॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 54

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

சீதை அணிகலன்களை எறிதலும் இலங்கைக்குக் கொண்டுசெல்லப்படுதலும்

ஐந்து வானரர்களின் நடுவே மேலாடையையும் அணிகலன்களையும் எறிதல், கடலைக் கடத்தல், இலங்கையில் அந்தப்புரத்தில் வைத்தல், ராக்ஷசிகளுக்குக் கட்டளை, எட்டு ராக்ஷசர்களை ஜனஸ்தானத்துக்கு அனுப்புதல்

கவர்ந்து செல்லப்பட்ட வைதேகி காப்பவர் எவரையும் காணவில்லை. அப்போது வழியில் ஒரு மலைச்சிகரத்தில் அமர்ந்திருந்த வானரர்களில் சிறந்த ஐவரை அவள் கண்டாள். அகன்ற கண்களும் அழகிய இடையும் உடைய அவள் எண்ணினாள்: ‘இவர்கள் ஒருவேளை ராமனிடம் என் செய்தியைச் சொல்லக்கூடும்.’ ஆகவே அவள் பொன்னொளி வீசும் பட்டு மேலாடையையும் மங்கலமான அணிகலன்களையும் கழற்றினாள்; ஆடையை விட்டெறிந்து, அணிகலன்களுடன் சேர்த்து அவர்கள் நடுவே போட்டாள். இதுவே சீதையின் முதல் திட்டமிட்ட செயல் — புலம்பலிலிருந்து உபாயத்துக்கு மாறுதல்; இதுவே பின்னால் சுக்ரீவனால் ராமனுக்குக் காட்டப்படும் அணிகலனாகிறது. ராவணனோ பரபரப்பில் அந்தச் செயலை அறியவில்லை — கவி இங்கே அவனுடைய அவசரத்தையும் மயக்கத்தையும் சுட்டுகிறார். பழுப்பு நிறக் கண்களுடைய அந்த வானரத் தலைவர்கள் இமைக்காதவை போன்ற கண்களால், கதறிக்கொண்டிருந்த அகன்ற கண்களுடைய சீதையைக் கண்டனர். அவனோ பம்பையைக் கடந்து லங்கா நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டான். இங்கே கவி இரண்டு பார்வைகளின் முரணைக் காட்டுகிறார் — ராவணன் முன்னே மட்டுமே பார்க்கிறான், வானரர்களோ மேலே அசையாத கண்களுடன் பார்க்கின்றனர். சீதையின் மௌனச் செயலே இந்தச் சர்க்கத்தில் கதையின் சந்திப்புப் புள்ளி, ஏனெனில் அதனாலேயே பின்னால் ராமன் வழியைப் பெறுகிறான். ‘வானரர்களில் சிறந்த ஐவர்’ என்ற எண்ணிக்கை சுக்ரீவன் தன் அமைச்சர்களுடன் ரிஷ்யமூகத்தில் இருந்ததைச் சுட்டுகிறது; ஆனால் பெயர்கள் இங்கே சொல்லப்படவில்லை. சீதை அவர்களை அழைக்கவில்லை, சைகையும் செய்யவில்லை — ஆடையை மட்டுமே விழச் செய்கிறாள், ஏனெனில் சைகை ராவணனின் கண்ணில் எளிதில் பட்டுவிடும்.

