॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 71

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

கபந்தனின் சுயசரிதையும் உதவி பற்றிய உறுதிமொழியும்

கபந்தனின் முந்தைய உருவம், ஸ்தூலசிரஸின் சாபம், இந்திரனின் சினத்தால் வஜ்ராயுத அடி, பிரம்மனின் நீண்ட ஆயுள் வரம், ராமன் சீதையைப் பற்றித் தெரிவித்தல், எரிக்கும்படி வேண்டுதல், நண்பனைப் பற்றி உபதேசிப்பதாக உறுதியளித்தல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் கபந்தன் தன் விகாரத்துக்கான காரணத்தைச் சொல்வதாக உறுதியளித்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் தன் கதையைத் தொடங்குகிறான் — ‘நீண்ட கைகளுடைய ராமா, முன்பு என் உருவம் பெரும் வலிமையும் பராக்கிரமமும் உடையதாக, சிந்தனைக்கு எட்டாததாக, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றதாக இருந்தது. சூரியன், சந்திரன், இந்திரன் ஆகியோரின் உடலைப் போலவே என் உடலும் ஒளிமிக்கதாக இருந்தது. அப்படிப்பட்ட நான், உலகை அச்சுறுத்தும் இந்தப் பெரிய உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு, காட்டில் வாழும் ரிஷிகளை அங்குமிங்கும் அச்சுறுத்தி வந்தேன்.’ இவ்வாறு அவன் தன் குற்றத்தைத் தானே ஒப்புக்கொள்கிறான் — விதியையும் பழிக்கவில்லை, பிறரையும் பழிக்கவில்லை. ‘ஒருமுறை ஸ்தூலசிரஸ் என்ற மகரிஷியை நான் சினமூட்டினேன். அவர் பலவகைக் காட்டுப் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் சேகரித்துக்கொண்டிருந்தார்; நான் இந்த விகார உருவத்தால் அவரைத் துன்புறுத்தினேன். என்னை அப்படிக் கண்டு, கொடிய சாபம் இடுபவரான அவர் என்னிடம் சொன்னார் — கொடியதும் பழிக்கப்பட்டதுமான இந்த உருவமே உனக்கு நிலைக்கட்டும் என்று.’ பிறகு சினந்திருந்தும், வேண்டிக்கொண்டதால் அந்த முனிவர் சாபத்தின் முடிவைச் சொன்னார் — ‘ராமன் உன் கைகளை வெட்டி, ஆளரவமற்ற காட்டில் உன்னை எரிக்கும்போது, நீ உன்னுடைய பெரிய மங்கல உருவத்தையே மீண்டும் பெறுவாய்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுக் கபந்தன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘செல்வச் சிறப்பால் ஒளிர்ந்த தனுவின் மகன் நான் என்று அறிவாயாக.’ இவ்வாறு சாபத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் ஒரே இடத்தில் சொல்லப்படுகின்றன; அதனால் கேட்பவர் மனத்தில் நம்பிக்கை நிலைக்கிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — கபந்தன் இரண்டு காரணங்களைச் சொல்கிறான், முனிவரின் சாபமும் இந்திரனின் சினமும்; முதலில் சாபத்தையே சொல்கிறான், ஏனெனில் அதிலேயே விடுதலைக்கான வழி அடங்கியிருக்கிறது. ‘மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய முந்தைய பெருமை சுட்டப்படுகிறது; அதனால் இன்றைய விகாரம் இன்னும் பரிதாபமாகிறது. ‘ஸோஹம்’ (அப்படிப்பட்ட நான்) என்ற சொல் இங்கே உள்ளத்தைத் தொடுவது — அன்று அப்படி இருந்தவனே இன்று இப்படி. ‘ப்ரேக்ஷ்யைவம்’ (அப்படிக் கண்டு) என்ற சொல்லால் முனிவரின் சாபத்துக்குக் காரணம் அந்தக் காட்சியே என்பது தெளிவாகிறது. சாபத்தின் சொல்லும் அவனுடைய குற்றத்தின் பிரதிபலிப்பே — எந்த உருவத்தால் அவன் அச்சுறுத்தினானோ, அதுவே அவனுக்கு நிரந்தரமாயிற்று; இது ராமாயணத்தில் புகழ்பெற்ற சாப நியதி.

