॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 51

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ஜடாயுவுக்கும் ராவணனுக்கும் இடையிலான கடும்போர்

கழுகரசனின் வீரம், ராவணனின் வில், குடை, சாரதி, தேர் ஆகியவற்றின் அழிவு, ஜடாயுவின் இரண்டாவது உபதேசம், வாளால் சிறகுகள் வெட்டப்படுதல், சீதையின் அழுகை

ஜடாயுவின் சொல்லால் சினந்து சிவந்த கண்களுடன், பழுக்கக் காய்ச்சிய பொன் குண்டலங்கள் அணிந்த, பொறுமையற்ற ராக்ஷச அரசன் பறவைகளின் அரசனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். அந்தப் பெரும்போரில் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே கொந்தளிப்பான மோதல் நிகழ்ந்தது — வானில் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்படும் இரண்டு மேகங்களைப் போல. கழுகுக்கும் ராக்ஷசனுக்கும் இடையிலான அந்தப் போர் வியப்புக்குரியதாக இருந்தது — சிறகுடைய இரண்டு மால்யவான் மலைகள் மோதுவதுபோல; சிறகுடைய மலைகள் என்ற உவமை புராணங்களில் பிரசித்தமானது. ராவணன் கூரிய முனையுடைய நாளீகங்கள், நாராசங்கள், விகர்ணிகள் ஆகிய மிகக் கொடிய அம்புகளால் பெருவலிமையுடைய கழுகரசன் மேல் மழை பொழிந்தான். பறவைகளின் தலைவனான ஜடாயு அந்த அம்புக் கூட்டங்களையும் ராவணனின் அஸ்திரங்களையும் போரில் தாங்கிக்கொண்டான் — அஞ்சவுமில்லை, விலகவுமில்லை. பிறகு பெருவலிமையுடைய அந்தப் பறவைகளில் சிறந்தவன் கூரிய நகங்களுடைய கால்களால் ராவணனின் உடலில் பல காயங்களை உண்டாக்கினான். இங்கே காண வேண்டியது — முந்தைய சர்க்கத்தில் அமைதியான சொற்கள், இங்கேயோ திடீரென்று தாக்குதல்; சாம உபாயம் தோற்ற பிறகு தண்டமே எஞ்சுகிறது என்பது நீதி. ‘கொந்தளிப்பான மோதல்’ என்ற சொற்களால் போரின் தொடக்கமே கடுமையானது என்று சுட்டப்படுகிறது; மேகங்களின் மோதல் என்ற உவமையால் ஒலியும் பயங்கரமும் இரண்டுமே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. ‘இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும்’ என்ற சொல்லால் முந்தைய சர்க்கத்தின் கடைசிச் சுலோகமே இந்தச் சர்க்கத்துக்குக் காரணம் என்று சுட்டப்படுகிறது — சொல்லால் சினந்தவன் சொல்லால் தூண்டப்பட்டே போரைத் தொடங்குகிறான். ஜடாயுவின் ஆயுதங்கள் படைக்கலன்கள் அல்ல — நகங்கள், சிறகுகள், அலகு — இயற்கையானவை; ராவணனுடையவையோ வில், அம்புகள், தேர், கவசம் — எல்லாம் செயற்கையானவை. இதனால் கவி சுட்டுகிறார் — தர்மத்தின் பக்கம் இயல்பான பலம், அதர்மத்தின் பக்கம் கருவிகளின் பலம். ‘தாங்கிக்கொண்டான்’ என்ற சொல் சிறப்பாகச் சிந்திக்கத்தக்கது — அவன் அம்புகளைத் தடுக்கவில்லை, ஏற்றுக்கொள்கிறான்; முதியவனின் உடல் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டாலும் உறுதி அசையவில்லை. மேலும் போர் வர்ணனையின் தொடக்கத்திலேயே மேக உவமையும் மால்யவான் மலை உவமையும் — இரண்டுமே பெருமையைச் சுட்டுபவை; இதனால் வாசகர் ஜடாயுவை ராவணனுக்கு நிகரான வலிமையுடையவனாகக் கருதுவார். முந்தைய சர்க்கத்தில் ‘நல்ல சொற்கள்’, இங்கே ‘பாய்ந்தான்’ — சொல்லுக்கும் செயலுக்குமான இந்தச் சந்திப்பே கதையின் போக்கை மாற்றுகிறது. ஆறாம் சுலோகத்தில் ‘பல காயங்களை உண்டாக்கினான்’ என்பதே முதல் இரத்தம் சிந்துதல், அதுவும் ராவணனின் உடலில் — முதிய பறவை முதல் அடியை வெல்கிறது.

