சர்க்கம்
ராவணன் தன் உருவை வெளிப்படுத்துதலும் சீதையைக் கவர்தலும்
ராவணனின் தற்புகழ்ச்சி, மென்மையான வேடத்தைக் கைவிட்டு ராக்ஷச உருவைக் காட்டுதல், சீதையைப் பலவந்தமாகப் பற்றுதல், வான்வழியே கவர்தல், அவளுடைய புலம்பல், ஜடாயுவைக் காணுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை ராவணனைத் தர்மத்தின் பெயரால் கண்டித்தாள் — ‘நான் ராமனின் மனைவி, வேறொருவனை விரும்பமாட்டேன்’ என்று. அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, ஆற்றல் மிக்க தசக்ரீவன் கையோடு கையைத் தட்டிக்கொண்டு தன் உடலைப் பெரிதாக்கினான் — இதுவே சினத்தின் முதல் அடையாளம். பேச்சில் வல்லவனான அவன் மீண்டும் மைதிலியிடம் சொன்னான்: ‘பித்துப் பிடித்த நீ என் வீரத்தையும் பராக்கிரமத்தையும் கேள்விப்படவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.’ பிறகு தற்புகழ்ச்சி தொடங்குகிறது: ‘வானில் நின்றபடியே என் தோள்களால் பூமியைத் தூக்குவேன், கடலைக் குடித்துவிடுவேன், போரில் நின்று மரணத்தையும் கொல்வேன், கூரிய அம்புகளால் சூரியனைத் துளைப்பேன், பூமியைப் பிளப்பேன். பித்துப் பிடித்தவளே, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் என்னைப் பார்.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — முன்பு பரிவ்ராஜக வேடத்தில் அமைதியான சொற்களைப் பேசியவன் இப்போது வலிமைக் காட்சியையே புகலிடமாகக் கொள்கிறான். தர்மச் சொற்களால் தோற்ற காமுகன் வலிமையையே சான்றாகக் கருதுகிறான் என்று கவி சுட்டுகிறார். ‘பித்துப் பிடித்தவளே’ என்ற சொல்லால் அவன் சீதையின் தர்ம நிலைப்பாட்டையே பைத்தியம் என்கிறான் — குற்றம் காணும் பார்வையின் தலைகீழ் இது. ‘கையோடு கையைத் தட்டுதல்’ என்ற செயல் உலகிலும் சினத்துக்கும் அறைகூவலுக்கும் அடையாளம்; அதன்பின் உடலைப் பெரிதாக்குதல் இரண்டாவது அடையாளம். ‘தூக்குவேன்’, ‘குடிப்பேன்’, ‘கொல்வேன்’, ‘துளைப்பேன்’, ‘பிளப்பேன்’ என்ற ஐந்து வினைகளும் சம்ஸ்கிருதத்தில் ‘விதிலிங்’ (இயலுமை காட்டும்) வடிவில் ஒன்றாகக் கோக்கப்பட்டுள்ளன — செய்யக்கூடியது மட்டுமே வர்ணிக்கப்படுகிறது, செய்த செயல் அல்ல; ஆகவே இந்தத் தற்புகழ்ச்சி வெறும் கற்பனையே என்பது நுட்பமாகப் பார்த்தால் தெரியும். பூமி, கடல், மரணம், சூரியன், நிலப்பரப்பு என்ற ஐந்து பெரும் பொருள்கள் உவமைகளாக எடுக்கப்பட்டுள்ளன — பொருள் எவ்வளவு பெரிதோ, தற்புகழ்ச்சியும் அவ்வளவு பெரிது.
