॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 64

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராமனின் சினமும் மூவுலகையும் அழிப்பதாகச் செய்த சபதமும்

கோதாவரியின் மௌனம், மான்கள் காட்டிய குறிப்பு, தென்திசை நோக்கிப் பயணம், மலர்களை அடையாளம் காணுதல், மலையையும் நதியையும் அச்சுறுத்தல், போரின் அடையாளங்களைக் காணுதல், எல்லா உயிர்களையும் அழிக்கும் சங்கல்பம்

முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் சோகம் சொற்களிலேயே முடிந்தது; இந்தச் சர்க்கத்தில் அது செயலாக மாறுகிறது. துயருற்ற ராமன் துயர் தோய்ந்த குரலில் லக்ஷ்மணனுக்குக் கட்டளையிடுகிறான் — ‘விரைவாகச் சென்று கோதாவரி நதியில் பார்த்து அறிந்து வா; சீதை தாமரைகளைக் கொண்டுவரக் கோதாவரிக்குப் போயிருப்பாளோ?’ ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் விரைந்த அடிகளையுடைய லக்ஷ்மணன் அந்த அழகிய நதிக்குச் சென்றான். பல துறைகளையுடைய அதில் தேடிவிட்டு அவன் ராமனிடம் சொன்னான் — ‘துறைகளில் அவளைக் காணவில்லை; நான் உரக்க அழைத்தும் அவள் என் குரலைக் கேட்கவில்லை. ராமா, துன்பத்தைப் போக்கும் வைதேகி எந்த இடத்தை அடைந்தாள், மெல்லிடையாள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.’ லக்ஷ்மணனின் சொல்லைக் கேட்டு, துயருற்று வேதனையால் மயங்கிய ராமன் தானே கோதாவரி நதியை நோக்கிச் சென்றான். அங்கே நின்று அவன் ‘சீதை எங்கே?’ என்று மட்டுமே கேட்டான். கொல்லப்படத் தக்க ராட்சசத் தலைவனால் அவள் கவரப்பட்டாள் என்பதை உயிரினங்கள் அறிந்திருந்தன; இருந்தும் அவை ராமனிடம் சொல்லவில்லை; கோதாவரி நதியும் அப்படியே மௌனமாக இருந்தது. சாட்சிகள் இருக்கிறார்கள், ஆனால் அச்சத்தால் வாய்மூடியிருக்கிறார்கள் என்பதைக் கவி இங்கே முதன்முறையாகக் குறிப்பிடுகிறார். இந்தச் சர்க்கம் இந்த நான்கு சர்க்கங்களின் தொகுதியில் மிக நீளமானது; அதன் அமைப்பும் மூன்றாகப் பிரிந்தது — தேடல், சான்றுகளைக் காணுதல், சபதம். முதல் பகுதியில் ராமன் தானே போகவில்லை; லக்ஷ்மணனை அனுப்புகிறான், ஏனெனில் அவனுடைய நம்பிக்கை இன்னும் உயிரோடிருக்கிறது — ஒருவேளை அவள் தாமரைகளைக் கொண்டுவரப் போயிருக்கலாம் என்று. லக்ஷ்மணனின் திரும்புகையோ அந்த நம்பிக்கையைப் பறித்துவிடுகிறது. ‘நான் உரக்க அழைத்தும் அவள் கேட்கவில்லை’ என்ற வாக்கியத்தால், உரத்த அழைப்பும் பயனற்றுப் போனது சுட்டப்படுகிறது. பிறகு ராமன் தானே நதிக்குச் செல்கிறான், ஏனெனில் மற்றவர் செய்த சோதனை அவனுக்குப் போதவில்லை. அவனுடைய கேள்வியும் மிகச் சுருக்கமானது — ‘சீதை எங்கே’ என்ற இரண்டே சொற்கள்; சோகம் சொல்லைச் சுருக்கிவிடுகிறது.