கபந்தன் விகாரத்தின் இரண்டாவது காரணத்தையும் சொல்கிறான் — ‘இந்த உருவம் போர்க்களத்தில் இந்திரனின் சினத்தால் இவ்வாறு வந்தது. நான் கடும் தவத்தால் பாட்டனாரான பிரம்மனை மகிழ்வித்தேன்; அவர் எனக்கு நீண்ட ஆயுளைத் தந்தார். அதன் பின் எனக்கு மனமயக்கம் உண்டாயிற்று — நீண்ட ஆயுள் பெற்றுவிட்டேன், இந்திரன் என்னை என்ன செய்வான் என்ற செருக்கு எழுந்தது.’ இதுவே அவனுடைய குற்றம் — வரம் தானே குற்றமல்ல, வரத்தால் பிறந்த மதமே குற்றம். ‘இந்த எண்ணத்தைக் கொண்டு நான் போரில் இந்திரனைத் தாக்கினேன். அவனுடைய கையிலிருந்து ஏவப்பட்ட நூறு கணுக்கள் கொண்ட வஜ்ராயுதத்தால் என் தொடைகளும் தலையும் உடலுக்குள்ளேயே புகுத்தப்பட்டன — தொடைகளும் தலையும் உடலுக்குள்ளேயே நுழைந்தன. நான் வேண்டியும் அவன் என்னை யமனுலகுக்கு அனுப்பவில்லை; பாட்டனாரின் சொல் உண்மையாகட்டும் என்று என் முன் சொன்னான்.’ பிறகு கபந்தன் தன் இழிநிலையைப் பற்றியே இந்திரனிடம் கேட்டான் — ‘வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்டு, தொடைகளும் தலையும் முகமும் நொறுங்கி, உணவில்லாதவனாக நான் மிக நீண்ட காலம் எப்படி உயிர்வாழ இயலும்?’ என்று. இவ்வாறு நீண்ட ஆயுள் தரும் வரமே அவனுக்கு நீண்ட வேதனையாயிற்று; கவி இங்கே வரத்தின் எதிர்மறைப் பலனைக் காட்டுகிறார். ‘தொடைகளும் தலையும் உடலுக்குள் புகுத்தப்பட்டன’ என்ற அரைச் சுலோகத்தால் கபந்தனின் இன்றைய வடிவம் விளக்கப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் ‘தலையும் கழுத்தும் இல்லாதவன்’ என்று வர்ணிக்கப்பட்டதன் காரணம் இங்கே கிடைக்கிறது. ‘பாட்டனாரின் சொல் உண்மையாகட்டும்’ என்ற இந்திரனின் சொல் இருபொருள் கொண்டது — வரத்தையும் முறிக்கவில்லை, தண்டனையையும் விடவில்லை; ஆகவே நீண்ட ஆயுளே தண்டனையாக மாறுகிறது. ‘உணவில்லாதவனாக எப்படி இயலும்’ என்ற கபந்தனின் கேள்வி நடைமுறைக்குரியது; அதுவே அடுத்த வரத்தை வரவழைக்கிறது. இவ்வாறு சாபமும் வரமும் ஒன்றோடொன்று முரண்படுவதிலிருந்தே கவி கதையின் போக்கை நடத்துகிறார்.

கபந்தன் சொல்கிறான் — ‘இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட இந்திரன் எனக்கு ஒரு யோஜனை நீளமுடைய இரு கைகளைத் தந்தான்; அப்போதே என் வயிற்றில் கூரிய கோரைப்பற்களுடைய வாயையும் அமைத்தான். அப்படிப்பட்ட நான் நீண்ட அந்த இரு கைகளாலும் காட்டில் திரிவனவற்றை வாரியெடுத்து, சிங்கங்கள், சிறுத்தைகள், மான்கள், புலிகள் ஆகியவற்றை எங்கும் தின்று வருகிறேன். இந்திரன் என்னிடம் சொன்னான் — லக்ஷ்மணனுடன் ராமன் போரில் உன் கைகளை வெட்டும்போது நீ சொர்க்கம் செல்வாய் என்று.’ இங்கே முனிவர் சொன்ன சாப முடிவும் இந்திரனின் சொல்லும் ஒன்றையொன்று ஒத்திருக்கின்றன; இரண்டுக்கும் நிமித்தம் ராமனே. ‘தந்தையே, அரசர்களில் சிறந்தவனே, இந்த உடலுடன் இந்தக் காட்டில் நான் காணும் ஒவ்வொன்றையும் பற்றுவது எனக்கு நல்லதாகத் தோன்றுகிறது; இவ்வாறு எதையும் தவறாமல் பற்றும் நியமத்தால் ராமனும் என்றாவது ஒருநாள் என்னிடம் வந்து சேர்வான் என்று எண்ணினேன்.’ இவ்வாறு எதையும் பற்றும் இயல்பே அவனுக்கு உபாயமாயிற்று — எப்படியாவது ராமன் அவன் கையில் சிக்க வேண்டும் என்று. ‘இந்த எண்ணத்தை முன்னிறுத்தி நான் உடலை விடுவதற்காக முயன்று வந்தேன். அந்த ராமன் நீயே; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; ராகவா, மகரிஷி சொன்னபடியே உண்மை — வேறு யாராலும் என்னைக் கொல்ல இயலாது. மனிதருள் காளையே, நான் உனக்கு அறிவுரை கூறும் அமைச்சனைப் போல உதவுவேன்.’ ‘ஒரு யோஜனை நீளமுடைய கைகள்’ என்ற வரம் விசித்திரமானது — அது தண்டனையும் கூட, உயிர்வாழும் வழியும் கூட. ‘வயிற்றில் கூரிய கோரைப்பற்களுடைய வாய்’ என்பதும் அப்படியே. இவ்வாறு இந்திரன் அவனைக் கொல்லவுமில்லை, விடுவிக்கவுமில்லை; உயிர்வாழ மட்டுமே இயலச் செய்கிறான். ‘ஒவ்வொன்றையும் பற்றுவது எனக்கு நல்லதாகத் தோன்றுகிறது’ என்ற கபந்தனின் சொல்லில், எல்லாவற்றையும் பற்றும் அவன் இயல்புக்கான காரணம் தெளிவாக்கப்படுகிறது — அவன் பேராசையால் பற்றவில்லை, ராமனை அடையும் நம்பிக்கையாலேயே பற்றுகிறான். ‘தேஹந்யாஸக்ருதச்ரம:’ (உடலை விடுவதற்காக முயன்றவன்) என்ற சொல் சிறப்பாக உள்ளத்தைத் தொடுவது — உயிரைக் காக்க வரம் கேட்டவனே இப்போது உடலை விட முயல்கிறான். ‘வேறு யாராலும் என்னைக் கொல்ல இயலாது’ என்பதும் ராமனின் பெருமையை ஒளிரச் செய்கிறது.

