॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 69

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

அயோமுகியை உருக்குலைத்தலும் கபந்தன் கைகளால் பிடித்தலும்

ஜடாயுவின் ஈமக்கடனுக்குப் பின் தென்வழியில் பயணம், அயோமுகியின் காதுகளையும் மூக்கையும் அறுத்தல், கிரௌஞ்ச வனத்தில் கபந்தனைக் காணுதல், அவனுடைய கைச்சுருக்கில் சிக்கிய சகோதரர்களின் துயரம், ராமனின் உறுதியான மனம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் கழுகரசனான ஜடாயுவுக்குத் தந்தைக்குச் செய்வது போல ஈமச்சடங்கு செய்து, அவனுக்குச் சொர்க்க கதியை வேண்டினான். இந்தச் சர்க்கத்தில், அவனுக்கு நீர்க்கடன் செய்த பின் அந்த இரு ராகவர்களும் அந்த இடத்திலிருந்து புறப்பட்டு, காட்டில் எங்கும் சீதையைத் தேடியபடி மேற்குத் திசை நோக்கிச் சென்றனர். பிறகு அந்தத் தென்திசையை அடைந்து, அம்பும் வில்லும் வாளும் ஏந்திய இக்ஷ்வாகு குலத்தோர் இருவரும் யாரும் நடக்காத ஒரு பாதையை அடைந்தனர் — மக்கள் போவதும் வருவதும் ஒருபோதும் நிகழாத வழி அது. அந்தப் பாதை புதர்களாலும் பல மரங்களாலும் கொடிகளாலும் எங்கும் சூழப்பட்டு, கடக்க அரியதாக, அடர்ந்ததாக, பார்க்கப் பயங்கரமாக இருந்தது. அப்படிப்பட்ட வழியை வேகமாகக் கடந்து, தென்திசையைப் பற்றிக்கொண்டு, பெருவலிமை கொண்ட சகோதரர்கள் மிகப் பயங்கரமான அந்தப் பெருங்காட்டைக் கடந்தனர். ஜனஸ்தானத்திலிருந்து மூன்று குரோச தூரம் சென்று, பேராற்றல் உடைய அவ்விருவரும் கிரௌஞ்சாரண்யம் என்ற அடர்ந்த காட்டில் நுழைந்தனர். அந்தக் காடு பலவகை மேகங்களின் அடர்ந்த திரள் போலக் கருநீலமாக, எங்கும் மகிழ்ந்திருப்பது போல அழகாக, பலநிற அழகிய மலர்களாலும் விலங்குகள், பறவைகளின் கூட்டங்களாலும் எப்பக்கமும் நிறைந்திருந்தது. கவி இங்கே காட்டின் அழகை வர்ணித்தபோதும் அவர்களுடைய சோகத்தை மறக்கவில்லை — வைதேகியைக் காண விரும்பியே அவர்கள் அந்தக் காட்டை எங்கும் தேடினர்; சீதை கவரப்பட்ட துயரத்தால் களைத்து, இடையிடையே ஓய்வுக்காகச் சற்றுச் சற்று நின்றனர். மீண்டும் கிழக்குத் திசையில் மூன்று குரோசம் சென்று, கிரௌஞ்சாரண்யத்தைக் கடந்து, மதங்க முனிவரின் ஆசிரமத்துக்கு இடையில் இன்னொரு காட்டைக் கண்டனர் — பல பயங்கர விலங்குகளும் பறவைகளும் கொண்டது, பலவகை மரங்கள் நிறைந்தது, எங்கும் அடர்ந்த மரங்கள் உடையது, பார்க்கப் பயங்கரமானது. இவ்வாறு மேற்கிலிருந்து