சர்க்கம்
ராவணனின் தற்புகழ்ச்சியும் சீதையின் கண்டனமும்
ராவணனின் சினம், குபேரனை வென்ற கதை, புஷ்பகம், இலங்கையின் வர்ணனை, ஆசைகாட்டல், சீதையின் மறுப்பு
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் சீதை ‘அதே வேறுபாடுதான் தசரத மைந்தனுக்கும் உனக்கும்’ என்று சொல்லி மௌனமானாள். அதைக் கேட்ட ராவணன் கொதிப்படைந்து, நெற்றியில் புருவத்தைச் சுளித்துக் கடுஞ்சொல்லால் பதில் சொன்னான். இப்போது அவனுடைய பரிவ்ராஜக வேடம் உண்மையில் கைவிடப்பட்டது — முன்பு பணிவால் மூடப்பட்டிருந்தது இப்போது செருக்கால் வெளிப்படுகிறது. ‘அழகிய நிறம் உடையவளே, நான் வைஶ்ரவணனின் மாற்றாந்தாய் மகனான சகோதரன்; என் பெயர் ராவணன், ஆற்றல் மிக்க தசக்ரீவன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்று அவன் தன்னைப் பற்றிச் சொல்கிறான். பிறகு அவன் தான் அச்சுறுத்துபவன் என்பதை வர்ணிக்கிறான்: ‘கந்தர்வர்களுடன் தேவர்களும், பிசாசங்களும், பறவைகளும், நாகங்களும் மரணத்துக்கு உயிர்கள் அஞ்சுவதுபோல் எப்போதும் அஞ்சி எவனிடமிருந்து ஓடுகின்றனரோ; வேறொரு காரணத்தால் மாற்றாந்தாய் மகனான சகோதரன் வைஶ்ரவணனை எவன் நேருக்கு நேர் போரில் எதிர்கொண்டு, சினத்தால் வீரம் காட்டிப் போரில் வென்றானோ; எவனுக்கு அஞ்சித் துயருற்று அவன் தன் செல்வச் செழிப்புள்ள இருப்பிடத்தை விட்டு மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தில் வசிக்கிறானோ — அவனே நான்.’ சகோதரனின் தோல்வியே அவனுடைய முதல் சான்று; குலப் பெருமையையோ அவன் தன் சொந்தப் புகழுக்கே பயன்படுத்துகிறான். ‘நெற்றியில் புருவத்தைச் சுளித்து’ என்ற ஒரே சித்திரத்தால் கவி அவனுடைய மாற்றத்தைக் காட்டுகிறார் — முன்பு ‘பணிவான சொல்’ பேசியவனே இப்போது புருவச் சுளிப்புடன் பேசுகிறான். வேடமோ இன்னும் பரிவ்ராஜகனுடையது, குரலோ ராக்ஷச அரசனுடையது; இந்த முரணையே சார்ந்து கவி அவனுடைய உள் உருவத்தைத் திறந்து காட்டுகிறார்.
