॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 70

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

கபந்தனின் கைகளை வெட்டுதலும் கபந்தன் அவர்களை வரவேற்றலும்

கபந்தனின் பசிமொழி, கைகளை வெட்டுவதென்ற லக்ஷ்மணனின் முடிவு, இரு வாள்களால் கைகளை வெட்டுதல், கபந்தனின் வீழ்ச்சியும் கேள்வியும், ராம லக்ஷ்மணரின் அறிமுகம், கபந்தனின் அன்பான வரவேற்பு

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் ராமன் தன் மனத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில், அங்கே தன் கைச்சுருக்கில் சிக்கி நின்ற சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணரைப் பார்த்துக் கபந்தன் சொன்னான் — ‘க்ஷத்திரியர்களில் காளைகளே, பசியால் வாடும் என்னைக் கண்டும் ஏன் நிற்கிறீர்கள்? விதியாலேயே நீங்கள் எனக்கு உணவாக அனுப்பப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; அறிவும் இழந்திருக்கிறீர்கள்.’ அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, துயருற்றிருந்தும் பராக்கிரமத்தில் உறுதிகொண்ட லக்ஷ்மணன் காலத்துக்கு ஏற்றதும் நன்மை பயப்பதுமான சொல்லைச் சொன்னான் — ‘இந்த இழிந்த ராட்சசன் உன்னையும் என்னையும் விரைவில் விழுங்கிவிடுவான்; ஆகவே அதற்கு முன்பே நாம் இருவரும் வாள்களால் இவனுடைய கனத்த கைகளை விரைவாக வெட்டுவோம். இவன் பேருடல் கொண்டவன், பயங்கரமானவன்; இவனுடைய வலிமையும் பராக்கிரமமும் கைகளிலேயே அடங்கியிருக்கின்றன. உலகம் முழுவதையும் வென்றுவிட்டவன் போல இவன் இப்போது நம்மையும் கொல்ல விரும்புகிறான்.’ ராமனும் இதை ஏற்கிறான். ஆனால் அங்கே தர்ம சிந்தனையும் செயல்படுகிறது — ‘அரசனே, உலகத்தின் தலைவனே, யாகத்தின் நடுவே கொண்டுவரப்பட்ட பலிப் பசுக்களைப் போல அசைவற்றவர்களைக் கொல்வது அரசனுக்கு இழிவானது, ராகவா.’ ஆகவே உயிரைப் பறிப்பதல்ல, கைகளை வெட்டுவது மட்டுமே தகுந்தது என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. அவர்களுடைய இந்தப் பேச்சைக் கேட்டு அந்த ராட்சசன் சினந்து, கொடிய வாயைப் பிளந்து அவர்களைத் தின்னத் தொடங்கினான். இவ்வாறு சில சுலோகங்களிலேயே கவி உரையாடலையும் முடிவையும் நிறைவேற்றி, செயலின் கணத்தை முன்வைக்கிறார். இங்கே லக்ஷ்மணனின் மூவகைச் சிறப்பு காணப்படுகிறது — துயருற்றிருந்தும் அவன் துவளவில்லை, பராக்கிரமத்தில் முடிவெடுக்கிறான், காலத்துக்கு ஏற்ற நன்மையான சொல்லைச் சொல்கிறான். ‘காலத்துக்கு ஏற்றதும் நன்மையானதும்’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளால் கவி அவனுடைய சொல்லின் மதிப்பைச் சுட்டுகிறார். ‘கனத்த கைகளை வெட்டுவோம்’ என்பதில் ‘குரூ’ (கனத்த) என்ற சொல்லால் கைகளின் பருமனும் கனமும் சுட்டப்படுகின்றன; அவற்றை வெட்டுவதே வழி, தலையை வெட்டுவது அல்ல — ஏனெனில் அவனுக்குத் தலையே இல்லை. ‘யாகத்தின் நடுவே கொண்டுவரப்பட்ட பசுக்களைப் போல’ என்ற உவமையால் பலிப் பசுவின் ஆதரவற்ற நிலை நினைவூட்டப்படுகிறது; கபந்தனும் இப்போது எதிர்க்க இயலாதவனாவான் என்பது கருத்து.

