சர்க்கம்
ராவணன் வான்வழியே சீதையைக் கவர்தல்
ஜடாயுவைக் கண்டு சீதையின் புலம்பல், கூந்தலைப் பற்றி இழுத்தல், வானில் சீதையின் அழகு வர்ணனை, அணிகலன்கள் விழுதல், இயற்கையின் துயரம்
ராவணனால் வீழ்த்தப்பட்ட கழுகரசனைக் கண்டு, நிலவு போன்ற முகமுடைய சீதை மிகுந்த துயருற்றுப் புலம்பினாள்: ‘நிமித்தம், உடல் அடையாளம், கனவு, பறவைகளின் குரலும் தோற்றமும் — இவை மனிதர்களின் இன்பதுன்பங்களில் நிச்சயம் தென்படுகின்றன; ஆயினும், ராமா, உமக்கு நேர்ந்திருக்கும் பெருந்துன்பத்தை நீர் நிச்சயம் அறியவில்லை. காகுத்ஸ்தா, எனக்காகவே இந்த மான்களும் பறவைகளும் தீங்கைச் சுட்டியவாறு ஓடுகின்றன. இவனோ இரக்கத்தால் என்னைக் காக்க இங்கு வந்தான்; என் துர்ப்பாக்கியத்தாலேயே இந்தப் பறவை வீழ்த்தப்பட்டுத் தரையில் கிடக்கிறான்.’ இங்கே சீதையின் துயரம் தன்னைத்தானே பழிப்பதாக மாறுகிறது — அவள் ராவணனைக் குற்றம் சாட்டவில்லை, விதியையும் அல்ல, தன் துர்ப்பாக்கியத்தையே காரணமாகக் கருதுகிறாள்; இதுவே கற்புடைய பெண்களின் இயல்பு. ‘நிலவு போன்ற முகமுடையவள்’ என்ற அடைமொழி முரண் அணியை உண்டாக்குகிறது — நிலவுமுகம் உடையவள் கண்ணீரால் நிறைந்திருக்கிறாள். சகுன சாஸ்திரத்தைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் கவி சுட்டுகிறார் — நிமித்தங்கள் எப்போதும் தோன்றுகின்றன, ஆனால் அவற்றை அறியக்கூடியவனே காக்க முடியும்; ராமனோ தொலைவில் மானைத் துரத்திக்கொண்டிருந்தார். ‘வீழ்த்தப்பட்ட’ என்ற சொல் இருமுறை ஒலிப்பதுபோல் உள்ளது — ஜடாயுவின் உடல் வீழ்த்தப்பட்டது, சீதையின் நம்பிக்கையும் வீழ்த்தப்பட்டது. இரண்டாம் சுலோகத்தில் சகுன சாஸ்திரத்தின் ஐந்து உறுப்புகள் எண்ணப்படுகின்றன — நிமித்தம், உடல் அடையாளம், கனவு, பறவைக் குரல், தோற்றம்; இதனால் கவி உலக நம்பிக்கையையே சார்ந்து கருணையை வளர்க்கிறார். ‘எனக்காகவே மான்களும் பறவைகளும் ஓடுகின்றன’ என்ற வாக்கியத்தில் சீதை தானே கெட்ட சகுனங்களுக்குக் காரணம் என்று எண்ணுகிறாள் — தன்னைப் பழிப்பதன் உச்சம். ‘இரக்கத்தால் … வந்தான்’ என்ற சொற்களால் ஜடாயுவின் மரணம் போரின் விளைவு அல்ல, கருணையின் விளைவு என்று நிலைநாட்டப்படுகிறது; ஆகவே சீதையின் துயரம் நன்றியுணர்வு கலந்தது. இந்த உணர்வுப் போக்கே பின்னால் ராமனின் முன்னிலையில் ஜடாயுவின் பெருமையை நிலைநாட்டுகிறது. இங்கே ‘ராமா’ என்ற விளி தொலைவிலுள்ளவரை நோக்கியது — அவரைப் பார்ப்பதுபோல் அவள் பேசுகிறாள்; பிரிவிலும் உரையாடலே புகலிடம். நான்காம் சுலோகத்தில் ‘கிடக்கிறான்’ என்ற நிகழ்காலத்தால் ஜடாயுவின் நிலை வெறும் கூற்றாக அல்லாமல் கண்முன் காட்சியாகக் காட்டப்படுகிறது.
