சர்க்கம்
மரங்களையும் விலங்குகளையும் கேட்டுப் புலம்பும் ராமன்
வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தைக் கண்டு ராமனின் புலம்பல், மரங்களிடமும் மான், யானை, புலி ஆகியவற்றிடமும் சீதையைப் பற்றிய கேள்விகள், விழுங்கப்பட்டாளோ என்ற ஐயம், மீண்டும் தேடுதல்
விரைந்து வந்துகொண்டிருந்த ராமனின் இடக்கண்ணின் கீழிமை துடித்தது; அவன் தடுமாறினான், உடலில் நடுக்கமும் உண்டாயிற்று. இந்தத் தீய நிமித்தங்களை மீண்டும் மீண்டும் கவனித்து அவன் ‘சீதை நலமாக இருப்பாளா’ என்று சொன்னான். ‘இருப்பாளா’ என்ற கேள்விச் சொல் அவனுடைய ஊசலாடும் மனத்தைச் சுட்டுகிறது. சீதையைக் காணும் ஆவலுடன் விரைந்து ஆசிரமத்தை அடைந்த அவன், அந்த உறைவிடம் வெறிச்சோடியிருப்பதைக் கண்டு மனம் கலங்கினான். பிறகு வேகமாகச் சுழல்பவன் போல, உறுப்புகளை அசைத்தவாறு, ரகு குலத்தை மகிழ்விப்பவன் அங்குமிங்கும் குடில் இருந்த இடத்தை நாற்புறமும் பார்த்தான் — பர்ணசாலை சீதையின்றி, அழகிழந்து, சிதைந்து, முன்பனிக் காலத்தில் பனியால் தாக்கப்பட்ட தாமரைக் கொடிபோல் இருந்தது. இந்த உவமை மிக உருக்கமானது — தாமரைக் கொடியின் மலர்கள் குளிரால் வாடுகின்றன, அது வேரோடு பிடுங்கப்படுவதில்லை; அதுபோலப் பர்ணசாலை நிற்கிறது, ஆனால் அதன் அழகு போய்விட்டது. இந்த ஒரே சித்திரத்தால் கவி சர்க்கம் முழுவதன் உணர்வையும் முன்வைக்கிறார். ‘விரைந்து வந்துகொண்டிருந்த’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய அவசரம் காட்டப்படுகிறது — விரைந்து செல்பவனுக்கே தடுமாற்றம் நேரும்; வெளித் தடுமாற்றம் உள் தடுமாற்றத்தின் அடையாளம். ‘இடக்கண்ணின் கீழிமை’ என்ற நுட்பத்தையும் காண வேண்டும் — வெறுமனே கண் என்று சொல்லாமல், கீழ் இமை என்று குறிப்பிட்டுக் கவி சொல்கிறார். ஆண்களுக்கு இடப்பக்க உறுப்புகள் துடிப்பது தீங்கைச் சுட்டும் என்பது சகுன சாஸ்திரத்தில் பிரசித்தமானது; இந்தி உரையும் அப்படியே விளக்குகிறது.
ஆசிரமம் மரங்களால் அழுவதுபோல் தோன்றுகிறது; அதன் மலர்கள் வாடியுள்ளன, மான்களும் பறவைகளும் வாடியுள்ளன, அழகு இழந்துவிட்டது, எல்லாம் சிதைந்துவிட்டது, வனதேவதைகளாலும் கைவிடப்பட்டுவிட்டது. மான்தோல்களும் தர்ப்பைகளும் சிதறிக் கிடக்கின்றன, பாய்களும் இருக்கைகளும் வீசியெறியப்பட்டுள்ளன — வெறிச்சோடிய இந்தக் குடில் இடத்தைக் கண்டு ராமன் மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினான். அவனுடைய புலம்பல் முதலில் மாற்றுகளின் வடிவில் எழுகிறது: ‘கவரப்பட்டாளோ, இறந்தாளோ, தொலைந்தாளோ, விழுங்கப்பட்டாளோ; அல்லது அச்சம் கொண்டவள் ஒளிந்திருக்கிறாளோ, அல்லது காட்டுக்குள் சென்றாளோ. அல்லது மலர்களையோ கனிகளையோ பறிக்கச் சென்றாளோ, அல்லது தாமரைக் குளத்துக்குச் சென்றாளோ, நீருக்காக நதிக்குச் சென்றாளோ.’ இங்கே கவி துயரத்தின் முதல் நிலையைக் காட்டுகிறார் — மனம் உண்மையை ஏற்பதில்லை, இன்பம் தரும் மாற்றுகளைத் தேடுகிறது. இரு இணை வரிகளிலும் மாற்றுகளின் வரிசை அச்சமூட்டுவதிலிருந்து மென்மையானதை நோக்கிச் செல்கிறது, ஏனெனில் இதயம் தனக்குத் தானே ஆறுதல் சொல்ல விரும்புகிறது. ‘வனதேவதைகளாலும் கைவிடப்பட்டது’ என்ற சொல் ஆழமானது — தெய்வங்களும் தங்காத இடம் முற்றிலும் வெறுமையானது. ‘மான்தோல்களும் தர்ப்பைகளும் சிதறிக் கிடக்கின்றன, பாய்களும் இருக்கைகளும் வீசியெறியப்பட்டுள்ளன’ என்ற இரண்டு சொற்றொடர்களால் கவி வெறும் ஒழுங்கின்மையை அல்ல, போராட்டத்தின் அடையாளங்களைச் சுட்டுகிறார்; வாசகர் அங்கே ராவணனின் பலாத்காரத்தைக் கற்பனை செய்கிறார், ராமனோ இன்னும் அறியவில்லை.
