॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 62

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் புலம்பலும் லக்ஷ்மணனுக்குச் சொன்ன செய்தியும்

மரங்களிலும் கொடிகளிலும் சீதையைக் கற்பனை செய்தல், வெறிச்சோடிய குடில், கைகேயியை நினைவுகூர்தல், அயோத்திக்குத் திரும்ப மறுத்தல், பரதனுக்கும் தாய்மாருக்கும் இறுதிச் செய்தி

சீதையைக் காணாத தர்மாத்மாவான ராமன் சோகத்தால் அறிவு கலங்கியவனாகப் புலம்பினான். கவி அவனுடைய நிலையை நுட்பமாக வர்ணிக்கிறார் — அவளைக் காண்பவன் போலிருந்தும் காணாமல், காமத்தால் வாட்டப்பட்டு, புலம்பலே நிறைந்த, சொல்லவும் கடினமான சொற்களைப் பேசினான். ‘துர்வசம்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — சொல்வதற்கே வேதனை தரும் சொல் என்பது அதன் பொருள். சோகம் அவனுடைய பார்வையைத் திரித்துவிடுகிறது; ஆகவே மரங்களிலும் கொடிகளிலும் அவன் சீதையையே காண்கிறான். ‘பூக்களை மிக விரும்புபவளே, அன்பே, அசோக மரத்தின் கிளைகளால் நீ உன்னை மறைத்துக்கொள்கிறாய்; ஆனால் நீ என் சோகத்தைப் பெருக்குபவளாகவே இருக்கிறாய்’ என்கிறான். பிறகு வாழைத் தண்டுபோன்ற அவளுடைய தொடைகள் வாழை மரத்தால் மறைக்கப்பட்டிருந்தும் அவன் அவற்றைக் காண்கிறான் — ‘உன்னால் ஒளிந்துகொள்ள இயலாது’ என்கிறான். அவள் சிரித்துக்கொண்டே கர்ணிகார வனத்தில் உலவுகிறாள் என்றும் எண்ணுகிறான். ஆனால் அந்தக் கணமே அவன் கடிந்துகொள்கிறான் — ‘உன் விளையாட்டுப் போதும்; அது எனக்குத் துன்பமே தருகிறது. சிறப்பாக ஆசிரமத்தில் இந்தச் சிரிப்பு போற்றத்தக்கதல்ல. உன் இயல்பு விளையாட்டை விரும்புவது என்பதை நான் நன்றாகவே அறிவேன்.’ இதுவே இப்பகுதியின் சிறப்பு — சீதையின் விளையாட்டுக் குணத்தை நினைத்து, அதைக் கொண்டே ராமன் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறான். இந்தச் சர்க்கம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் அறவே இல்லை; ஆகவே இதன் பாடம் முழுவதும் அச்சுப் பதிப்பிலிருந்தே எடுக்கப்பட்டது. இங்கே கவி ராமனின் மனத்தில் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு நிலைகளைக் காட்டுகிறார் — ஒன்று பிரிவின் வேதனை, மற்றொன்று இது விளையாட்டாக இருக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை. அசோகம், வாழை, கர்ணிகாரம் என்ற மூன்று மரங்களும் முறையே ஆடையாகவும், தொடைகளாகவும், சிரிப்பின் இடமாகவும் கற்பனை செய்யப்படுகின்றன. ‘அசோகம்’ என்ற பெயரிலேயே முரண் அடங்கியிருக்கிறது — ‘சோகம் தராதது’ என்று பெயர் பெற்ற அதுவே இங்கே சோகத்தைப் பெருக்குவதாகிறது.

இந்த ஏமாற்றம் நீண்ட நேரம் நிலைக்கவில்லை. ‘அகன்ற கண்ணாளே, வா’ என்று அழைக்கும்போதே அவன் உண்மையைக் காண்கிறான் — ‘உன் இந்தக் குடில் வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது. சீதை ராட்சசர்களால் தின்னப்பட்டாள், அல்லது கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள் என்பது தெளிவு.’ ‘சுவ்யக்தம்’ (மிகத் தெளிவு) என்ற சொல்லால் ஐயம் உறுதியாகிவிடுகிறது. ‘லக்ஷ்மணா, நான் இப்படிப் புலம்பியும் அவள் என்னிடம் வரவில்லை’ என்கிறான். பிறகு அவன் வெளி உலகையே சாட்சியாகக் கொள்கிறான் — கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் நிற்கும் இந்த மான் கூட்டங்கள், தேவி இரவில் திரிவோரால் தின்னப்பட்டாள் என்று சொல்வது போலிருக்கின்றன என்கிறான். வாய்பேசா மான்களே இங்கே செய்தி கொண்டுவருபவை. அதன் பின் ‘ஐயோ என் உத்தமியே, எங்கே போனாய்? ஐயோ கற்புடையவளே, அழகிய நிறத்தாளே’ என்று கதறுகிறான். பிறகு அவனுடைய நினைவு அயோத்திக்குச் செல்கிறது — ‘இன்று கைகேயி தேவி தன் விருப்பம் நிறைவேறியவளாவாள்; சீதையுடன் புறப்பட்ட நான் சீதையின்றித் திரும்பி வந்திருக்கிறேன்.’ ‘வெறிச்சோடிய அந்தப்புரத்தில் நான் எப்படி நுழைவேன்? உலகம் என்னை வீரமற்றவன், இரக்கமற்றவன் என்று சொல்லும்.’ இவ்வாறு தனிப்பட்ட சோகம் உலகின் பழிக்கு அஞ்சும் நாணத்துடன் கலக்கிறது; புலம்பலும் வீட்டை நோக்கித் திரும்புகிறது. ‘சகாமா’ (விருப்பம் நிறைவேறியவள்) என்ற சொல் கைகேயி முன்பு வரம் கேட்டதை நினைவூட்டுகிறது; ராமனின் கருத்தில் சீதை கவரப்பட்டதுகூட அவளுடைய வரத்தின் இறுதிப் பலனே. இவ்வாறு இன்றைய துயரம் முந்தைய காரணத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது.