‘காகுத்ஸ்தா, லக்ஷ்மணா, என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று அந்த அழகிய பெண் மிகவும் அஞ்சி அலறினாள் — அருகில் இருப்பவர்கள் கேட்கக்கூடும் என்பதுபோல. மாலைகளும் அணிகலன்களும் கசங்கி, அநாதைபோல் புலம்பிக்கொண்டிருந்த வைதேகியை நோக்கி ராக்ஷச அதிபதி ராவணன் பாய்ந்தான். கொடி பெருமரங்களைத் தழுவுவதுபோல் மரங்களைச் சுற்றிப் பற்றிக்கொண்டு ‘விடு, விடு’ என்று பலமுறை சொல்லிக்கொண்டிருந்த அவளை அவன் அடைந்தான். ‘ராமா, ராமா’ என்று கதறிக்கொண்டிருந்த, காட்டில் ராமனைப் பிரிந்திருந்த அவளை, யமனுக்கு ஒப்பான அவன் தன் சொந்த உயிரின் முடிவுக்காகவே கூந்தலைப் பற்றி இழுத்தான். வைதேகி அவமதிக்கப்பட்டபோது அசைவனவும் அசையாதனவுமான உலகம் முழுவதும் வரம்பிழந்து கும்மிருட்டால் சூழப்பட்டது. அங்கே காற்று வீசவில்லை, சூரியன் ஒளியிழந்தான். தீண்டப்பட்ட சீதையைத் தெய்வீகக் கண்ணால் கண்ட ஒளிமிக்க பிதாமகன் (பிரம்மா) ‘காரியம் நிறைவேறியது’ என்று சொன்னார். தண்டகாரண்யத்தில் வசித்த பெருமுனிவர்கள் அதைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர், வருந்தினர் — ராவணனின் அழிவு தானாக வந்து சேர்ந்தது என்று உணர்ந்ததால் மகிழ்ச்சி, சீதையின் நிலையைக் கண்டதால் வருத்தம். இங்கே பிரம்மாவின் ‘காரியம் நிறைவேறியது’ என்ற சொல் முழுக் கதைக்குமான திறவுகோல் — சீதையைக் கவர்ந்ததே ராவண வதத்துக்குக் காரணம். ‘அருகில் இருப்பவர்கள் கேட்பதுபோல’ என்ற சொல்லால் சீதையின் நம்பிக்கை சுட்டப்படுகிறது — யாராவது அருகில் இருந்து கேட்கக்கூடும் என்று; ஆனால் யாருமில்லை. கொடி உவமை (‘கொடிபோல் சுற்றிப் பற்றிக்கொண்டு’) மிக உருக்கமானது — கொடி மரத்தைச் சார்ந்தே வாழ்கிறது; சீதையும் மரங்களையே சார்கிறாள், ஏனெனில் கணவர் தொலைவில். ‘உயிரின் முடிவுக்காகவே கூந்தலைப் பற்றினான்’ என்ற சொற்களில் கவி செயலின் விளைவை அக்கணமே அறிவிக்கிறார் — கூந்தலைப் பற்றியதே ராவணனின் மரண சாசனம். ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘அசைவனவும் அசையாதனவுமான உலகம்’ என்று முழுப் பிரபஞ்சத்தின் மாற்றம் வர்ணிக்கப்படுகிறது — ஒரு கற்புடையவள் அவமதிக்கப்பட்டதால் எல்லா வரம்புகளும் அழிகின்றன என்பது கருத்து. பிரம்மாவின் சொல்லும் இங்கேயே வருகிறது; இதனால் வாசகர் அறிகிறார் — இந்தக் கேடு உண்மையில் ஒரு பெரும் நன்மையின் தொடக்கம். பத்தாம் சுலோகத்தில் காற்று நின்றுபோதலும் சூரியன் ஒளியிழத்தலும் — இரண்டு மகாபூதங்கள் சாட்சிகள்; இதனால் அதர்மம் இயற்கையையும் திரிபடையச் செய்கிறது என்று கவி சுட்டுகிறார். ‘மகிழ்ந்தனர், வருந்தினர்’ என்ற முரண்பட்ட இரு உணர்வுகள் ஒரே நேரத்தில் இருப்பது முனிவர்களின் விவேகத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது.
