆனால் சீதை முன்பே அயோத்தியின் ராஜ்யத்தை விட்டுக் காட்டுக்கு வந்தவள் — ஆகவே இந்த ஆசைகாட்டலும் பயனற்றது. கவி இதை வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை, சீதையின் மௌனத்தாலேயே சுட்டுகிறார்; அவளுடைய பதில் அடுத்த சர்க்கத்தில் வரும்.
‘சீதையே, அதில் என்னுடன் விருப்பம்போல் உலவு. அழகிய இடையுடையவளே, தாமரை போன்ற, களங்கமற்ற, காண இனிய உன் முகம் துயரால் வாடியிருப்பதால் ஒளிரவில்லை.’ அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அழகிய பெண்ணான சீதை நிலவு போன்ற தன் முகத்தை ஆடையின் முனையால் மூடிக்கொண்டு மெல்லக் கண்ணீர் உகுத்தாள். சிந்தனையில் ஆழ்ந்து, நலமற்றவள் போல, கவலையால் ஒளியிழந்திருந்த அவளைக் கண்டு, வீரனான அந்த இரவுலாவி மீண்டும் சொன்னான்: ‘வைதேகியே, தர்மம் மீறப்படுமோ என்ற நாணம் போதும். தேவி, உன்னை வந்தடையப்போகும் இந்த உறவு ரிஷிகள் ஏற்ற நெறிப்படியானதே. உன்னுடைய இந்த மென்மையான பாதங்களை என் தலைகளால் அழுத்துகிறேன் — விரைவில் எனக்கு அருள்புரி; நான் உனக்கு அடங்கிய அடிமை. என்னுடைய இந்தச் சொற்கள் வீணாகாமல் இருக்கட்டும்; காமத்தால் வாடும் நானே இவற்றைச் சொன்னேன். ராவணன் எந்தப் பெண்ணையும் தலைதாழ்த்தி வணங்கியதில்லை.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, காலனின் வசப்பட்ட தசக்ரீவன் ‘இவள் என்னுடையவளாகிவிட்டாள்’ என்று எண்ணுகிறான் — இந்தத் தலைகீழான முடிவுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. கடைசிச் சுலோகம் ஆறு அடிகளைக் கொண்டது; அதனால் கவி இறுதியில் தனிச்சிறப்பான நிறுத்தத்தை உண்டாக்குகிறார். ‘காலனின் வசப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் கவியே தீர்ப்பு அளிக்கிறார் — ராவணனின் இந்த நம்பிக்கை அறிவிலிருந்து பிறந்ததல்ல, காலத்தால் தூண்டப்பட்டது. சீதை ஆடை முனையால் முகத்தை மூடியதே இந்தச் சர்க்கத்தில் அவளுடைய ஒரே செயல்; அதனால் அவள் சம்மதமும் தரவில்லை, வாதமும் செய்யவில்லை — பார்வையை மட்டுமே விலக்கிக்கொள்கிறாள். இந்த மௌனம் அடுத்த சர்க்கத்தில் உடைகிறது, அங்கே அவள் இடையே ஒரு புல்லை வைத்துக்கொண்டு பதில் சொல்கிறாள். காலில் விழுந்து வணங்குவதோ ராக்ஷச அரசனின் இறுதி அவமானம் — எந்தப் பெண்ணையும் வணங்காதவன் இப்போது வணங்குகிறான், ஆயினும் அடையவில்லை; செருக்கும் இரத்தலும் அந்த ஒரே வாக்கியத்தில் கலக்கின்றன.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चपञ्चाशः सर्गः॥ ५५॥