॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 63

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் தொடர் சோகமும் சூரியனிடமும் வாயுவிடமும் வேண்டுதலும்

துயரங்களின் தொடர்ச்சியை எண்ணுதல், சீதையின் நிலையைக் கற்பனை செய்தல், கற்பாறையை நினைவுகூர்தல், கோதாவரி பற்றிய ஐயம், சூரியனிடமும் வாயுவிடமும் கேள்வி, லக்ஷ்மணனின் மனவுறுதிச் சொற்கள்

இந்தச் சர்க்கம் முழுவதும் நீண்ட விருத்தங்களில் அமைந்துள்ளது; அதன் மூலமே கவி சோகத்தின் ஆழத்தை யாப்பாலும் உணர்த்துகிறார். அன்புக்குரியவளை இழந்து, சோகத்தாலும் மயக்கத்தாலும் வாட்டப்பட்ட அந்த ராஜகுமாரன், தம்பியையும் துயரில் ஆழ்த்தி, வேதனையுற்ற வடிவினனாக மீண்டும் இன்னும் கடுமையான துயரில் மூழ்கினான். சோகவசப்பட்ட லக்ஷ்மணனைக் கண்டு, பெருஞ்சோகத்தில் ஆழ்ந்த ராமன் வெப்பமாகப் பெருமூச்சு விட்டு, அழுதுகொண்டே தன் துன்பத்துக்கு ஏற்ற சொற்களைச் சொன்னான் — ‘பூமியில் என்னைப் போலத் தீவினை செய்தவன் வேறொருவன் இல்லை என்று எண்ணுகிறேன். சோகத்தின் மேல் சோகம் தொடர்ந்து வந்து என் இதயத்தையும் மனத்தையும் பிளக்கிறது.’ ‘சோகானுசோகம்’ என்ற சொல்லே இங்கு முக்கியம் — ஒரு சோகம் மற்றொன்றைப் பிறப்பிக்கிறது, அது இன்னொன்றை; அது ஒருபோதும் தனியாக வருவதில்லை. பிறகு அவன் காரணத்தைக் கர்மத்தில் காண்கிறான் — ‘முன்பு நான் விரும்பியே பல முறை பாவச் செயல்களைச் செய்திருக்க வேண்டும்; அவற்றின் விளைவே இன்று என் மேல் விழுந்துள்ளது; அதனால் நான் துன்பத்திலிருந்து துன்பத்துக்குள் நுழைகிறேன்.’ அதன் பின் அவன் தன் துயரங்களை எண்ணுகிறான் — ராஜ்யத்தை இழந்தது, சுற்றத்தாரைப் பிரிந்தது, தந்தையின் மரணம், தாயைப் பிரிந்தது. ‘லக்ஷ்மணா, இவை அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்க்கும்போது என் சோகத்தின் வேகம் பெருகுகிறது’ என்கிறான். இங்கே கவி ராமனை ஒரு தத்துவஞானி போலக் காட்டுகிறார் — அவன் விதியைப் பழிப்பதில்லை; தன் முன்வினையையே காரணமாக ஏற்கிறான். எண்ணிக்கையின் வரிசையும் பொருள் பொதிந்தது — ராஜ்யம், சுற்றத்தார், தந்தை, தாய், இறுதியில் மனைவி; ஒவ்வொரு இழப்பும் முந்தையதைவிட நெருக்கமானது.

