சர்க்கம்
ஜடாயுவின் உயிர்நீப்பும் ஈமக்கடனும்
ராமனின் கேள்விகள், ஜடாயுவின் இறுதி அறிவிப்பு, விந்த முகூர்த்தம் பற்றிய குறிப்பு, உயிர்நீப்பு, சிதைத் தீயில் எரித்தல், பிண்டமும் நீர்க்கடனும்
முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் ராமன் ஜடாயுவைத் தழுவிக்கொண்டு தரையில் விழுந்திருந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் மீண்டும் தெளிவு பெற்று, கொடிய ராட்சசனால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்ட கழுகைப் பார்த்து, நட்புப் பண்புகள் நிறைந்த சௌமித்ரியிடம் சொல்கிறான் — ‘என் காரியங்களுக்காக முயன்ற இந்தப் பறவை நிச்சயம் போரில் ராட்சசனால் கொல்லப்பட்டது; எனக்காகவே இவன் உயிரை விடுகிறான்.’ பிறகு அவன் நுட்பமாகக் கவனிக்கிறான் — ‘இவன் மிகவும் களைத்திருக்கிறான்; இருந்தும் இந்த உடலில் உயிர் இன்னும் இருக்கிறது; ஆனால் குரலிழந்து கலக்கத்துடன் பார்க்கிறான்.’ இங்கே ராமனின் பார்வை ஒரு மருத்துவரின் பார்வையைப் போல நுட்பமானது — சாவின் விளிம்பில் நிற்பவனிடமும் எஞ்சியிருக்கும் உயிரை அவன் காண்கிறான்; அதனால் உரையாடுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ‘மத்க்ருதே’ (எனக்காக) என்ற சொல் இருமுறை ஒலிப்பது போலிருக்கிறது — ராமனின் இதயத்தில் முதல் உணர்வு நன்றியே, ஆர்வம் அல்ல. நண்பனிடம் பட்ட கடனை உணர்வதிலேயே இந்தச் சர்க்கம் தொடங்குகிறது. லக்ஷ்மணனுக்குத் தரப்பட்ட ‘மித்ரசம்பன்னம்’ (நட்புப் பண்புகள் நிறைந்தவன்) என்ற அடைமொழியும் பொருள் பொதிந்தது — நட்பின் தர்மம் பேசப்படும் இடத்தில் நட்புப் பண்புடையவனே தகுந்த கேட்பவன். சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே கவி இரண்டு உணர்வுகளை நிலைநாட்டுகிறார் — மரணம் தவிர்க்க இயலாதது, கடன் தீர்க்காமல் விட இயலாதது; இவ்விரண்டுக்கும் நடுவே சர்க்கம் முழுவதும் நகர்கிறது.
ராமன் பறவையை நேரடியாக விளிக்கிறான் — ‘ஜடாயுவே, மீண்டும் பேச இயலுமானால், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; சீதையைப் பற்றிச் சொல், உன் சாவைப் பற்றியும் சொல். எதற்காக ராவணன் என் உத்தமியைக் கவர்ந்தான்? நான் அவனுக்கு என்ன செய்தேன்? என் எந்தக் குற்றத்தைக் கண்டு அவன் என் அன்பியைக் கவர்ந்தான்? பறவைகளில் சிறந்தவனே, சந்திரனைப் போன்ற அந்த அழகிய முகம் அப்போது எப்படி இருந்தது? அந்த நேரத்தில் சீதை என்ன சொற்களைச் சொன்னாள்? அந்த ராட்சசன் எத்தகைய வீரம் உடையவன், எத்தகைய உருவம் உடையவன், எத்தகைய செயல்கள் புரிபவன்? தந்தையே, அவனுடைய இருப்பிடம் எங்கே? கேட்கும் எனக்கு இதைச் சொல்.’ கேள்விகளின் வரிசையே ராமனின் மனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது — முதலில் அன்பி, பிறகு நண்பனின் சாவு, அதன் பின் தன் குற்றம் பற்றிய சிந்தனை, பிறகு சீதையின் முகமும் சொல்லும், இறுதியில் பகைவனைப் பற்றிய விவரமும் இருப்பிடமும். அன்பில் தொடங்கி செய்ய வேண்டியதை உறுதிசெய்வது நோக்கிச் செல்லும் போக்கு இது. ‘உன் சாவைப் பற்றியும் சொல்’ என்ற கேள்வியைச் சிறப்பாகக் கவனிக்க வேண்டும் — ராமன் தன் காரியத்தை மட்டுமல்ல, நண்பனின் காயத்தைப் பற்றியும் கேட்கிறான். ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்’ என்ற வாழ்த்தும் இங்கே உருக்கமானது — உயிர் பிரிந்துகொண்டிருப்பவனுக்கும் நலம் வேண்டப்படுகிறது. சாவின் விளிம்பில் நிற்கும் பறவையைத் ‘தந்தையே’ என்று விளிப்பதன் மூலம் அவன் அதைத் தந்தையின் இடத்தில் வைக்கிறான்.