பிறகு இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்த அந்த இரு ராகவர்களும் மிக உற்சாகத்துடன் வாள்களாலேயே அவனுடைய இரு கைகளையும் தோள்பட்டையிலிருந்து வெட்டினர். வலப்பக்கம் நின்ற ராமன் வாளால் தடையின்றி வேகமாக வலக்கையை வெட்டினான்; இடப்பக்கம் நின்ற வீரனான லக்ஷ்மணன் இடக்கையை வெட்டினான். கைகள் வெட்டப்பட்ட அந்த நீண்ட கையன் பெருங்குரலில் கர்ஜித்து, வானத்தையும் பூமியையும் திசைகளையும் முழங்கச் செய்தபடி, மேகம் போலத் தரையில் விழுந்தான். இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கிய அவன், வெட்டப்பட்ட தன் கைகளைக் கண்டு, துவண்டவனாக அந்த வீரர்களைக் கேட்டான் — ‘நீங்கள் யார்?’ என்று. இவ்வாறு அவன் கேட்டதும், அவன் முன்னே நல்ல அடையாளங்களும் பெருவலிமையும் உடைய லக்ஷ்மணன் காகுத்ஸ்தனை அறிமுகம் செய்யத் தொடங்கினான் — ‘இவர் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் வாரிசு, மக்களால் ராமன் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டவர்; என்னை அவருடைய தம்பியான லக்ஷ்மணன் என்று அறிவாயாக.’ இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — கைச்சுருக்கிலிருந்து விடுபட்ட பிறகே கபந்தன் அமைதியடைகிறான், கேள்வி கேட்கிறான்; கைகள் இருந்தவரை அவன் வெறும் தின்பவனாகவே இருந்தான். ‘தேசகாலஜ்ஞௌ’ (இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்தவர்கள்) என்ற சொல் இங்கே மிகப் பொருள் பொதிந்தது — அவன் வாயைப் பிளந்து தின்னத் தொடங்கிய அதே கணத்தில் அவனுடைய கைப்பிடி தளர்ந்தது; அந்த வாய்ப்பையே அவர்கள் பற்றிக்கொண்டனர். ‘ஸுஸம்ஹ்ருஷ்டௌ’ (மிக உற்சாகத்துடன்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய ஊக்கம் சுட்டப்படுகிறது — ஆபத்தின் நடுவிலும் செயலில் மகிழ்ச்சி. ‘வலப்பக்கம் நின்றவன் வலக்கையை’ என்ற சொல்லணியால் கவி இடத்துக்கும் செயலுக்கும் உள்ள ஒத்திசைவை அழகாக்குகிறார். வீழ்ச்சியின் வர்ணனையில் ‘வானத்தையும் பூமியையும் திசைகளையும் முழங்கச் செய்தபடி’ என்று மூவுலகிலும் பரவிய முழக்கம் சொல்லப்படுகிறது; மேக உவமையால் அதன் ஆழமும் காட்டப்படுகிறது.

லக்ஷ்மணன் நடந்ததைச் சொல்கிறான் — ‘தாயால் ராஜ்யம் தடுக்கப்பட்டதால் ராமர் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டார்; அவர் என்னுடனும் மனைவியுடனும் இந்தப் பெருங்காட்டில் திரிகிறார். தேவர்களுக்கு நிகரான பெருமையுடைய இவர் ஆளரவமற்ற காட்டில் வாழ்ந்தபோது இவருடைய மனைவி ஒரு ராட்சசனால் கவரப்பட்டாள்; அவளை வேண்டி நாங்கள் இங்கே வந்தோம். நீ யார்? எதற்காக முண்டம் போன்ற வடிவுடன், மார்பில் ஒளிரும் வாயுடன், கால்கள் முறிந்தவனாக இந்தக் காட்டில் புரண்டுகொண்டிருக்கிறாய்?’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட கபந்தன், லக்ஷ்மணனின் மறுமொழியைக் கேட்டு, முன்பு இந்திரன் சொன்ன சொல்லை நினைவுகூர்ந்து, மகிழ்ந்து சொன்னான் — ‘மனிதருள் புலிகளே, உங்களுக்கு நல்வரவு. நல்வினையால் இன்று நான் உங்களைக் காண்கிறேன்; நல்வினையாலேயே உங்களால் என்னைக் கட்டியிருந்த இந்த இரு கைகளும் வெட்டப்பட்டன. என் அடக்கமின்மையால் எனக்கு வந்த இந்த விகார உருவத்தைப் பற்றி உண்மையாகச் சொல்கிறேன்; மனிதருள் புலியே, கேள்.’ இவ்வாறு பகையும் உதவியாக மாறுகிறது; கைகளை வெட்டியதே அவனுடைய விடுதலைக்கு வாயிலாயிற்று. இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் கபந்தனின் சுயசரிதைக்கான பின்னணி அமைக்கப்படுகிறது. லக்ஷ்மணனின் அறிவிப்பு சுருக்கமானது, ஒழுங்கானது — ராஜ்ய இழப்பு, வனவாசம், சீதையின் உடன்வருகை, கவர்தல், தேடல் என்ற ஐந்தே படிகள். பிறகு அவன் எதிர்க்கேள்வி கேட்கிறான்; ஏனெனில் அறிமுகம் தருவதன் பலன் அறிமுகம் பெறுவதே. கபந்தனின் மறுமொழியில் ‘திஷ்ட்யா’ (நல்வினையால்) என்பது இருமுறை வருகிறது — காண்பதும் விடுபடுவதும் இரண்டுமே அவனுடைய நற்பேறு. ‘அந்த இந்திரனின் சொல்லை நினைவுகூர்ந்து’ என்ற சொல்லால் முந்தைய வரலாறு சுட்டப்படுகிறது; அது அடுத்த சர்க்கத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்படும். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் போரில் தொடங்கி நட்பில் முடிகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे सप्ततितमः सर्गः॥ ७०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க