சர்க்கம்
சீதை ராவணனை இகழ்தல்
வான்வழியே கவர்ந்து செல்லப்படும் சீதையின் கடுஞ்சொற்கள், ஜடாயுவை நினைவுகூர்தல், காலபாசமும் நரகமும் பற்றிய எச்சரிக்கை, புலம்பலுக்கிடையே கவர்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ஜடாயு ராவணனால் வீழ்த்தப்பட்டான், சீதையும் பலவந்தமாகப் பற்றப்பட்டாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் ராவணன் அவளைத் தன் மடியில் பிடித்துக்கொண்டு வானில் எழும்புகிறான். வானில் எழும்பும் அவனைக் கண்டு ஜனகனின் மகளான மைதிலி துயருற்று, மிகவும் கலங்கி, பேரச்சத்தில் ஆழ்ந்திருந்தாள். சினத்தாலும் அழுகையாலும் கண்கள் சிவந்த அவள், பயங்கரக் கண்களுடைய ராக்ஷச அதிபதியிடம் உருக்கமாக அழுதபடியே பதில் சொன்னாள். அவளுடைய முதல் குற்றச்சாட்டு இழிசெயல் பற்றியது: ‘ராவணா, இந்தச் செயலால் நீ வெட்கப்படவில்லையா? நான் துணையின்றித் தனியாக இருப்பதை அறிந்து, திருடனைப் போல் என்னைக் கவர்ந்துகொண்டு ஓடுகிறாய்.’ இரண்டாவது குற்றச்சாட்டு கோழைத்தனத்தைத் தொடுகிறது: ‘தீய உள்ளமுடையவனே, கோழையான நீதான் மாயையால், மான் வடிவால் என் கணவரைத் தொலைவுக்கு இழுத்துச் சென்றாய்; அதுவே உன் உபாயமாக இருந்தது.’ பிறகு அவள் ஜடாயுவை நினைக்கிறாள்: ‘என்னைக் காக்க முனைந்த இந்த முதிய கழுகரசனை நீ வீழ்த்தினாய்; அவர் என் மாமனாரின் பழைய நண்பர்.’ இதனால் கவி சீதையின் துயரம் சினத்துடன் கலந்திருப்பதைக் காட்டுகிறார். அவள் வேண்டுவதில்லை, வெறுமனே அழுவதுமில்லை; முதல் சுலோகத்திலிருந்தே குற்றம் சாட்டுகிறாள். இங்கே மூன்று குற்றச்சாட்டுகள் வரிசையாக வளர்கின்றன — திருட்டு, கோழைத்தனம், உதவிய முதியவரைக் கொன்றது. ‘மாமனாரின் நண்பர்’ என்ற சொல்லால் சீதை ஜடாயுவுக்குத் தசரதனுடன் இருந்த நட்பை நினைவூட்டுகிறாள்; அதனால் ராவணனின் செயல் குலத்துக்கே செய்த துரோகத்துக்கு நிகராகிறது.
பிறகு சீதை அவனுடைய வீரத்தைக் கேலி செய்கிறாள்: ‘ராக்ஷசர்களில் இழிந்தவனே, உன் மேலான வீரம் இங்கே தெரிகிறது! உன் பெயரை அறிவித்துப் போரில் நீ என்னை வெல்லவில்லை; திருடனைப் போலவே பற்றிக்கொண்டாய்.’ மீண்டும் அவள் கேட்கிறாள்: ‘இப்படிப்பட்ட இழிவான செயலைச் செய்துவிட்டு எப்படி வெட்கப்படாமல் இருக்கிறாய்? பிறன் மனைவியைக் கவர்தல், அதுவும் ஆளில்லாத தனிமையான இடத்தில் — இதுவே உன் வீரம்.’ பிறகு அவள் விளைவைச் சொல்கிறாள்: ‘உலகில் மனிதர்கள் உன் இந்த இழிசெயலைப் பேசுவார்கள்; வீரன் என்று தன்னை எண்ணிக்கொள்ளும் உன்னுடைய இந்தச் செயல் மிகக் கொடியது, அதர்மம் நிறைந்தது என்று சொல்வார்கள்.’ இறுதியில் அவளே இகழ்கிறாள்: ‘நீ முன்பு சொன்ன வீரத்துக்கும் வலிமைக்கும் சீ; குலத்துக்குப் பழி தேடித்தரும் உன் இப்படிப்பட்ட நடத்தைக்கும் சீ.’ இங்கே சீதையின் சொல் கேலியிலிருந்து பழிப்புக்கும், பழிப்பிலிருந்து இகழ்ச்சிக்கும் படிப்படியாகச் செல்கிறது. ‘பெயரை அறிவித்து’ என்ற சொல்லால் வீர தர்மம் சுட்டப்படுகிறது — வீரன் தன் பெயரை அறிவித்துவிட்டே போரிடுவான்; ராவணனோ மறைந்து வந்தான். ‘தனிமையான இடத்தில், பிறன் மனைவியை’ என்று இரண்டு குற்றங்கள் ஒன்றாக — ஆளில்லாத இடம், பிறர் உடைமையைக் கவர்தல்.
