சர்க்கம்
லக்ஷ்மணன் ராமனைத் தேற்றுதல்
சீதை கவரப்பட்ட சோகத்தால் பிரளய நெருப்பைப் போலச் சினந்த ராமன், லக்ஷ்மணனின் அறிவுரை, உடைந்த தேரை ஆராய்தல், தேடுவதாகச் செய்த சபதம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் சீதை கவரப்பட்டதை அறிந்து உலகம் முழுவதையும் தலைகீழாக்குவதாகச் சபதம் செய்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் சோகத்தால் மெலிந்து வெந்துகொண்டிருக்கிறான்; உலகங்களின் அழிவுக்காகத் தோன்றிய சம்வர்த்தக நெருப்பைப் போலக் காட்சியளிக்கிறான். வில்லுக்கு நாண் ஏற்றி, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, யுக முடிவில் ஹரனைப் போல உலகம் முழுவதையும் எரிக்க விரும்புகிறான். கவி இங்கே சோகம் சினமாக மாறுவதைக் காட்டுகிறார் — அன்பியின் பிரிவு பிரளய நெருப்பைப் போல எரிகிறது. இப்படிச் சினந்த ராமனை லக்ஷ்மணன் முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை; ஆகவே அவனும் அஞ்சுகிறான். உலர்ந்த முகத்துடன், கைகூப்பியவனாக, சௌமித்ரி பேசத் தொடங்குகிறான். தம்பியின் சொல்லே இப்போது ஒரே மருந்து. ‘அத்ருஷ்டபூர்வம்’ (முன்பு காணாதது) என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுவது — இந்தச் சினம் ராமனின் இயல்புக்கு அப்பாற்பட்டது; ஆகவேதான் பயங்கரமானது என்பது.
லக்ஷ்மணன் முதலில் ராமனுக்கு அவனுடைய சொந்த இயல்பை நினைவூட்டுகிறான் — ‘முன்பு நீ மென்மையானவனாகவும், புலனடக்கமுடையவனாகவும், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவனாகவும் இருந்தாய்; இப்போது சினத்துக்கு வசப்பட்டு அந்த இயல்பைக் கைவிடுவது உனக்குத் தகாது. சந்திரனில் ஒளியும், சூரியனில் பிரகாசமும், காற்றில் இயக்கமும், பூமியில் பொறுமையும் எப்போதும் நிலைத்திருப்பது போல, உன்னிடம் ஒப்பற்ற புகழ் நிலைத்திருக்கிறது.’ உவமைகளால் அவன் சுட்டுவது — புகழ் ராமனுக்கு இயல்பாகவே அமைந்தது, வெளியிலிருந்து வந்ததல்ல; சினத்தால் அதுவே அழிந்துவிடும் என்பது. பிறகு அவன் அடிப்படைக் கேள்வியை எழுப்புகிறான் — ‘ஒருவனுடைய குற்றத்துக்காக எல்லா உலகங்களையும் அழிப்பது உனக்குத் தகாது. உடைந்து கிடக்கும் இந்தப் போர்த்தேர் யாருடையது என்பதை அல்லவா நான் அறிய வேண்டும்.’ இவ்வாறு கேள்வியால் அவன் ராமனின் மனத்தைச் சினத்திலிருந்து சிந்தனைக்குத் திருப்புகிறான். சோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்தைச் சான்றுகளை ஆராய்வதில் ஈடுபடுத்தி அமைதிப்படுத்த இதுவே வழி.