தெற்கே, தெற்கிலிருந்து கிழக்கே சுற்றியலைந்த அவர்கள் தேடுவதிலிருந்து ஒரு கணமும் ஓயவில்லை; திசைகள் மாறுகின்றன, சோகமோ மாறுவதில்லை. இதுவே சர்க்கத்தின் பின்னணி — அடர்ந்ததிலிருந்து இன்னும் அடர்ந்த காட்டுக்குள் நுழையும் அவர்கள் முன்னே கபந்தன் என்ற வடிவில் பெரும் ஆபத்து காத்திருக்கிறது. கவனிக்க வேண்டியது — ராவணன் சீதையைத் தென்திசைக்கே கொண்டு சென்றான் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது; இருந்தும் ஜடாயுவின் குறிப்பால் தென்திசையே அவர்களுடைய இலக்காகிறது. ‘அவிப்ரஹதம் பந்தானம்’ (யாரும் நடக்காத பாதை) என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுவது — மக்கள் பயன்படுத்தாத வழியே இப்போது அவர்களுடைய வழி; ராஜகுமாரர்களும் காட்டுப் பாதையைச் சார்ந்திருக்கிறார்கள். ‘மூன்று குரோசம்’ என்ற அளவு இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — முதலில் தெற்கே, மீண்டும் கிழக்கே — இதனால் வழியின் வளைவு சுட்டப்படுகிறது. காட்டின் வர்ணனையில் ‘மகிழ்ந்திருப்பது போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றம் அழகானது — பூத்த காடு மகிழ்ந்ததுபோல் தோன்றுகிறது; ஆனால் சோகத்தில் ஆழ்ந்த அவர்களுக்கு அது இன்பம் தருவதில்லை.

அந்தக் காட்டில் ஒரு மலையில் தசரதன் மைந்தர் இருவரும் ஒரு பிளவைக் கண்டனர் — பாதாளம் போல ஆழமான, எப்போதும் இருளால் மூடப்பட்ட பெரிய குகை அது. அந்தப் பிளவுக்குச் சற்றுத் தொலைவில், மனிதருள் புலிகளான அவ்விருவரும் பெரிய உருவமும் விகாரமான முகமும் உடைய ஒரு ராட்சசியை அணுகிக் கண்டனர். அவள் மன உரம் குறைந்த உயிர்களுக்கு அச்சம் தருபவள், அருவருப்பானவள், பார்க்கக் கொடியவள், தொங்கும் வயிறும் கூர்மையான கோரைப்பற்களும் உடையவள், பயங்கரமானவள், கரடுமுரடான தோலுடையவள். பயங்கர விலங்குகளைத் தின்றுகொண்டிருந்த, கோரமான வடிவமும் அவிழ்ந்த கூந்தலும் உடைய அவளை ராம லக்ஷ்மணர் இருவரும் அங்கேயே பார்த்தனர். அவளோ அந்த வீரர்களை அணுகி, அண்ணனுக்கு முன்னே நடந்துகொண்டிருந்த லக்ஷ்மணனிடம் ‘வா, நாம் இருவரும் இன்புறுவோம்’ என்று சொல்லி அவனைக் கையால் பற்றிக்கொண்டாள். சௌமித்ரியைத் தழுவிக்கொண்டு அவனிடம் சொன்னாள் — ‘நான் அயோமுகி என்ற ராட்சசி; நீயே எனக்குப் பிரியமானவன்; உன்னை அடைவதே எனக்குப் பெரும் பேறு.’ மீண்டும் சொன்னாள் — ‘நாதா, வீரா, மலைக்கோட்டைகளிலும் நதிகளின் மணல்மேடுகளிலும் இந்த நீண்ட ஆயுளைப் பெற்று நீ எப்போதும் என்னுடன் இன்புறுவாய்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட, பகைவரை அழிக்கும் லக்ஷ்மணன் சினந்து, வாளை உருவி அவளுடைய காதுகளையும் மூக்கையும் மார்பகங்களையும் அறுத்தான். காதுகளும் மூக்கும் அறுபட்டதும் பார்க்கக் கொடிய அந்த ராட்சசி கோரமான குரலில் கதறி, வந்த வழியே ஓடிவிட்டாள். அவள் போனதும், பகைவரைக் கொல்லும் சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணர் வேகமாக மீண்டும் அடர்ந்த காட்டுக்குள் சென்று முன்னேறினர். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — சூர்ப்பணகையைப் போலவே அயோமுகியையும் லக்ஷ்மணனே உருக்குலைக்கிறான், கொல்லவில்லை; இதுவே பெண்கள் விஷயத்தில் ராமாயணத்தில் புகழ்பெற்ற தண்டனை நெறி. மேலும் கவனிக்க வேண்டியது — முன்பு வர்ணிக்கப்பட்ட அந்தப் பிளவே அயோமுகியின் இருப்பிடம் என்று சுட்டப்படுகிறது; இருளால் மூடப்பட்ட அந்தக் குகை அவளுடைய இயல்பின் பிரதிபலிப்பு போலத் தோன்றுகிறது. இந்த நிகழ்ச்சி முழுவதும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் அறவே இல்லை; வல்கேட் பாடத்தில் (அச்சுப் பதிப்பில்) மட்டுமே காணப்படுகிறது. ‘வா, இன்புறுவோம்’ என்ற அவளுடைய சொல் மிக வெட்கமற்றதும் வெளிப்படையானதும்; சூர்ப்பணகையின் சொல்லுடன் அதன் ஒற்றுமை தெளிவாகவே தெரிகிறது. லக்ஷ்மணனோ விடை தரவில்லை, செயலாலேயே பதிலளிக்கிறான் — இதுவே அவன் இயல்பு. ‘நீண்ட இந்த ஆயுள்’ என்ற சொல்லால் அவள் அவனுக்கு நீண்ட ஆயுளைக் காட்டி ஆசைகாட்டுகிறாள்; ஆனால் லக்ஷ்மணனின் மனம் அசையவில்லை. இந்த நிகழ்ச்சியில் காட்டின் பயங்கரம் ராட்சசியின் வடிவில் உருப்பெறுகிறது; கபந்தனைக் காண்பதற்கான முன்னோட்டமாகவும் அமைகிறது. இந்தி உரையும் இங்கே தெளிவாக இருக்கிறது — ‘நான் உனக்கு மனைவியாகக் கிடைத்துவிட்டேன்’ என்று அவள் சொல்வதாக அது விளக்குகிறது. ‘கோரமான குரலில் கதறினாள்’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய வேதனைக் கூக்குரல் சுட்டப்படுகிறது; அந்தக் கூக்குரலே காட்டைக் கலக்குகிறது; அடுத்து வரும் பெருஞ்சத்தத்துக்கு முன்னறிவிப்பு போலவும் அமைகிறது. இங்கே காதுகள், மூக்கு அறுக்கப்பட்டதுடன் மார்பகங்களும் அறுக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது — இது சூர்ப்பணகை நிகழ்ச்சியைவிட அதிகம்.