அழுதுகொண்டிருந்த மைதிலியைப் பற்றிக்கொண்டு ராக்ஷச அரசன் சென்றான். கவி இங்கே பிரசித்தமான ஓர் உவமையைச் சேர்க்கிறார் — மிக மகிழ்ந்திருந்த ராவணன் உண்மையில் தன் மரணத்தையே கவர்ந்து சென்றான், கூரிய நச்சுப்பற்களும் கொடிய விஷமும் உடைய பெண் பாம்பை மடியில் சுமப்பதுபோல. வான்வழியே சென்ற அவன் காடுகளையும் நதிகளையும் மலைகளையும் ஏரிகளையும் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புபோல் விரைவாகக் கடந்தான். பிறகு திமிங்கிலங்களுக்கும் முதலைகளுக்கும் உறைவிடமான, அழிவற்ற, வருணனின் இருப்பிடமான, நதிகளின் புகலிடமான கடலையும் கடந்தான். வைதேகி கவர்ந்து செல்லப்பட்டபோது கடலும் கலக்கத்தால் அலைகள் புரண்டு, மீன்களும் பெரும் நாகங்களும் அசைவற்றுப் போயின — உணர்வற்ற கடலும் கலங்குகிறது என்று கவி சுட்டுகிறார். அப்போது வானில் இருந்த சாரணர்கள் சொற்களை உதிர்த்தனர்; சித்தர்களும் ‘இதுவே தசக்ரீவனின் முடிவு’ என்றனர் — அதாவது இந்தச் செயலுக்குப் பிறகு அவனுடைய முடிவு உறுதி. இவ்வாறு தெய்வீகக் குரலும் சீதையின் சொல்லை ஆமோதிக்கிறது. பிறகு துடித்துக்கொண்டிருந்த சீதையை மடியில் எடுத்துக்கொண்டு அவன் இலங்கைக்குள் புகுந்தான் — உருவெடுத்து வந்த தன் மரணத்தையே சுமந்தபடி. இந்தப் பகுதியில் கவி மூன்று சாட்சிகளைச் சேர்க்கிறார் — கடல், சாரணர்கள், சித்தர்கள்; மூவருமே ராவணனின் செயலை ஆமோதிக்கவில்லை. பெண் பாம்பு உருவகமும் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — மடியில் அவன் எதைச் சுமக்கிறானோ அதுவே அவனைக் கொத்தும். ‘வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புபோல்’ என்ற உவமை அவனுடைய வேகத்தைச் சுட்டுகிறது; அவனுடைய வேகமே அவனுடைய அழிவின் விரைவு. கடலின் கலக்கமும் வெறும் இயற்கை நிகழ்வு அல்ல, தர்மம் கலங்கியதன் அடையாளம் — உணர்வற்ற பூதங்களும் அதர்மத்தைப் பொறுப்பதில்லை என்பது கவியின் கருத்து. ‘இதுவே அவன் முடிவு’ என்ற சித்தர்களின் சொல் சர்க்கத்தின் மையத்தில் நிற்கிறது.

உருவெடுத்து வந்த மரணம் போன்ற லங்கா நகரில் அவன் புகுந்தான். நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெருவீதிகளும், நிறைந்த மாளிகைக் கூடங்களும் உடைய, மக்கள் நெருக்கமான அந்த நகரை அடைந்து அவன் தன் அந்தப்புரத்துக்குள் சென்றான். அங்கே கருமையான கடைக்கண்களுடைய, துயரமும் மயக்கமும் சூழ்ந்த சீதையை அவன் வைத்தான் — மயன் என்ற அசுரன் தன் மாயையை நிறுத்தி வைப்பதுபோல. இங்கே உவமை இருபொருளுடையது — சீதை அவனுக்கு மாயையைப் போல் அடைய முடியாதவள், அவனை அழிப்பவளும் கூட. பிறகு தசக்ரீவன் கொடிய தோற்றமுடைய பிசாசிகளை அழைத்துக் கட்டளையிட்டான்: ‘என் அனுமதியில்லாத எந்த ஆணோ பெண்ணோ இந்தச் சீதையைப் பார்க்கக்கூடாது. முத்துகள், மணிகள், பொன், ஆடைகள், அணிகலன்கள் — இவள் எதையெதை விரும்புகிறாளோ, அதையதை என் விருப்பப்படி இவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும். அறிந்தோ அறியாமலோ வைதேகியிடம் சிறிதளவு விரும்பத்தகாத சொல்லைச் சொல்பவளின் உயிர் எனக்கு விருப்பமானதல்ல.’ இவ்வாறு அச்சத்தாலும் ஆசையாலும் அவன் சீதையை வசப்படுத்த விரும்புகிறான் — ஆனால் இரண்டுமே பயனற்றுப் போகும் என்பதை அடுத்த சர்க்கம் காட்டும். ‘உருவெடுத்து வந்த மரணம்’ என்ற சொல் இரண்டாவது முறையாக வருகிறது — முதல் முறை சீதையைப் பற்றி, இங்கே இலங்கையைப் பற்றி; இதனால் நகரமும் அவனுடன் சேர்ந்து அழியும் என்று கவி சுட்டுகிறார். மயாசுர உவமையும் சுட்டுவது — மாயையைக் காண முடியும், பிடிக்க முடியாது; அதுபோல சீதையும் அவன் அருகிலேயே இருந்தாலும் அடைய முடியாதவளே. அந்தப்புரத்தின் வர்ணனை இங்கே சுருக்கமானது; அதன் விரிவு அடுத்த சர்க்கத்தில் வருகிறது, அங்கே ராவணனே சீதைக்குத் தன் செல்வத்தைக் காட்டுகிறான்.