‘அவனுடைய புஷ்பகம் என்ற, விரும்பிய இடத்துக்குச் செல்லும் அழகிய விமானத்தை நான் வீரத்தால் கைப்பற்றினேன்; நல்லவளே, அதிலேயே நான் வானில் செல்கிறேன். மைதிலியே, சினம் எழுந்த என் முகத்தைக் கண்டதுமே இந்திரனை முன்னிட்ட தேவர்கள் அஞ்சி ஓடுகின்றனர். நான் நிற்கும் இடத்தில் காற்று தயங்கியபடியே வீசுகிறது; கடுங்கதிர் உடைய சூரியனும் அச்சத்தால் வானில் குளிர்கதிர் உடைய சந்திரனைப் போல் ஆகிவிடுகிறான். நான் நிற்கும், நடமாடும் இடத்தில் மரங்களின் இலைகள் அசைவதில்லை, நதிகளின் நீரும் அசையாமல் நிற்கிறது.’ இந்த மூன்று சுலோகங்களால் அவன் இயற்கையே உறைந்துபோவதைத் தன் அடையாளமாகச் சொல்கிறான் — நாற்பத்தாறாம் சர்க்கத்தில் கவியால் கெட்ட சகுனமாக வர்ணிக்கப்பட்டதையே இப்போது அவன் தற்புகழ்ச்சியாக முழங்குகிறான். பிறகு அவன் நகரத்தை வர்ணிக்கிறான்: ‘கடலுக்கு அப்பால் இலங்கை என்ற என் அழகிய நகரம் உள்ளது — கொடிய ராக்ஷசர்களால் நிறைந்தது, இந்திரனின் அமராவதியைப் போன்றது. வெண்மையான மதிலால் சூழப்பட்டு அது ஒளிர்கிறது; பொன்னாலான கூடங்களும் வைடூரியத் தோரணங்களும் உடைய அது மிக அழகானது.’ அமராவதியுடனான உவமையோ குறிப்புடையது — இந்திரனுடன் போட்டியிடுபவனே பின்னால் ராமனால் கொல்லப்படுவான். புஷ்பகத்தைப் பற்றிய குறிப்பையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; அதே விமானம் மீண்டும் யுத்த காண்டத்தில் ராமன் அயோத்திக்குத் திரும்பப் பயன்படுகிறது; ஆகவே இங்கே கவி தொலைவிலுள்ள பலனையும் சுட்டுவதுபோல் இருக்கிறது. ‘வீரத்தால் கைப்பற்றினேன்’ என்ற சொல்லால் அவன் திருட்டையும் வீரச்செயலாகச் சொல்கிறான்.
‘அந்த நகரம் யானைகளாலும் குதிரைகளாலும் தேர்களாலும் நெருக்கமானது, வாத்திய ஒலியால் முழங்குவது, எல்லா விருப்பங்களையும் கனியாகத் தரும் மரங்கள் நிறைந்த தோட்டங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது. சீதையே, அரசகுமாரியே, அங்கே நீ என்னுடன் வாழ்வாய்; மன உறுதி உடையவளே, அப்போது நீ மனிதப் பெண்களை நினைக்கவும் மாட்டாய். அழகிய நிறம் உடையவளே, தெய்வீகமான மனித இன்பங்களை அனுபவிக்கும் நீ, ஆயுள் தீர்ந்த மனிதனான ராமனை நினைக்கமாட்டாய்.’ பிறகு அவன் ராமனையே பழிக்கத் தொடங்குகிறான்: ‘அரசன் தசரதன் அன்புக்குரிய மகனை அரசில் அமர்த்தி, வலிமை குன்றிய மூத்த மகனைக் காட்டுக்கு அனுப்பினான். அகன்ற கண்களை உடையவளே, ராஜ்யத்தை இழந்த, அறிவு கலங்கிய, தவம் செய்யும் அந்தத் தவசி ராமனை வைத்துக்கொண்டு நீ என்ன செய்வாய்?’ இந்தப் பழிப்போ அவனுடைய பின்வரும் சொல்லுக்கு முரணானது — ‘என் விரலுக்கும் நிகரில்லை’ என்று சொல்லப்போகிறவனே அவனை அச்சத்துக்குக் காரணமாகக் கருதுகிறான்; ஆகவே பழிப்பின் வேர் அச்சமே என்பது தெரிகிறது. ‘ஆயுள் தீர்ந்த மனிதனான ராமன்’ என்ற மூன்று சொற்களால் அவன் ராமனை மூன்று வகையில் சிறுமைப்படுத்துகிறான் — ஆயுள் குறைந்தது, பிறப்பு மனிதப் பிறப்பு, நிலை காட்டுவாசியின் நிலை. சீதையோ இதையெல்லாம் கேட்டும் எதுவும் சொல்லவில்லை; அவளுடைய மௌனம் அடுத்து வரும் மறுப்பில்தான் உடைகிறது. ‘நினைக்காதே’ என்று அவன் எதை விரும்புகிறானோ, அதுவே அவளுடைய ஒரே செல்வம்.