இவ்வாறு பேசிய ராவணனின் கண்கள் நெருப்பின் ஒளி போலவும், ஓரங்களில் பழுப்பாகவும், சிவந்தும் ஆயின — சினம் முதலில் கண்களிலேயே வெளிப்படுகிறது. உடனே மென்மையான உருவத்தைக் கைவிட்டு, காலனைப் போன்ற கூர்மையான தன் சொந்த உருவத்தை அவன் மேற்கொண்டான். சிவந்த கண்கள், பழுக்கக் காய்ச்சிய பொன் அணிகலன்கள், பெருஞ்சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன், கருநீல மேகம் போன்றவன், பத்து முகங்கள், இருபது கைகள் — இவ்வாறு அந்த இரவுலாவி ஆனான். பரிவ்ராஜக மாறுவேடத்தை விட்டுப் பேருடல் கொண்ட ராக்ஷச அதிபதி தன் சொந்த உருவத்தை அடைந்தான். சிவந்த ஆடை தரித்து, பெண்களுள் ரத்தினமான மைதிலியை நோக்கியபடி அவன் நின்றான். இங்கே வர்ணனையின் வரிசை சிந்திக்கத்தக்கது — முதலில் கண்கள், பிறகு உருவம், பிறகு அணிகலன்கள், இறுதியில் பத்து முகங்களும் இருபது கைகளும். மாறுவேடத்தைக் கைவிடுவதே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம்; ஏமாற்றால் காரியம் கைகூடும் வரை மட்டுமே வஞ்சனை, அதன்பின் பலாத்காரம் — இதுவே ராக்ஷச நீதி. ‘பழுக்கக் காய்ச்சிய பொன் அணிகலன்கள்’ என்பது அழகு, ‘கருநீல மேகம் போன்றவன்’ என்பது பயங்கரம் — இரண்டும் ஒன்றாக இருப்பதே ராவணனின் இயல்பு. ‘உடனே’ என்ற சொல் முக்கியமானது — கணநேரத்தில் வேட மாற்றம்; இது விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ஆற்றலுக்கு நேரடிச் சான்று. நான்காம் சுலோகத்தில் அவன் ‘விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் என்னைப் பார்’ என்று சொன்னதையே இங்கே செயலால் காட்டுகிறான். ‘பெண்களுள் ரத்தினம்’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் பார்வை சுட்டப்படுகிறது — அவன் பார்வையில் சீதை ஒரு ரத்தினம், கவர வேண்டிய பொருள்; போற்றத்தக்க கற்புடையவள் அல்லள். இதனால் அடுத்த சுலோகங்களில் வரும் ஆசைகாட்டும் சொற்களுக்கு அடித்தளம் அமைகிறது. பத்து முகங்கள், இருபது கைகள் என்ற எண்ணிக்கையும் பொருளுடையது — ஒரே மனிதன் பத்து விதமாகப் பிளவுபட்ட மனமுடையவன் என்று உரையாசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர்.
கருமையான கூந்தல் முனைகளுடன், சூரியனின் ஒளி போன்றவளாக, ஆடை அணிகலன்கள் பூண்டிருந்த மைதிலியைக் கண்டு ராவணன் சொன்னான்: ‘மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற கணவனை நீ விரும்பினால் என்னை அடைக்கலமாகக் கொள், அழகிய இடை உடையவளே; நானே உனக்கு ஏற்ற கணவன். நெடுங்காலம் என்னை ஏற்றுக்கொள்; நான் போற்றத்தக்கவன்; ஒருபோதும் உனக்குப் பிடிக்காததைச் செய்யமாட்டேன். மனிதன் மேலுள்ள பற்றைக் கைவிடு; என் மேல் அன்பைச் செலுத்து.’ பிறகு ராமனைப் பழிக்கத் தொடங்குகிறான்: ‘ராஜ்யத்திலிருந்து நழுவியவன், நோக்கம் நிறைவேறாதவன், குறுகிய ஆயுள் உடையவன் ராமன் — எந்தக் குணங்களுக்காக நீ அவனிடம் பற்று வைத்திருக்கிறாய், அறிவாளி என்று தன்னை எண்ணும் மூடப்பெண்ணே? ஒரு பெண்ணின் சொல்லுக்காக ராஜ்யத்தையும் நண்பர்களையும் விட்டுக் கொடிய விலங்குகள் திரியும் காட்டில் வாழ்பவன் தீய புத்தியுடையவன்.’ இங்கே ராவணனின் வாதம் உலகியலானது மட்டுமே — செல்வம், புகழ், நீண்ட ஆயுள் — இவையே கணவனின் குணங்கள் என்று அவன் கருதுகிறான்; ராமனின் தர்மப் பற்றோ அவன் பார்வையில் மூடத்தனம். ‘அறிவாளி என்று தன்னை எண்ணுபவளே’ என்ற விளியால் அவன் சீதையின் விவேகத்தையே கேலி செய்கிறான். தர்மப் பார்வை, பொருள் பார்வை என்ற இரு வழிகளின் முரண் இங்கே தெளிவாகிறது. ‘மனிதன் மேலுள்ள பற்றைக் கைவிடு’ என்ற சொல்லால் அவன் மனிதத் தன்மையையே தாழ்ந்ததாகவும் ராக்ஷச செல்வத்தை மேலானதாகவும் கருதுகிறான். ஆனால் சீதைக்கு மனிதப் பற்றே தர்மம். ‘குறுகிய ஆயுள் உடையவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவன் ராமன் மரணத்துக்கு உட்பட்டவன் என்பதை நினைவூட்டுகிறான்; தான் வர பலத்தால் நீண்ட ஆயுள் பெற்றவன் என்பதையும் சுட்டுகிறான். ‘ஒரு பெண்ணின் சொல்லுக்காக’ என்று பழிக்கும்போது, தானே பெண்ணாசையால் தூண்டப்பட்டிருப்பவன் இன்னொருவனைப் பெண்ணுக்கு அடிமை என்கிறான் — இது பெரிய முரண்; இந்த நகைமுரணே கவியின் நோக்கம்.
அன்புச் சொற்களுக்கே தகுதியான, இனிமையாகப் பேசும் மைதிலியிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மிகத் தீய உள்ளமுடைய, காமத்தால் மயங்கிய அந்த ராக்ஷசன் நெருங்கிச் சென்று சீதையைப் பற்றினான் — வானில் புதன் ரோகிணியைப் பற்றுவதுபோல. இடக்கையால் கூந்தலையும் வலக்கையால் தொடைகளையும் — இவ்வாறு அவன் அவளைப் பற்றிக்கொண்டான். மலைச்சிகரம் போன்ற, கூரிய கோரைப்பற்களும் நீண்ட கைகளும் உடைய, மரணத்துக்கு ஒப்பான அவனைக் கண்டு வனதேவதைகள் அச்சத்தால் துன்புற்று ஓடின. அப்போது மாயையால் ஆன, கழுதைகள் பூட்டிய, கரகரத்த ஒலியுடைய, பொன்னாலான ராவணனின் பெருந்தேர் தோன்றியது. கடுஞ்சொற்களால் அவளை மிரட்டி, பேரொலி எழுப்பும் அவன் வைதேகியை மடியில் தூக்கித் தேரில் ஏற்றினான். பற்றப்பட்ட அந்தப் புகழ்மிக்கவள் தொலைவில் சென்றிருந்த கணவரை நோக்கி ‘ராமா!’ என்று பெருங்குரலில் அலறினாள். விரும்பாத அவளை, நாகராஜனின் மனைவிபோல் துடிக்கும் அவளை, காமத்தால் துன்புற்ற அவன் தூக்கிக்கொண்டு மேலே எழும்பினான். இங்கே உவமைகள் சிந்திக்கத்தக்கவை — கிரகத்தால் பற்றப்பட்ட ரோகிணி, கருடனால் பற்றப்பட்ட நாகப்பெண் — இரண்டு உவமைகளிலும் வலியவனுக்கும் மெலியவளுக்குமான உறவே சுட்டப்படுகிறது. வனதேவதைகள் ஓடியதன் மூலம் ராவணனின் பயங்கரம் மறைமுகமாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. ‘அன்புச் சொற்களுக்கே தகுதியானவள்’ என்ற அடைமொழி கருணைச் சுவையின் விதை — இனிய சொற்களுக்கு மட்டுமே உரியவள் கடுஞ்சொற்களால் மிரட்டப்படுகிறாள். கூந்தலைப் பற்றுதல், தொடையைப் பற்றுதல் என்ற இரண்டு தீண்டல்களும் சாஸ்திரத்தில் பிறன்மனைவியை அவமதிப்பதன் உச்சப் பாவமாகக் கணக்கிடப்படுகின்றன. ‘கழுதைகள் பூட்டிய தேர்’ என்ற அடைமொழி கெட்ட சகுனத்தைச் சுட்டுகிறது — குதிரைகளால் அல்ல, கழுதைகளால் இழுக்கப்படும் தேர்; அதன் ‘கரகரத்த ஒலி’யும் அமங்கலமானது. இதனால் ராவணனின் அழிவு இங்கேயே சுட்டப்படுகிறது. ‘வானில் புதன் ரோகிணியைப் பற்றுவதுபோல’ என்ற உவமையில் கிரகத்துக்கும் நட்சத்திரத்துக்குமான உறவு உள்ளது; புதன் ரோகிணியைத் தொடும்போது கெட்ட சகுனம் உண்டாவதுபோல, ராவணனின் தீண்டல் உலகுக்குக் கேடாகும் என்று உரைகள் சொல்கின்றன.
ராக்ஷச அரசனால் வான்வழியே கவர்ந்து செல்லப்பட்ட அவள் மிகுந்து அலறினாள் — பித்துப் பிடித்தவள் போல, மனம் கலங்கியவளாக, துயருற்றவள் போல. ‘நீண்ட கைகளை உடைய லக்ஷ்மணா, பெரியவர்களின் உள்ளத்தை மகிழ்விப்பவனே, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ராக்ஷசனால் கவர்ந்து செல்லப்படும் என்னை நீ அறியவில்லையே! ராகவா, தர்மத்துக்காக உயிரையும் இன்பத்தையும் செல்வத்தையும் துறப்பவரே, அதர்மத்தால் கவர்ந்து செல்லப்படும் என்னை நீர் காணவில்லையே. பகைவரை வாட்டுபவரே, நெறிதவறியவர்களை அடக்குபவர் நீர் அல்லவா; அப்படியானால் இப்படிப்பட்ட பாவியான ராவணனை ஏன் தண்டிக்கவில்லை?’ பிறகு அவளே சமாதானம் சொல்லிக்கொள்கிறாள்: ‘நெறிகெட்ட செயலின் பலன் உடனே தெரிவதில்லை; பயிர்கள் விளைவதற்குப்போல இங்கேயும் காலமே முதன்மையான கூறாகிறது.’ பிறகு ராவணனைச் சபிக்கிறாள்: ‘காலத்தால் அறிவு அழிந்த நீ இந்தச் செயலைச் செய்தாய்; ராமனிடமிருந்து உன் உயிரை முடிக்கும் கொடிய பேரிடரை அடைவாய்.’ இங்கே சீதையின் துயரம் படிப்படியாக மாறுகிறது — முதலில் அலறல், பிறகு குறைகூறல், பிறகு தர்ம ஆய்வு, இறுதியில் சாபம். ‘காலமே முதன்மையாகிறது’ என்ற வேளாண்மை உவமையால் அவள் தானே கணவரின் தாமதத்துக்குச் சமாதானம் சொல்கிறாள் — பக்தியே வாதத்தை உண்டாக்குகிறது. முதலில் அவள் லக்ஷ்மணனை அழைக்கிறாள், ஏனெனில் அவனே ஆசிரமத்தில் காவலனாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தான்; பிறகு ராமனை, ஏனெனில் அவரே கணவரும் புகலிடமும். ‘அடக்குபவர்’ என்ற சொல்லால் அவள் ராமனின் அரச தர்மத்தையே