பிறகு சினத்தால் தசக்ரீவன் பகைவனைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன் மரணதண்டம் போன்ற கொடிய பத்து அம்புகளை எடுத்தான். பெரும் வீரம் உடைய அவன் முழு இழுப்புடன் விடப்பட்ட, நேராகச் செல்லும், தீட்டப்பட்ட, கூரிய, கொடிய அம்புகளால் கழுகைத் துளைத்தான். ஆனால் ராக்ஷசனின் தேரில் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் இருந்த ஜானகியைக் கண்டதும், அவன் அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாமலேயே ராக்ஷசன் மேல் பாய்ந்தான் — சீதையைக் கண்டதே அவனுக்கு வேதனையை மறக்கச் செய்கிறது. பிறகு அந்தப் பறவைகளில் சிறந்தவன் தன் கால்களால் முத்தும் மணியும் பதித்த, அம்பு பூட்டிய அவனுடைய வில்லை முறித்தான். சினத்தால் மயங்கிய ராவணன் வேறொரு வில்லை எடுத்து நூறும் ஆயிரமுமாக அம்பு மழை பொழிந்தான். அம்புகளால் மூடப்பட்ட பறவைகளின் தலைவன் போரில் கூட்டுக்குள் வந்து சேர்ந்த பறவைபோல் தோன்றினான் — கூட்டில் இருக்கும் பறவைபோல் அம்புக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டான். அந்த அம்புக் கூட்டங்களைச் சிறகுகளால் உதறித் தள்ளிவிட்டு, மீண்டும் கால்களால் அவனுடைய பெரிய வில்லை முறித்தான். நெருப்பைப் போல் ஒளிரும் ராவணனின் கவசத்தையும் அவன் சிறகுகளால் சிதறடித்தான். இங்கே வரிசை தெளிவாக உள்ளது — முதலில் வில், பிறகு இரண்டாவது வில், பிறகு கவசம்; ஆயுதங்களை ஒவ்வொன்றாக இழந்த ராவணன் படிப்படியாகத் துணையற்றவனாகிறான். ‘பத்து அம்புகள்’ என்ற எண்ணிக்கை பத்து முகங்களுக்கும் பத்துக் கைகளின் பக்கத்துக்கும் பொருந்துகிறது. ‘மரணதண்டம் போன்ற’ என்ற அடைமொழியால் அம்புகளின் கொடூரம் சுட்டப்படுகிறது; ஆயினும் அவை ஜடாயுவைப் பின்வாங்கச் செய்யவில்லை. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் கவி போரின் நடுவிலும் கருணைச் சுவையை நிறுவுகிறார் — கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடைய ஜானகி தேரில் தெரிகிறாள், அதனால் ஜடாயுவின் வேதனை மறந்துபோகிறது; இங்கே ‘அம்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல்’ என்ற சொற்களால் உடல் வலியைப் புறக்கணிப்பதே வீரம் என்று காட்டப்படுகிறது. கூட்டு உவமையும் (‘கூட்டுக்குள் வந்து சேர்ந்த பறவைபோல்’) அழகானது — அம்புக் கூட்டம் கூட்டைப் போல் அவனைச் சூழ்கிறது; ஆனால் கூடு காப்பது, அம்புக் கூட்டமோ கொல்வது; உவமைக்கும் உவமிக்கப்படுவதற்குமான இந்த முரணே குறிப்புப்பொருள். பதினான்காம் சுலோகத்தில் கவசம் உடைந்ததால் ராவணன் காப்பற்றவனானான்; இந்த நிலையே அடுத்த பகுதியில் தேர் உடைவதற்கு முன்னுரை. ‘சிறகுகளால் உதறி’ என்பது இரண்டு முறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — சிறகுகளே அவனுக்குக் கேடயமும் ஆயுதமும்.