கபந்தன் சொல்கிறான் — ‘உங்களால் நெருப்பில் சடங்கு செய்யப்பட்டபின் நான் உனக்கு ஒரு நண்பனையும் சுட்டிக்காட்டுவேன்.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தர்மாத்மாவான ராகவன், லக்ஷ்மணன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அந்தத் தனுவின் மகனிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான் — ‘புகழ்பெற்ற என் மனைவி சீதை ராவணனால் கவரப்பட்டாள். நான் தம்பியுடன் கவலையின்றி ஜனஸ்தானத்திலிருந்து வெளியே சென்றிருந்தேன்; அந்த இடைவேளையில்தான் அவள் கவரப்பட்டாள். அந்த ராட்சசனின் பெயரை மட்டுமே அறிவேன், உருவத்தை அல்ல; அவனுடைய இருப்பிடத்தையும் வலிமையையும் நாங்கள் அறியோம். இவ்வாறு சோகத்தால் துன்புற்று, ஆதரவற்று, இங்குமங்கும் அலைந்துகொண்டிருக்கும் எங்களுக்கு, உதவிக்கு ஈடான கருணையைச் செய்வது உனக்குத் தகும். யானைகளால் முறிக்கப்பட்டுக் காலத்தால் உலர்ந்த கட்டைகளைக் கொண்டுவந்து, பெரிய குழியை அமைத்து உன்னை எரிப்போம், வீரனே. ஆகவே நீ சீதையைப் பற்றிச் சொல் — யாரால் கவரப்பட்டாள், எங்கே கொண்டு செல்லப்பட்டாள் என்று. உண்மையாக அறிந்திருந்தால் பெரும் நன்மையைச் செய்.’ இங்கே ராமனின் சொல்லில் வேண்டுதலும் உறுதிமொழியும் ஒருசேர இருக்கின்றன — எரிப்போம் என்பது உறுதிமொழி, சீதையைப் பற்றிச் சொல் என்பது வேண்டுதல். ‘உதவிக்கு ஈடாக நடந்துகொள்’ என்ற சொல்லால் அவன் தானே ஓர் உதவியை ஒப்புக்கொள்கிறான், வெறுமனே யாசிக்கவில்லை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட தனுவின் மகன் ஒப்பற்ற சொற்களைச் சொன்னான். ராமனின் அறிவிப்பு சுருக்கமானது, தெளிவானது — பெயர் தெரியும், உருவம் தெரியாது; இருப்பிடம் தெரியாது, வலிமை தெரியாது. இதனால் அவனுடைய ஆதரவற்ற நிலையும், கபந்தனின் உதவி தேவைப்படுவதும் தெளிவாகிறது. ‘சோகத்தால் துன்புற்று, ஆதரவற்று, இங்குமங்கும் அலைந்துகொண்டிருக்கும்’ என்ற மூன்று அடைமொழிகளால் கவி அவர்களுடைய நிலையைச் சித்தரிக்கிறார் — சோகம், ஆதரவின்மை, இங்குமங்கும் ஓடுதல். ‘யானைகளால் முறிக்கப்பட்டுக் காலத்தால் உலர்ந்த கட்டைகள்’ என்ற வர்ணனையில் எரிப்புக்கான பொருள்களின் உண்மையான சித்திரமும் தரப்படுகிறது — யானைகளால் முறிக்கப்பட்டுக் காலத்தால் உலர்ந்த கட்டைகளே காட்டில் எளிதில் கிடைப்பவை. ‘பெரிய குழியை அமைத்து’ என்பதும் அவனுடைய பேருடலை நினைவூட்டுகிறது.