ராக்ஷசிகளிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, ஆற்றல் மிக்க ராக்ஷச அரசன் ‘செய்ய வேண்டியது என்ன’ என்று சிந்தித்தவாறு அந்தப்புரத்திலிருந்து வெளியே வந்து, பெரும் வீரமுடைய, இறைச்சி உண்ணும் எட்டு ராக்ஷசர்களைக் கண்டான். பிரம்மாவின் வரத்தால் மயங்கியிருந்த அவன் அவர்களைக் கண்டு, அவர்களுடைய வலிமையையும் வீரத்தையும் புகழ்ந்து இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: ‘பலவகை ஆயுதங்களுடன் விரைவாக இங்கிருந்து உடனே ஜனஸ்தானத்துக்குச் செல்லுங்கள் — முன்பு கரனின் இருப்பிடமாக இருந்து இப்போது அழிந்துபோன இடம் அது. ராக்ஷசர்கள் கொல்லப்பட்டு வெறிச்சோடிய அந்த ஜனஸ்தானத்தில் ஆண்மையையும் வலிமையையும் சார்ந்து, அச்சத்தைத் தொலைவில் எறிந்துவிட்டுத் தங்கியிருங்கள். அங்கே நான் பெரும் வீரமுடைய பெரும்படையை நிறுத்தியிருந்தேன்; தூஷணனுடனும் கரனுடனும் அது முழுவதும் போரில் ராமனின் அம்புகளால் கொல்லப்பட்டது.’ இவ்வாறு அவன் தன் தோல்வியைத் தானே ஒப்புக்கொள்கிறான் — இதுவே அவனுடைய சினத்தின் வேர். ‘வரத்தால் மயங்கியிருந்த’ என்ற சொல்லால் கவி அவனுடைய குருட்டுத்தனத்துக்கான காரணத்தைச் சொல்கிறார் — பிரம்மாவின் வரத்தால் அவன் மனிதனைத் துரும்பாகக் கருதுகிறான். எட்டு ராக்ஷசர்களும் ‘இறைச்சி உண்பவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் அவர்களுடைய கொடூரம் சுட்டப்படுகிறது. ‘அச்சத்தை எறிந்துவிட்டு’ என்ற கட்டளையே அவர்களிடம் அச்சம் இருப்பதைச் சுட்டுகிறது — ஜனஸ்தானம் ராமனால் வெறிச்சோடச் செய்யப்பட்டது அல்லவா. ‘முன்பு கரனின் இருப்பிடம்’ என்ற இரண்டு சொற்களால் கவி அங்கே முன்பு இருந்த ராக்ஷசச் செழிப்பையும் அதன் அழிவையும் ஒன்றாகச் சுட்டுகிறார். எட்டு என்ற எண்ணிக்கையும், ராவணன் இப்போது படையை அனுப்பவில்லை, ஒற்றர்களை மட்டுமே அனுப்புகிறான் என்பதைச் சுட்டுகிறது.

