சர்க்கம்
ராமன் ஜடாயுவைச் சந்தித்தல்
ஜனஸ்தானத்தில் சீதையைத் தேடுதல், இரத்தத்தில் தோய்ந்த ஜடாயுவைக் காணுதல், அவன் நடந்ததைத் தெரிவித்தல், ராமன் அவனைத் தழுவி அழுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் நீண்ட உபதேசம் செய்தான். ராமன் மூத்தவனாக இருந்தும், சொன்ன மாத்திரத்திலேயே அந்த நல்லுரையை ஏற்றுக்கொள்கிறான் — ஏனெனில் அவன் சாரத்தைப் பற்றுபவன்; பெரும் சாரமுடைய சொல்லை ஏற்கிறான். ‘பூர்வஜோபி’ (மூத்தவனாக இருந்தும்) என்ற சொல்லால் கவி அவனுடைய பணிவைச் சுட்டுகிறார் — இளையவனின் நல்லுரையையும் ஏற்பதே சிறந்தவனின் அடையாளம். பிறகு அவன் பெருகியிருந்த தன் சினத்தை அடக்கி, அழகிய வில்லின் மேல் ஊன்றிக்கொண்டு, லக்ஷ்மணனைக் கேட்கிறான் — ‘குழந்தாய், நாம் என்ன செய்வோம்? எங்கே போவோம்? எந்த வழியால் இங்கே சீதையைக் காண்போம்? இதைச் சிந்தித்துப் பார்.’ சினத்திலிருந்து செய்ய வேண்டியதைப் பற்றிய சிந்தனைக்கு மாறிய இந்த மாற்றமே முந்தைய சர்க்கத்தின் உபதேசத்தின் பலன். ‘விசிந்தய’ (சிந்தித்துப் பார்) என்ற சொல்லால் ராமன் தம்பியை அமைச்சர் பதவியில் வைக்கிறான்; சோகத்தால் தானே முடிவெடுக்க இயலாத அவன் இப்போது துணைவனின் அறிவைச் சார்ந்திருக்கிறான். ‘வில்லின் மேல் ஊன்றி’ என்ற செயலும் சுட்டுவது — ஒரு கணத்துக்கு முன் உலகை அழிக்க ஆயத்தமாக்கப்பட்ட வில், இப்போது வெறும் ஊன்றுகோலாகிவிட்டது. கவி ஒரே சொல்லால் சினம் தணிந்ததைக் காட்டுகிறார்.
வேதனையால் துன்புறும் ராமனிடம் லக்ஷ்மணன் சொல்கிறான் — ‘இந்த ஜனஸ்தானத்தையே நீ தேட வேண்டும். இது பல ராட்சசர்கள் நிறைந்தது, பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் கொண்டது; இங்கே மலைக்கோட்டைகளும், பிளவுகளும், குகைகளும் உள்ளன. பலவகை விலங்குக் கூட்டங்கள் நிறைந்த பல்வேறு கொடிய குகைகளும், கின்னரர்களின் இருப்பிடங்களும், கந்தர்வர்களின் மாளிகைகளும் இருக்கின்றன. என்னுடன் சேர்ந்து அவை அனைத்தையும் நீ தேட வேண்டும். உன்னைப் போன்ற அறிவு நிறைந்த மகாத்மாக்களான மனிதருள் காளைகள், காற்றின் வேகத்தால் அசையாத மலைகளைப் போல, ஆபத்துகளில் நடுங்குவதில்லை.’ மலை உவமை இங்கே பொருத்தமானது — மலை காற்றால் அசைக்கப்படாதது போல, தீரன் ஆபத்தால் நடுங்குவதில்லை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் அந்தக் காடு முழுவதும் அலைந்தான். உபதேசம் இப்போது செயலாக மாறியது — புலம்பல், சிந்தனை, அதன் பின் தேடல் என்ற மூன்று படிகளைக் கவி வரிசையாகக் காட்டியிருக்கிறார். லக்ஷ்மணனின் வழியும் நியாயமானது — தொலைவு செல்வதற்கு முன் அருகிலுள்ள ஜனஸ்தானத்தையே ஆராய வேண்டும்; ஏனெனில் அங்கேதான் தேர் உடைந்தது, அங்கேதான் ராட்சசர்கள் வாழ்கிறார்கள். காட்டின் வர்ணனை இரண்டு சுலோகங்களில் விரிக்கப்படுகிறது — கோட்டைகள், பிளவுகள், குகைகள், கின்னரர் இருப்பிடங்கள், கந்தர்வர் மாளிகைகள்; இதனால் தேடலின் கடினம் சுட்டப்படுகிறது.
