சர்க்கம்
வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தில் ராமனின் புலம்பல்
வெறுமையான பர்ணசாலையைக் காணுதல், ராமனின் கதறல், லக்ஷ்மணனின் நலம் நாடும் சொல், காடுகளிலும் மலைகளிலும் தேடுதல், ராமனின் கலக்கம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் மாரீசனைக் கொன்று திரும்பிய ராமன் காட்டில் சீதையைத் தேடியவாறு ஓய்வின்றி அலைந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் மீண்டும் ஆசிரம இடத்தை நோக்கி, அது வெறிச்சோடியிருப்பதைக் காண்கிறான் — ஐம்பத்தெட்டாம், அறுபதாம் சர்க்கங்களிலும் கண்டதுபோல: பர்ணசாலை சீதையின்றி இருக்கிறது, இருக்கைகள் அங்குமிங்கும் வீசியெறியப்பட்டுச் சிதறிக் கிடக்கின்றன. இந்த இரண்டையும் கவி தனித்தனியாகச் சொல்கிறார், ஏனெனில் வெறுமையான குடில் பிரிவைச் சுட்டுகிறது, சிதறிய இருக்கைகளோ பலாத்காரத்தை. எல்லாப் பக்கங்களிலும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தும் வைதேகியைக் காணாத அவன் அழகிய இரு கைகளையும் உயர்த்தி உரக்கக் கதறுகிறான். முதலில் அவன் லக்ஷ்மணனிடம் கேட்கிறான்: ‘அந்த வைதேகி எங்கே, இங்கிருந்து எந்த இடத்துக்குச் சென்றாள், யாரால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள், அல்லது என் அன்புக்குரியவள் யாரால் விழுங்கப்பட்டாள்?’ இந்த மூன்று கேள்விகளும் சர்க்கத்தின் துயரம் முழுவதையும் முன்கூட்டியே சுட்டுகின்றன. பிறகு அவன் சீதையையே விளித்துப் பேசுகிறான், அவள் அருகிலேயே விளையாடுகிறாள் என்று எண்ணியவனாக: ‘மரத்தால் உன்னை மறைத்துக்கொண்டு என்னைக் கேலி செய்ய விரும்புகிறாயா? கேலி போதும், மிகவும் துயருற்ற என்னை நாடிவா.’ அவள் எந்த நம்பிக்கையுள்ள மான்குட்டிகளுடன் விளையாடுவாளோ, அவையும் அவளை இழந்து கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்துள்ளன என்று அவன் சொல்கிறான். இதுவே சர்க்கத்தின் முன்னுரை — இங்கே துயரம் இன்னும் நம்பிக்கையுடன் கலந்தே நிற்கிறது. ராமன் கவரப்பட்டதை ஐயுற்றாலும், இன்னும் சீதை விளையாடுகிறாளோ என்றும் ஐயுறுகிறான்.