‘ராமா, ராமா, லக்ஷ்மணா’ என்று அழுதுகொண்டிருந்த அவளை ராக்ஷச அரசன் எடுத்துக்கொண்டு வானில் சென்றான். பழுக்கக் காய்ச்சிய அணிகலன்களின் நிறமுடைய அங்கங்களும், மஞ்சள் பட்டாடையும் உடைய அந்த அரசகுமாரி மின்னல் கொடிபோல் ஒளிர்ந்தாள். பறக்கும் அவளுடைய மஞ்சள் ஆடையால் ராவணன் நெருப்பால் ஒளிரும் மலைபோல் மேலும் பிரகாசித்தான். பரம மங்கலமான வைதேகியின் செந்நிறமான, நறுமணமுள்ள தாமரை இதழ்கள் ராவணன் மேல் சிதறி விழுந்தன. வானில் பறந்த அவளுடைய பொன்னொளிப் பட்டாடை வெயிலில் சூரியனின் செம்மையால் சிவந்த மேகம் போல் தோன்றியது. ராவணனின் மடியில் இருந்த அவளுடைய களங்கமற்ற முகம் ராமனின்றி ஒளிரவில்லை — தண்டின்றி இருக்கும் தாமரைபோல. கருநீல மேகத்தைப் பிளந்து எழுந்த சந்திரனைப் போல அது ஆனது — அழகிய நெற்றியும், அழகிய கூந்தல் முனைகளும், தாமரையின் உட்புறம் போன்ற நிறமும், களங்கமின்மையும், வெண்மையான, மிகத் தூய, ஒளிவீசும் பற்களும், அழகிய கண்களும் உடையது. இங்கே கவி உவமைகளை வானிலிருந்தே எடுக்கிறார் — மின்னல், மேகம், சந்திரன், சிவந்த மேகம் — ஏனெனில் காட்சியும் வானிலேயே நிகழ்கிறது; இந்த உவமைப் பொருத்தம் வர்ணனையின் அழகைக் கூட்டுகிறது. இங்கே வர்ணனை முற்றிலும் உவமை மயமானது. சீதையின் மஞ்சள் ஆடையும் ராவணனின் கருநீல உடலும் — இந்த நிற முரணே எல்லா உவமைகளுக்கும் வேர்: மேகத்தில் மின்னல், கருநீல யானை மேல் பொன் ஒட்டியாணம், சிவந்த மேகம் போன்ற பொன்னொளிப் பட்டு. ‘நெருப்பால் ஒளிரும் மலைபோல்’ என்ற உவமையால் ராவணனும் ஒளிர்கிறான் என்று சொல்லப்படுகிறது — ஆனால் அந்த ஒளி பிறருடையது, கவர்ந்து வரப்பட்டது; நெருப்பால் ஒளிரும் மலை அழகாகத் தெரிந்தாலும் அது எரிந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது. ‘தண்டின்றி இருக்கும் தாமரைபோல’ என்ற உவமையோ எங்கும் பிரசித்தமானது — தண்டிலிருந்து பறிக்கப்பட்ட தாமரை அழகு பெறுவதில்லை; அதுபோல ராமனைப் பிரிந்த சீதையும். இதனால் கவி சுட்டுகிறார் — அழகு உறவிலேயே நிலைக்கிறது, வெறும் வடிவத்தில் அல்ல. ‘பழுக்கக் காய்ச்சிய அணிகலன்களின் நிறமுடைய அங்கங்கள்’ என்ற முதல் அடைமொழியே வர்ணனையின் சுருதியை நிறுவுகிறது — அங்கங்களே காய்ச்சிய பொன்னின் நிறமுடையவை. ‘தாமரை இதழ்கள் சிதறி விழுந்தன’ என்ற சுலோகத்தில் சீதையின் அலங்காரத்திலிருந்து விழும் மலர்கள் ராவணனையே மூடுகின்றன — கவர்ந்தவன் மேல் கவரப்பட்டவளின் அழகு.