முயன்று தேடியும் அவன் காட்டில் அன்புக்குரியவளைக் காணவில்லை; துயரத்தால் கண்கள் சிவந்த அந்த ஒளிமிக்கவன் பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தோன்றுகிறான். மரத்திலிருந்து மரத்துக்கு ஓடி, மலைகளையும் நதிகளையும் ஆறுகளையும் நாடி, துயரம் என்ற சேற்றுக் கடலில் மூழ்கிய ராமன் புலம்பியவாறு அலைந்தான். ‘துயரம் என்ற சேற்றுக் கடல்’ என்ற தொடரில் துயரம் ஒருபுறம் சேறு, மறுபுறம் கடல் — சேற்றில் இயக்கம் தடைபடுகிறது, கடலில் மூழ்குதல் நேர்கிறது; இரண்டுமே ராமனின் நிலையை ஒப்புமைப்படுத்துகின்றன. அப்போது இந்தச் சர்க்கத்தின் பிரசித்தமான மரங்களுடனான உரையாடல் தொடங்குகிறது: ‘கடம்பமே, கடம்ப மலரை விரும்பும் என் அன்புக்குரியவளை நீ கண்டாயா? அறிந்திருந்தால் அழகிய முகமுடைய சீதையைப் பற்றிச் சொல். வில்வமே, மென்மையான தளிர் போன்றவளை, மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தியவளை, வில்வக் கனி போன்ற மார்பகங்களுடையவளை நீ கண்டிருந்தால் சொல்.’ ஒவ்வொரு மரத்திடமும் அதன் மலர், கனி முதலியவற்றாலேயே சீதைக்கு உவமை தரப்படுகிறது — இது கவியின் அழகிய முறை. ‘பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தோன்றுகிறான்’ என்ற சொற்றொடர் சர்க்கத்தில் மூன்று முறை வருகிறது (பத்தாம், இருபத்திரண்டாம், முப்பத்தேழாம் சுலோகங்களில்); அதனால் கவி ராமனின் நிலையின் படிப்படியான வளர்ச்சியைச் சுட்டுகிறார். கடம்பமும் வில்வமும் முதலில் கேட்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் அவற்றின் மலரும் கனியும் சீதையின் அங்கங்களுடன் ஒப்பிடப்படுகின்றன; இவ்வாறு ஒவ்வொரு கேள்வியிலும் அன்புக்குரியவளின் ஓர் அங்கம் நினைவுகூரப்படுகிறது — பிரிந்தவனுக்கு இது இயல்பான போக்கு.