சினந்த ராமன் வில்லில் கொடிய க்ஷுரம் என்ற கத்திமுனை அம்பைத் தொடுத்துக்கொண்டு முன்னே செல்கிறான். அப்போது மலைச்சிகரம் போன்ற, பெருமைக்குரிய, பறவைகளில் சிறந்த ஜடாயு இரத்தத்தில் நனைந்து தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் காண்கிறான். மலைச்சிகரம் போன்ற அவனைக் கண்டு அவன் லக்ஷ்மணனிடம் சொல்கிறான் — ‘இவனால்தான் வைதேகியான சீதை தின்னப்பட்டாள்; இதில் ஐயமே இல்லை. இது கழுகு உருவத்தில் இந்தக் காட்டில் திரியும் ராட்சசனே என்பது தெளிவு. அகன்ற கண்ணுடைய சீதையைத் தின்றுவிட்டு இவன் சுகமாக இருக்கிறான்; ஒளிரும் முனைகளுடைய, நேராகப் பாயும் கொடிய அம்புகளால் இவனைக் கொல்வேன்.’ இவ்வாறு சொல்லி, வில்லில் க்ஷுரத்தைத் தொடுத்துக்கொண்டு, கடல் சூழ்ந்த பூமியையே அசைப்பவன் போலக் கழுகை நோக்கிப் பாய்ந்தான். இங்கேதான் கருணையின் உச்சம் — உயிரைக் கொடுத்துச் சீதையைக் காத்தவனே அவளுடைய கணவனால் அவளைத் தின்றவன் என்று எண்ணப்படுகிறான். அறியாமையில் வேரூன்றிய சினம் எத்தகைய கேட்டை விளைவிக்கக்கூடும் என்பதைக் கவி காட்டுகிறார். ‘இதில் ஐயமே இல்லை’ என்ற ராமனின் உறுதியே அந்த மயக்கத்தின் ஆழத்தைச் சுட்டுகிறது — சோகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனம் விரைவாக முடிவெடுக்கிறது, சிந்தனையை எதிர்பார்ப்பதில்லை. முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களில் லக்ஷ்மணன் உபதேசித்த அறிவார்ந்த ஆராய்வு இங்கே ஒரு கணம் மறக்கப்பட்டதுபோல் ஆகிறது; இதனால் கவி வர்ணிப்பது மனித பலவீனத்தையே, ராமனின் குற்றத்தை அல்ல.