அப்போது பெரும் தேஜஸும், மன உரமும், நல்லொழுக்கமும், தூய்மையும் உடைய லக்ஷ்மணன் கைகூப்பி, ஒளிரும் தேஜஸுடைய அண்ணனிடம் சொன்னான் — ‘ஐயனே, என் கை வலுவாகத் துடிக்கிறது, மனமும் கலங்கியது போல இருக்கிறது; பெரும்பாலும் தீங்கைச் சுட்டும் சகுனங்களையே காண்கிறேன். ஆகவே நீ ஆயத்தமாக இரு, என் சொல்லைக் கேள்; இந்தச் சகுனங்கள் எனக்கே உடனடியான கலக்கத்தை அறிவிக்கின்றன என்று எண்ணுகிறேன். ஆனால் வஞ்சுலகம் என்ற இந்த மிகக் கொடிய பறவை, நமக்குப் போரில் வெற்றியை அறிவிப்பது போலக் கூவுகிறது.’ இவ்வாறு நல்லதையும் தீயதையும் ஒரே நேரத்தில் சுட்டி, லக்ஷ்மணன் நெருங்கிவரும் ஆபத்தையும் அதன் நல்ல முடிவையும் இரண்டையுமே வெளிப்படுத்துகிறான்; கேட்பவர் மனத்தில் அச்சமும் ஆறுதலும் சேர்ந்தே எழுகின்றன. இவ்வாறு அவர்கள் காட்டில் தேடிக்கொண்டிருக்கையில் ஒரு பெருவலிமையால் அந்தக் காடு முழுவதும் அதிர்ந்தது; அங்கே பெருஞ்சத்தம் எழுந்தது — அது அந்தக் காட்டையே முறிப்பது போலிருந்தது. அந்த அடர்ந்த காடு புயற்காற்றால் கடுமையாகச் சுற்றிவளைக்கப்பட்டது போலிருந்தது; அதன் சத்தம் காட்டின் எல்லை முழுவதையும் நிரப்புவது போலிருந்தது — எதிரொலிகளால் திசைகள் முழங்கின. அந்தச் சத்தத்தை அறிய விரும்பி, அதன் காரணத்தைத் தெரிந்துகொள்ள முயன்று, வாளேந்திய ராமன் தம்பியுடன் சேர்ந்து அகன்ற மார்புடைய, மிகப் பெரிய உடலுடைய ஒரு ராட்சசனைக் கண்டான். இவ்வாறு சகுனத்தைச் சொல்வதிலிருந்து சத்தத்தைக் கேட்பது வரை கவி படிப்படியாக அச்சத்தைக் குவிக்கிறார்; காட்சியால் அதற்கு உருவம் தருகிறார். ‘என் கை வலுவாகத் துடிக்கிறது’ என்பது நிமித்த சாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்ற அறிகுறி — இடக்கை துடிப்பது தீங்கைச் சுட்டும். லக்ஷ்மணன் அச்சத்தை மட்டும் சொல்லவில்லை; ‘ஆயத்தமாக இரு’ என்று எதிர்நடவடிக்கையையும் சுட்டுகிறான்; இதுவே வீரனின் வழி. ‘இந்தச் சகுனங்கள் எனக்கே’ என்று சொல்லி அவன் ஆபத்தைத் தன் மேலேயே ஏற்றிக்கொள்கிறான், அண்ணனைக் காக்க விரும்புகிறான். ‘முறிப்பது போல’ என்ற உவமையால் சத்தத்தின் கடுமை காட்டப்படுகிறது — புயல் மரங்களை முறிப்பது போல, அந்தச் சத்தம் காட்டையே பிளப்பது போலிருக்கிறது.