‘தானாகவே வந்திருக்கும் ராக்ஷசத் தலைவனான என்னைக் காப்பாற்று, என்னை விரும்பு; மன்மதனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட என்னை நீ மறுக்கலாகாது. அச்சம் கொண்டவளே, என்னை மறுத்தால் நீ பின்னால் வருந்துவாய் — காலால் உதைத்துப் புரூரவஸைக் கைவிட்ட ஊர்வசி பிறகு வருந்தியதுபோல. அழகிய நிறம் உடையவளே, போரில் அந்த மனிதன் ராமன் என் ஒரு விரலுக்கும் நிகரல்லன்; உன் நல்வினையாலேயே நான் வந்திருக்கிறேன்; என்னை ஏற்றுக்கொள்.’ மூன்றே சுலோகங்களில் அவன் சொல் வேண்டுதலிலிருந்து கட்டளையை நோக்கிச் செல்கிறது — முதலில் ‘காப்பாற்று’ என்ற இரந்து கேட்டல், பிறகு பின்னால் வருந்த நேரும் என்ற அச்சுறுத்தல், இறுதியில் ‘உன் நல்வினையால்’ என்ற தற்புகழ்ச்சி. ஊர்வசி புரூரவஸ் உவமையும் தலைகீழானது — அங்கே பெண் கைவிட்டாள்; இங்கேயோ தன்னைக் கைவிட விரும்புபவளை அவனே மிரட்டுகிறான். ‘காப்பாற்று’ (ரக்ஷ) என்ற வினைச்சொல்லோ விந்தையானது — ராக்ஷசர்களின் தலைவனே காப்பை இரக்கிறான்; கவி இங்கே சொல்லின் இருபொருளால் அவனுடைய எளிமையைக் காட்டுகிறார். அவனுடைய பேச்சு முழுவதும் இறுதியில் ‘என்னை ஏற்றுக்கொள்’ என்ற ஒரே சொல்லில் கட்டப்படுகிறது.
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வைதேகி சினந்து, கண்கள் சிவக்க, தனிமையான அந்த இடத்தில் அந்த ராக்ஷச அதிபதியிடம் கடுஞ்சொல் சொன்னாள்: ‘எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும் வைஶ்ரவணனை உன் சகோதரன் என்று சொல்லிக்கொண்டு, இப்படிப்பட்ட தீய செயலைச் செய்ய எப்படி விரும்புகிறாய்? ராவணா, கடுமையான, தீய புத்தியுடைய, புலன்களை வெல்லாத நீ எவர்களுக்கு அரசனோ, அந்த ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் நிச்சயம் அழிவார்கள். இந்திரனின் மனைவி சசியைக் கவர்ந்தவனும் உயிர்வாழ முடியலாம்; ராமனின் மனைவியான என்னைக் கொண்டுசென்றவன் எவனும் நலமாக இருக்கமாட்டான். வஜ்ராயுதம் ஏந்தியவனின் ஒப்பற்ற அழகுடைய சசியைப் பலவந்தப்படுத்தியவனும் பிறகு நெடுநாள் வாழக்கூடும்; என்னைப் போன்றவளைப் பலவந்தப்படுத்தினால், ராக்ஷசா, அமுதம் பருகியிருந்தாலும் உனக்கு விடுதலை இல்லை.’ இவ்வாறு அவள் இரண்டு முறை சசியையே உவமையாக்குகிறாள் — தேவராஜனின் மனைவியைக் கவர்வதும் மன்னிக்கப்படக்கூடும் போலும், ராமனின் மனைவியைக் கவர்வது மன்னிக்கப்படாது; இதனால் அவள் ராமனின் பெருமையை இந்திரனுடையதைவிட மேலானதாக நிலைநாட்டுகிறாள். கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி சந்தத்தில் கம்பீரத்தைச் சுமக்கிறது; ‘அமுதம் பருகியிருந்தாலும்’ என்ற சொல்லால் அமுதமும் பயனற்றது என்று சொல்லப்படுகிறது. சீதையின் பதிலில் எந்தப் புலம்பலும் இல்லை, எந்த வேண்டுதலும் இல்லை; தர்மம், நீதி, விளைவு — இவை மட்டுமே. ‘ராவணா, ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் நிச்சயம் அழிவார்கள்’ என்ற சொல்லோ யுத்த காண்டம் முழுவதற்கும் விதைபோல் இருக்கிறது — அவள் இங்கே சொல்வதுதான் பின்னால் நிகழ்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डेऽष्टचत्वारिंशः सर्गः॥ ४८॥