பிறகு காட்டின் உயிரினங்கள் நதியைத் தூண்டுகின்றன — ‘அவனுடைய அன்பியைப் பற்றி இவனிடம் சொல்’ என்று. இருந்தும், சோகிக்கும் ராமன் கேட்டபோதும் அவள் சீதையைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. காரணத்தைக் கவி தெளிவாகச் சொல்கிறார் — ராவணனின் அந்த உருவத்தையும் அந்தத் தீயோனின் செயல்களையும் எண்ணி, அச்சத்தால் அந்த நதி வைதேகியைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை. இயற்கையும் ராட்சசனுக்கு அஞ்சுகிறது என்பதே கருத்து. அந்த நதியால் சீதையைக் காணும் நம்பிக்கை இழக்கச் செய்யப்பட்டு, சீதையைக் காணாமையால் மெலிந்த ராமன் சௌமித்ரியிடம் சொன்னான் — ‘சௌம்யனே, இந்தக் கோதாவரி எதுவுமே பதில் சொல்லவில்லை. லக்ஷ்மணா, ஜனகரைச் சந்திக்கும்போது என்ன சொல்வேன்? வைதேகியின் தாயிடம் அவளின்றி இந்த விரும்பத்தகாத செய்தியை எப்படிச் சொல்வேன்? ராஜ்யத்தை இழந்து காட்டில் காட்டுணவால் வாழ்ந்த என் சோகம் அனைத்தையும் போக்கியவளான அந்த வைதேகி எங்கே போனாள்? சுற்றத்தாரை இழந்து, வைதேகியையும் காணாத நான் விழித்திருக்கும் இரவுகள் நீண்டவையாகும் என்று எண்ணுகிறேன். சீதை கிடைப்பாள் என்றால் மந்தாகினி, ஜனஸ்தானம், இந்தப் பிரஸ்ரவண மலை — எல்லா இடங்களிலும் அலைந்து தேடுவேன்.’ பிரிவு இங்கே சமூக வடிவமும் பெறுகிறது — தந்தையிடமும் தாயிடமும் என்ன சொல்வேன் என்று. உயிரினங்கள் நதியைத் தூண்டியதைக் கவி தனியாகக் குறிப்பிடுகிறார் — வனதேவதைகள் உண்மையை அறிந்திருக்கின்றன, சொல்லவும் விரும்புகின்றன; நதி மட்டுமே அஞ்சுகிறது. இதனால் ராவணனால் உண்டான அச்சம் எங்கும் பரவியிருக்கிறது என்பது சுட்டப்படுகிறது. ராமனின் புலம்பலில் இங்கே ஒரு புதிய பொருள் — ஜனகரின் துயரமும் தாயின் துயரமும். ‘என் சோகம் அனைத்தையும் போக்கியவள்’ என்ற வாக்கியத்தால் சீதை செய்த உதவி நினைவுகூரப்படுகிறது — ராஜ்யத்தை இழந்தபோதும் அவளே அவனுடைய இன்பத்துக்குக் காரணமாக இருந்தாள். ‘இரவுகள் நீண்டவையாகும்’ என்பது வரப்போகும் துயரத்தின் கற்பனை. இறுதியில் அவன் இடங்களை எண்ணுகிறான் — மந்தாகினி, ஜனஸ்தானம், பிரஸ்ரவணம் என்று; இவற்றால் தேடலின் எல்லை வரையறுக்கப்படுகிறது.

இங்கே சர்க்கத்தின் போக்கு மாறுகிறது. ராமன் காண்கிறான் — ‘வீரனே, இந்தப் பெரிய மான்கள் என்னை மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கின்றன; ஏதோ சொல்ல விரும்புவனபோலத் தோன்றுகின்றன; அவற்றின் குறிப்புகளை நான் உணர்கிறேன்.’ அவற்றைக் கண்டு, மனிதருள் புலியான ராகவன் கண்ணீரால் அடைபட்ட குரலில், அவற்றையே உற்றுநோக்கி ‘சீதை எங்கே?’ என்று கேட்டான். அரசன் இவ்வாறு கேட்டதும் அந்த மான்கள் திடீரென்று எழுந்து, அனைத்தும் தெற்கு நோக்கித் திரும்பி, வானத்தைக் காட்டியபடி நின்றன — கவர்ந்து செல்லப்பட்ட மைதிலி சென்ற அதே திசையை. பிறகு அவை அதே வழியில் சென்றபடி அரசனைத் திரும்பிப் பார்க்கின்றன; மீண்டும் கத்திக்கொண்டே செல்கின்றன. இவை அனைத்தையும் லக்ஷ்மணன் கவனித்தான்; அவற்றின் சொல்லின் முழுப் பொருளையும் குறிப்பையும் அவன் புரிந்துகொண்டான். வாய்பேசா மான்களே இங்கே ஒரே சாட்சிகள் — அச்சத்தை விட்டுத் திசையைக் காட்டுபவை; சொல்லாமல் நின்ற நதியையும் மரங்களையும்விட இவை பெரிய உபகாரிகள். அவை இரண்டு திசைகளைக் காட்டுகின்றன — தெற்கே பூமியையும், வானத்தையும்; இதனால் வழியும் சுட்டப்படுகிறது. ‘வக்துகாமா:’ (சொல்ல விரும்புபவை) என்ற சொல் இங்கே முக்கியம் — மான்கள் பேச விரும்புகின்றன, ஆனால் பேச்சற்றவை; ஆகவே அசைவுகளாலேயே பேசுகின்றன. ராமனும் அவற்றின் குறிப்பைப் புரிந்துகொள்கிறான், ஏனெனில் துயருற்றவனின் புலன்கள் கூர்மையாகின்றன. முன்பு பேசும் ஆற்றல் இருந்தும் நதி பேசவில்லை; இப்போது பேச்சற்ற மான்கள் பேசுகின்றன — இந்த முரண் கவியின் நோக்கமே. மான்களின் அசைவு மூவகை — திடீரென்று எழுதல், தெற்கு நோக்கித் திரும்புதல், வானத்தைக் காட்டுதல்; இம்மூன்றாலும் திசையும் வழியும் இரண்டுமே சுட்டப்படுகின்றன, ஏனெனில் ராவணன் வான்வழியாகத் தென்திசைக்குச் சென்றான். லக்ஷ்மணனும் ‘வசனசர்வஸ்வம்’ (சொல்லின் முழுமை) என்று அவற்றின் கருத்தின் சாரத்தைப் பற்றிக்கொள்கிறான்.