அவ்விருவரும் தம் முன்னே எதிரில் நின்ற அந்த ராட்சசனை அணுகினர். அவன் பெருத்த உடலுடையவன், தலையும் கழுத்தும் இல்லாதவன், வெறும் முண்டம் — தலையும் கழுத்தும் இல்லாததால் அவனுடைய உடல் முழுவதும் வெறும் உடற்பகுதியே — வயிற்றிலேயே வாயுடையவன். கூர்மையான முள்போன்ற மயிர்களால் மூடப்பட்டு, பெரிய மலையைப் போல உயர்ந்து, கருமேகம் போன்ற நிறத்துடன், கொடியவனாக, மேக முழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலுடையவனாக இருந்தான். நெற்றியில் இருந்த, நெருப்புச் சுடர் போல ஒளிரும், பெரிய இமைகளுடைய, பழுப்பு நிறமுடைய, அகன்று நீண்ட, மார்பில் அமைந்த, தெளிவாகப் பார்க்கும் ஒரே கொடிய கண் அவனுக்கு இருந்தது — அவனுடைய நெற்றியும் மார்பிலேயே, கண்ணும் அங்கேயே. பெரிய கோரைப்பற்கள் கொண்ட, நாக்கால் நக்கிக்கொண்டிருக்கும் பெரிய வாய் அவனுக்கு இருந்தது; மிகக் கொடிய கரடிகளையும், சிங்கங்களையும், மான்களையும், பறவைகளையும் அவன் அதே வாயால் தின்றுகொண்டிருந்தான். ஒரு யோஜனை நீளமுடைய கொடிய இரு கைகளையும் விரித்து, கைகளால் பலவகைக் கரடிகளையும், பறவைக் கூட்டங்களையும், மான்களையும் பற்றி இழுத்தும் இங்குமங்கும் இழுத்தும் வந்தான்; பல மந்தைத் தலைவர்களையும் அப்படியே பற்றி இழுத்தான். உண்பதற்குப் பிடிக்காதவற்றை மீண்டும் அதே கைகளால் வீசியெறிந்தான். வந்துகொண்டிருந்த சகோதரர்களின் வழியை மறித்து அவன் நின்றிருந்தான். அவனைக் கண்டு, அவர்கள் பக்கவாட்டில் கடந்து, ஒரு குரோச தூரத்திலிருந்தே பெரிய, கொடிய, பயங்கரமான, கைகளால் சூழப்பட்ட அந்தக் கபந்தனைக் கண்டனர் — அமைப்பாலேயே மிகக் கொடிய தோற்றமுடையவன். இங்கே கவி அங்கம் அங்கமாக வர்ணித்து அவனுடைய அசாதாரணமான விகாரத்தைச் சித்தரிக்கிறார்; அளவு, நிறம், குரல், கண், வாய், கைகள் என்ற வரிசையில் அச்சத்தின் சித்திரம் முழுமை அடைகிறது. ‘கபந்தம் உதரேமுகம்’ (வயிற்றில் வாயுடைய முண்டம்) என்ற இரண்டு சொற்களிலேயே அவனுடைய விகாரம் முழுவதும் அடங்கிவிடுகிறது — தலை இல்லை, கழுத்து இல்லை, வாயோ வயிற்றில். ‘விவ்ருத்தம்’ (பெருத்த) என்பது அளவின் மிகுதியைச் சுட்டுகிறது. ‘ஒரு யோஜனை நீளமுடைய கைகள்’ என்பது மிகைக் கூற்று அல்ல, அவன் பற்றும் ஆற்றலின் காரணம் — இதனாலேயே அவன் தொலைவிலுள்ள விலங்குகளையும் பற்றுகிறான், இதனாலேயே ராகவர் இருவரும் பற்றப்படுவார்கள். ‘ஒரு குரோச தூரத்திலிருந்தே கண்டனர்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய பருமனே சுட்டப்படுகிறது — ஒரு குரோச தூரத்திலிருந்தும் அவன் தெளிவாகத் தெரிகிறான். ‘அமைப்பால் கபந்தம் (முண்டம்) போன்றவன்’ என்பது அவனுடைய பெயருக்கான சொல்விளக்கம் போலத் தோன்றுகிறது.