ஆதரவற்றவன் போலப் புலம்பும் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, தர்மாத்மாவான அந்தப் பறவை தளர்ந்த குரலில் சொல்கிறது — ‘அவள் தீயோனான ராட்சசத் தலைவன் ராவணனால் கவரப்பட்டாள்; அவன் காற்றும் புயலும் நிறைந்த பெரும் மாயையைக் கையாண்டான். தந்தையே, களைப்படைந்த என் சிறகுகளை வெட்டிவிட்டு, அந்த இரவில் திரிபவன் வைதேகியான சீதையை எடுத்துக்கொண்டு தெற்கு நோக்கிச் சென்றான்.’ பிறகு அவன் தன் நிலையைத் தெரிவிக்கிறான் — ‘ராகவா, என் உயிர்மூச்சுகள் அடைபடுகின்றன, பார்வை சுழல்கிறது; வெட்டிவேரால் ஆன தலைமுடியுடைய பொன் மரங்களைக் காண்கிறேன்.’ சாவு நேரத்தில் பார்வை திரிவதைப் பற்றிய இந்த நுட்பமான வர்ணனை கவியின் கூர்ந்த நோக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘தக்ஷிணாமுக:’ (தெற்கு நோக்கி) என்ற ஒரே சொல் வரவிருக்கும் கதை முழுவதற்கும் திசையைச் சுட்டுகிறது — அதிலிருந்தே ராமன் தென்திசையைப் பின்பற்றுவான், சுக்ரீவனின் நட்பைப் பெறுவான், அணையும் கட்டுவான். சாகப்போகிறவனின் சொல் கதைக்கு வழிகாட்டியாகிவிட்டது. ‘மாயை’ என்ற சொல்லால் ராவணனின் வீரம் அல்ல, வஞ்சகமே சுட்டப்படுகிறது — காற்று, மழை, இருள் ஆகியவற்றால் மறைத்து அவன் கவர்ந்தான், வெளிச்சத்தில் போரிட்டு அல்ல. பொன் மரங்களைக் காண்பதும் சாஸ்திரங்களில் மரணத்தின் அறிகுறியாகப் புகழ்பெற்றது; கவி அதையே சுட்டுகிறார்; அதனால் கேட்பவர் அறிகிறார் — மிகக் குறைந்த நேரமே எஞ்சியிருக்கிறது என்று.
ஜடாயு ஒரு நல்ல சகுனத்தைச் சொல்கிறான் — ‘எந்த முகூர்த்தத்தில் ராவணன் சீதையை எடுத்துக்கொண்டு சென்றானோ, அந்த முகூர்த்தத்தில் தொலைந்த செல்வத்தை அதன் உரிமையாளன் விரைவிலேயே திரும்பப் பெறுகிறான். அந்த முகூர்த்தத்தின் பெயர் ‘விந்தம்’; காகுத்ஸ்தா, அதை அவன் அறியவில்லை. உன் அன்பியான ஜானகியைக் கவர்ந்த ராட்சசத் தலைவன் ராவணன், தூண்டிலைக் கவ்விய மீனைப் போல விரைவிலேயே அழிவான். ஆகவே ஜனகனின் மகளைப் பற்றி நீ கவலைப்பட வேண்டாம்; போர்முனையில் அவனைக் கொன்று விரைவிலேயே வைதேகியுடன் இன்புறுவாய்.’ சாவின் விளிம்பில் இருந்தும் பறவை அச்சத்தைப் பேசவில்லை, நம்பிக்கையையே தருகிறது — இதுவே அதன் நட்பின் உயர்ந்த அடையாளம். தூண்டில் உவமை உள்ளத்தைத் தொடுவது — மீன் எதை விழுங்குகிறதோ அதுவே அதன் மரணம்; அது போல ராவணனின் ஆதாயமே அவனுடைய அழிவின் வித்து. ஜோதிட நிமித்தமும் இங்கே காவியப் பொருளுக்கு வளம் சேர்க்கிறது — காலமே நீதி வழங்கும் என்பது உட்குறிப்பு. ‘விந்தம்’ என்ற முகூர்த்தப் பெயர் ‘பெறுதல்’ என்ற பொருளுடைய ‘வித்’ என்ற வினைவேரிலிருந்து வருகிறது; அந்த நேரத்தில் கவரப்பட்டது நிச்சயம் மீண்டும் கிடைக்கும். ராவணன் வலிமையுடையவனாக இருந்தும் காலத்தைப் பற்றிய அறிவைப் பெறவில்லை — அறிவில்லாத வலிமை பயனற்றது என்பதைக் கவி இதனால் சுட்டுகிறார். இந்தச் சொல்லாலேயே ராமனின் துயரம் நம்பிக்கையாக மாறுகிறது.