‘அர்ஜுன மரமே (மருதமே), அர்ஜுன மலரை விரும்பும் என் அன்புக்குரியவளைப் பற்றிச் சொல் — ஜனகனின் மெல்லிய மகள் உயிரோடிருக்கிறாளா இல்லையா?’ ‘இந்தக் ககுப மரம் ககுப மரம் போன்ற தொடைகளுடைய மைதிலியை நிச்சயம் அறிந்திருக்கும், ஏனெனில் இந்த மரம் கொடிகளும் தளிர்களும் மலர்களும் நிறைந்து ஒளிர்கிறது. வண்டுகள் பாடும் நீ மரங்களில் சிறந்தவன்; இந்தத் திலக மரம் திலக மலரை விரும்புபவளை நிச்சயம் அறிந்திருக்கும்.’ ‘அசோகமே, நீ சோகத்தைப் போக்குபவன்; துயரால் அறிவிழந்த என்னை அன்புக்குரியவளைக் காட்டுவதன் மூலம் விரைவில் உன் பெயருடையவனாக (சோகமற்றவனாக) ஆக்கு’ — இதுவே சர்க்கத்தின் மிக இனிய சொல், இங்கே பெயரின் பொருளே இரக்கப்படுகிறது. ‘பனைமரமே, பழுத்த பனம்பழம் போன்ற மார்பகங்களுடையவளை நீ கண்டிருந்தால், என் மேல் உனக்கு இரக்கம் இருந்தால், அந்த அழகிய இடையுடையவளைப் பற்றிச் சொல்.’ ‘நாவல் மரமே, ஜாம்பூநதப் பொன்னுக்கு நிகரான ஒளியுடையவளை நீ கண்டிருந்தால், அன்புக்குரியவளை நீ அறிந்திருந்தால், தயக்கமின்றி எனக்குச் சொல்.’ இந்தக் கேள்விகளில் எதற்கும் யாரும் பதில் தரவில்லை; எங்கும் மௌனமே. அதனாலேயே ராமனின் தனிமை இருமடங்காகிறது. இந்த ஆறு சுலோகங்களால் கவி ஒரே நீண்ட மாலையைத் தொடுக்கிறார் — ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் மரத்தின் பெயர், அதன் சிறப்பு, பிறகு கேள்வி என்ற மூன்றும் மீண்டும் வருகின்றன. அசோகத்திடம் செய்யும் வேண்டுதலோ எல்லாவற்றிலும் தனிச்சிறப்பானது, ஏனெனில் அங்கே பெயரின் பொருளே இரக்கப்படுகிறது — ‘நீ சோகத்தைப் போக்குபவன், ஆகவே என்னை உன் பெயருடைய அசோகனாக்கு’ என்று. ‘என் மேல் உனக்கு இரக்கம் இருந்தால்’ என்று பனையிடம் செய்யும் வேண்டுதலும் — உணர்வற்றவற்றிடமும் கருணையை எதிர்பார்க்கும் ராமன் இங்கே மிகவும் எளியவனாகத் தோன்றுகிறான்.
‘ஓ கர்ணிகாரமே, இன்று நீ மலர்ந்து மிகவும் ஒளிர்கிறாய்; கர்ணிகார மலரை விரும்பும் அந்தக் கற்புடையவளை நீ கண்டிருந்தால் சொல்.’ பிறகு பெரும் புகழுடைய ராமன் மாமரங்கள், கடம்புகள், பெரிய சால மரங்கள், பலாக்கள், குரவங்கள், தவ மரங்கள், மாதுளைகள் ஆகியவற்றிடம் சென்று பார்த்து, மகிழம், புன்னை, சந்தனம், தாழை ஆகியவற்றிடமும் கேட்டவாறு, காட்டில் அலைந்து பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தோன்றுகிறான். அதன்பின் அவன் நிலைத்திணையிலிருந்து இயங்குதிணையை நோக்கிச் செல்கிறான்: ‘மானே, மான்குட்டியின் கண்கள் போன்ற கண்களுடைய மைதிலியை நீ அறிவாயா? மான் போன்ற பார்வையுடைய அந்த அன்புக்குரியவள் பெண்மான்களுடன் இருக்கக்கூடும்.’ ‘யானையே, யானையின் துதிக்கை போன்ற தொடைகளுடைய அவளை நீ கண்டிருக்கக்கூடும் — உனக்கு அவள் தெரிந்திருப்பாள் என்று நினைக்கிறேன்; யானைகளில் சிறந்தவனே, சொல்.’ ‘புலியே, சந்திரன் போன்ற முகமுடைய என் அன்புக்குரிய மைதிலியைக் கண்டிருந்தால் நம்பிக்கையுடன் சொல்; என்னிடமிருந்து உனக்கு அச்சம் இல்லை.’ புலிக்கும் அபயம் தந்து கேட்கிறான் என்பது ராமனின் நிலையின் உச்சம்; அச்சத்துக்குக் காரணமானதே இப்போது அபயம் அளிப்பதாகிவிட்டது. இருபத்தொன்றாம், இருபத்திரண்டாம் சுலோகங்களில் கவி மரப் பெயர்களை எண்ணியபடியே தண்டகாரண்யத்தின் செழிப்பைக் காட்டுகிறார் — மா, கடம்பு (நீபம்), பெரிய சால மரம், பலா, குரவம், தவம், மாதுளை, மகிழம், புன்னை, சந்தனம், தாழை என்ற பதினொரு பெயர்கள் இரண்டே சுலோகங்களில். மான், யானை, புலி — மூன்றுமே சீதையின் உவமையாகும் அங்கங்களுடனேயே தொடர்புடையவை: கண்கள் மானுடையவை, தொடைகள் யானைத் துதிக்கை போன்றவை, முகம் சந்திரனுடையது. இவ்வாறு நிலைத்திணையும் இயங்குதிணையும் இரண்டுமே ராமனின் பிரிவுக்குச் சாட்சியாகின்றன.