நினைவூட்டுகிறாள் — தீயோரை அடக்குவது அரசனின் கடமை அல்லவா. ‘பயிர்கள் விளைவதற்குப்போல’ என்ற உவமையால் அவள் கணவரின் தாமதத்துக்குச் சமாதானம் சொல்வது மட்டுமல்ல, ராவணனின் அழிவு தவிர்க்க முடியாதது, காலத்தை மட்டுமே எதிர்பார்க்கிறது என்பதையும் சுட்டுகிறாள். ‘ராவணனைத் தண்டியுங்கள்’ என்ற ஏவல் வடிவால் அவள் தொலைவிலுள்ள கணவருக்கும் கட்டளையிடுவதுபோல் இருக்கிறது — பிரிவிலும் நம்பிக்கையே சொல்லைத் தூண்டுகிறது.
‘ஐயோ, இப்போது கைகேயி தன் உறவினர்களுடன் விருப்பம் நிறைவேறியவள் ஆனாள் — ஏனெனில் தர்மத்தை விரும்பும் புகழ்மிக்கவரின் தர்மபத்தினியான நான் கவர்ந்து செல்லப்படுகிறேன்.’ பிறகு அவள் உயிரற்றவற்றையும் விளித்துப் பேசுகிறாள்: ‘ஜனஸ்தானமே, மலர்ந்த கர்ணிகார மரங்களே, சீதையை ராவணன் கவர்கிறான் என்று விரைவில் ராமனிடம் சொல்லுங்கள். அன்னங்களும் நாரைகளும் ஒலிக்கும் கோதாவரியே, உனக்கு வணக்கம்; நீயும் விரைவில் ராமனிடம் சொல். பலவகை மரங்கள் நிறைந்த இந்தக் காட்டில் உள்ள தெய்வங்களை வணங்குகிறேன்; நான் கவர்ந்து செல்லப்பட்டதைக் கணவரிடம் சொல்லுங்கள். இங்கே உள்ள பலவகை உயிரினங்கள் அனைத்தையும், மான் கூட்டங்களையும் பறவைக் கூட்டங்களையும் அடைக்கலமாக நாடுகிறேன். “கணவருக்கு உயிரைவிட மேலான அன்புக்குரிய சீதை வேறு வழியின்றிக் கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள்” என்று சொல்லுங்கள். இதை அறிந்தால், நீண்ட கைகளும் பெருவலிமையும் உடைய ராமன் மறுவுலகுக்கே சென்றாவது பராக்கிரமம் காட்டி என்னை மீட்டுக் கொண்டுவருவார் — யமனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டிருந்தாலும் கூட.’ இங்கே கருணை உச்ச எல்லையை அடைகிறது — உதவிக்கு எந்த மனிதனும் இல்லாதபோது மரங்களும் நதிகளும் விலங்குகளும் பறவைகளுமே தூதர்களாகின்றன. கடைசி வாக்கியத்திலோ சீதையின் அசையாத நம்பிக்கை ஒளிர்கிறது. ‘ஆமந்த்ரயே’ (விளிக்கிறேன்) என்ற வினை உரையாடலிலும் விடைபெறுதலிலும் பயன்படுகிறது — சீதை ஜனஸ்தானத்திலிருந்து விடைபெற்றுப் புறப்படுகிறாள் என்பதையும் இது தொனிக்கிறது. கர்ணிகாரங்கள், கோதாவரி, வனதேவதைகள், மான்களும் பறவைகளும் என்ற வரிசையில் மரங்கள், நதி, தெய்வங்கள், உயிரினங்கள் — ஜனஸ்தானத்தின் முழு வாழ்வுமே தூதாகச் செல்ல வேண்டப்படுகிறது. ‘விரைவில் ராமனிடம் சொல்லுங்கள்’ என்ற சொற்கள் இரண்டு முறை மீண்டும் வருகின்றன — பல்லவி போல; இதனால் துயருற்றவர் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லும் இயல்பு காட்டப்படுகிறது. இறுதியில் ‘மீட்டுக் கொண்டுவருவார்’ என்ற எதிர்காலம் — எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.