அழுது, கண்ணீர் துடைக்கப்பட்ட, நிலவுபோல் காண இனிய, அழகிய மூக்கும் அழகிய செவ்விதழ்களும் உடைய, பொன்னொளி வீசும் அவளுடைய முகம் ராக்ஷச அரசனால் அலைக்கழிக்கப்பட்டாலும், ராமனின்றிப் பகலில் உதித்த சந்திரனைப் போல் ஒளிரவில்லை. பொன்னிறமான மைதிலி கருநீல உடலுடைய ராக்ஷச அதிபதியைச் சார்ந்திருந்தபோது, கருநீல யானை மேல் பொன் ஒட்டியாணம் போல் ஒளிர்ந்தாள். தாமரை மஞ்சள் நிறமுடைய, பொன்னொளி வீசும், காய்ச்சிய பொன் அணிகலன் பூண்ட ஜனகனின் மகள் ராவணனுள் புகுந்த மின்னல் மேகத்துள் புகுந்ததுபோல் ஒளிர்ந்தாள். வைதேகியின் அணிகலன்களின் ஒலியால் அந்த ராக்ஷச அரசன் முழங்கும் தூய கருநீல மேகம் போல் ஆனான். கவர்ந்து செல்லப்பட்ட சீதையின் தலையிலிருந்து உதிர்ந்த மலர் மழை நாற்புறமும் தரையில் விழுந்தது; அதே மலர் மழை ராவணனின் வேகத்தால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு மீண்டும் தசக்ரீவனையே சூழ்ந்தது — மேரு மலையைத் தூய நட்சத்திர மாலை சூழ்வதுபோல. வைதேகியின் காலிலிருந்து நழுவிய, ரத்தினங்கள் பதித்த சிலம்பு மின்னல் வட்டம் போல் தரையில் விழுந்தது. மரத்தளிர் போல் சிவந்த வைதேகி கருநீல உடலுடைய ராக்ஷச அரசனை, பொன் கச்சை யானையை அழகுபடுத்துவதுபோல் அழகுபடுத்தினாள். இங்கே சீதையின் அழகு வர்ணிக்கப்படுகிறது, ஆனால் எங்கும் ‘ராமனின்றி ஒளிரவில்லை’ என்ற தொனி தொடர்கிறது. ‘ராமனின்றி ஒளிரவில்லை’ என்பது பல்லவி போல மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — இருபதாம், இருபத்திரண்டாம் சுலோகங்களில்; இதனால் கவி வர்ணனையின் நடுவிலும் பிரிவையே முதன்மையாக நிறுவுகிறார். மலர் மழையின் வர்ணனை இரு கட்டமானது — முதலில் தரையில் விழுதல், பிறகு காற்றால் தூக்கப்பட்டு மீண்டும் ராவணன் மேலேயே விழுதல்; இதனால் ராவணனின் வேகமும் சீதையின் அலங்காரம் சிதைவதும் இரண்டுமே சுட்டப்படுகின்றன. சிலம்பு விழுவது அடுத்து வரும் கதையின் விதை — இந்த அடையாளங்களையே பின்னால் ராமன் காண்கிறான், அவற்றாலேயே வழியும் அறியப்படுகிறது. ‘மேருவை நட்சத்திர மாலை சூழ்வதுபோல’ என்ற உவமை ராவணனின் பெருமையை ஒப்புக்கொள்கிறது; ஆனால் ‘மலை’ (நகம்) என்ற சொல்லால் அசையாத்தன்மையும் சுட்டப்படுகிறது — அசையாதது விழவே செய்யும். ‘ஒலியால் … முழங்கும் மேகம்’ என்ற சுலோகத்தில் ஒலி ஒற்றுமையே உவமையின் வேர் — அணிகலன்களின் கிலுகிலுப்பு மேக முழக்கம் போல. இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘மீண்டும்’ என்ற சொல்லால் மலர்கள் திரும்பி வருவதும், அதனால் ராவணனின் போக்கின் வேகமும் சுட்டப்படுகின்றன.
