சர்க்கம்
ஜடாயு ராவணனுக்குச் செய்த தர்மோபதேசம்
ஜடாயு விழித்தெழுதல், தன்னை அறிமுகம் செய்தல், அரச தர்ம உபதேசம், பிறன்மனைவியை விலக்கும் நெறி, சீதையை விடுமாறு கட்டளை, போருக்கு அறைகூவல்
சீதையின் அலறல் ஒலியை உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஜடாயு கேட்டான்; திடீரென்று விழித்தெழுந்த அவன் ராவணனை நோக்கினான், வைதேகியையும் கண்டான். பிறகு மலைச்சிகரம் போன்ற, கூரிய அலகுடைய அந்தப் பறவைகளில் சிறந்தவன் மரத்தின் மேல் இருந்தபடியே நல்ல சொற்களைப் பேசினான். முதலில் அவன் தன் தர்மப் பற்றை அறிவிக்கிறான்: ‘தசக்ரீவா, நான் தொன்மையான தர்மத்தில் நிலைத்தவன், சத்தியத்தைச் சார்ந்தவன். சகோதரா, பழிக்கப்பட்ட செயலைச் செய்வது உனக்குத் தகாது. என் பெயர் ஜடாயு; பெருவலிமையுடைய கழுகரசன் நான்.’ பிறகு ராமனின் அறிமுகம்: ‘உலகம் முழுவதற்கும் அரசன், மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் ஒப்பானவன், உலகங்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன் தசரதனின் மகன் ராமன்; உலகின் தலைவனான அவனுடைய புகழ்மிக்க தர்மபத்தினி இவள் — அழகிய இடையுடைய சீதை என்பவள்; இவளையே நீ கவர விரும்புகிறாய்.’ இறுதியில் கேள்வி: ‘தர்மத்தில் நிலைத்த அரசன் பிறன்மனைவியை எப்படித் தீண்டுவான்?’ இங்கே வரிசையைக் காண வேண்டும் — முதலில் பேசுபவனின் தகுதி, பிறகு கவரப்படுபவளின் பெருமை, பிறகு தர்மக் கேள்வி. ‘சகோதரா’ என்ற விளியால் ஜடாயு பகைமையைத் தொடங்க விரும்பவில்லை, முதலில் சாம உபாயத்தையே (இனிய அணுகுமுறையையே) மேற்கொள்கிறான் என்பது தெளிவு. ‘நல்ல சொற்கள்’ என்ற அடைமொழியால் கவி ஜடாயுவின் சொல்லின் இயல்பையே சுட்டுகிறார் — அது சினச் சொல் அல்ல, நலம் நாடும் உபதேசம். முதிய பறவை ராவணனின் வலிமையை அறிந்திருந்தும் முதலில் தர்மத்தையே சான்றாக்குகிறான்; இதனால் அவனுடைய பெருமை ஒளிர்கிறது. ‘தொன்மையான தர்மத்தில்’ என்ற சொல்லால் அவன் சனாதன தர்மத்தையே சார்கிறான், தன் சொந்த விருப்பத்தை அல்ல.
‘பெருவலிமையுடையவனே, அரசர்களின் மனைவியர் சிறப்பாகக் காக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; பிறன்மனைவியைத் தீண்டுவதால் உண்டாகும் இழிந்த கதியைத் தவிர்த்துக்கொள். பிறர் பழிக்கும் செயலை நிதானமுடையவன் செய்யமாட்டான். தன் மனைவியைக் காப்பதுபோலவே பிறருடைய மனைவியரையும் தீண்டலிலிருந்து காக்க வேண்டும். புலஸ்திய குலத்தின் மகனே, சாஸ்திரங்களில் தெளிவாக வராத விஷயங்களில், பொருளிலும் இன்பத்திலும், சான்றோர் அரசனையே பின்பற்றித் தர்மத்தைத் தீர்மானிக்கின்றனர். அரசனே தர்மம், அரசனே காமம், செல்வங்களின் மேலான கருவூலமும் அவனே; நல்லதோ தீயதோ எல்லாம் அரசனை வேராகக் கொண்டே நடக்கிறது. அப்படியிருக்க, பாவ இயல்புடையவனும் சபலனுமான நீ ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனாக இருந்துகொண்டு செல்வச் செழிப்பை எப்படி அடைந்தாய் — தீவினையாளன் விமானத்தை அடைவதுபோல?’ இங்கே ஜடாயுவின் வாதம் ராஜநீதி சாஸ்திரத்தைப் பின்பற்றுகிறது — அரசனே உலகுக்கு முன்மாதிரி; அவன் செய்யும் செயலை மக்கள் பின்பற்றுவார்கள்; ஆகவே அரசனின் பாவம் ஆயிரம் மடங்காகிறது. ‘தீவினையாளன் விமானத்தை அடைவதுபோல’ என்ற உவமையால் சுட்டப்படுவது — பாவச் செயல் புரிபவன் எப்போதாவது புண்ணியப் பலனான விமானத்தில் ஏறுவதுபோல, நீ தற்செயலாகச் செல்வத்தை அடைந்தாய், குணங்களால் அல்ல. ‘சாஸ்திரங்களில் வராதது’ என்ற இடத்தில் அரசனின் நடத்தையே சான்று என்ற விதி ஸ்மிருதிகளில் பிரசித்தமானது; ஜடாயு அதையே நினைவூட்டுகிறான். ‘பாவ இயல்புடையவன், சபலன்’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகள் — ஒன்று இயல்பைப் பற்றியது, மற்றொன்று மனத்தைப் பற்றியது; இரண்டாலும் ராவணனின் தகுதியின்மை நிலைநாட்டப்படுகிறது. செல்வம் குணங்களின் பலன், மனம்போன போக்கில் நடப்பதற்கான அனுமதிச் சீட்டு அல்ல என்பதே கருத்து.