ராமனுக்கு மறுமொழி தந்துகொண்டிருந்த, மனம் கலங்காத அந்தக் கழுகின் வாயிலிருந்து, அது இறக்கும் தருணத்தில், சதைத் துண்டுகளுடன் இரத்தம் வழிந்தது. இருந்தும் அவன் இறுதி வாக்கியத்தை நிறைவு செய்கிறான் — ‘விச்ரவஸின் நேரடி மகன், வைச்ரவணனின் (குபேரனின்) சகோதரன்’ — இவ்வளவு சொல்லிவிட்டுப் பறவையரசன் பெறுதற்கரிய உயிரை விட்டான். ராவணனின் குலத்தைப் பற்றிய இந்த அறிமுகமே அவனுடைய இறுதி உதவி; அதனாலேயே ராமன் பகைவனை அறிய முடிகிறது. கைகூப்பியபடி ராமன் ‘சொல், சொல்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்; ஆனால் கழுகின் உயிர் உடலை விட்டு வானில் சென்றது. பிறகு அவன் தலையைத் தரையில் வைத்து, கால்களை நீட்டி, உடலை விரித்துத் தரையில் விழுந்தான். ‘சொல், சொல்’ என்ற இரட்டிப்பும், கைகூப்பிய நிலையும் — ராஜகுமாரன் ஒரு பறவையை நோக்கிக் கைகூப்புகிறான் என்ற காட்சியே வால்மீகியின் சமநோக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘அசம்மூடஸ்ய’ (மனம் கலங்காத) என்ற அடைமொழி பறவையின் மனவுறுதியைச் சொல்கிறது — உடல் தேய்கிறது, அறிவோ குன்றாமல் நிற்கிறது. வாயிலிருந்து சதையுடன் இரத்தம் வழிகிறது; இருந்தும் சொல் அறுபடவில்லை; இதுவே நட்பின் மீதான பற்றுறுதி. உடல் வீழ்வதில் மூன்று அங்க நிலைகள் — தலையைக் கீழே வைத்தல், கால்களை நீட்டுதல், உடலை விரித்தல் — வரிசையாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளன; அதனால் மரணத்தின் கணம் கண்முன் நடப்பது போலாகிறது.