பிறகு ராமனின் மயக்கம் தீவிரமடைகிறது — சீதை கண்முன்னேயே இருக்கிறாள், மரங்களின் இடையே ஒளிந்துகொள்கிறாள் என்று அவன் எண்ணுகிறான். ‘அன்பே, ஏன் ஓடுகிறாய்? தாமரைக் கண்ணாளே, நிச்சயமாக நான் உன்னைக் கண்டுவிட்டேன். மரங்களால் உன்னை மறைத்துக்கொண்டு ஏன் என்னிடம் பேசவில்லை? நில், நில், அழகிய இடையுடையவளே! என் மேல் உனக்கு இரக்கம் இல்லையா? நீ இவ்வளவு கேலி செய்யும் இயல்புடையவள் அல்லவே; ஏன் என்னைப் புறக்கணிக்கிறாய்? அழகிய நிறமுடையவளே, உன் மஞ்சள் பட்டாடையாலேயே நீ காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டாய்; ஓடிக்கொண்டிருந்தாலும் நான் உன்னைக் கண்டேன்; அன்பு இருந்தால் நில்.’ இந்தப் பித்து கணநேரமே; அதிலிருந்து மீண்டு அவன் சொல்கிறான்: ‘அல்லது அவள் இல்லவே இல்லை; அழகிய புன்னகையுடையவள் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட்டிருப்பாள். இல்லாவிட்டால் துன்பத்தில் சிக்கிய என்னை அவள் ஒருபோதும் புறக்கணிக்கமாட்டாள்.’ புறக்கணிக்க முடியாமையே அவள் கொல்லப்பட்டதற்குச் சான்று என்ற இந்த வாதம் மிக உருக்கமானது. இந்த நான்கு சுலோகங்களில் கவி பித்தின் முழுச் சுழற்சியையும் ஒன்றாக நிறுத்துகிறார் — மயக்கம், உரையாடல், ஊடல், பிறகு மீளுதல். ‘ஏன் ஓடுகிறாய்’ என்பது முதல் கேள்வி, ‘நில், நில்’ என்பது இரத்தல், ‘ஏன் என்னைப் புறக்கணிக்கிறாய்’ என்பது ஊடல், ‘அன்பு இருந்தால்’ என்பது இறுதி வேண்டுதல் — படிப்படியாகக் குரல் மென்மையாகிறது. இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் அவனே மயக்கத்தை உடைக்கிறான்; அவனுடைய வாதம் விந்தையானது — ‘அவள் என்னைப் புறக்கணிக்கத் தகாதவள், ஆகவே அவள் இல்லவே இல்லை.’