பிறகு சீதை அவன் ஓடுவதையே கேலி செய்கிறாள்: ‘இப்படி வேகமாக ஓடுவதால் உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்? ஒரு முகூர்த்த நேரமாவது நில்; உயிரோடு நீ திரும்பிப் போகமாட்டாய்.’ அவள் காரணத்தையும் சொல்கிறாள்: ‘அந்த அரசகுமாரர்கள் இருவரின் பார்வையில் பட்டுவிட்டால், படையுடன் இருந்தாலும் நீ ஒரு முகூர்த்தமும் உயிர்வாழ முடியாது. காட்டில் கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பின் தீண்டலைப் பறவை தாங்க முடியாததுபோல, அவர்களுடைய அம்புகளின் தீண்டலை நீ எவ்வகையிலும் தாங்க முடியாது.’ பிறகு அவள் நலம் தரும் உபதேசம் செய்கிறாள்: ‘உனக்கு நன்மையானதை நன்கு செய்து என்னை விட்டுவிடு; என்னை அவமதித்ததால் சினமடைந்த என் கணவர் தம்பியுடன் சேர்ந்து உன் அழிவுக்காகவே முயல்வார் — நீ என்னை விடாவிட்டால்.’ இதுவே சர்க்கத்தின் நடுப்பகுதியின் போக்கு — அச்சம் காட்டுதல், பிறகு விடுவிக்க வேண்டுதல். ஆனால் வேண்டுதலும் குற்றச்சாட்டைக் கருவில் கொண்டதே — ‘உனக்கு நன்மையானது’ என்ற சொல்லால், தன்னை விடுவிப்பது அவனுக்கே நன்மை, அவளுக்குச் செய்யும் அருள் அல்ல என்று சுட்டுகிறாள். பறவை நெருப்பைத் தீண்டும் உவமையும் சுட்டுவது — தீண்டியவுடனேயே அழிவு, போரே தேவையில்லை.
சீதை மீண்டும் சொல்கிறாள்: ‘இழிந்தவனே, எந்த முயற்சியால் நீ என்னைப் பலவந்தமாகக் கவர விரும்புகிறாயோ, அந்த உன் முயற்சி வீணாகவே போகும்.’ பிறகு அவள் தன் உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறாள்: ‘தேவர்களுக்கு நிகரான அந்தக் கணவரைக் காணாமல், பகைவனின் வசப்பட்ட நான் நெடுநாள் உயிரைத் தாங்க விரும்பமாட்டேன்.’ பிறகு அவள் அவனுடைய நிலையைக் காலத்தின் நியதியால் விளக்குகிறாள்: ‘நீ நிச்சயமாக உனக்கு நல்லதையோ நன்மை பயப்பதையோ கவனிக்கவில்லை; சாவின் வேளையில் மனிதன் தலைகீழானவற்றை நாடுவதுபோலவே நீயும் நடந்துகொள்கிறாய். சாகப்போகிறவர்கள் எல்லோருக்கும் நன்மை பயப்பது பிடிப்பதில்லை.’ இந்த உவமையே சர்க்கத்தின் மையம் — ராவணனின் செயல்கள் அனைத்தும் காலத்தால் தூண்டப்பட்டவை, சுயமானவை அல்ல என்று சீதை உறுதிசெய்கிறாள். அதனால் அவளுடைய சொல் சாபத்திலிருந்து தீர்க்கதரிசனமாக மாறுகிறது. ‘பகைவனின் வசப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் அவள் தன் உயிரைத் துறக்கவும் தயார் என்பதைச் சுட்டுகிறாள் — இதுவே பின்வரும் சர்க்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது.
