॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 72

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

கபந்தனை எரித்தலும் தெய்வ உருவில் சுக்ரீவனின் நட்பை உபதேசித்தலும்

மலைப்பிளவில் சிதையில் கபந்தனை எரித்தல், தெய்வ உருவில் எழுதல், அன்னங்கள் பூட்டிய விமானத்திலிருந்து உபதேசம், ஆறு உபாய நீதி, சுக்ரீவனின் அறிமுகம், நெருப்பைச் சாட்சியாகக் கொண்ட நட்பு, சீதையைத் தேடுவது பற்றிய உறுதிமொழி

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் கபந்தன் தன்னை எரிக்கும்படி வேண்டினான். இந்தச் சர்க்கத்தில், அவன் இவ்வாறு சொன்னதும், மனிதர் தலைவர்களான அந்த இரு வீரர்களும் ஒரு மலைப்பிளவை அடைந்து அங்கே நெருப்பிட்டனர் — மலையின் குழியில் சிதையை அமைத்து நெருப்பு வைத்தனர். லக்ஷ்மணனோ எரியும் பெரிய தீப்பந்தங்களால் சிதையை எல்லாப் பக்கங்களிலும் பற்றவைத்தான்; அதுவும் எங்கும் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது. கபந்தனின் அந்தப் பெரிய உடல் நெய்க்கட்டியைப் போல இருந்தது; கொழுப்பால் வெந்துகொண்டிருந்த அவன் உடலை நெருப்பு மெல்ல மெல்ல எரித்தது. பிறகு பெருவலிமை கொண்ட அவன் சிதையை விரைவாக உதறிவிட்டுப் புகையற்ற நெருப்பைப் போல எழுந்தான்; தூசியற்ற தூய இரண்டு ஆடைகளையும் தெய்வீக மாலையையும் அணிந்தவனாகத் தோன்றினான். ஒளிர்பவனாக, மாசற்ற ஆடையுடையவனாக அவன் சிதையிலிருந்து வேகமாக மேலே எழும்பினான்; மிகவும் மகிழ்ந்தவனாக, ஒவ்வோர் அங்கத்திலும் அணிகலன்கள் அணிந்தவனாக இருந்தான். அன்னங்கள் பூட்டிய, ஒளிரும், புகழ் தரும் விமானத்தில் நின்று, பெரும் தேஜஸுடைய அவன் தன் ஒளியால் பத்துத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தபடி வானில் நின்றான். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — முனிவர் சொன்னபடியே சாப விடுதலை நெருப்பாலேயே நிறைவேறுகிறது; ராம லக்ஷ்மணர் அவனுக்குப் பகைவர்களாகியே அவனுக்கு உதவியவர்களானார்கள். கவி இங்கே வர்ணனையைச் சுருக்கமாகவும் ஓவியம் போலவும் அமைக்கிறார் — நெய்க்கட்டி, புகையற்ற நெருப்பு, அன்னங்கள் பூட்டிய விமானம் என்ற வரிசையில் எரிப்பிலிருந்து தெய்வநிலைக்குச் செல்லும் போக்கு காட்டப்படுகிறது. ‘எரியும் பெரிய தீப்பந்தங்களால் எல்லாப் பக்கங்களிலும்’ என்ற சொல்லால் எரிப்பின் முறை காட்டப்படுகிறது — ஒரே இடத்தில் அல்ல, எல்லாப் பக்கங்களிலும் நெருப்பு வைக்கப்பட்டது, ஏனெனில் உடல் பெரியது. ‘எங்கும் கொழுந்துவிட்டெரிந்தது’ என்பது அதன் பலன். ‘சிதையை விரைவாக உதறிவிட்டு’ என்ற சொல்லால் எழுந்ததன் வேகம் சுட்டப்படுகிறது — எரிப்பு முடிந்த அதே நேரத்தில் சாபமும் முடிந்தது. ‘ஒவ்வோர் அங்கத்திலும் அணிகலன்கள் அணிந்தவன்’ என்ற வர்ணனையால் முந்தைய விகாரத்தின் முழுமையான தலைகீழ் மாற்றம் காட்டப்படுகிறது — தலையும் கழுத்தும் இல்லாதவனாக இருந்தவன் இப்போது எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடையவன்.