‘நிச்சயமாக அந்த இளம்பெண் இறைச்சி உண்ணும் ராக்ஷசர்களால் எல்லா அங்கங்களும் பங்கிடப்பட்டு விழுங்கப்பட்டாள்’ என்று தீர்மானித்து, ராமன் ஒவ்வோர் அங்கத்தையும் நினைத்துப் புலம்புகிறான்: ‘அழகிய பற்களும் உதடுகளும், அழகிய மூக்கும், அழகிய குண்டலங்களும் உடைய, முழுநிலவு போன்ற அந்த முகம் விழுங்கப்பட்டு ஒளியிழந்துவிட்டது. சம்பக மலரின் நிறமுடைய, கழுத்தணிக்கு ஏற்ற, மென்மையான அந்த அழகிய கழுத்து அவள் புலம்பிக்கொண்டிருந்தபோதே விழுங்கப்பட்டது. தளிர்போல் மென்மையான, அலைக்கழிக்கப்பட்டு நுனிகள் நடுங்கிய அந்த இரு கைகளும் கைவளைகளுடனும் தோள்வளைகளுடனும் விழுங்கப்பட்டன. என்னைப் பிரிந்த அவள், பல உறவினர்கள் உடையவளாயினும், வணிகக் கூட்டத்தால் கைவிடப்பட்டவள் போல ராக்ஷசர்களுக்கு உணவாக விழுங்கப்பட்டாள்.’ பிறகு அவன் லக்ஷ்மணனை அழைக்கிறான்: ‘ஹா, நீண்ட கைகளுடைய லக்ஷ்மணா, எங்காவது அன்புக்குரியவளைக் காண்கிறாயா? ஹா அன்பே, ஹா நல்லவளே, ஹா சீதையே, எங்கே சென்றாய்?’ என்று மீண்டும் மீண்டும் புலம்பியவாறு அவன் காட்டிலிருந்து காட்டுக்கு ஓடுகிறான்; சில இடங்களில் வேகத்தால் சுழல்கிறான், சில இடங்களில் வலிந்து அலைகிறான், சில இடங்களில் பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தோன்றுகிறான். அன்புக்குரியவளைத் தேடுவதிலேயே முனைந்த அவன், நிலைகொள்ளாமல் வேகமாகக் காடுகளிலும் நதிகளிலும் மலைகளிலும் மலையருவிகளிலும் வனங்களிலும் அலைகிறான். இறுதியில் அந்த விசாலமான பெரிய காட்டுக்குச் சென்று, மைதிலிக்காக எல்லா இடங்களையும் சுற்றிவந்து, நம்பிக்கை முடிவுறாதவனாக அவன் அன்புக்குரியவளைத் தேடுவதில் மீண்டும் பெரும் முயற்சி செய்தான். ‘நம்பிக்கை முடிவுறாதவன்’ என்ற சொல்லால் கவி காட்டுவது — துயரமும் அவனுடைய நம்பிக்கையைக் கொல்லவில்லை; இதே நம்பிக்கையே பின்வரும் காண்டங்களில் சேது கட்டுவது வரை அவனை இட்டுச்செல்லும். இந்தச் சுலோகங்களில் கவி ‘நிச்சயமாக’, ‘தெளிவாக’ என்ற உறுதிச் சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துகிறார்; அவற்றால் ராமனின் கற்பனை நேரடிக் காட்சிபோல் திடமாகிறது. அங்க வர்ணனையும் முகத்திலிருந்து தொடங்கிக் கழுத்து, பிறகு கைகள் என்று கீழ்நோக்கிச் செல்கிறது — யாரோ நினைவாலேயே அன்புக்குரியவளின் உருவத்தைக் காண்பதுபோல. ‘புலம்பிக்கொண்டிருந்தபோதே’ என்ற ஒரே சொல்லால் கவி சுட்டுகிறார் — அவள் உயிரோடிருக்கும்போதே விழுங்கப்பட்டாள் என்பது ராமனின் கற்பனையின் கொடூரம். ‘வணிகக் கூட்டத்தால் கைவிடப்பட்டவள்’ என்ற உவமையும் உருக்கமானது — காட்டில் வணிகக் கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்த தனிப் பயணியைப் போல, பல உறவினர்கள் இருந்தும் அவள் துணையற்றவளாக இருந்தாள். முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் லக்ஷ்மணனை அழைத்தல் — இதுவரை ராமன் தனியனாகப் பேசுவதுபோல் பேசிக்கொண்டிருந்தான், இங்கே தம்பியை நினைக்கிறான். பிறகு காட்டிலிருந்து காட்டுக்கு ஓடும் அவனுடைய போக்கின் மூன்று வகைகள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன — சுழலுதல், அலைதல், பித்துப் பிடித்தவன் போலத் தோன்றுதல்; ஆறு அடிகளைக் கொண்ட இந்த முப்பத்தேழாம் சுலோகம் மூன்று பாதிகளால் ஒரே நீண்ட சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறது. இறுதியில் வம்சஸ்த சந்தத்தில் அமைந்த முப்பத்தெட்டாம் சுலோகம் அமைதியானது — அங்கே வேகம் இல்லை, நிலையான முயற்சியே உள்ளது. ‘நம்பிக்கை முடிவுறாதவன்’ என்ற சொல்லே அடுத்து வரும் கதையின் விதை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षष्टितमः सर्गः॥ ६०॥