லக்ஷ்மணன் போர்க்களத்தை ஒரு சாட்சியைப் போல ஆராய்கிறான் — ‘நுகத்தடியும் தளவாடங்களும் கொண்ட இந்தத் தேர் யாரால், யாருக்காக உடைக்கப்பட்டது? இந்த நிலம் குதிரைகளின் குளம்புகளாலும் தேர்ச் சக்கரங்களின் விளிம்புகளாலும் கிழிக்கப்பட்டு, இரத்தத் துளிகளால் நனைந்திருக்கிறது; ஆகவே இங்கே மிகக் கொடிய போர் நடந்து முடிந்திருக்கிறது என்பது தெளிவு. ஆனால் அரசகுமாரா, இந்த மோதல் ஒருவனுடையதே, இரண்டு படைகளுடையது அல்ல; பெரும் படையின் காலடி எங்குமே காணப்படவில்லை.’ சான்றிலிருந்தே அவன் மீண்டும் தன் முடிவை நிலைநாட்டுகிறான் — ‘ஒருவனுக்காக எல்லா உலகங்களையும் அழிப்பது பொருந்தாது.’ இறுதியில் ராஜதர்மத்தை முன்வைக்கிறான் — ‘அரசர்கள் தகுந்த தண்டனை தருபவர்களாகவும், மென்மையானவர்களாகவும், அமைதியானவர்களாகவும் இருப்பார்கள்; நீயோ எப்போதும் எல்லா உயிர்களுக்கும் புகலிடமும் உயர்ந்த கதியுமாக இருக்கிறாய்.’ இவ்வாறு தர்க்கம், தர்மம் என்ற இரண்டு வழிகளாலும் சினம் தடுக்கப்படுகிறது. ‘புகலிடமும் உயர்ந்த கதியும்’ என்ற விளியால் அவன் ராமனுக்கு அவனுடைய கடமையை நினைவூட்டுகிறான் — காப்பவன் எப்படி அழிப்பவனாக முடியும் என்று.
பிறகு லக்ஷ்மணன் ஆறுதல் சொல்கிறான் — ‘ராகவா, உன் மனைவியின் இழப்பை யார்தான் நல்லது என்று எண்ணுவார்? யாகத்தில் தீட்சை பெற்றவனுக்கு நல்ல ரித்விக்குகள் விரும்பத்தகாததைச் செய்ய இயலாதது போல, நதிகளும், கடல்களும், மலைகளும், தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், தானவர்களும் உனக்குத் தீங்கு செய்ய வல்லவர்கள் அல்லர்.’ இதனால் அவன் சுட்டுவது — ராமன் தர்மத்தில் தீட்சை பெற்றவன்; ஆகவே அவனுக்குத் தோல்வி சாத்தியமில்லை என்பது. ‘அரசே, சீதையைக் கவர்ந்தவனையே நீ தேட வேண்டும் — குற்றமற்ற உலகங்களை அல்ல. நான் துணையாக, நீ வில்லேந்தியவனாக, உயர்ந்த ரிஷிகள் உதவியாளர்களாக — இவ்வாறு நாம் கடலையும், மலைகளையும், காடுகளையும் தேடுவோம்.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் சோகத்தைச் செயலாக மாற்றுகிறான் — புலம்புவதற்குப் பதிலாகத் தேடுவதே வழி என்று உபதேசிக்கிறான். ‘மத்த்விதீய:’ (நான் உனக்குத் துணை) என்ற சொல்லால் அவன் தன்னை உடன்வருபவனாக அறிவிக்கிறான்; அதனால் ராமனின் தனிமை உணர்வும் நீக்கப்படுகிறது.
‘பலவகைக் கொடிய குகைகளையும், பல்வேறு தாமரைக் குளங்களையும், தேவர், கந்தர்வர் உலகங்களையும் கவனத்துடன் தேடுவோம் — உன் மனைவியைக் கவர்ந்தவன் அகப்படும்வரை. கோசலேந்திரா, சமாதானத்தால் தேவர்தலைவர்கள் உன் மனைவியைத் தராவிட்டால், அதன் பிறகு காலத்துக்கு ஏற்றதைச் செய்.’ இறுதியில் நான்கு பாதங்கள் கொண்ட ஒரு விருத்தத்தால் முடிக்கிறான் — ‘நன்னடத்தையாலும், சமாதானத்தாலும், பணிவாலும், நீதியாலும் சீதையை அடையாவிட்டால், மனிதர் தலைவனே, அப்போது மகேந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தைப் போன்ற, பொன் சிறகுகளுடைய அம்புவெள்ளங்களால் அவர்களை வேரோடு அழி.’ இவ்வாறு சௌமித்ரி வரிசைமுறையை உபதேசிக்கிறான் — முதலில் சாமம் (சமாதானம்), பிறகு தண்டம் (தண்டனை); தொடக்கத்திலேயே சிந்தனையற்ற பிரளயம் அல்ல. ராமனின் சினம் தடுக்கப்படவில்லை, சரியான இலக்கை நோக்கித் திருப்பப்படுகிறது — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் சாரம். சர்க்கத்தின் முடிவில் யாப்பை மாற்றுவதன் மூலம் கவி சொல்லின் வீரியத்தைப் பெருக்குகிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः॥ ६५॥