‘எவனுடைய இயல்பில் காமம் முதன்மையாக இருக்கிறதோ, அவனுடைய அந்த இயல்பைத் துடைத்தெறிய முடியாது; தீய உள்ளமுடையவர்களின் இல்லத்தில் நன்மை (புண்ணியம்) நெடுநாள் தங்குவதில்லை. உன் நாட்டிலோ நகரத்திலோ பெருவலிமையுடைய தர்மாத்மாவான ராமன் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை; அப்படியிருக்க நீ அவனுக்கு எப்படிக் குற்றம் செய்கிறாய்? சூர்ப்பணகையின் பொருட்டு ஜனஸ்தானத்துக்குச் சென்று எல்லை மீறிய கரன் முன்பு, சோர்வின்றிச் செயல் புரியும் ராமனால் கொல்லப்பட்டான் என்றால், அதில் ராமன் செய்த மீறல் என்ன என்று உள்ளபடி சொல்! அப்படிப்பட்ட உலகத் தலைவனின் மனைவியைக் கவர்ந்துகொண்டு நீ போகப் போகிறாயே! விரைவில் வைதேகியை விட்டுவிடு; இந்திரனின் இடி விருத்திரனை எரித்ததுபோல, ராமனின் எரிக்கும் கொடிய பார்வை உன்னை எரிக்காமல் இருக்கட்டும். ஆடையின் முனையில் நச்சுப் பாம்பைக் கட்டியிருப்பதை நீ உணரவில்லை; கழுத்தில் மாட்டப்பட்டுள்ள காலனின் பாசக்கயிற்றையும் நீ காணவில்லை.’ இங்கே இரண்டு உவமைகள் மிக வலிமையானவை — ஆடையில் கட்டிய நச்சுப் பாம்பு, கழுத்தில் தொங்கும் காலபாசம்; இரண்டிலும் அழிவு அருகிலேயே இருக்கிறது, கவர்ந்து செல்பவனோ அறியாமல் இருக்கிறான். கரனின் வதத்தை நினைவூட்டுவதன் மூலம் ஜடாயு ராவணனின் பகைமைக்கான காரணத்தைத் தானே வெளிப்படுத்துகிறான்; ‘அதிலும் ராமனின் குற்றம் இல்லை’ என்றும் நிலைநாட்டுகிறான். ‘விட்டுவிடு’ என்ற ஏவல் வடிவால் உபதேசம் வேண்டுதலிலிருந்து கட்டளையாக மாறுகிறது. ராமனின் பார்வையே ஆயுதம் என்ற வர்ணனையால் ராமனின் தேஜஸ் சுட்டப்படுகிறது — ஆயுதமும் தேவையில்லை. ‘உணரவில்லை’, ‘காணவில்லை’ என்ற இரண்டு வினைகளால் — ராவணனின் குருட்டுத்தனமே அடிப்படைக் குற்றம் என்று கவி மீண்டும் மீண்டும் சுட்டுகிறார்.