பிறகு அந்த வலியவன் பொன் மார்புக் கவசங்கள் பூண்ட, பிசாச முகங்களுடைய, வேகம் மிக்க, தெய்வீகமான கழுதைகளைப் போரில் கொன்றான் — தேரின் வாகனங்களே முதலில் அழிக்கப்பட்டன. பிறகு மூன்று மூங்கில் கம்பங்களுடைய, விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்லும், நெருப்பின் சுடர் போன்ற, மணிப் படிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்தப் பெருந்தேரையும் முறித்தான். முழுநிலவு போன்ற குடையை, சாமரங்களுடனும் அவற்றைப் பிடித்திருந்த ராக்ஷசர்களுடனும் வேகமாக வீழ்த்தினான். ஒளிமிக்க, பெருவலிமையுடைய அந்தப் பறவைகளின் அரசன் வேகமாகத் தன் அலகால் சாரதியின் பெரிய தலையையும் கொய்தான். இவ்வாறு வில் உடைந்து, தேரை இழந்து, குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு, சாரதியும் கொல்லப்பட்ட ராவணன் வைதேகியை மடியில் எடுத்துக்கொண்டு தரையில் விழுந்தான். வாகனம் உடைந்து தரையில் விழுந்த ராவணனைக் கண்டு உயிரினங்கள் ‘நன்று, நன்று’ என்று கழுகரசனைப் போற்றின. இங்கே வல்கேட் பாடத்தில் போரின் உச்சம் — முதிய பறவையால் மூவுலகையும் வென்ற ராவணன் தேரற்றவனாக்கப்பட்டான். ‘நன்று, நன்று என்று உயிரினங்கள்’ — கண்ணுக்குத் தெரியாத உயிர்களின் இந்தப் புகழ்ச்சி தர்மத்தின் பக்கம் உலகம் நிற்பதையே சுட்டுகிறது; இந்தப் புகழ்ச்சியே ஜடாயுவின் வெற்றியின் ஒரே கணம், ஏனெனில் அதன்பின் நிலைமை தலைகீழாகிறது. ‘கர’ என்ற சொல் இங்கே இருபொருளுடையது — கழுதைகள், மேலும் முன்பு ராமனால் கொல்லப்பட்ட ராவணனின் சகோதரன் கரன்; இருவரின் பெயர் ஒற்றுமையும் குறிப்புடையது. தேரின் அழிவு வரிசையாக வர்ணிக்கப்படுகிறது — வாகனங்கள், தேர், குடையும் சாமரங்களும், இறுதியில் சாரதி; இதே வரிசைதான் போர் சாஸ்திரத்தில் ‘விரதீகரணம்’ (தேரற்றவனாக்குதல்) எனப்படுகிறது. ‘முழுநிலவு போன்ற குடை’ அரசச் சின்னம்; அதன் வீழ்ச்சி அரசச் செல்வத்தின் வீழ்ச்சியையே சுட்டுகிறது. இறுதியில் ‘ராவணன் தரையில் விழுந்தான்’ — வானில் திரிபவன் தரையில் விழுந்தான்; இதுவே அவனுடைய எதிர்காலத் தோல்வியின் முன்னிழல். உயிரினங்களின் புகழ்ச்சி கண்ணுக்குத் தெரியாவிட்டாலும் உலகக் கருத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது — தர்மம் எங்கோ, உலகம் அங்கே. ‘பிடித்திருந்த ராக்ஷசர்களுடன்’ என்ற சொல்லால் குடை பிடிப்பவர்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர் என்று சுட்டப்படுகிறது — அரச உபசாரம் முழுவதும் அழிந்தது. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘மீண்டும்’ என்ற சொல் இரண்டாவது முறை தாக்குதலைச் சுட்டுகிறது; சாரதி கொல்லப்பட்டதால் தேர் பயனற்றதாகிவிட்டது.