தன் ஒளியால் வானில் ஒளிரும் பெரிய எரிநட்சத்திரம் போன்ற அந்தச் சீதையை வைஶ்ரவணனின் தம்பி வானில் புகுந்து கவர்ந்து சென்றான். நெருப்பின் நிறமுடைய அவளுடைய அந்த அணிகலன்கள் ஒலித்தவாறு தரையில் சிதறி விழுந்தன — வானிலிருந்து உதிர்ந்த நட்சத்திரங்கள் போல. மார்பகங்களுக்கு இடையிலிருந்து நழுவிய, சந்திரனின் ஒளியுடைய வைதேகியின் முத்துமாலை விழும்போது வானிலிருந்து இறங்கும் கங்கைபோல் தோன்றியது. உற்பாதக் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட, பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, நுனிகள் அசைந்தாடும் மரங்கள் ‘அஞ்சாதே’ என்று சொல்வதுபோல் இருந்தன. தாமரைகள் சிதைந்து, மீன்களும் நீர்வாழ் உயிர்களும் அஞ்சிய தாமரைக் குளங்கள் ஊக்கமிழந்த மைதிலிக்காகத் தோழிக்காக வருந்துவதுபோல் வருந்தின. நாற்புறமிருந்தும் ஓடிவந்த சிங்கங்களும் புலிகளும் மான்களும் பறவைகளும் சினத்துடன் சீதையின் நிழலைப் பின்தொடர்ந்து ஓடின. அருவிகளையே கண்ணீர் முகமாகவும், உயர்ந்த சிகரங்களையே உயர்த்திய கைகளாகவும் கொண்ட மலைகள் சீதை கவர்ந்து செல்லப்படும்போது கதறுவதுபோல் இருந்தன. இங்கே இயற்கை முழுவதுமே துயரைச் சுமக்கிறது — மரங்கள் ஆறுதல் சொல்கின்றன, குளங்கள் வருந்துகின்றன, விலங்குகள் பின்தொடர்ந்து ஓடுகின்றன, மலைகள் கதறுகின்றன; இது வால்மீகிக்கே உரிய, பிரசித்தமான ‘சமாசோக்தி’ அணி மரபு. ‘பெரிய எரிநட்சத்திரம்’ என்ற உவமை இருபொருளுடையது — ஒளிமிக்கது, ஆனால் எரிநட்சத்திரம் விழக்கூடியதும் கூட; ஆகவே மங்கலமும் அமங்கலமும் கலந்தது. அணிகலன்கள் விழுவது ‘உதிர்ந்த நட்சத்திரங்கள் போல’ என்ற உவமையால் வர்ணிக்கப்படுகிறது — வானிலிருந்து விழும் அணிகலன்களே நட்சத்திரங்கள். முத்துமாலை விழுவதில் ‘வானிலிருந்து இறங்கும் கங்கைபோல்’ என்ற உவமை பாகீரதியின் இறக்கத்தை நினைவூட்டுகிறது. பிறகு இயற்கையின் நான்கு பிரிவுகள் வரிசையாகத் துயரைச் சுமக்கின்றன — நிலைத்திணை (மரங்கள்), நீர்நிலைகள் (குளங்கள்), இயங்குதிணை (சிங்கம், புலி, மான், பறவைகள்), அசையாதவை (மலைகள்). ‘அஞ்சாதே’ என்ற மரங்களின் சொல் வெறும் தற்குறிப்பேற்றமே; ஆயினும் அதனால் சீதையின் தனிமை மேலும் கூர்மையாகத் தெரிகிறது — உணர்வற்றவை ஆறுதல் சொல்கின்றன, உணர்வுள்ளவர்களோ இல்லை. ‘சினத்துடன் பின்தொடர்ந்து ஓடின’ என்ற சொற்களால் விலங்குகளும் சினந்தன என்று சொல்லப்படுகிறது — அவற்றின் சினம் மனிதர்கள் இல்லாததையே சுட்டுகிறது. மலைகளிடம் ‘கதறுவதுபோல்’ என்ற தற்குறிப்பேற்றம் — அருவிகள் கண்ணீர், சிகரங்கள் கைகள்; உருவகம் கலந்த இந்தத் தற்குறிப்பேற்றம் வால்மீகிக்கு விருப்பமானது.