நீண்ட கைகளுடைய அவன் மிக அகன்ற தன் கைகளை விரித்து, வலிமையால் நெருக்கி, ராகவர் இருவரையும் சேர்த்தே பற்றிக்கொண்டான். வாளேந்தியவர்களும், உறுதியான வில்லுடையவர்களும், கூரிய தேஜஸும் நீண்ட கைகளும் பெருவலிமையும் உடையவர்களுமான அந்தச் சகோதரர்கள் அவனால் இழுக்கப்பட்டுத் தன்வசமிழந்தனர் — வலிமையும் ஆயுதமும் இருந்தும் அங்கே பயன்படவில்லை. அங்கே வீரனான ராகவன் மனவுறுதியால் சிறிதும் கலங்கவில்லை; லக்ஷ்மணனோ இளமையாலும் மனவுறுதியைப் பற்றிக்கொள்ளாததாலும் மிகவும் கலங்கினான். துயருற்ற ராகவனின் தம்பி ராகவனிடம் சொன்னான் — ‘வீரனே, பார், நான் வசமிழந்து ராட்சசனின் பிடியில் சிக்கிவிட்டேன். என்னை ஒருவனை மட்டும் கொடுத்தால் இவன் திருப்தியடைவான்; நீயாவது விடுபட்டுக்கொள், ராகவா. என்னைப் பூதங்களுக்குப் பலியாகக் கொடுத்துவிட்டு, நீ சுகமாகத் தப்பியோடு. விரைவிலேயே நீ வைதேகியைக் கண்டடைவாய் என்பது என் உறுதியான எண்ணம்; காகுத்ஸ்தா, தந்தை பாட்டன் வழி வந்த பூமியை மீண்டும் பெற்று, ராஜ்யத்தில் அமர்ந்திருக்கும்போது அங்கே என்னை எப்போதும் நினைவுகூர வேண்டும்.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் தன்னைத் தியாகம் செய்யும் அன்பைக் கவி தெளிவாகக் காட்டுகிறார் — சாவிலும் அவன் கவலை அண்ணனின் வெற்றியே. தம்பியின் இந்த அன்பு கனிந்த சொல்லைக் கேட்டு ராமன் சௌமித்ரியிடம் சொன்னான் — ‘வீரனே, வீணாக அஞ்சாதே; உன்னைப் போன்ற மனிதன் துவளமாட்டான்.’ இதற்கிடையே கொடியவனும் நீண்ட கைகளுடையவனும் தானவர்களில் சிறந்தவனுமான கபந்தன் சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணரிடம் சொன்னான் — ‘காளையின் தோள்களுடையவர்களே, பெரிய வாளும் வில்லும் ஏந்தியவர்களே, நீங்கள் யார்? விதிவசத்தால் என் கண்ணில் பட்ட நீங்கள் இந்தக் கொடிய இடத்துக்கு எதற்காக வந்தீர்கள்? இங்கே உங்களுக்கு என்ன வேலை? அதைச் சொல்லுங்கள்.’ இவ்வாறு ஆபத்து வேளையிலும் ராமனின் சொல் மனவுறுதியையே உபதேசிக்கிறது; தம்பியின் சோகத்தை ஒரு கணத்தில் தணிக்கிறது. ‘அங்கே மனவுறுதியால் வீரனான ராகவர் இருவரும் கலங்கவில்லை’ என்று அச்சுப் பதிப்பில் இருமை வடிவம் காணப்படுகிறது; ஆனால் வினைச்சொல் ‘விவ்யதே’ ஒருமையில் உள்ளது; இந்தி உரையும் ராமனையே ஒருமையில் கொள்கிறது. ஆகவே கருத்து — ராமன் மனவுறுதியால் நடுங்கவில்லை, லக்ஷ்மணனோ கலங்குகிறான் என்பது. ‘என்னைப் பூதங்களுக்குப் பலியாகக் கொடுத்துவிட்டு’ என்ற லக்ஷ்மணனின் சொல் கருணைச் சுவையின் உச்சத்தைக் கொண்டுவருகிறது. கபந்தனின் கேள்வியும் விசித்திரமானது — தின்பதற்கு முன் அவன் அறிமுகத்தைக் கேட்கிறான்; இதனாலேயே அவனுடைய முந்தைய வரலாற்றைச் சொல்ல வாய்ப்பு உண்டாகிறது. ‘விதிவசத்தால் என் கண்ணில் பட்டவர்கள்’ என்ற கபந்தனின் சொல்லில் ‘தைவம்’ (விதி) என்ற சொல் மீண்டும் வருகிறது; ராமனும் அடுத்து விதியையே பேசுகிறான் — இருவர் வாயிலும் ஒரே சொல், ஆனால் உணர்வு வேறு. கபந்தனுக்கு அது நல்வாய்ப்பு, ராகவர்களுக்கோ இன்னல். ‘இங்கே உங்களுக்கு என்ன வேலை, சொல்லுங்கள்’ என்ற கேள்வியால் சர்க்கத்தின் முடிவில் உரையாடலின் இழை பற்றப்படுகிறது.