அறிவுடைய லக்ஷ்மணன் துயருற்றவன் போலத் தன் தமையனிடம் சொன்னான் — ‘சீதை எங்கே என்று நீ கேட்டதும் இந்த மான்கள் திடீரென்று எழுந்தன; அப்படியே பூமியையும் தென்திசையையும் காட்டுகின்றன. தேவனே, நல்லது — இந்தத் தென்மேற்குத் திசையில் நாம் இருவரும் செல்வோம்; அவளைக் கவர்ந்தவனின் ஏதாவது தடயம் கிடைக்கலாம், அல்லது உத்தமியான அவளே காணப்படலாம்.’ ‘அப்படியே’ என்று சொல்லிக்கொண்டே காகுத்ஸ்தன் தென்திசை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; லக்ஷ்மணன் பின்தொடர, அழகுடைய அவன் பூமியை உற்றுநோக்கியபடி நடந்தான். இவ்வாறு ஒருவரோடொருவர் பேசிக்கொண்டே சென்ற அந்த இரு சகோதரர்களும் பூமியில் விழுந்திருந்த மலர்ப்பாதையைக் கண்டனர். ‘புஷ்பமார்க்கம்’ (மலர்ப்பாதை) என்ற சொல் முக்கியமானது — மலர்கள் வெறுமனே விழுந்து கிடக்கவில்லை, பாதை போல வரிசையாகக் கிடந்தன; அதனால் போன போக்கும் திசையும் சுட்டப்படுகின்றன. இதுவே அவர்கள் பெறும் முதல் பருப்பொருள் சான்று; இனி சர்க்கம் ஊகத்திலிருந்து சான்றை நோக்கிச் செல்கிறது. லக்ஷ்மணனின் சொல்லில் இரண்டு வாய்ப்புகள் சொல்லப்படுகின்றன — ‘அவனுடைய தடயம்’ என்பது கவர்ந்தவனின் அடையாளம்; ‘அல்லது உத்தமியான அவளே’ என்பது சீதையை நேரில் காண்பது. இதனால் அவன் நம்பிக்கையையும் காக்கிறான், சான்று தேடுவதையும் சுட்டுகிறான். ‘பாடம்’ (அப்படியே) என்ற ராமனின் ஒற்றைச் சொல் விடை இந்தச் சர்க்கத்தின் திருப்பத்தைக் குறிக்கிறது — புலம்பல் முடிந்தது, பயணம் தொடங்கியது. ‘பூமியை உற்றுநோக்கியபடி’ என்ற சொற்றொடரால் கவி காட்டுவது, ராமன் இப்போது வானத்தையல்ல, நிலத்தைப் பார்க்கிறான்; தேடல் சான்றை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகிவிட்டது. அதன் பலனே மலர்ப்பாதையைக் காணுதல்.

தரையில் விழுந்திருந்த மலர்மாரியைக் கண்டு, துயருற்ற வீரனான ராமன் துயருற்ற லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘லக்ஷ்மணா, இங்கே உள்ள இந்த மலர்களை நான் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறேன்; இவற்றை நானே காட்டில் வைதேகிக்குக் கொடுத்தேன், அவள் அவற்றைச் சூடியிருந்தாள். சூரியனும், வாயுவும், புகழ்பெற்ற பூமியும் எனக்கு நன்மை செய்யும் பொருட்டு இந்த மலர்களைக் காத்து வைத்திருக்கின்றனர் என்று எண்ணுகிறேன்.’ மூன்று தேவர்களும் இங்கே சாட்சிகளாக அல்ல, காவலர்களாகக் கொள்ளப்படுகிறார்கள் — இயற்கை ராமனுக்குத் துணை நிற்கிறது என்பதன் முதல் குறிப்பு இது. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நீண்ட கைகளுடைய தர்மாத்மாவான ராமன், மனிதருள் காளையான லக்ஷ்மணனை விட்டு, அருவிகள் நிறைந்த மலையையே விளிக்கிறான் — ‘மலைகளின் தலைவனே, நான் இல்லாத நேரத்தில், எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடைய அந்தப் பெண்ணை இந்த அழகிய வனப்பகுதியில் நீ கண்டாயா?’ விடை கிடைக்காததால் அவன் சினந்து, சிங்கம் சிறு விலங்கை அதட்டுவது போல மலையை அதட்டுகிறான் — ‘பொன்னிறமும் பொன்னுடலும் கொண்ட அந்தச் சீதையைக் காட்டு, மலையே; இல்லாவிட்டால் உன் சிகரங்கள் அனைத்தையும் நான் தகர்த்துவிடுவேன்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மலை மைதிலியைக் காட்டுவது போலிருந்தது; ஆனால் ராகவனுக்கு அவளைக் காட்டவில்லை. ‘அபிஜானாமி’ (அடையாளம் கண்டுகொள்கிறேன்) என்ற சொல்லே இந்தச் சர்க்கத்தில் முதல் உறுதியான அடையாளம் காணல். இதற்கு முன் அனைத்தும் ஊகமாக இருந்தது; இப்போதோ ராமன் தன் கையால் கொடுத்த மலர்களைக் காண்கிறான்; ஆகவே வழி உறுதியாகிறது. சூரியன், வாயு, பூமி ஆகிய மூவரையும் காவலர்களாகக் கற்பனை செய்வது சோகத்தின் நடுவிலும் நன்றியுணர்வைக் காட்டுகிறது. ஆனால் அந்தக் கணமே அவன் மலையைக் கேட்கிறான், விடை பெறவில்லை, சினத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். ‘சிங்கம் சிறு விலங்கை அதட்டுவது போல’ என்ற உவமை ராமனின் குரல் மாறுவதைச் சுட்டுகிறது — வேண்டியவன் இப்போது அச்சுறுத்துபவனாகிறான். மலை ‘காட்டுவது போல’ இருந்தது என்ற கவியின் சொல் உள்ளத்தைத் தொடுவது — இயற்கை உதவ விரும்புகிறது, ஆனால் இயலவில்லை. மலையை விளிப்பதில் முதலில் ‘மலைகளின் தலைவனே’ என்ற மரியாதைச் சொல், பிறகு அச்சுறுத்தல் — இந்த வரிசை ராமனின் பொறுமை குறைவதைக் காட்டுகிறது.