அப்போது அந்தப் பறவை மிகப் பரிதாபமான குரலில், நுரையுடன் இரத்தத்தைக் கக்கிக்கொண்டே, தசரதன் மைந்தனான ராமனிடம் பேசுகிறான் — ‘நீண்ட ஆயுள் உடையவனே, இந்தப் பெருங்காட்டில் நீ ஒரு மூலிகையைத் தேடுவது போல் தேடும் அந்தத் தேவியையும் என் உயிரையும் — இரண்டையுமே ராவணன் கவர்ந்துவிட்டான். ராகவா, நீயும் லக்ஷ்மணனும் இல்லாத நேரத்தில், வலிமை மிக்க ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்படும் அந்தத் தேவியை நான் கண்டேன். நான் சீதையைக் காக்க விரைந்தேன்; போரில் ராவணனின் தேரையும் குடையையும் நான் தகர்த்தேன்; அவனையும் தரையில் வீழ்த்தினேன்.’ ஒரே சொல்லால் பறவை மூன்று காரியங்களைச் சாதிக்கிறது — ராமனின் மயக்கத்தைப் போக்குகிறது, சீதையைப் பற்றிய செய்தியைத் தருகிறது, கவர்ந்தவனின் பெயரையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ‘மூலிகையைப் போல’ என்ற உவமை உள்ளத்தைத் தொடுவது — நோயுற்றவன் மூலிகையைத் தேடுவது போல ராமன் சீதையைத் தேடுகிறான். முதிய கழுகின் வீரம் இங்கே நட்பின் தர்மத்துக்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. ‘இரண்டையுமே கவர்ந்தான்’ என்ற ஒரே சொல்லால் அவன் தன் உயிரைச் சீதையுடன் சமமாக வைக்கிறான் — இரண்டையும் கவர்ந்தவன் ஒருவனே என்று. குரலின் பரிதாபத்தையும் இரத்தம் கக்குவதையும் வர்ணித்து, கவி கேட்போர் இதயத்தில் கருணையை எழுப்புகிறார்; ராமன் அம்பு தொடுத்ததையும் அந்தக் கணமே பயனற்றதாக்குகிறார்.
ஜடாயு கண்கூடான சான்றுகளைக் காட்டுகிறான் — ‘இதோ அவனுடைய உடைந்த வில், இவை அவனுடைய அம்புகள்; ராமா, இது போரில் உடைந்த அவனுடைய போர்த்தேர். இதோ அவனுடைய தேரோட்டி, என் சிறகுகளால் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் கிடக்கிறான். களைப்படைந்த என் சிறகுகளை வாளால் வெட்டிவிட்டு, ராவணன் வைதேகியான சீதையை எடுத்துக்கொண்டு வானில் எழும்பினான்.’ இதே அடையாளங்களைக் கொண்டுதான் முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் ‘ஒருவனுடைய மோதலே’ என்று ஊகித்தான்; இப்போது அது சாட்சியால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இறுதியில் அவன் பரிதாபமாக வேண்டுகிறான் — ‘ராட்சசனால் ஏற்கெனவே கொல்லப்பட்ட என்னை நீ கொல்வது தகாது.’ சாவின் விளிம்பில் நிற்பவனின் இந்த வேண்டுகோள் உயிரைக் காப்பதற்கானதல்ல; நண்பனின் கையால் அவமதிப்பு நேரக்கூடாது என்ற உணர்வால் எழுந்தது; இதனால் ராமனின் மயக்கம் முற்றிலும் நீங்குகிறது. இந்த மூன்று சுலோகங்களிலும் கவி சாட்சியத்தின் வரிசையையே பின்பற்றுகிறார் — முதலில் பொருள்கள் (வில், அம்புகள், தேர்), பிறகு மனிதன் (தேரோட்டி), இறுதியில் தன் உடலின் காயம். இத்துடன் ஜனஸ்தானத்தின் போர்க்களம் முழுவதும் விளக்கப்பட்டுவிடுகிறது; விடையில்லாதது எதுவும் எஞ்சவில்லை.