கபந்தன் மீண்டும் சொன்னான் — ‘இங்கே பசியால் வாடி நிற்கும் என் அருகே, அம்பு, வில், வாளுடன், கூரிய கொம்புகளுடைய காளைகளைப் போல நீங்கள் இந்த இடத்துக்கு வந்துவிட்டீர்கள்; விரைவாக என்னிடம் வந்து சேர்ந்துவிட்டீர்கள்; ஆகவே உங்கள் உயிர் பிழைப்பது அரிது.’ தீயோனான கபந்தனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, உலர்ந்த முகத்துடன் ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘சத்தியமான பராக்கிரமம் உடையவனே, துன்பத்திலிருந்து இன்னும் கொடிய துன்பத்தை அடைந்து, அந்த அன்பியை அடையாமலேயே, உயிரை முடிக்க இந்த ஆபத்து வந்துவிட்டது. லக்ஷ்மணா, எல்லா உயிர்களிடத்தும் காலத்தின் வலிமை மிகப் பெரியது; மனிதருள் புலியே, துன்பங்களால் மயங்கிய உன்னையும் என்னையும் பார். எல்லா உயிர்களையும் ஆள்வதில் விதிக்கு எந்தச் சுமையும் இல்லை — அது செய்ய விரும்புவதைச் சிரமமின்றியே செய்கிறது. போர்க்களத்தில் வீரர்களும், வலிமையுடையவர்களும், அஸ்திரப் பயிற்சி பெற்றவர்களுமான மனிதர்களும் காலத்தால் பற்றப்பட்டு, மணலால் கட்டிய அணைகளைப் போலச் சரிந்துவிடுகிறார்கள்.’ இந்த உவமை அழகானது — மணல் அணை நீரில் தளர்ந்துவிடுவது போல, காலத்தால் பற்றப்பட்ட வீரர்களும் சிதைந்துவிடுகிறார்கள். இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டே, உறுதியான சத்தியமும் பராக்கிரமமும், பெரும் புகழும், வீரமும் உடைய தசரதன் மைந்தன், மேலோங்கிய பராக்கிரமமுடைய சௌமித்ரியைப் பார்த்து, அப்போது தன் மனத்தைத் தானே உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான். இங்கே கவி காட்டுவது — சோகமும் அச்சமும் ராமனின் மனவுறுதியை அசைக்கவில்லை; காலத்தின் வலிமையை அறிந்திருந்தும் அவன் செயலற்றவனாவதில்லை; மனத்தை உறுதிப்படுத்தி எதிர்நடவடிக்கைக்கு ஆயத்தமாக நிற்கிறான். இதனாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தில் கபந்தனின் கைகளை வெட்டுவதற்கான பின்னணி அமைகிறது. ‘விதிக்குச் சுமை இல்லை’ என்ற அரைச் சுலோகத்தால் ராமன் விதி சிரமமின்றிச் செயல்படுவதைச் சொல்கிறான் — எல்லா உயிர்களையும் ஆள்வது அதற்கு எந்தச் சுமையும் அல்ல. இந்தப் பார்வையே அவனை நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து காக்கிறது; காலத்தை அறிந்தவன் காலத்தையும் தாங்குகிறான். ‘உலர்ந்த முகத்துடன்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் உடல்நிலையும் சுட்டப்படுகிறது — சொல்லால் அவன் மனவுறுதியைப் பேசுகிறான், முகமோ உலர்கிறது; இதனால் கவி அவனுடைய மனிதத் தன்மையைக் காக்கிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकोनसप्ततितमः सर्गः॥ ६९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க