முதுமையால் களைத்துப்போன பறவைக் கூட்டத் தலைவனைக் கண்டு மகிழ்ந்த ராவணன் மைதிலியைப் பற்றிக்கொண்டு மீண்டும் மேலே எழும்பினான். மகிழ்ச்சியுடன் ஜனகனின் மகளை மடியில் வைத்துக்கொண்டு செல்லும், வாள் மட்டுமே எஞ்சிய, கருவிகளெல்லாம் அழிந்து போன ராவணனைக் கண்டு கழுகரசன் மேலே பறந்து ராவணனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; பெருந்தேஜஸ் உடைய அவன் அவனை வழிமறித்து இவ்வாறு சொன்னான்: ‘ராவணா, அற்ப அறிவுடையவனே! இடிபோல் தாக்கும் அம்புகளையுடைய ராமனின் மனைவியான இவளை நீ ராக்ஷசர்களின் அழிவுக்காகவே கவர்கிறாய். நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும், அமைச்சர்களுடனும், படையுடனும், பரிவாரத்துடனும் சேர்ந்து நீ இந்த விஷத்தைக் குடிக்கிறாய் — தாகமுள்ளவன் நீரைக் குடிப்பதுபோல. செயல்களின் விளைவை அறியாத விவேகமற்றவர்கள் விரைவிலேயே அழிகின்றனர்; அதுபோல நீயும் அழிவாய். காலபாசத்தால் கட்டப்பட்ட நீ எங்கே சென்று அதிலிருந்து விடுபடுவாய்? நீர்வாழ் மீன் தன் அழிவுக்காகவே இரை கோத்த தூண்டில் முள்ளைக் கவ்வுவதுபோல நீயும் செய்கிறாய்.’ இங்கே உபதேசம் முந்தைய சர்க்கத்தைவிடக் கூர்மையானது — அங்கே சாம உபாயம், இங்கேயோ அழிவை வெளிப்படையாகச் சுட்டுவது. ‘விஷம் குடித்தல்’, ‘தூண்டில் முள்’ என்ற இரண்டு உவமைகள் — இரண்டிலும் தொடக்கத்தில் இனிமை, முடிவில் மரணம். ‘முதுமையால் களைத்துப்போன’ என்ற சொற்களால் கவி நிலைமையைத் தலைகீழாக்குகிறார் — வலிமையால் அல்ல, வயதால் ஜடாயு தோற்கடிக்கப்படுகிறான். இங்கே ராவணனின் மகிழ்ச்சி இழிவே, ஏனெனில் அவன் பகைவனின் பலவீனத்தையே வாய்ப்பாகக் கருதுகிறான். ‘வாள் மட்டுமே எஞ்சிய’ என்ற சொல்லால் அவன் எல்லாவற்றையும் இழந்தது சுட்டப்படுகிறது — ஒரு வாள் மட்டுமே எஞ்சியது, அதுவே இறுதியில் ஜடாயுவின் சிறகுகளை வெட்டப் பயன்படுகிறது. உபதேசத்தில் ‘நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும், அமைச்சர்களுடனும், படையுடனும், பரிவாரத்துடனும்’ என்ற நான்கு அடைமொழிகள் — ஒருவனின் பாவத்தால் குடும்பம் முழுவதும் அழியும் என்பது ராஜநீதியின் விதி; இதுவே பின்னால் இலங்கையின் அழிவில் பலிக்கிறது. ‘விவேகமற்றவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அறிவின் குறையே அடிப்படைக் காரணம் என்று மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுகிறது. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘செல்லும்’ என்ற சொல்லால் ராவணன் ஓடுவதே சுட்டப்படுகிறது — வென்றவன் செல்வதில்லை, தோற்றவனே ஓடுகிறான். ‘வழிமறித்து’ என்ற சொல்லால் ஜடாயு வழியையே அடைக்கிறான், பின்னாலிருந்து தாக்கவில்லை — இதுவே போர் தர்மத்தின் வரம்பு.

