சர்க்கம்
லக்ஷ்மணன் ராமனுக்கு அறிவுரைத்தல்
சோகத்தால் மயங்கிய ராமனின் பாதங்களைப் பிடித்துவிடுதல், யயாதி, வசிஷ்டர் முதலிய எடுத்துக்காட்டுகளால் மனவுறுதி உபதேசம், பகைவனையே வேரறுப்பதென்ற முடிவு
முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் தர்க்கத்தாலும் தர்மத்தாலும் ராமனின் சினத்தைத் தடுத்தான். இப்போது சினம் தணிந்துவிட்டது; ஆனால் அதன் இடத்தில் சோகம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறது. ராமன் ஆதரவற்றவன் போலப் புலம்புகிறான்; பெரும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, மிகவும் வாடி, உணர்விழந்தவனாகிறான். ‘அனாதவத்’ (ஆதரவற்றவன் போல) என்ற சொல் உள்ளத்தைத் தொடுவது — எல்லோருக்கும் நாதனானவனே இப்போது நாதனில்லாதவன் போலத் தோன்றுகிறான். அப்படிப்பட்ட அண்ணனைக் கண்டு, சௌமித்ரி தானும் ஒரு முகூர்த்த நேரம் தேறி, பிறகு அவனுடைய பாதங்களைப் பிடித்துவிட்டுக்கொண்டே ராமனை விளிக்கிறான். இங்கே கவி சொல்லுக்கு முன் பணிவிடையை வைக்கிறார் — தொடுதலாலும் சேவையாலும் அமைதியடைந்த மனமே உபதேசத்தை ஏற்க முடியும். ‘முஹூர்த்தாதிவ’ (ஒரு முகூர்த்த நேரத்துக்குப் பின் போல) என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுவது — லக்ஷ்மணனும் அவ்வளவு நேரம் திகைத்து நின்றான்; பிறகே தெளிவு பெற்று அண்ணனுக்கு அறிவுரைக்கத் தொடங்கினான் என்பது. இதுவே சர்க்கத்தின் தொடக்கம்; சர்க்கம் முழுவதுமே நீண்ட ஒரே ஆறுதல் மொழி.
லக்ஷ்மணன் முதலில் குலத்தின் நினைவைத் தூண்டுகிறான் — ‘பெரும் தவத்தாலும் பெரும் செயல்களாலும் தசரத மன்னர் உன்னைப் பெற்றார் — அமரர்கள் அமுதத்தைப் பெற்றது போல. உன் குணங்களாலேயே கட்டுண்ட அந்த மன்னர் உன் பிரிவால் தேவநிலையை அடைந்தார் — பரதனிடமிருந்து கேட்டபடி.’ இதனால் அவன் சுட்டுவது — ராமனின் வாழ்வு அவனுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல; தந்தையின் தவத்தின் பலன்; ஆகவே அதைச் சோகத்தால் அழிப்பது தகாது என்பது. பிறகு அவன் ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறான் — ‘காகுத்ஸ்தா, வந்துசேர்ந்த இந்தத் துயரத்தை நீயே தாங்காவிட்டால், சாதாரணமான, மன உரம் குறைந்த மற்ற மனிதன் எப்படித் தாங்குவான்?’ பெரியோரின் மனவுறுதியே உலகுக்கு முன்மாதிரி என்பதே இங்கு கருத்து; சிறந்தவனின் துயரம் அனைவருக்கும் துயரத்தை உண்டாக்குகிறது. இந்த வரிசையில் லக்ஷ்மணன் முதலில் அன்பாலும், பிறகு குலப்பெருமையாலும், அதன் பின் உலக நலனாலும் ராமனின் மனத்தைத் தொடுகிறான் — மூன்று வழிகளுக்கும் ஒரே இலக்கு, சோகத்திலிருந்து எழுவது.
‘மனிதருள் சிறந்தவனே, தேறு; எந்த உயிருக்குத்தான் ஆபத்துகள் இல்லை? அவை நெருப்பைப் போல ஒரு கணம் தொடுகின்றன, ஒரு கணத்தில் விலகிவிடுகின்றன.’ அதன் பின் அவன் ஓர் அச்சத்தைக் காட்டுகிறான் — ‘துயருற்ற நீ உன் தேஜஸால் உலகங்களை எரித்தால், வேதனையுற்ற மக்கள் எங்கே அமைதி பெறுவார்கள்?’ பிறகு இரண்டு எடுத்துக்காட்டுகள் — நகுஷனின் மகன் யயாதி இந்திரனுடன் ஒரே உலகில் வாழும் பேற்றைப் பெற்றான்; இருந்தும் தீநெறி அவனைத் தொட்டது. நம் தந்தையின் புரோகிதரான வசிஷ்டருக்கு ஒரே நாளில் நூறு மகன்கள் பிறந்தனர்; அதே முறையில் அவர்கள் மீண்டும் கொல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு சொர்க்கத்திலும் பூமியிலும், அரசர்களிடமும் ரிஷிகளிடமும் விதி ஒன்றே என்று காட்டப்பட்டது. ‘லோகஸ்வபாவ ஏவைஷ:’ (இதுவே உலகின் இயல்பு) என்ற சொல்லால் கவி ஆறுதலின் அடிப்படை நூலை நிலைநாட்டுகிறார். நெருப்புத் தொடுதலின் உவமை சிறப்பாக அழகானது — ஆபத்து சுடுகிறது, ஆனால் நிலைப்பதில்லை; அதை நிலையானது என்று எண்ணுபவனே அதிகம் சுடப்படுகிறான் என்பது உட்குறிப்பு.