‘சீதை கவரப்பட்டதால் என் கோழைத்தனமே வெளிப்படும்’ என்கிறான் ராமன் — பழி என்பது துயரத்துக்கு மட்டுமல்ல, அபகீர்த்திக்கும் உரியது. பிறகு அவன் சீதையின் தந்தையை நினைக்கிறான் — ‘வனவாசம் முடிந்து திரும்பும் நான், நலம் விசாரிக்கும் மிதிலை அரசனான ஜனகனை எப்படி ஏறெடுத்துப் பார்க்க முடியும்? அவளில்லாமல் என்னைக் கண்டு, மகளின் அழிவால் வெந்து, விதேக அரசர் நிச்சயம் மயக்கத்துக்கு ஆளாவார்.’ இதனால் கவி காட்டுவது, ராமனின் சோகம் தன்னை மட்டுமே சுற்றியதல்ல; அவன் பிறருடைய துயரத்தையும் முன்கூட்டியே காண்கிறான் என்பதாகும். ஆகவே அவன் முடிவு செய்கிறான் — ‘அல்லது, பரதன் காக்கும் அந்த நகருக்கு நான் போகமாட்டேன். அவளில்லாத சொர்க்கமும் என் கருத்தில் வெறுமையே.’ இங்கே வனவாசம் முடிவதும் அவனுக்குப் பயனற்றது; சீதை இல்லாத இடத்தில் ராஜ்யமும் சொர்க்கமும் ஒருபோலவே வெறுமையானவை. இந்த முடிவே அடுத்து வரும் செய்திக்கு அடித்தளம் அமைக்கிறது. ‘போகமாட்டேன்’ என்ற மறுப்பே இந்தச் சர்க்கத்தின் திருப்புமுனை; அதிலிருந்தே அடுத்த செய்தி தொடங்குகிறது.

பிறகு ராமன் லக்ஷ்மணனுக்குக் கட்டளையிடுகிறான் — ‘நீ என்னைக் காட்டில் விட்டுவிட்டு மங்கலமான அயோத்தி நகருக்குச் செல்; அந்தச் சீதையின்றி நான் எவ்விதத்திலும் உயிர்வாழமாட்டேன்.’ அதன் பின் செய்திகள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன — ‘பரதனை இறுகத் தழுவி, என் சொல்லாக இதைச் சொல் — ராமன் உனக்கு அனுமதி தந்துவிட்டான், பூமியை ஆட்சி செய் என்று. என் தாயான கைகேயியையும், சுமித்திரையையும், கௌசல்யையையும் என் கட்டளைப்படி முறைப்படி வணங்கு; பிரபுவே, நல்ல நடத்தையுள்ள நீ அவர்களைக் கவனத்துடன் காக்க வேண்டும்.’ இறுதியில் அவன் தன்னைப் பெற்ற தாயை நினைக்கிறான் — ‘பகைவரை அழிப்பவனே, சீதையின் இந்த அழிவையும் என் நிலையையும் நீ என் அன்னையிடம் விரிவாகத் தெரிவிக்க வேண்டும்.’ இவ்வாறு துயருற்ற ராகவன் புலம்பிக்கொண்டிருக்க, அழகிய கூந்தலுடைய அவளில்லாமல் காட்டை அடைந்த லக்ஷ்மணனும் அச்சத்தால் முகம் வெளிறி, மனம் நொந்து, மிகவும் கலங்கினான். இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தது. இவ்வாறு சர்க்கம் சோகத்தின் விரிவுடன் முடிகிறது. செய்திகளின் வரிசையும் பொருள் பொதிந்தது — முதலில் ராஜ்யம் (பரதன்), பின்னர் தாய்மார், இறுதியில் பெற்ற தாய் கௌசல்யை — அவளிடம் எல்லாவற்றையும் விரிவாகச் சொல்ல வேண்டும். ராமன் இங்கே அழுவது மட்டுமல்ல; சாவை எதிர்நோக்கும் ஒருவன் தன் கடமைகளைப் பகிர்ந்தளிப்பது போல அவன் ஏற்பாடுகளைச் செய்கிறான். லக்ஷ்மணனின் நிலை இறுதிச் சுலோகத்தில் ஒரே வாக்கியத்தில் வர்ணிக்கப்படுகிறது — அவன் எதுவும் பேசவில்லை, மனம் நொந்து மட்டுமே இருக்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः॥ ६२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க