‘அன்பனே, மனிதனைத் தளரச் செய்யாத பாரத்தையே சுமக்க வேண்டும்; நோயின்றிச் செரிக்கும் உணவையே உண்ண வேண்டும். எதைச் செய்வதால் தர்மமும் இல்லை, கீர்த்தியும் இல்லை, நிலையான புகழும் இல்லை, உடலுக்கு வருத்தம் மட்டுமே உண்டோ — அந்தச் செயலை யார் செய்வார்? ராவணா, தந்தை பாட்டன் வழி வந்த ராஜ்யத்தை முறைப்படி ஆண்டுவரும் எனக்குப் பிறந்து அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. நான் முதியவன்; நீயோ இளைஞன், வில்லாளி, தேருடையவன், கவசம் பூண்டவன், அம்புகள் உடையவன்; ஆயினும் வைதேகியை எடுத்துக்கொண்டு என் கண்முன்னே நீ நலமாகப் போகமாட்டாய். நியாயமான காரணங்களால் நிலைநாட்டப்பட்ட உறுதியான வேத வாக்கை யாராலும் பறிக்க முடியாததுபோல, நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது நீ பலவந்தமாக வைதேகியைக் கவர முடியாது.’ இங்கே மூன்று எடுத்துக்காட்டுகள் வரிசையாக — பாரம், உணவு, செயல்; எல்லாவற்றிலும் ஒரே விதி: தாங்க முடியாததை ஏற்கக்கூடாது. வேத வாக்கு உவமை சிறப்பாகச் சிந்திக்கத்தக்கது — சீதையின் கற்பு வேத வாக்கைப் போல் அசையாதது; தர்க்க வாதத்தால் வேதம் அசைக்கப்படாததுபோல, வலிமையால் அவள் நழுவமாட்டாள். அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் என்ற ஆயுள் வர்ணனையால் ஜடாயுவின் அனுபவமும் நம்பகத்தன்மையும் சுட்டப்படுகின்றன — இவ்வளவு காலம் தர்மப்படி ராஜ்யத்தைக் காத்தவனின் சொல்லைப் புறக்கணிக்கலாகாது. ‘நான் முதியவன், நீ இளைஞன்’ என்ற ஏற்றத்தாழ்வை அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆயினும் ‘நலமாகப் போகமாட்டாய்’ என்ற உறுதி — தர்ம பலமே இங்கே உடல் பலத்தை மிஞ்சுகிறது என்பதே கருத்து.
‘நீ வீரனானால் போரிடு; ராவணா, ஒரு முகூர்த்தம் நில். முன்பு கரன் வீழ்ந்ததுபோல நீயும் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் கிடப்பாய். போர்களில் பலமுறை தைத்தியர்களையும் தானவர்களையும் கொன்ற, மரவுரி தரித்த ராமன் விரைவிலேயே உன்னைப் போரில் கொல்வான். அரசகுமாரர்கள் இருவரும் தொலைவில் சென்றுவிட்டனர் — என்னால் என்ன செய்ய முடியும்? இழிந்தவனே, அவர்களுக்கு அஞ்சி நீ விரைவில் அழிவாய், ஐயமில்லை. நான் உயிரோடிருக்கும் வரை, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களை உடைய, ராமனின் அன்புக்குரிய பட்டத்தரசியான இந்த மங்கலமான சீதையை நீ கொண்டுபோகமாட்டாய். மகாத்மாவான ராமனுக்கும் தசரதனுக்கும் விருப்பமான காரியத்தை என் உயிரைக் கொடுத்தாவது நான் நிச்சயம் செய்ய வேண்டும். நில், நில், தசக்ரீவா, ஒரு முகூர்த்தம் பார்; காம்பிலிருந்து கனியை உதிர்ப்பதுபோல் உன்னைச் சிறந்த தேரிலிருந்து வீழ்த்துவேன்; இரவுலாவியே, என் உயிர் உள்ளவரை உனக்குப் போர் விருந்தோம்பல் செய்வேன்.’ கடைசிச் சுலோகத்தில் ‘போர் விருந்தோம்பல்’ என்ற சொல் அழகானது — விருந்தினன் வந்திருக்கிறான், ஆகவே உபசாரம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் அந்த உபசாரம் போரே. முதிய பறவையின் இந்தச் சபதமே இந்தச் சர்க்கத்தின் உச்சம்; இதனாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தின் போர் தொடங்குகிறது. ‘என்னால் என்ன செய்ய முடியும்’ என்ற வாக்கியத்தில் முதியவனின் துணையற்ற நிலை வெளிப்படுகிறது — ராம லக்ஷ்மணர் தொலைவில் சென்றுவிட்டனர், உதவி இல்லை; ஆயினும் அவன் பின்வாங்கவில்லை. ‘உயிரைக் கொடுத்தாவது’ என்ற சொல்லால் உயிர்த்தியாகத்துக்கான உறுதி தெளிவாகிறது. தசரதனுடனான நட்பை நினைத்து அவன் நண்பனுக்குரிய தர்மத்தையே காக்கிறான்; இந்த நன்றியுணர்வே ஜடாயுவின் பாத்திரத்தின் சாரம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चाशः सर्गः॥ ५०॥