ராவணன் தன் மன உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘ஆகவே என்னுள் இதுவரை இல்லாத சினம் என் பொறுமையை மீறி வளர்கிறது; ராமன் மேல் மிகப் பெரிய, மிகக் கொடிய பகைமை உண்டாகிவிட்டது. அந்தப் பெரும் பகைவனிடம் அந்தப் பகையைத் தீர்த்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன்; போரில் பகைவனைக் கொல்லாமல் எனக்கு உறக்கமும் வராது. கரனையும் தூஷணனையும் கொன்ற அந்த ராமனைக் கொன்ற பிறகே நான் நிம்மதி அடைவேன் — ஏழை செல்வத்தைப் பெற்றதுபோல.’ பிறகு அவன் பணியைக் கட்டளையிடுகிறான்: ‘ஜனஸ்தானத்தில் வசிக்கும் நீங்கள் ராமனைப் பற்றிய செய்திகளைக் கொண்டுவர வேண்டும் — அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை உள்ளபடி அறிய வேண்டும். இரவுலாவிகள் அனைவரும் கவனக்குறைவின்றிச் செல்ல வேண்டும்; ராகவனைக் கொல்வதற்கு எப்போதும் முயல வேண்டும். போர்முனையில் உங்கள் வலிமையை நான் பலமுறை அறிந்திருக்கிறேன்; ஆகவேதான் இந்த ஜனஸ்தானத்தில் உங்களை நான் நிறுத்துகிறேன்.’ இங்கே ராவணன் முதலில் ஒற்றர் பணியையே கட்டளையிடுகிறான், போரை அல்ல — அதனால் அவனுடைய எச்சரிக்கை வெளிப்படுகிறது. ஆனால் அவன் சொற்களில் முரணும் தெரிகிறது — ஒருபுறம் அவன் ராமனை ‘சிற்றொளியுடைய மனிதன்’ என்று கருதுகிறான், மறுபுறம் அவனைக் கொல்ல ஒற்றர்களை அனுப்புகிறான். ‘ஏழை செல்வத்தைப் பெற்றதுபோல’ என்ற உவமை அவனுடைய பேராசை இயல்பையே வெளிப்படுத்துகிறது — அவனுக்கு அமைதியும் ஒரு லாபமே, தர்மம் அல்ல. ‘கவனக்குறைவின்றிச் செல்ல வேண்டும்’ என்ற சொல்லால் அவன் ராமனின் ஆற்றலை மௌனமாக ஒப்புக்கொள்கிறான்; முன்பு ஜனஸ்தானத்தில் படை அழிந்ததே அவனுடைய எச்சரிக்கைக்குக் காரணம்.

பிறகு அந்த எட்டு ராக்ஷசர்களும் பெரும் பொருளுடைய, இனிய அந்தச் சொல்லை ஏற்று, ராவணனை வணங்கி, கண்ணுக்குப் புலப்படாதவர்களாக, ஒன்றாகச் சேர்ந்து இலங்கையை விட்டு ஜனஸ்தானம் இருந்த திசையை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். இறுதியில் கவி ராவணனின் நிலையைக் காட்டுகிறார் — சீதையை அடைந்து, மைதிலியைக் கைப்பற்றி மிக மகிழ்ந்திருந்த அவன், ராமனுடன் பெரும் பகைமையை உண்டாக்கிக்கொண்டபோதும், மயக்கத்தாலேயே மகிழ்ந்திருந்தான். ‘மயக்கத்தால்’ என்ற ஒரே சொல்லில் சர்க்கத்தின் முழுப் பொருளும் அடங்கியுள்ளது — அவன் எதை மகிழ்ச்சி என்று கருதுகிறானோ அதுவே உண்மையில் அழிவின் தொடக்கம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुष्पञ्चाशः सर्गः॥ ५४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க