பிறகு தசரதன் மைந்தனான ராமன் மீண்டும் அந்த மலையிடமே சொன்னான் — ‘என் அம்புகளின் நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டு நீ சாம்பலாவாய்; எங்கும் யாரும் அண்ட முடியாதவனாக, புல்லும் மரமும் தளிரும் இல்லாதவனாக ஆவாய்.’ பிறகு நதியையும் அச்சுறுத்துகிறான் — ‘லக்ஷ்மணா, சந்திரனைப் போன்ற முகமுடைய சீதையைப் பற்றி இவள் இன்று எனக்குச் சொல்லாவிட்டால், இந்த நதியையும் இன்றே வற்றச் செய்வேன்.’ இவ்வாறு கடுஞ்சினம் கொண்ட ராமன் கண்ணாலேயே எரித்துவிட விரும்புபவன் போலிருந்தான். அதே கணத்தில் தரையில் பதிந்திருந்த ராட்சசனின் பெரிய காலடிச் சுவட்டைக் கண்டான். அங்கேயே, அஞ்சி, ராமனை வேண்டி, இங்குமங்கும் ஓடிய, ராட்சசனால் பின்தொடரப்பட்ட வைதேகியின் காலடிகளும் காணப்பட்டன. சீதையும் ராட்சசனும் நடமாடிய சுவடுகளை ஆராய்ந்து, உடைந்த வில்லையும், அம்பறாத்தூணிகளையும், பல துண்டுகளாகச் சிதறிய தேரையும் கண்டு, இதயம் கலங்கிய ராமன் அன்புத் தம்பியிடம் சொன்னான். இங்கே சினம் சான்றுடன் இணைகிறது; இனி ராமனின் சொற்கள் கேள்வி வடிவம் பெறுகின்றன — ‘இது யாருடையது?’ என்று. மலையையும் நதியையும் அச்சுறுத்தும்போது ராமன் அஸ்திரத்தை ஏவவில்லை, பேசுகிறான் மட்டுமே; இருந்தும் அவன் சொற்கள் பிரளயத்தைச் சுட்டுகின்றன — ‘சாம்பலாவாய்’, ‘வற்றச் செய்வேன்’ என்று. ‘கண்ணாலேயே எரித்துவிட விரும்புபவன் போல’ என்ற உவமையால் கண்களிலேயே நெருப்பு இருப்பதாகக் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. பிறகு திடீரென்று காட்சி மாறுகிறது — சினத்தின் நடுவிலேயே அவன் தரையில் காலடிச் சுவட்டைக் காண்கிறான். இதுவே கவியின் திறமை — வேண்டுதல் பயனற்றது, அச்சுறுத்தல் பயனற்றது; ஆனால் கவனத்துடன் கண்ட காலடியே உண்மையைச் சொல்கிறது. சீதையின் காலடிகள் ‘இங்குமங்கும் ஓடியவளுடையவை’ என்று வர்ணிக்கப்படுகின்றன; அதனால் அவளுடைய அச்சமும் தப்பியோட முயன்றதும் சுவடுகளாலேயே சொல்லப்படுகின்றன. உடைந்த வில்லும் சிதறிய தேரும் போர் நடந்ததற்கான முதல் சான்றுகள்.