சிவந்த கண்களுடன் உயிரற்று மலைபோல் கிடக்கும் அந்தக் கழுகைக் கண்டு, பல துயரங்களால் துவண்ட ராமன் சௌமித்ரியிடம் சொன்னான் — ‘ராட்சசர்களின் இருப்பிடமான இந்தத் தண்டகாரண்யத்தில் பல ஆண்டுகள் சுகமாக வாழ்ந்த இந்தப் பறவையின் உடல் இங்கே சிதைந்தது. பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்து நெடுங்காலம் செழித்திருந்த இவனே இன்று கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான் — காலத்தைக் கடப்பது அரிது. பார், லக்ஷ்மணா, இந்தக் கழுகு எனக்கு உதவி செய்தவன்; அவனும் கொல்லப்பட்டான்; வலிமை மிக்க ராவணனுடன் போரிட்டு அவன் சீதையைக் காக்க விரைந்தான். தந்தை பாட்டன் வழி வந்த பெரும் கழுகு ராஜ்யத்தைத் துறந்து, இந்தப் பறவையரசன் எனக்காக உயிரை விட்டான்.’ மூன்று வாக்கியங்களால் ராமன் மூன்று உணர்வுகளைச் சொல்கிறான் — காலத்தைக் கடக்க இயலாமை, நண்பனின் உதவி, தன்னுடைய கடன். ‘உதவி செய்தவன், அவனும் கொல்லப்பட்டான்’ என்ற சுருக்கமான வாக்கியமே சோகம் முழுவதையும் சுமக்கிறது. ‘அசலோபமம்’ (மலைபோல்) என்ற உவமை உயிர் பிரிந்தவனின் அசைவின்மையைக் காட்டுகிறது — முன்பு வானில் திரிந்தவன் இப்போது மலையைப் போல அசைவற்றவன். ராஜ்யத்தைத் துறந்ததைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் ராமன் தன் ராஜ்யத் துறப்பையும் நினைவுகூர்வது போலிருக்கிறது; இருவருமே பிறருக்காகவே துறந்தவர்கள். இதனால் கழுகரசன் ராமனுக்கு நிகரானவனாக நிலைநிறுத்தப்படுகிறான்.
ராமன் ஒரு பொது நியதியை முன்வைக்கிறான் — ‘சௌமித்ரியே, தர்மத்தில் நடப்பவர்களும், வீரர்களும், புகலளிப்பவர்களுமான நல்லோர் எங்கும் காணப்படுகிறார்கள் — விலங்குப் பிறவி எடுத்தவர்களிடமும் கூட.’ இந்தச் சொல் ராமாயணத்தின் இதயம் போன்றது — நற்குணம் பிறப்பைச் சார்ந்ததல்ல. ‘சௌம்யனே, பகைவரை வாட்டுபவனே, சீதை கவரப்பட்டதால் உண்டான துயரம்கூட எனக்கு இவ்வளவு வரவில்லை — எனக்காக நேர்ந்த இந்தக் கழுகின் அழிவு தந்த துயரம் போல. பெரும் புகழுடைய, செல்வம் மிக்க தசரத மன்னர் எனக்கு எப்படி வணங்கத்தக்கவரும் மதிக்கத்தக்கவருமாக இருந்தாரோ, அப்படியே இந்தப் பறவையரசனும். சௌமித்ரியே, விறகுகளைக் கொண்டுவா; நான் கடைந்து நெருப்பை உண்டாக்குவேன். எனக்காக மரணமடைந்த கழுகரசனை எரிக்க விரும்புகிறேன். பறவை உலகின் தலைவனான இவனைச் சிதையில் ஏற்றுவேன்; கொடிய ராட்சசனால் கொல்லப்பட்ட இவனை எரிப்பேன்.’ பறவைக்குத் தந்தைக்குச் சமமான மதிப்பைத் தந்து ராமன் தீயிடும் சடங்கைச் செய்ய உறுதிகொள்கிறான்; இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் அறநெறி உச்சம். ‘நெருப்பைக் கடைந்து உண்டாக்குவேன்’ என்று தன் கையாலேயே நெருப்பை உண்டாக்குவதும் சுட்டுவது — காட்டில் அனாதையின் ஈமச்சடங்கு ராஜகுமாரனாலேயே செய்யப்படுகிறது, பணியாட்களால் அல்ல. தந்தை தசரதனுக்கு ராமனால் செய்ய இயலாமல் போன ஈமக்கடன், இங்கே ஜடாயுவுக்குத் தரப்படுவது போலிருக்கிறது — இந்த உட்குறிப்பு கதையின் ஆழத்தைப் பெருக்குகிறது.