சீதையைப் பற்றிய அன்பான செய்தியை அறிந்ததும், ராமன் பெரிய வில்லைக் கீழே போட்டுவிட்டுக் கழுகரசனைத் தழுவுகிறான்; தன்வசமிழந்து தரையில் விழுந்து, லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து அழுதான். மிகுந்த மனவுறுதியுடையவனாக இருந்தும் அப்போது அவன் இரட்டிப்பான வேதனையால் துன்புற்றான் — சீதைக்கான சோகமும் நண்பனுக்கான சோகமும் இரண்டும் ஒன்றுசேர்ந்தன. ஒற்றை வழியே உள்ள இக்கட்டில் தனியனாகக் கிடந்து மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விடும் அவனைப் பார்த்து, துயருற்ற ராமன் சௌமித்ரியிடம் சொன்னான் — ‘ராஜ்யம் போயிற்று, காட்டில் வாசம், சீதை தொலைந்தாள், இந்தப் பறவை இறக்கிறது; இத்தகைய என் துரதிர்ஷ்டம் நெருப்பையும் எரித்துவிடும். நிறைந்த பெருங்கடலை இன்று நான் கடக்க முயன்றால், நதிகளின் தலைவனான அதுவும் என் துரதிர்ஷ்டத்தால் நிச்சயம் வற்றிவிடும்.’ மிகைக் கூற்றுகளால் கவி சோகத்தின் அளவைக் காட்டுகிறார் — நெருப்பை எரிக்கும், கடலை வற்றச் செய்யும் துரதிர்ஷ்டம் எத்தகையதாக இருக்கும் என்று. ‘வில்லைக் கீழே போட்டு’ என்ற செயலைச் சிறப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும் — க்ஷத்திரியன் வில்லைக் கைவிடுவதில்லை; ஆனால் இங்கே அன்பு ஆயுதத்தையும் மிஞ்சுகிறது. ‘அவச:’ (தன்வசமிழந்து) என்ற சொல்லால் தன்னாட்சி இல்லாமை சுட்டப்படுகிறது; மிகுந்த மனவுறுதியுடைய ராமனும் இங்கே முற்றிலும் வசமிழந்திருக்கிறான்.
‘அசைவனவும் அசையாதனவும் கூடிய இந்த உலகில் என்னைவிட அதிர்ஷ்டமற்றவன் யாருமே இல்லை; ஏனெனில் இந்தப் பெரும் துன்ப வலையில் நான் சிக்கியிருக்கிறேன். என் தந்தையின் நண்பரான, பெருவலிமை கொண்ட இந்தக் கழுகரசர், என் அதிர்ஷ்டம் தலைகீழானதால் கொல்லப்பட்டுத் தரையில் கிடக்கிறார்.’ இவ்வாறு பலவாறு சொல்லி, லக்ஷ்மணனுடன் ராகவன், தந்தையிடம் காட்டும் அன்பை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு ஜடாயுவைத் தொட்டான். தொடுதலே இங்கே அனைத்தையும் சொல்கிறது — ஒரு கணத்துக்கு முன் அம்பு தொடுத்தவனே இப்போது தந்தையைப் போல வருடுகிறான். இறுதியில் உபஜாதி விருத்தத்தால் கவி சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறார் — சிறகுகள் வெட்டப்பட்டு இரத்தத்தில் நனைந்த அந்தக் கழுகரசனை அணைத்துக்கொண்டு, ராமன் ‘என் உயிருக்கு நிகரான மைதிலி எங்கே போனாள்?’ என்ற சொல்லை உதிர்த்துத் தரையில் விழுந்தான். கேள்வி விடையின்றியே நிற்கிறது; வீழ்ச்சியுடன் சர்க்கம் முடிகிறது — விடையை அடுத்த சர்க்கத்தில் பறவையரசனே தருவான். ‘தந்தையின் நண்பர்’ என்ற உறவால் ஜடாயு தசரதனின் இடத்தில் வைக்கப்படுகிறான்; ஆகவேதான் ராமனின் சோகம் தந்தைக்கான சோகம் போலாகிறது. அனுஷ்டுப்பை விட்டு இறுதியில் நீண்ட விருத்தத்தைக் கையாண்டு கவி சித்திரத்தை நிலைப்படுத்துகிறார் — இரத்தத்தில் நனைந்த பறவை, அதை அணைத்திருக்கும் ராஜகுமாரன், விடையில்லாத கேள்வி, தரையில் விழுந்த உடல்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे सप्तषष्टितमः सर्गः॥ ६७॥