‘லக்ஷ்மணா, வைதேகியின் சிதறிய பொன் துளிகளைப் பார்; சௌமித்ரியே, அணிகலன்களின் பலவகை மாலைகளையும் பார். உருக்கிய பொன் துளிகளைப் போல மின்னும் பலநிற இரத்தத் துளிகளால் எங்கும் மூடப்பட்ட இந்தத் தரையைப் பார். லக்ஷ்மணா, விரும்பிய உருவெடுக்கும் ராட்சசர்களால் வைதேகி துண்டுதுண்டாகக் கிழித்துப் பங்கிடப்பட்டோ தின்னப்பட்டோ இருப்பாள் என்று எண்ணுகிறேன். சௌமித்ரியே, அந்தச் சீதைக்காக வாதிட்ட இரண்டு ராட்சசர்களுக்கிடையே இங்கே கடும் போர் நடந்திருக்கிறது. முத்துக்களும் மணிகளும் பதித்த, அழகிய அணிசெய்யப்பட்ட இந்தப் பெரிய வில் உடைந்து தரையில் விழுந்து கிடக்கிறது — இது யாருடையது? குழந்தாய், இது ராட்சசர்களுடையதா, தேவர்களுடையதா? இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிரும், வைடூரிய மணிகள் பதித்த, சிதைந்த இந்தப் பொற்கவசம் தரையில் விழுந்து கிடக்கிறதே, யாருடையது? தெய்வீக மாலைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட, நூறு கம்பிகள் கொண்ட, காம்பு உடைந்த இந்தக் குடை தரையில் வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடக்கிறதே, யாருடையது? பொன் மார்புக்கவசம் அணிந்த, பிசாச முகங்களுடைய, பயங்கர உருவமுள்ள, பேருடல் கொண்ட இந்தக் கழுதைகள் போரில் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனவே, யாருடையவை? கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பைப் போல ஒளிரும் போர்க்கொடியுடைய, தூக்கியெறியப்பட்டு உடைந்த இந்தப் போர்த்தேர் யாருடையது?’ இவ்வாறு இப்பகுதியில் கேள்விகளின் மாலையே தொடர்கிறது; ஒவ்வொரு கேள்வியும் ஒரே விடையைச் சுட்டுகிறது — பெரும்போர் நடந்திருக்கிறது, சீதையே அதன் காரணம். இப்பகுதியில் கவி ஒரு தனித்த நடையைக் கையாள்கிறார் — ராமன் ஒவ்வொரு பொருளையும் காட்டி, பிறகு ‘யாருடையது?’ என்று கேட்கிறான். யாரும் விடை தருவதில்லை; ஆனால் கேள்விகளின் தொகுப்பே ஒரு சித்திரத்தை வரைகிறது — பெரும்போர், இரண்டு போராளிகள், அவர்களில் ஒருவன் தோற்றவன். பொருள்களின் வரிசையும் பொருள் பொதிந்தது — முதலில் சீதையின் அடையாளங்கள் (பொன் துளிகள், மாலைகள்), பிறகு இரத்தம், பிறகு ஆயுதங்கள் (வில், கவசம்), பிறகு அரச அடையாளங்கள் (குடை, கொடி), இறுதியில் வாகனங்கள் (கழுதைகள், தேர்). ‘பிசாச முகங்களுடைய கழுதைகள்’ என்ற அடைமொழியால் ராவணனின் தேரின் வாகனங்கள் சுட்டப்படுகின்றன; இது வாசகருக்குத் தெரியும், ராமனுக்கோ தெரியாது — இது நாடக முரணின் பயன்பாடு. ‘கிழித்துக் கிழித்துப் பங்கிடப்பட்டு’ என்ற இரட்டிப்பால் ராமனின் பயங்கரக் கற்பனை வெளிப்படுகிறது. இருந்தும் அவன் ஓர் உண்மையைப் பற்றிக்கொள்கிறான் — சீதைக்காகப் போர் நடந்திருக்கிறது; ஆகவே அவள் இன்னும் உயிரோடிருக்கலாம் என்ற வாய்ப்பு எஞ்சியிருக்கிறது. ‘யாருடையது’ என்ற கேள்வி இப்பகுதியில் ஏறக்குறைய பத்து முறை மீண்டும் வருகிறது; இந்த மீள்கூற்றால் கவி ராமனின் வியப்பையும் ஐயத்தையும் ஒருசேரச் சுமந்து செல்கிறார். ஆயுதங்களின் வர்ணனையும் மிக நுட்பமானது — முத்தும் மணியும் பதித்த வில், வைடூரிய மணிகள் பதித்த கவசம், நூறு கம்பிகள் கொண்ட குடை, புடம்போட்ட பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட அம்புகள் என்று; இந்த அடைமொழிகளால் போரிட்ட இருவரின் பெருமையும் சுட்டப்படுகிறது. இவை ராவணனுடையவும் ஜடாயுவுடையவுமான அடையாளங்கள் என்பது வாசகருக்குத் தெரியும்; ராமனுக்கோ தெரியாது — இதனால் எதிர்பார்ப்பு வளர்கிறது.