ராமன் ஜடாயுவை விளித்து வேண்டுகிறான் — ‘யாகம் செய்வோர் அடையும் கதியும், அக்னிஹோத்ரம் செய்பவன் அடையும் கதியும், போரில் புறங்காட்டாதவர்களும் நிலம் தானம் செய்தவர்களும் அடையும் கதியும் — அந்த உயர்ந்த கதியை என் அனுமதியுடன் அடைவாயாக; மகா மன உரம் கொண்ட கழுகரசனே, என்னால் சடங்கு செய்யப்பட்டுச் செல்வாயாக.’ இவ்வாறு சொல்லி, கொழுந்துவிட்டெரியும் சிதையில் ஏற்றி, தர்மாத்மாவான ராமன் துயருற்றவனாகத் தன் உறவினனைப் போல அவனை எரித்தான். பிறகு வீரனான அவன் சௌமித்ரியுடன் காட்டுக்குச் சென்று, பருத்த பெரிய ரோஹி மான்களைக் கொன்று அந்தப் பறவைக்காகப் படையலைப் பரப்பினான்; ரோஹி மான்களின் இறைச்சியை எடுத்து உருண்டைகளாக்கி, பெரும் புகழுடைய ராமன் அழகிய பசும்புல் தரையில் அந்தப் பறவைக்குப் பிண்டம் தந்தான். இறந்த மனிதனுக்காக அந்தணர்கள் சொல்லும், சொர்க்கம் செல்வதற்கான பித்ருக்களுக்குரிய மந்திரத்தையும் அவன் ஜபித்தான். மனிதனுக்குச் செய்வது போலவே எல்லா ஈமச்சடங்குகளும் பறவைக்குச் செய்யப்பட்டன — இங்கே வால்மீகியின் கருணையும் சாஸ்திர வரம்பும் இரண்டும் சேர்ந்தே இருக்கின்றன. நான்கு கதிகள் நினைவுகூரப்படுகின்றன — யாகம் செய்வோர், அக்னிஹோத்ரம் செய்பவன், புறங்காட்டாதவர்கள், நிலம் தானம் செய்தோர்; இவற்றால் ஜடாயுவின் செயல் வீரனின் யாகத்துக்கு இணையானது என்று சுட்டப்படுகிறது, ஏனெனில் அவன் போரில் புறங்காட்டவில்லை. ‘தன் உறவினனைப் போல’ என்ற உவமையால் சோகத்தின் இயல்புத்தன்மை உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
பிறகு மனிதருள் சிறந்தவனின் மைந்தர்களான அவ்விருவரும் கோதாவரி நதிக்குச் சென்று அந்தக் கழுகரசனுக்கு நீர்க்கடன் செய்தனர்; சாஸ்திரம் சொல்லும் முறைப்படி நீராடி, மீண்டும் அந்தக் கழுகுக்காகக் கைநிறைய நீர் இறைத்தனர். உபஜாதி விருத்தத்தால் கவி அதன் பலனை நிறைவு செய்கிறார் — போரில் வீழ்த்தப்பட்டு, புகழ் தரும் மிகக் கடினமான செயலைச் செய்த அந்தக் கழுகரசன், மகரிஷிக்கு நிகரான ராமனால் சடங்கு செய்யப்பட்டுத் தனக்குரிய புண்ணியமான மங்கலக் கதியை அடைந்தான். இறுதிச் சுலோகத்தால் கதை மீண்டும் நகர்கிறது — நீர்க்கடன் செய்த அவ்விருவரும் பறவைகளில் சிறந்த அவனிடம் உறுதியான மனத்தை நிலைநிறுத்தி, பிறகு சீதையைக் கண்டடைவதில் மனத்தைச் செலுத்தி, தேவர்தலைவர்களான விஷ்ணுவும் இந்திரனும் போலக் காட்டுக்குள் சென்றனர். சோகம் செயலால் தணிந்தது; செயல் இப்போது குறிக்கோளாக மாறியது — இதுவே சர்க்கத்தின் முடிவுரை. அடுத்த சர்க்கத்தில் அவர்கள் தென்திசையைப் பின்பற்றிக் கிரௌஞ்ச வனத்தில் நுழைகிறார்கள். இறுதி இரண்டு சுலோகங்களில் யாப்பு மாறுவதைக் கவனிக்க வேண்டும் — அனுஷ்டுப்பை விட்டு நீண்ட விருத்தத்தைக் கையாண்டு கவி இரண்டு சித்திரங்களை நிலைப்படுத்துகிறார் — ஒன்று பறவையின் புண்ணியக் கதி, மற்றொன்று ராஜகுமாரர் இருவரும் உறுதியுடன் புறப்படுதல். விஷ்ணு, இந்திரன் உவமையால் அவர்களுடைய தேஜஸ் மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுகிறது — சோகத்தால் தேய்ந்திருந்தும் அவர்கள் இப்போது தேவர்களைப் போலக் காட்சியளிக்கிறார்கள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डेऽष्टषष्टितमः सर्गः॥ ६८॥