‘லக்ஷ்மணா, காட்டுக்கு வந்த பின் என் உடலில் அந்தத் துயரமெல்லாம் தணிந்து, ஒருவகைச் சோர்வாக மட்டுமே மாறியிருந்தது; ஆனால் சீதையைப் பிரிந்ததால் அது மீண்டும் கிளர்ந்தெழுந்தது — விறகுகளால் நெருப்பு திடீரென்று பற்றியெரிவது போல’ என்று உவமையால் அவன் தன் நிலையைச் சொல்கிறான். பிறகு அவனுடைய கற்பனை இன்னும் பயங்கரமாகிறது. ‘அச்சமுடைய என் உத்தமி நிச்சயம் ராட்சசனால் கவரப்பட்டாள்; வானத்தை அடைந்ததும், இனிய குரலில் புலம்புபவளாக இருந்தும், அச்சத்தால் சுருதி பிசகிய குரலில் மீண்டும் மீண்டும் கதறியிருப்பாள்.’ அதன் பின் அவன் அவளுடைய அங்கங்களை ஒவ்வொன்றாக நினைக்கிறான் — ‘கண்ணுக்கு இனிய சிவந்த உயர்ந்த சந்தனத்துக்கே எப்போதும் உரியவையான அந்த உருண்ட மார்பகங்கள் இப்போது நிச்சயம் இரத்தச் சேற்றில் தோய்ந்திருக்கும்; இருந்தும் என் உடல் வீழவில்லை, நான் சாய்ந்துவிடவில்லை.’ ‘மென்மையும் தெளிவும் இனிமையும் கொண்ட பேச்சும், சுருண்ட கூந்தல் சுமையும் உடைய அவள் முகம், ராட்சசன் வசப்பட்ட நிலையில், ராகுவின் வாயிலிருக்கும் சந்திரனைப் போல ஒளிராது. எப்போதும் முத்தாரத்துக்கே உரிய என் நல்விரதமுடைய அன்பியின் கழுத்தை, இரத்தம் உண்ணும் ராட்சசர்கள் வெறிச்சோடிய காட்டில் கிழித்து நிச்சயம் குடித்திருப்பார்கள்.’ இவ்வாறு சந்தனத்துக்குப் பதிலாக இரத்தம், முத்தாரத்துக்குப் பதிலாகக் காயம் என்ற தலைகீழ் மாற்றத்தால் கவி சோகத்தைக் கூர்மையாக்குகிறார். ‘நாபிபாதம்’ (நான் வீழவில்லை) என்ற சொல்லால் ராமன் தன்னையே பழித்துக்கொள்கிறான் — இவ்வளவு எண்ணியும் என் உடல் சாயவில்லையே என்று. கற்பனையும் படிப்படியாக மேல்நோக்கிச் செல்கிறது — மார்பகங்கள், முகம், கழுத்து என்று; ஒவ்வோர் அங்கமும் முதலில் அழகாலும், பிறகு அழிவாலும் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

‘நானில்லாத ஆளரவமற்ற காட்டில் ராட்சசர்களால் கவர்ந்து இழுத்துச் செல்லப்பட்ட, நீண்ட அழகிய கண்களையுடைய அவள், பரிதாபமான குரரிப் பறவை போல நிச்சயம் கதறியிருப்பாள்’ என்கிறான். குரரி என்ற பெண் பறவை பிரிவில் பரிதாபமாகக் கதறும் என்பது கவி மரபு. பிறகு நினைவு கண்முன் உள்ள இடத்தைத் தொடுகிறது — ‘லக்ஷ்மணா, இதே கற்பாறையின் மேல்தான் உயர்ந்த குணமுடைய சீதை முன்பு என்னுடன் அமர்ந்திருந்தாள்; அழகிய புன்னகையுடன் சிரித்துக்கொண்டே அவள் உன்னிடமும் பல சொற்களைப் பேசினாள்.’ ஒரு கற்பாறையே இங்கே கடந்துபோன இன்பம் அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கிறது. அதன் பின் அவன் வாய்ப்புகளை எண்ணுகிறான் — ‘நதிகளில் சிறந்த இந்தக் கோதாவரி என் அன்பிக்கு எப்போதும் பிரியமானது; அங்கே போயிருப்பாளோ என்று எண்ணுகிறேன்; ஆனால் அவள் ஒருபோதும் தனியாகப் போவதில்லை. தாமரை முகமும் தாமரை இதழ்க் கண்களும் உடைய அவள் தாமரைகளைக் கொண்டுவரப் போயிருக்கலாம் — அதுவும் பொருந்தாது; ஏனெனில் நானின்றி அவள் ஒருபோதும் தாமரைகளிடம் செல்வதில்லை. பூத்த மரக்கூட்டங்கள் நிறைந்த, பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் கூடிய காட்டுக்குப் போயிருக்கலாம் — அதுவும் பொருந்தாது; ஏனெனில் அச்சமுடைய அவள் தனியாக இருக்க மிகவும் அஞ்சுவாள்.’ ஒவ்வொரு வாய்ப்பும் தானாகவே மறுக்கப்படுகிறது. இந்த மூன்று வாய்ப்புகளிலும் ராமனே வாதியும் எதிர்வாதியுமாகிறான்; ஒவ்வொரு கற்பனையையும் சீதையின் இயல்பைக் கொண்டே அவன் தள்ளுகிறான். இதனால் கவி காட்டுவது, அவனுடைய அறிவு இன்னும் செயல்படுகிறது; ஆனால் ஒவ்வொரு மறுப்பும் அவனை ஓர் அடி உண்மைக்கு அருகே கொண்டுசெல்கிறது என்பதாகும்.