இவ்வாறு கருணைச் சொற்களால் புலம்பிக்கொண்டிருந்த, மிகுந்த துயருற்ற, அகன்ற கண்களை உடைய அவள் ஒரு மரத்தின் மேல் இருந்த கழுகைக் கண்டாள். அவனை நோக்கி, ராவணனின் வசப்பட்டிருந்த அழகிய இடையுடையவள் அச்சம் மேலிட, துயரால் உடைந்த குரலில் அலறினாள்: ‘ஐயா ஜடாயுவே, பாருங்கள்! பாவச் செயல் புரியும் இந்த ராக்ஷச அரசனால் இரக்கமின்றி, அநாதைபோல் நான் கவர்ந்து செல்லப்படுகிறேன். ஆனால் இந்தக் கொடிய இரவுலாவியை உங்களால் தடுக்க முடியாது — இவன் வலிமை உடையவன், வெற்றிச் செருக்கு கொண்டவன், ஆயுதம் ஏந்தியவன், தீய புத்தியுடையவன். ஆகவே நான் கவர்ந்து செல்லப்பட்டதை உள்ளது உள்ளபடி ராமனிடம் சொல்லுங்கள்; லக்ஷ்மணனிடமும் அதையெல்லாம் முழுமையாகச் சொல்ல வேண்டும்.’ இங்கே சீதையின் விவேகம் போற்றத்தக்கது — அவள் முதிய கழுகைப் போருக்குத் தூண்டவில்லை, தூது செல்லவே பணிக்கிறாள்; பகைவனின் வலிமையையும் அவளே ஒப்புக்கொள்கிறாள். ஆயினும் ஜடாயு போரையே தேர்ந்தெடுக்கிறான் என்பது அடுத்த சர்க்கத்தில் தெரிகிறது. ‘அநாதைபோல்’ என்ற சொல்லால், காப்பவர் உள்ளவளாக இருந்தும் அந்தக் கணத்தில் அவள் அநாதை ஆனாள் என்ற கருணை வெளிப்படுகிறது; இதனுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. ‘மரத்தின் மேல் இருந்த’ என்ற சொல்லால் ஜடாயுவின் இருப்பிடம் சுட்டப்படுகிறது — முதியவனான அவன் மரத்திலேயே உறங்கிக்கொண்டிருந்தான் என்பது அடுத்த சர்க்கத்தில் தெளிவாகிறது. சீதை அவனை ‘ஐயா’ (ஆர்ய) என்று விளிக்கிறாள் — ஒரு பறவையையும் மதிப்புடன், ஏனெனில் அவன் தசரதனின் நண்பன். ‘இரக்கமின்றி’ என்ற வினையடையால் கவர்தலின் கொடுமை சுட்டப்படுகிறது. கடைசி இரண்டு சுலோகங்களும் தூதுக் கட்டளையின் வடிவில் உள்ளன — இவையே அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களுக்கும் விதை, ஏனெனில் ஜடாயு முதலில் சொல்லாலும் பிறகு போராலும் ராவணனைத் தடுக்கிறான். மேலும் ‘உள்ளது உள்ளபடி’ என்ற சொல்லால் அவள் அலங்காரமின்றிக் கண்டதைக் கண்டபடியே தெரிவிக்க வேண்டுகிறாள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्गः॥ ४९॥