நம்பிக்கை விரைவிலேயே குன்றுகிறது. ராமன் சொல்கிறான்: ‘சீதையின்றி நான் உயிர்வாழமாட்டேன்; சீதை கவரப்பட்டதால் பிறந்த பெருந்துயரம் என்னைச் சூழ்ந்துள்ளது.’ பிறகு அவன் மனம் தந்தை தசரதனை நோக்கிச் செல்கிறது. அவன் தன்னைத் தந்தையின் முன் நிறுத்தி, அவருடைய கடிந்துரையைக் கற்பனை செய்கிறான்: ‘மறுவுலகில் மகாராஜா என்னைக் கண்டு நிச்சயமாகச் சொல்வார் — “சபதம் செய்துவிட்டு, அந்த வனவாசக் காலத்தை நிறைவு செய்யாமலேயே எப்படி என்னிடம் வந்தாய்? மனம்போனபடி நடக்கும், இழிந்த, பொய் சொல்லும் உனக்குச் சீ” என்று.’ இங்கே கவி ராமனின் உள் துயரத்தை இருமடங்காகக் காட்டுகிறார் — ஒருபுறம் மனைவியின் பிரிவு, மறுபுறம் தந்தையின் சபதம் முறிந்துவிடுமோ என்ற ஐயம். அதன்பின் அவன் மீண்டும் சீதையிடமே சொல்கிறான்: ‘தன்வசமிழந்த, துயரால் வெந்த, வாடிய, நம்பிக்கைகள் உடைந்த, இரக்கத்துக்குரிய என்னைக் காட்டில் விட்டுவிட்டு எங்கே செல்கிறாய், அழகிய இடையுடையவளே? கோணல் வழியுடைய, நேர்மையற்ற மனிதனைப் புகழ் கைவிடுவதுபோல நீயும் என்னைக் கைவிடுகிறாய். வேண்டாம், வேண்டாம், என்னைக் கைவிடாதே, அழகிய இடையுடையவளே. உன்னைப் பிரிந்த நான் என் உயிரை விடுவேன்.’ ‘வேண்டாம், வேண்டாம்’ என்ற இருமுறைச் சொல் அவனுடைய வேதனையைச் சுட்டுகிறது. இவ்வாறு புலம்பியவாறு, சீதையைக் காணும் ஆவலுடன், மிகுந்த துயரில் வருந்திய அவன் எங்கும் தேடியும் ஜனகனின் மகளைக் காணவில்லை. ‘சபதம் செய்துவிட்டு’ என்ற சொல்லால் தசரதனுக்குக் கொடுத்த வாக்கு நினைவூட்டப்படுகிறது; ‘அந்தக் காலம்’ என்ற சொல்லால் பதினான்கு ஆண்டு வனவாசம் குறிக்கப்படுகிறது. தந்தை மகனைப் பழிக்கவில்லை, மகனின் சுயபழிப்பே தந்தையின் வாயால் சொல்லப்படுகிறது — இது வால்மீகியின் நுட்பமான திறன். உயிர்த்தியாக எண்ணம் இங்கே முதல் முறையாகத் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது; அது பின்வரும் சர்க்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது.
சீதையை அடையாமல் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த ராமன், பெருஞ்சேற்றில் மூழ்கித் தவிக்கும் யானைபோல் இருந்தான். இந்த உவமை ராமனின் துணையற்ற நிலையைச் சுமக்கிறது — வலிமையுடையதாயினும் சேற்றில் மூழ்கிய யானை தானாக மீள முடியாது. அப்படிப்பட்ட அண்ணனைக் கண்டு லக்ஷ்மணன் அவனுடைய நலனை விரும்பி அழுத்தமாகச் சொன்னான்: ‘பேரறிவுடையவரே, சோர்வடைய வேண்டாம்; என்னுடன் சேர்ந்து முயலுங்கள். பல குகைகளால் அழகுபெற்ற இந்தச் சிறந்த மலை முன்னேயே இருக்கிறது. மைதிலி காட்டில் உலவுவதை விரும்புபவள், காட்டின் மேல் மோகம் கொண்டவள்; அவள் காட்டுக்குள் சென்றிருக்கலாம், அல்லது நன்கு மலர்ந்த தாமரைக் குளத்துக்கு, அல்லது மீன்களும் வஞ்சுள மரங்களும் நிறைந்த நதிக்குச் சென்றிருக்கலாம். அல்லது உங்களையும் என்னையும் சோதிக்க விரும்பி, அச்சுறுத்த எண்ணி, காட்டில் எங்காவது ஒளிந்திருக்கலாம்.’ இந்த நான்கு கற்பனைகளையும் லக்ஷ்மணன் வரிசையாக முன்வைக்கிறான், ஏனெனில் ஒவ்வொன்றாலும் ராமனின் மனம் அச்சமூட்டும் சாத்தியத்திலிருந்து விலக்கப்படுகிறது. பிறகு அவன் செய்ய வேண்டியதைச் சுட்டுகிறான்: ‘ஒளிமிக்கவரே, அவளைத் தேடுவதில் நாம் இருவரும் விரைவிலேயே முயல்வோம்; ஜனகனின் மகள் இருக்கக்கூடிய காடு முழுவதையும் தேடுவோம். காகுத்ஸ்தரே, நீங்கள் ஏற்றால், துயரத்தில் மனத்தை வைக்க வேண்டாம்.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் துயரைச் செயலால் எதிர்கொள்ள விரும்புகிறான்; அவனுடைய சொல் வெறும் ஆறுதல் அல்ல, தெளிவான செயல்திட்டமே. இரண்டு சுலோகங்களால் கவி முதலில் ராமனின் நிலையையும், பிறகு லக்ஷ்மணனின் சொல்லையும் என்ற வரிசையை நிறுவுகிறார். லக்ஷ்மணன் ஒருபோதும் ‘சீதை கவரப்பட்டாள்’ என்று சொல்வதில்லை; அச்சமூட்டும் சொல்லையே தவிர்க்கிறான். அவனுடைய சாத்தியங்கள் அனைத்தும் தீங்கற்றவை — காட்டுக்குள் செல்லுதல், தாமரைக் குளத்துக்குச் செல்லுதல், நதியை அடைதல், விளையாட்டுக்காக ஒளிந்துகொள்ளுதல். இதனால் நம்பிக்கை காக்கப்படுகிறது, செயலும் சுட்டப்படுகிறது. ‘என்னுடன் சேர்ந்து முயலுங்கள்’ என்ற வாக்கியமே சர்க்கத்தின் மையம் — துயரத்துக்கு மருந்து தனித்த சிந்தனை அல்ல, கூட்டு முயற்சி. தம்பி இங்கே அண்ணனின் அறிவையே மீண்டும் விழித்தெழச் செய்கிறான்.
அன்புடன் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, சௌமித்ரியுடன் தேடத் தொடங்கினான். லக்ஷ்மணனின் சொல் அவன் மனத்தை நிலைப்படுத்துகிறது, ஆனால் துயரத்தை அழிப்பதில்லை. அவர்கள் இருவரும் காடுகளையும் மலைகளையும் நதிகளையும் ஏரிகளையும் முழுமையாகத் தேடி சீதையைத் தேடினர். ‘முழுமையாக’ என்ற சொல்லைக் கவி இருமுறை பயன்படுத்துகிறார்; அதனால் தேடலின் முழுமை சுட்டப்படுகிறது. அந்த மலையின் சாரல்களையும் பாறைகளையும் சிகரங்களையும் தேடியும் அவர்கள் அவளைக் காணவில்லை. எல்லாப் பக்கங்களிலும் மலையைத் தேடிவிட்டு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான்: ‘சௌமித்ரியே, இந்த அழகிய மலையில் வைதேகியை நான் காணவில்லை.’ பிறகு துயரால் வெந்த லக்ஷ்மணன், தண்டகாரண்யத்தில் அலைந்துகொண்டிருந்த, ஒளிரும் தேஜஸ் உடைய அண்ணனிடம் சொன்னான்: ‘பேரறிவுடையவரே, நீண்ட கைகளுடைய விஷ்ணு பலியைக் கட்டி இந்தப் பூமியை அடைந்ததுபோல, நீங்களும் ஜனகனின் மகளான மைதிலியை அடைவீர்கள்.’ இந்த உவமை அவதாரத்தின் நினைவை எழுப்புகிறது, வெற்றியின் உறுதியையும் சுமக்கிறது. ஆனால் வீரனான லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு சொன்னதும், துயரால் அறிவு அடிபட்ட ராகவன் வாடிய குரலில் பதில் சொன்னான்: ‘காடு முழுவதும் நன்கு தேடப்பட்டது, மலர்ந்த தாமரைகளுடைய குளங்கள் பார்க்கப்பட்டன, பல குகைகளும் அருவிகளும் உடைய இந்த மலையும் தேடப்பட்டது; ஆயினும் உயிரைவிட மேலான வைதேகியை நான் காணவில்லை.’ ஆறு அடிகளைக் கொண்ட இந்தச் சுலோகம், மூன்று பாதிகளால் ஒரே எண்ணில் கட்டப்பட்டு, நம்பிக்கையின்மையின் உச்சத்தைச் சுட்டுகிறது. இங்கே கவி தேடலின் வரிசையைக் காட்டுகிறார் — முதலில் பரந்த காடு, பிறகு நதிகளும் ஏரிகளும், பிறகு ஒரே மலையின் சாரல்களும் பாறைகளும் சிகரங்களும். பரப்பு படிப்படியாகச் சுருங்குகிறது, நம்பிக்கையின்மை படிப்படியாக வளர்கிறது. ‘அவர்கள் அவளைக் காணவில்லை’ என்ற மறுப்பு இருமை எண்ணில் அமைந்துள்ளது — இரு சகோதரர்களும் ஒரே அளவு தோல்வியுற்றனர். ராமனின் பதிலில் மூன்று அரைச்சுலோகங்கள் தேடப்பட்ட மூன்று இடங்களை எண்ணுகின்றன — காடு, தாமரைக் குளங்கள், மலை — இறுதியில் ‘காணவில்லை’ என்ற ஒரே முடிவைச் சொல்கின்றன. லக்ஷ்மணனின் இரண்டாவது ஆறுதல் சொல்லும் பயனற்றுப் போகிறது; இதனால் துயரத்தின் இந்த நிலை சொற்களால் தணிவதில்லை என்று கவி சுட்டுகிறார். ராமனின் பதிலில் ‘உயிரைவிட மேலானவள்’ என்ற அடைமொழி சீதையின் இடத்தை வரையறுக்கிறது — அவள் உயிரைவிடவும் மேலானவள்.
இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டிருந்த, சீதை கவரப்பட்டதால் மெலிந்த ராமன் வாடி, துயரத்தில் ஆழ்ந்து, ஒரு முகூர்த்த நேரம் நிலைகுலைந்தான். உடலெல்லாம் தளர்ந்து, அறிவு குன்றி, உணர்விழந்து, துயருற்று வாடிய அவன் அமர்ந்துவிட்டான்; நீண்ட வெப்பமான பெருமூச்சு விட்டான். ‘அமர்ந்துவிட்டான்’ என்ற வினை உடலின் சரிவை மட்டுமல்ல, மனத்தின் சோர்வையும் காட்டுகிறது. பலமுறை பெருமூச்சு விட்டு, தாமரைக் கண்ணனான ராமன் கண்ணீரால் குரல் தழுதழுக்க ‘ஹா அன்பே’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கதறினான். அப்போது அன்புக்குரிய உறவினனான லக்ஷ்மணன் பணிவுடன், பணிந்து கைகூப்பியவாறு பலவகையிலும் அவனுக்கு ஆறுதல் சொன்னான்; அவனும் துயரால் வருந்திக்கொண்டிருந்தான் என்று கவி சிறப்பாகச் சுட்டுகிறார் — ஆறுதல் சொல்பவனும் துயரில் ஆழ்ந்தவனே. ஆனால் லக்ஷ்மணனின் உதடுகளிலிருந்து உதிர்ந்த அந்தச் சொல்லைப் பொருட்படுத்தாமல், அன்புக்குரிய சீதையைக் காணாத ராமன் மீண்டும் மீண்டும் கதறினான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் தீர்வுடன் அல்ல, வளர்ந்துவரும் கதறலுடனேயே நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் இதே புலம்பல் விரிவடைகிறது. இந்தப் பகுதியில் வினைச்சொற்களே முதன்மையானவை — நிலைகுலைந்தான், அமர்ந்தான், பெருமூச்சு விட்டு, கதறினான், மீண்டும் கதறினான். வாக்கியங்கள் குறைவு, உடல் அசைவுகள் மிகுதி; இதனால் துயரம் சொற்களைக் கடந்துவிட்டது என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘பொருட்படுத்தாமல்’ என்ற சொல்லால் கவி தெளிவாகச் சொல்கிறார் — ராமன் லக்ஷ்மணனின் சொல்லைக் கேட்கவில்லை என்பதல்ல, கேட்டும் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை என்பதே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः॥ ६१॥