மனிதர்களிடம் விடை கிடைக்காததால் ராமன் தேவர்களிடமே கேட்கிறான். ‘ஆதித்யனே, உலகில் செய்ததையும் செய்யாததையும் நீ அறிவாய்; உலகத்தின் உண்மைச் செயல்களுக்கும் பொய்ச் செயல்களுக்கும் நீ சாட்சி; என் அன்பி எங்கே போனாள், அல்லது யாரால் கவரப்பட்டாள் — சோகத்தால் தாக்குண்ட எனக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்.’ பிறகு வாயுவிடம் சொல்கிறான் — ‘எல்லா உலகங்களிலும் உனக்கு எப்போதும் தெரியாதது எதுவுமே இல்லை. வாயுவே, குலத்தைக் காப்பவளான அவளைப் பற்றிச் சொல் — இறந்தாளா, கவரப்பட்டாளா, அல்லது வழியில் இருக்கிறாளா?’ இந்த இரண்டு கேள்விகளும் எல்லாம் அறிந்த தன்மையை நம்பிக் கேட்கப்பட்டவை; இருந்தும் விடையின்றியே நிற்கின்றன. இவ்வாறு சோகத்துக்கு உடல் அடிமையாகி, உணர்விழந்து புலம்பும் ராமனைக் கண்டு, தளராத உள்ளம் கொண்டவனும் நேர்மையான வழியில் நிற்பவனுமான சௌமித்ரி காலத்துக்கு ஏற்ற சொற்களைச் சொன்னான் — ‘சோகத்தை விட்டு இன்று மனவுறுதியைக் கொள்; இவளைத் தேடுவதில் ஊக்கம் இருக்கட்டும். ஊக்கமுடைய மனிதர்கள் உலகில் மிகக் கடினமான செயல்களிலும் தளர்வதில்லை.’ ஆனால் பேராண்மை மிக்க சௌமித்ரி இவ்வாறு சொல்லியும், துயருற்ற ரகுவம்சத்தை வளர்ப்பவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை; மனவுறுதியைக் கைவிட்ட அவன் மீண்டும் பெருந்துயரை அடைந்தான். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கமும் துயரத்துடனேயே முடிகிறது. மரங்களையும் மான்களையும் நதியையும் கேட்ட பிறகு தேவர்களைக் கேட்கும் இந்த வரிசை ராமனின் பெருகும் நம்பிக்கையின்மையைச் சுட்டுகிறது. லக்ஷ்மணனின் சொல்லோ முற்றிலும் நடைமுறைக்கு உகந்தது — சோகத்தை விட வேண்டும், முயற்சியைக் கைக்கொள்ள வேண்டும் என்பது. இருந்தும் அது பயனற்றுப் போகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில்தான் ராமன் செயலில் இறங்குகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे त्रिषष्टितमः सर्गः॥ ६३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க