‘ராவணா, காகுத்ஸ்தர்கள் இருவரும் வெல்ல முடியாதவர்கள்; இந்த ஆசிரமத்துக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பை அந்த ராகவர்கள் பொறுக்கமாட்டார்கள். கோழையான நீ செய்த உலகம் பழிக்கும் இந்தச் செயல் திருடர்கள் நடக்கும் வழி, வீரர்கள் மேற்கொள்ளும் வழி அல்ல. நீ வீரனானால் போரிடு; ஒரு முகூர்த்தம் நில்; உன் சகோதரன் கரனைப் போல நீயும் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் கிடப்பாய். சாவு நெருங்கும் வேளையில் மனிதன் எந்தச் செயலை மேற்கொள்வானோ, அந்த அதர்மச் செயலையே நீ உன் அழிவுக்காக மேற்கொண்டிருக்கிறாய். எந்தச் செயலின் தொடர்விளைவு பாவமோ, அந்தச் செயலை எந்த மனிதன் செய்வான் — உலகங்களின் தலைவனான சுயம்புவான பகவானும் செய்யமாட்டார்.’ இவ்வாறு நல்ல சொல்லைச் சொல்லிவிட்டு, வீரனான ஜடாயு தசக்ரீவனின் முதுகின் மேல் வேகமாகப் பாய்ந்தான். கூரிய நகங்களால் அவனைப் பற்றி எல்லாப் பக்கங்களிலும் கிழித்தான் — முரட்டு யானையின் மேல் ஏறிய யானைப்பாகன் போல. நகங்களையும் அலகையும் முதுகில் பதித்துக் கிழித்தான், கூந்தலையும் பிடுங்கினான்; நகங்களும் சிறகுகளும் வாயுமே அவனுடைய ஆயுதங்கள். கழுகரசனால் மீண்டும் மீண்டும் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த ராக்ஷசன் சீற்றத்தால் உதடுகள் துடிக்க நடுங்கினான். சினத்தால் மயங்கிய அவன் வைதேகியை இடது மடியில் இறுக அணைத்துக்கொண்டு, உள்ளங்கையால் ஜடாயுவை அடித்தான். ஜடாயு அவனை முந்திக்கொண்டு தன் அலகால் அவனுடைய இடப்பக்கப் பத்துக் கைகளையும் பிடுங்கியெறிந்தான். ‘திருடர்கள் நடக்கும் வழி’ என்ற சொல் மிகக் கூர்மையானது — மூவுலகையும் வென்ற ராவணன் திருடன் என்று சொல்லப்படுகிறான்; வலிமையால் வெல்லப்படவில்லை, வஞ்சனையால் கவரப்பட்டது என்பது கருத்து. ‘சாவு நெருங்கும் வேளையில்’ என்ற சுலோகத்தால் ஜடாயு விதியின் நியதியைச் சுட்டுகிறான் — ‘அழிவுக்காலத்தில் புத்தி தலைகீழாகும்’ என்ற உலக வழக்குக்கு இதுவே மூலம். பிறகு சொல்லை முடித்துவிட்டு அவன் செயலைத் தொடங்குகிறான் — ‘இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு … பாய்ந்தான்’ என்ற மாற்றம். யானைப்பாகன் உவமை அழகானது — முரட்டு யானை வலிமையுடையதாயினும் அங்குசத்துக்கு அடங்கும்; அதுபோல ராவணனும் அக்கணம் கழுகின் நகங்களுக்கு அடங்கினான். பத்துக் கைகளைப் பிடுங்கியதோ வீரத்தின் உச்சம் — தேவர்களும் அசுரர்களும் செய்யாததை முதிய பறவை செய்தது. ‘கோழையே’ என்ற விளி க்ஷத்திரியனுக்கு உச்சக்கட்ட அவமானம்; ஜடாயு அதனால் ராவணனைப் போருக்குத் தூண்டுகிறான். முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் கூந்தலைப் பிடுங்கியதும் வர்ணிக்கப்படுகிறது — தோல்வியின் உச்சச் சின்னம்; சீதையின் கூந்தலைப் பற்றியதற்கான எதிர்வினைபோல் தோன்றுகிறது.