பிறகு சீதை அவனுடைய எதிர்காலக் கதியைக் கண்முன் காட்சியாக வர்ணிக்கிறாள்: ‘கழுத்தில் காலபாசத்தால் கட்டப்பட்டவனாக உன்னை நான் இங்கே காண்கிறேன். இந்த அச்சமூட்டும் இடத்தில் நீ அஞ்சாமல் இருப்பதால், நீ பொன் மரங்களையே காண்கிறாய் என்பது தெளிவாகிறது.’ பிறகு அவள் நரகத்தின் சித்திரங்களைக் காட்டுகிறாள்: ‘இரத்த வெள்ளம் ஓடும் கொடிய வைதரணி நதியையும், பயங்கரமான வாளிலைக் காட்டையும் நீ காண்கிறாய். காய்ச்சிய பொன் மலர்களும், சிறந்த வைடூரிய இலைகளும் உடைய, கூரிய இரும்பு முட்கள் நிறைந்த இலவமரத்தையும் நீ காண்பாய்.’ இங்கே கவி யமலோகத்தின் பிரசித்தமான அடையாளங்களை ஒன்றுசேர்க்கிறார் — வைதரணி, வாளிலைக் காடு, முள் இலவமரம். ‘பொன் மரங்களைக் காண்கிறாய்’ என்பது உலக வழக்கு — சாவை நெருங்கியவன் பொன் மரங்களைக் காண்கிறான் என்பது பழைய நம்பிக்கை; அதனால் சீதை அவனுடைய இறுதிக்காலத்தைச் சுட்டுகிறாள். இறுதியில் அவள் சொல்கிறாள்: ‘மகாத்மாவான அவருக்கு இப்படிப்பட்ட தீங்கைச் செய்துவிட்டு நீ நெடுநாள் நிலைத்திருக்கமாட்டாய்.’ இதுவே அடுத்த சுலோகத்தில் விஷ உவமையால் நிறைவுபெறுகிறது.
சீதை உவமையால் சொல்கிறாள்: ‘இரக்கமற்றவனே, விஷம் குடித்தவனைப் போல நீ நெடுநாள் உயிர் தாங்க முடியாது; தடுக்க முடியாத காலபாசத்தால் நீ கட்டப்பட்டிருக்கிறாய்.’ பிறகு அவள் கேட்கிறாள்: ‘மகாத்மாவான என் கணவரிடமிருந்து எங்கே சென்று நீ அடைக்கலம் பெறுவாய்? கண் இமைக்கும் நேரத்தில், தம்பியின் துணையின்றியே பதினான்காயிரம் ராக்ஷசர்களைக் கொன்ற, எல்லா அஸ்திரங்களிலும் வல்ல, வலிமைமிக்க ராகவன், தன் அன்பு மனைவியைக் கவர்ந்த உன்னைக் கூரிய அம்புகளால் எப்படிக் கொல்லாமல் இருப்பார்?’ இவற்றையும் இன்னும் பிற கடுஞ்சொற்களையும் ராவணனின் மடியில் இருந்த வைதேகி அச்சமும் துயரமும் ஆட்கொள்ள உருக்கமாகப் புலம்பிச் சொன்னாள். இறுதியில் கவி காட்சியைச் சித்திரிக்கிறார் — மிகுந்து துயருற்று, நிறையப் பேசிக்கொண்டு, புலம்பலுடன் கருணைக்குரியவளாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்த, அச்சத்தால் உடல் நடுங்கிய அந்த இளம் அரசகுமாரியை அந்தப் பாவி கவர்ந்து சென்றான். இதனுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த சந்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதனால் அனுஷ்டுப்பின் விரைந்த நடையிலிருந்து வர்ணனைக்குரிய நிதானத்துக்கு மாற்றம் நிகழ்கிறது. ‘நிறையப் பேசிக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால் இந்தக் கடுஞ்சொற்கள் அனைத்தும் வீணாயின என்று கவி சுட்டுகிறார் — ராவணன் கேட்பதில்லை, போய்க்கொண்டே இருக்கிறான். சீதையின் உடல் நடுக்கமே அவளுடைய அச்சத்தின் இறுதி அடையாளம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः॥ ५३॥