கவர்ந்து செல்லப்படும் வைதேகியைக் கண்டு ஒளிமிக்க சூரியன் வாடி, ஒளி அழிந்து, வெளிறிய வட்டமுடையவனானான். ‘ராமனின் மனைவியான வைதேகி சீதையை ராவணன் எங்கே கவர்கிறானோ, அங்கே தர்மம் இல்லை, சத்தியம் எங்கிருந்து வரும், நேர்மையும் இல்லை, இரக்கமும் இல்லை’ — என்று எல்லா உயிர்களும் கூட்டம் கூட்டமாகப் புலம்பின; அஞ்சி நடுங்கிய, வாடிய முகமுடைய மான் குட்டிகளும் அழுதன. அச்சத்தால் போலும், பீதியடைந்த கண்களால் மீண்டும் மீண்டும் மேலே நோக்கி, வனதேவதைகள் உடல் மிகவும் நடுங்கின. உரக்கக் கதறிக்கொண்டிருந்த, அவ்வாறு துயரத்தில் ஆழ்ந்த சீதையை — ‘லக்ஷ்மணா, ராமா’ என்று இனிய குரலில் கதறியவளை, பலமுறை தரையை நோக்கியவளை, கூந்தல் முனைகள் கலைந்து, நெற்றித் திலகம் அழிந்திருந்த அந்த மன உறுதியுடைய வைதேகியை — தசக்ரீவன் தன் சொந்த அழிவுக்காகவே கவர்ந்து சென்றான். பிறகு அழகிய பற்களும் தூய புன்னகையும் உடைய, உறவினர்களைப் பிரிந்த, ராகவன் லக்ஷ்மணன் இருவரையும் காணாத மைதிலி நிறம் வெளுத்த முகத்துடன் அச்சப் பாரத்தால் வருந்தினாள் — இந்த வம்சஸ்த சந்தச் சுலோகத்துடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. ‘தன் சொந்த அழிவுக்காக’ என்ற சொல்லால் கவி இறுதியிலும் விளைவைச் சுட்டுகிறார். சூரியனின் வாட்டம் உலகின் சாட்சிபோல் இருக்கிறது — எல்லாவற்றையும் காண்பவனும் இதைக் காணத் தாங்கவில்லை. ‘தர்மம் இல்லை’ என்ற உயிர்களின் சொல் சர்க்கத்தின் மையக் கேள்வி; அதற்கான பதிலை ராமாயணம் முழுவதுமே தருகிறது — தர்மம் தாமதிக்கிறது, அழிவதில்லை. ‘அஞ்சி நடுங்கிய, வாடிய முகமுடைய மான் குட்டிகள்’ என்ற சொற்களால் கவி இளம் மான்களின் அழுகையையே சித்திரிக்கிறார்; அதனால் கருணை உச்சத்தை அடைகிறது. ஆறு அடிகளைக் கொண்ட இறுதிச் சுலோகத்தில் ‘தன் அழிவுக்காக’ என்ற சொல் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது — ராவணன் எதை லாபம் என்று கருதுகிறானோ, அதுவே அவனுடைய அழிவு. கடைசி வம்சஸ்த சுலோகமோ சீதையின் நிலையை மட்டுமே சித்திரிக்கிறது — உறவினர் இல்லாதவள், கணவரைக் காணாதவள், நிறம் வெளுத்த முகமுடையவள்; இந்தத் துயரத்துடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் வனதேவதைகளின் நடுக்கம் வர்ணிக்கப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் ஓடிப்போனவர்கள் இப்போது பார்த்துக்கொண்டு மட்டுமே இருக்கின்றனர்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्विपञ्चाशः सर्गः॥ ५२॥