‘தேரின் அச்சு அளவு பெரியவையாய், புடம்போட்ட பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்டு, பார்க்கவே பயங்கரமாய்ச் சிதறிக் கிடக்கும் இந்தச் சேதமடைந்த அம்புகள் யாருடையவை? அம்புகள் நிறைந்து சிதைந்து கிடக்கும் இந்த இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளைப் பார், லக்ஷ்மணா. சாட்டையும் கடிவாளமும் கையில் பிடித்தபடி கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கும் இந்தத் தேரோட்டி யாருடையவன்? இந்த மனிதக் காலடிச் சுவடு, ஏதோ ஒரு ராட்சசனுடையதே என்பது தெளிவு.’ இத்துடன் ஆய்வு முடிகிறது, முடிவு தொடங்குகிறது — ‘மிகக் கொடிய இதயமுடைய, விரும்பிய உருவெடுக்கும் ராட்சசர்களுடன் என் பகை நூறு மடங்காகி, உயிரை முடிக்கும் அளவுக்கு ஆகிவிட்டது என்பதைப் பார். வைதேகி கவரப்பட்டாள், அல்லது இறந்தாள், அல்லது தின்னப்பட்டாள்; பெருங்காட்டில் கவர்ந்து செல்லப்படும் தவமுடைய சீதையைத் தர்மமும் காக்கவில்லை.’ இங்கே ராமன் முதன்முறையாகத் தர்மத்தையே பழிக்கிறான். ‘சௌம்யனே, வைதேகி தின்னப்பட்டாலோ கவரப்பட்டாலோ, உலகில் எனக்கு நன்மை செய்ய யாரால் இயலும்? உலகங்களைப் படைத்தவனே ஆனாலும், வீரனும் இரக்கம் அறிந்தவனுமான ஒருவனை எல்லா உயிர்களும் அறியாமையால் அவமதிக்கும்.’ இதனால் சுட்டப்படுவது — இரக்கம் பலவீனம் என்று உலகம் எண்ணுகிறது; அதுவே என் குற்றமாகிவிட்டது என்பது. இங்கிருந்து சபதத்துக்கான அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது. ஆய்வின் முடிவில் ராமன் தீர்மானிக்கிறான் — ‘இந்த மனிதக் காலடிச் சுவடு ஏதோ ஒரு ராட்சசனுடையது என்பது தெளிவு’ என்று. ‘வ்யக்தம்’ (தெளிவு) என்ற சொல்லால் ஊகம் உறுதியாகிறது. பிறகு அவன் பேச்சு கேள்வியிலிருந்து சபதம் நோக்கிச் செல்கிறது — ‘பகை நூறு மடங்காகிவிட்டது’ என்று. ‘தர்மமும் சீதையைக் காக்கவில்லை’ என்ற சொல்லே சர்க்கத்தின் மிக ஆழமான சொல் — தர்மத்தின் வடிவமேயான ராமனே தர்மத்தின் இயலாமையைப் பற்றிப் பேசுகிறான். இது அவன் மனம் உடைவதைச் சுட்டுகிறது. அதன் பின் அவன் ஈசுவரர்களையே பழிக்கிறான் — ‘எனக்கு நன்மை செய்ய யாரால் இயலும்?’ என்று. ‘அறியாமையால் அவமதிக்கும்’ என்ற வாக்கியத்தால் அவன் ஒரு பொது நியதியைச் சொல்கிறான் — இரக்கமுடையவனை உலகம் பலவீனன் என்று எண்ணுகிறது என்று. இந்த நியதியே அடுத்து வரும் சினத்துக்கான நியாயத்தை அமைக்கிறது.

‘மென்மையானவனும், உலக நன்மையில் ஈடுபட்டவனும், புலனடக்கமுடையவனும், இரக்கம் அறிந்தவனுமான என்னைத் தேவர்களின் தலைவர்கள் நிச்சயம் வீரமற்றவன் என்று எண்ணுகிறார்கள்’ என்று சொல்லி ராமன் தன் வழியை மாற்றுகிறான் — ‘லக்ஷ்மணா, என்னை அடைந்ததும் நற்குணமே குற்றமாகிவிட்டதைப் பார். உதயமான பெரும் சூரியன் சந்திரனின் நிலவொளியை அடக்கிவிட்டு ஒளிர்வது போல, இன்றே எல்லா உயிர்களுக்கும் ராட்சசர்களுக்கும் அழிவு உண்டாகும்படி நான் என் நற்குணங்களையெல்லாம் அடக்கிவிட்டு என் தேஜஸால் ஒளிர்வேன். யக்ஷர்களும், கந்தர்வர்களும், பிசாசங்களும், ராட்சசர்களும், கின்னரர்களும், மனிதர்களும் — யாரும் இன்பம் அடையமாட்டார்கள். என் அஸ்திரங்களாலும் அம்புகளாலும் நிறைந்த வானத்தைப் பார்; மூவுலகிலும் திரிபவர்கள் இன்று நகரவே இயலாதபடி செய்வேன். கிரகக் கூட்டங்கள் தடுக்கப்பட்டு, சந்திரன் மறைக்கப்பட்டு, நெருப்பு, காற்று, சூரியன் ஆகியவற்றின் ஒளி அழிந்து, மலைச்சிகரங்கள் கடையப்பட்டு, நீர்நிலைகள் வற்றி, மரங்களும் கொடிகளும் புதர்களும் அழிக்கப்பட்டு, கடல் ஒழிக்கப்பட்டதாக மூவுலகையும் காலனின் செயலுக்கு உட்படுத்துவேன். அந்த ஈசுவரர்கள் சீதையை நலமுடன் எனக்குத் தராவிட்டால், இந்த முகூர்த்தத்திலேயே என் பராக்கிரமத்தைக் காண்பார்கள். என் வில்நாணிலிருந்து இடைவிடாது விடுபடும் அம்புவலைகளால் எந்த உயிரும் வானத்தில் எழும்பவும் இயலாது; என் நாராசங்களால் நசுக்கப்பட்டு, விலங்குகளும் பறவைகளும் அழிந்தும் திகைத்தும், கலங்கி, எல்லையிழந்த உலகத்தை இன்று பார்.’ இந்தச் சபதம் படிப்படியாக விரிகிறது — முதலில் தேவர்கள், பிறகு வானம், பிறகு உலகம் முழுவதும். இந்தச் சபதம் ராமாயணத்தின் மிகக் கடுமையான சொற்களில் ஒன்றாகக் கணிக்கப்படுகிறது. அதன் அமைப்பு படிப்படியானது — முதலில் காரணம் (‘வீரமற்றவன் என்று எண்ணுகிறார்கள்’), பிறகு சங்கல்பம் (‘நற்குணங்களை அடக்கிவிட்டுத் தேஜஸால் ஒளிர்வேன்’), பிறகு விரிவு (தேவர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள்), இறுதியில் கருவி (அம்புவலைகள்). சூரிய உவமை இங்கே உள்ளத்தைத் தொடுவது — சூரியன் நிலவொளியை மறைத்து ஒளிர்வது போல, ராமன் தன் மென்மையை மறைத்துத் தேஜஸால் ஒளிர்வான்; குணங்களை அடக்குவதே அவனுடைய அஸ்திரம். பிறகு அவன் அழிவின் சித்திரத்தை வர்ணிக்கிறான் — கிரகக் கூட்டம் தடுக்கப்படுகிறது, சந்திரன் மறைக்கப்படுகிறது, நெருப்பு, காற்று, சூரியன் ஆகியவற்றின் ஒளி அழிகிறது, மலைச்சிகரங்கள் கடையப்படுகின்றன, நீர்நிலைகள் வற்றுகின்றன, மரங்களும் கொடிகளும் புதர்களும் அழிகின்றன, கடல் ஒழிக்கப்படுகிறது. இந்த ஏழு பிரளய அடையாளங்களும் ஒரே வாக்கியத்தில் சொல்லப்படுகின்றன. இருந்தும் இறுதியில் அவன் ஒரு நிபந்தனையைச் சொல்கிறான் — ‘அவர்கள் சீதையை நலமுடன் தராவிட்டால்’ என்று; ஆகவே அழிவு தவிர்க்க முடியாததல்ல, தேவர்களின் எதிர்வினையைப் பொறுத்தது. கவி இங்கே ராமனின் சொல்லையே அஸ்திரமாக்குகிறார்; செயல் இறுதிப் பகுதியில்தான் தொடங்குகிறது. சபதம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுவதும் பொருள் பொதிந்தது — உறுதியாகச் செய்யக்கூடியவன் மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதில்லை; ராமனின் மீள்கூற்று அவனுடைய உள்ளார்ந்த ஐயத்தையே சுட்டுகிறது. ‘என்னை அடைந்ததும் நற்குணமே குற்றமாகிவிட்டது’ என்ற வாக்கியத்தில் தன்னைப் பழித்தலும் அடங்கியிருக்கிறது — தன் மென்மையையே சீதை கவரப்பட்டதற்குக் காரணமாக அவன் எண்ணுகிறான். இந்தத் தன்னிகழ்ச்சியை அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணனே மறுப்பான்.

‘காதுவரை இழுத்து எய்யப்படும், உயிருலகம் தடுக்க இயலாத அம்புகளால், மைதிலிக்காக இந்த உலகத்தைப் பிசாசுகளும் ராட்சசர்களும் இல்லாததாகச் செய்வேன். பொறாமையால் விடுபட்டு நெடுந்தூரம் பாயும், என் சினத்தால் ஏவப்பட்ட அம்புகளின் வலிமையைத் தேவர்கள் இன்று காண்பார்கள். என் சினத்தால் மூவுலகும் அழிக்கப்பட்டபின் தேவர்களும் இருக்கமாட்டார்கள், தைத்தியர்களும் இருக்கமாட்டார்கள், பிசாசங்களும் இருக்கமாட்டா, ராட்சசர்களும் இருக்கமாட்டார்கள். தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரின் உலகங்கள் என் அம்புவெள்ளத்தால் துண்டுதுண்டாக்கப்பட்டுப் பலவாறு விழும்; இந்த உலகங்களை இன்று என் அம்புகளால் எல்லையற்றவையாக்குவேன். சௌமித்ரியே, கவரப்பட்டவளோ இறந்தவளோ, அந்த ஈசுவரர்கள் சீதையைத் தராவிட்டால், அத்தகைய என் அன்பியான வைதேகியைத் தராவிட்டால், அசைவனவும் அசையாதனவும் கூடிய மூவுலகையும், உலகம் முழுவதையும் அழிப்பேன்; அவளைக் காணும்வரை என் அம்புகளால் வாட்டிக்கொண்டே இருப்பேன்.’ இங்கே ‘காணும்வரை’ என்ற சொல்லால் சபதத்தின் எல்லையும் வரையறுக்கப்படுகிறது — அழிவு தானே இலக்கல்ல, சீதையைக் காண்பதே இலக்கு. இதனால் ராமனின் சினமும் ஒரு நோக்கத்தைச் சார்ந்தது என்பது சுட்டப்படுகிறது. இப்பகுதியில் சபதம் மீள்கூற்றால் இன்னும் கூர்மையாகிறது. ‘ஆகர்ணபூர்ணை:’ (காதுவரை இழுக்கப்பட்ட) என்ற சொல்லால் வில்லை முழுமையாக இழுப்பது சுட்டப்படுகிறது; ‘ஜீவலோகதுராவரை:’ (உயிருலகம் தடுக்க இயலாத) என்பதால் அம்புகளைத் தவிர்க்க இயலாமை. ‘பிசாசுகளும் ராட்சசர்களும் இல்லாததாகச் செய்வேன்’ என்ற வாக்கியத்தில் இலக்கும் தெளிவு — மைதிலிக்காகவே இவை அனைத்தும். தேவர்கள், தானவர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரின் உலகங்கள் துண்டுதுண்டாகி விழும் என்ற கற்பனை பிரபஞ்சம் முழுவதையும் தழுவியது. ‘உலகங்களை எல்லையற்றவையாக்குவேன்’ என்ற சொல்லில், எல்லை காக்கும் மரியாதா புருஷோத்தமனே எல்லைகளை அழிப்பதாகச் சபதம் செய்கிறான் — இந்த முரணை வாசகர் கவனிக்க வேண்டும். இறுதியில் ‘காணும்வரை’ என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுவது, இந்தச் சினம் சோகத்தின் இன்னொரு வடிவமே, தனித்த கொடூரமல்ல என்பது. ‘தேவர்கள் காண்பார்கள்’ என்ற சொல்லால் ராமன் தேவர்களையே பார்வையாளர்களாக அழைக்கிறான்; அவர்களுடைய அலட்சியமே அவனுடைய சினத்தின் வேர்.

இவ்வாறு சொல்லி, சினத்தால் கண்கள் சிவந்து, உதடுகள் துடிக்க, அவன் மரவுரியையும் மான்தோலையும் இறுகக் கட்டிக்கொண்டு, ஜடைச் சுமையையும் முடிந்துகொண்டான். இந்த இரண்டு செயல்களும் தவசி போராளியாவதைச் சுட்டுகின்றன — மரவுரி அணிந்திருந்தும் அவன் இப்போது போருக்குத் தயாராகிவிட்டான். அப்படிச் சினந்து நின்ற அறிவுடைய ராமனின் உடல், முன்பு திரிபுரத்தை அழித்த ருத்ரனின் உடல் போல ஒளிர்ந்தது. பிறகு அவன் லக்ஷ்மணனிடமிருந்து வில்லை வாங்கி இறுகப் பற்றி, கொழுந்துவிட்டெரியும், நச்சுப் பாம்பு போன்ற பயங்கர அம்பை எடுத்து வில்லில் தொடுத்தான். பகைவரின் நகரங்களை வெல்லும் அழகுடைய ராமன், யுக முடிவின் நெருப்பைப் போலச் சினந்து, இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான் — ‘மூப்பு, மரணம், காலம், விதி — இவை எல்லா உயிர்களிடத்தும் எப்போதும் தடுக்கப்படுவதில்லை; அது போலவே சினம் கொண்ட நானும் ஐயமின்றித் தடுக்க இயலாதவன். அழகிய பற்களுடைய, பழிக்கப்படாத மைதிலியான சீதையை அவர்கள் இன்று முன்பு போலவே என்னிடம் காட்டாவிட்டால், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், நாகங்கள், மலைகள் அனைத்தோடும் கூடிய உலகத்தை நான் தலைகீழாக்குவேன்.’ இவ்வாறு சர்க்கம் மிகக் கடுமையான சபதத்துடன் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணனே அவனைத் தணிப்பான். இறுதிப் பகுதியில் சொற்களுக்குப் பதிலாகச் செயல்கள் தொடங்குகின்றன. மரவுரியையும் மான்தோலையும் கட்டுவதும் ஜடைச் சுமையை முடிவதும் — இவ்விரு செயல்களும் போராளியின் ஆயத்தத்தையே சுட்டுகின்றன; வேடமோ தவசியுடையதே. ருத்ர உவமை இங்கே பொருத்தமானது — ருத்ரனும் தவசியே, இருந்தும் திரிபுரத்தை எரித்தான். ‘லக்ஷ்மணனிடமிருந்து வாங்கி’ என்ற சொல்லால், வில் அதுவரை லக்ஷ்மணனின் கையில் இருந்தது என்பது சுட்டப்படுகிறது; ஆகவே ராமன் அதை வலிந்து வாங்கினான். ‘நிஷ்பீட்ய’ (இறுகப் பற்றி) என்பது பிடியின் உறுதியைச் சொல்கிறது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தது; அதனால் சர்க்கம் உயர்ந்த தொனியில் முடிகிறது. ‘புரேவ’ (முன்பு போலவே) என்ற சொல்லால் ராமன் முந்தைய நிலையை மட்டுமே வேண்டுகிறான் — அதற்கு மேல் எதையும் அல்ல; ஆனால் அதற்காக உலகம் முழுவதையும் தலைகீழாக்கத் தயாராக இருக்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुःषष्टितमः सर्गः॥ ६४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க