எடுத்துக்காட்டுகள் விரிக்கப்படுகின்றன — ‘கோசலேசுவரா, உலகத்தின் தாயும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவளுமான இந்தப் பூமிக்கும் நடுக்கம் காணப்படுகிறது. உலகத்தின் கண்களாகவும், அனைத்தும் நிலைபெறும் அடிப்படையாகவும் உள்ள தர்மவடிவமான பெருவலிமை கொண்ட சூரியனும் சந்திரனும் கூடக் கிரகணத்தை அடைகின்றனர். மிகப் பெரிய பூதங்களும் தேவர்களும் விதியின் ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபடுவதில்லை; உடல் தாங்கிய மற்ற உயிர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? மனிதருள் புலியே, இந்திரன் முதலிய தேவர்களிடமும் நன்னெறியும் தீநெறியும் இருந்ததாகக் கேட்கப்படுகிறது; ஆகவே நீ சோகிப்பது தகாது.’ இங்கே வரிசையைக் கவனிக்க வேண்டும் — பூமி, சூரிய சந்திரர், மகாபூதங்கள், தேவர்கள், இந்திரன் — கீழிருந்து மேல்நோக்கி. மிக உயர்ந்தவர்களிடமும் இருப்பது மனிதனிடம் எப்படி இல்லாமல் போகும் என்பதே வாதம். துயரம் விதிவிலக்கல்ல, விதியே என்பது முடிவு. பூமிக்கு ‘உலகத்தின் தாய்’ என்றும், சூரிய சந்திரருக்கு ‘உலகத்தின் கண்கள்’ என்றும் தந்த அடைமொழிகளால் முதலில் அவற்றின் பெருமை உயர்த்தப்படுகிறது; பிறகு அவற்றுக்கும் நேரும் மாறுதல் காட்டப்படுகிறது — இதுவே எடுத்துக்காட்டின் வலிமை.
‘ராகவா, வைதேகி இறந்திருந்தாலும் தொலைந்திருந்தாலும், வீரனே, சாதாரண மனிதனைப் போல நீ சோகிப்பது தகாது. உன்னைப் போன்றவர்கள், எப்போதும் அனைத்தையும் தெளிவாகக் காண்பவர்கள், மிகப் பெரிய இன்னல்களிலும் சோகிப்பதில்லை; ராமா, அவர்களுடைய பார்வை மனச்சோர்வால் கலங்குவதில்லை. ஆகவே உண்மையை அறிவால் ஆழ்ந்து சிந்தி — அறிவுடைய பேரறிஞர்களே நன்மையையும் தீமையையும் அறிகிறார்கள். எந்தச் செயல்களின் நன்மை தீமைகள் இன்னும் காணப்படவில்லையோ, எவை நிச்சயமற்றவையோ, அவற்றைச் செய்யாமல் விரும்பிய பலன் கிடைப்பதில்லை.’ இறுதிச் சுலோகம் கர்ம நெறியையே உபதேசிக்கிறது — பலன் கவலைப்படுவதால் அல்ல, முயற்சியைத் தொடங்குவதால்தான் கிடைக்கிறது. இன்னும் செய்யப்படாத செயலின் நன்மை தீமை தெரிவதில்லை; ஆகவே பலனைப் பற்றிய ஐயத்தால் செயலைக் கைவிடக்கூடாது. புலம்பலிலிருந்து எழுந்து செயலைத் தொடங்கு என்பதே இங்கு முடிவு.
இறுதியில் லக்ஷ்மணன் பணிவுடன் தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்கிறான் — ‘வீரனே, இதே சொற்களை முன்பு நீயே எனக்குப் பல முறை சொல்லியிருக்கிறாய்; பிருகஸ்பதியே நேரில் வந்தாலும் உனக்கு உபதேசிக்க இயலுமா? பேரறிஞனே, உன் அறிவைத் தேவர்களாலும் பின்தொடர இயலாது; சோகத்தால் உறங்கிப்போன உன் ஞானத்தை நான் எழுப்புகிறேன், அவ்வளவே.’ இந்தப் பணிவே உபதேசத்தை ஏற்கத்தக்கதாக்குகிறது — சீடன் குருவுக்குக் கற்றுத்தருவதில்லை, உறங்கியதை நினைவூட்டுகிறான். பிறகு அவன் செய்ய வேண்டியதைச் சுட்டுகிறான் — ‘இக்ஷ்வாகுக்களில் காளையே, உன்னுடைய தெய்வீகமும் மனிதத்தன்மையும் கொண்ட பராக்கிரமத்தை எண்ணிப் பார்த்துப் பகைவரைக் கொல்வதில் முயல். மனிதருள் காளையே, அனைத்தையும் அழிப்பதால் உனக்கு என்ன பயன்? அந்தப் பாவியான பகைவனையே அறிந்து அவனை வேரறுப்பதுதான் உனக்குத் தகும்.’ இவ்வாறு எல்லா உலகங்களையும் அழிப்பதற்குப் பதிலாக ஒரே பகைவனைத் தேடிக் கொல்வது நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘உத்தர்த்தும்’ (வேரோடு பிடுங்க) என்ற சொல் பொருள் பொதிந்தது — மரத்தைப் போல அவனை வேரோடு பிடுங்க வேண்டும், கிளையை மட்டும் வெட்டுவதல்ல; இதுவே வரவிருக்கும் சர்க்கங்களின் கதைக்கு வித்தாக அமையும் சபதம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे षट्षष्टितमः सर्गः॥ ६६॥