பேச்சுத் திறமையுடைய அந்தத் தனுவின் மகன், பேச்சில் வல்லவனான ராகவனுக்கு மறுமொழி சொன்னான் — ‘எனக்குத் தெய்வீக ஞானம் இல்லை; ஆகவே மைதிலியை நான் அறியேன். ஆனால் எரிக்கப்பட்டு என் சொந்த உருவத்தை அடைந்ததும், அவளைப் பற்றிச் சொல்லக்கூடியவனைப் பற்றிச் சொல்வேன்; அந்த ராட்சசனை அறிந்தவனைப் பற்றியும் உனக்குச் சொல்வேன், ராமா. எரிக்கப்படாத வரை, பிரபுவே, உன் சீதையைக் கவர்ந்த பெரும் வீரமுடைய அந்த ராட்சசன் யார் என்று அறியும் ஆற்றல் எனக்கு இல்லை. சாபத்தின் கேட்டால் என் பெரும் அறிவு அழிந்தது; நானே செய்த செயலால் உலகம் பழிக்கும் இந்த உருவத்தை அடைந்தேன். ஆனால் களைத்த குதிரைகளுடைய சூரியன் மறைவதற்குள்ளேயே என்னைக் குழியில் இட்டு முறைப்படி எரித்துவிடு, ராமா.’ இவ்வாறு அவன் கால வரம்பையும் சுட்டுகிறான் — சூரியன் மறைவதற்கு முன்பே எரிக்க வேண்டும். ‘ரகுநந்தனா, உன்னால் முறைப்படி குழியில் எரிக்கப்பட்டதும், அந்த ராட்சசனை அறியக்கூடிய அந்தப் பெரும் வீரனைப் பற்றி உனக்குச் சொல்வேன். ராகவா, நேர்மையான நடத்தையுடைய அவனுடன் நீ நட்புக்கொள்ள வேண்டும்; விரைந்த அடிகளையுடைய வீரனே, அவன் உனக்கு உதவி செய்வான். மூவுலகிலும் அவன் அறியாதது எதுவுமே இல்லை — முன்பு ஒரு காரணத்தால் அவன் எல்லா உலகங்களையும் சுற்றி வந்திருக்கிறான்.’ இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் சாபக் கதையில் தொடங்கி நண்பனைச் சுட்டுவதில் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தின் எரிப்பு நிகழ்ச்சிக்கும் இழையைத் தருகிறது. கபந்தனின் மறுமொழியில் இரண்டு பகுதிகள் — இப்போது அறியேன் என்ற மறுப்பு, எரிக்கப்பட்டதும் சொல்வேன் என்ற உறுதிமொழி. ‘எனக்குத் தெய்வீக ஞானம் இல்லை’ என்று சொல்லி அவன் தன் எல்லையையே ஒப்புக்கொள்கிறான்; அது அவனுடைய வாய்மையைச் சுட்டுகிறது. ‘நானே செய்த செயலால் அடைந்தேன்’ என்பது மீண்டும் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்வது — இரண்டாவது முறையும் அவன் விதியைப் பழிக்கவில்லை. ‘களைத்த குதிரைகளுடைய சூரியன் மறைவதற்குள்’ என்று சூரியன் மறையும் வரையிலான கால வரம்பு அழகிய சுற்றிவளைத்த சொல்லால் சொல்லப்படுகிறது; இதனால் கதையில் விரைவும் உண்டாகிறது. இறுதியில் ‘அவன் அறியாதது எதுவுமே இல்லை’ என்று சொல்லி அவன் சுக்ரீவனின் பெருமையைச் சுட்டுகிறான்; ஆனால் பெயரை இன்னும் சொல்லவில்லை — அது அடுத்த சர்க்கத்தில் எரிப்புக்குப் பின்னரே வெளிப்படும். இதுவே கவியின் திறமை மிக்க காலந்தாழ்த்தும் உத்தி.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे एकसप्ततितमः सर्गः॥ ७१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க