கைகள் வெட்டப்பட்ட அவனுக்கு உடனேயே வேறு கைகள் திடீரென்று முளைத்தன — புற்றிலிருந்து வெளிவரும், விஷச் சுடர் வரிசைகளையுடைய பாம்புகளைப் போல. பிறகு சினத்தால் வீரனான தசக்ரீவன் சீதையை விட்டுவிட்டு, முஷ்டிகளாலும் கால்களாலும் கழுகரசனை அடித்தான். ஒப்பற்ற வீரம் உடைய ராக்ஷசத் தலைவனுக்கும் பறவைகளில் சிறந்தவனுக்கும் இடையே ஒரு முகூர்த்த நேரம் போர் நிகழ்ந்தது. ராமனுக்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்த அவனுடைய சிறகுகளையும் கால்களையும் விலாப்புறங்களையும் அந்த ராவணன் வாளை உருவி வெட்டினான். கொடுஞ்செயல் புரியும் ராக்ஷசனால் திடீரென்று சிறகுகள் வெட்டப்பட்ட அந்தப் பெருங்கழுகு சிறிதளவே உயிர் எஞ்சியவனாகத் தரையில் விழுந்தான். இரத்தத்தில் நனைந்து தரையில் விழுந்த ஜடாயுவைக் கண்டு, துயருற்ற வைதேகி தன் உறவினனை நோக்கி ஓடுவதுபோல் அவனை நோக்கி ஓடினாள். கருநீல மேகம் போன்ற, வெண்மையான மார்புடைய, பெருவீரம் உடைய ஜடாயுவைத் தரையில் அணைந்த காட்டுத்தீ போல லங்காதிபதி கண்டான். பிறகு ராவணனின் வேகத்தால் நசுக்கப்பட்டுத் தரையில் வீழ்த்தப்பட்ட அந்தப் பறவையை மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டு, சந்திரன் போன்ற முகமுடைய ஜனகனின் மகள் சீதை அப்போது அழுதாள். கடைசி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட சந்தத்தில் உள்ளவை. கைகள் மீண்டும் முளைத்தது வர பலத்தின் விளைவு; புற்றிலிருந்து வெளிவரும் பாம்புகள் என்ற உவமையால் அவற்றின் பயங்கரமும் விஷத்தன்மையும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘சீதையை விட்டுவிட்டு’ — அக்கணம் சீதை விடுபட்டிருந்தாள், ஆனால் தப்பியோட முடியவில்லை — இதுவே கருணை. ‘ராமனுக்காகப் போராடிக்கொண்டிருந்த’ என்ற சொற்களால் கவி ஜடாயுவின் மரணத்துக்கான காரணத்தைத் தெளிவாக்குகிறார் — சொந்த நலன் எதுவுமில்லை, நண்பனின் மகனின் நலன் மட்டுமே. ‘அணைந்த காட்டுத்தீ போல’ என்ற உவமை மிக உருக்கமானது — காட்டுத்தீ போல் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தவன் இப்போது அணைந்துவிட்டான்; தேஜஸ் அணைவதே மரணம். இறுதியில் சீதையின் அழுகை — கணவர் இல்லாமல், மைத்துனன் இல்லாமல், இப்போது காப்பவனும் இல்லாமல் அவள் தனியளாக எஞ்சினாள். ‘சிறிதளவே உயிர் எஞ்சியவன்’ என்ற சொல்லால் கவி ஜடாயுவின் மரணத்தைச் சொல்லவில்லை, எஞ்சியிருக்கும் சிறிதளவு ஆயுளையே சுட்டுகிறார் — அதனாலேயே அவன் பின்னால் ராமனிடம் செய்தி சொல்ல உயிரோடிருக்கிறான் என்ற ஆரண்ய காண்டக் கதை பொருந்துகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः॥ ५१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க