வானில் நின்ற அந்தக் கபந்தன் ராமனிடம் சொன்னான் — ‘ராகவா, நீ சீதையை எப்படி அடைவாய் என்பதை உண்மையாகக் கேள். ராமா, உலகில் ஆறு உபாயங்கள் உள்ளன; அவற்றால் அரசர்கள் அனைத்தையும் ஆராய்கிறார்கள் — சந்தி (உடன்படிக்கை), விக்ரஹம் (போர்), யானம் (படையெடுப்பு), ஆசனம் (காத்திருத்தல்), த்வைதீபாவம் (இருமுனை நிலை), சமாச்ரயம் (பிறரைச் சார்தல்). தீய நிலையால் தீண்டப்பட்டவனை — துர்நிலையில் சிக்கியவனை — அதே போன்ற துர்நிலையில் சிக்கிய இன்னொருவனே நாடுகிறான். ராமா, லக்ஷ்மணனுடன் நீ தீய நிலையை அடைந்து தாழ்ந்திருக்கிறாய்; அதனாலேயே உனக்குத் துன்பமும் மனைவி பலவந்தமாகக் கவரப்பட்ட அவமானமும் நேர்ந்தன. ஆகவே நண்பர்களில் சிறந்தவனே, நீ அவசியம் அவனை நண்பனாக்கிக்கொள்ள வேண்டும்; அதைச் செய்யாமல், எவ்வளவு சிந்தித்தாலும் உனக்கு வெற்றியை நான் காணவில்லை.’ இங்கே கபந்தன் நீதிசாஸ்திரத்தின் மொழியில் உபதேசிக்கிறான் — இப்போது சமாச்ரயமே (பிறரைச் சார்தலே) தகுந்த உபாயம்; சம நிலையில் இருப்பவனையே சார வேண்டும். இதுவே கதையின் இணைப்புக்கோடு — காட்டில் வாழும் ராமனுக்கும் காட்டில் வாழும் சுக்ரீவனுக்கும் இடையிலான நட்பு. ஷாட்குண்யம் (ஆறு உபாயங்கள்) என்பது அரசியலின் புகழ்பெற்ற பகுதி; இங்கோ கபந்தன் அவற்றில் சமாச்ரயத்தையே ராமனுக்கு உபதேசிக்கிறான். ‘தசாந்தேன பரிம்ருஷ்ட:’ (தீய நிலையால் தீண்டப்பட்டவன்) என்ற தொடரில் ‘தசை’ (நிலை) என்ற சொல் இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது — துர்நிலையே இங்கே பாலம்.

கபந்தன் சொல்கிறான் — ‘ராமா, கேள், சொல்கிறேன் — சுக்ரீவன் என்ற ஒரு வானரன் இருக்கிறான்; சினந்த தன் சகோதரனும் இந்திரனின் மகனுமான வாலியால் அவன் விரட்டப்பட்டான். தன்னடக்கமுடைய அந்த வீரன், பம்பையின் கரைவரை அழகுசெய்யும் ரிஷ்யமூகம் என்ற சிறந்த மலையில் நான்கு வானரர்களுடன் வாழ்கிறான். அந்த வானரத் தலைவன் பெரும் வீரமுடையவன், தேஜஸ் உடையவன், அளவற்ற ஒளியுடையவன், சத்தியம் தவறாதவன், பணிவுடையவன், மனவுறுதியுடையவன், அறிவுடையவன், பெரியவன், திறமையானவன், துணிவுடையவன், ஒளிமிக்கவன், பெரும் வலிமையும் பராக்கிரமமும் உடையவன். மகாத்மாவான தன் சகோதரனால் ராஜ்யத்துக்காக அவன் நாடுகடத்தப்பட்டான். வீரனே, அவனே சீதையைத் தேடுவதில் உனக்கு உதவியாளனும் நண்பனுமாவான்; ஆகவே மனத்தைச் சோகத்தில் ஆழ்த்தாதே. நடக்க வேண்டியது நடந்தே தீரும்; அதை இங்கே வேறாக்க இயலாது; இக்ஷ்வாகுக்களில் புலியே, காலத்தைக் கடப்பது அரிது. ஆகவே வீரனே, இங்கிருந்து விரைவாகச் செல்; பெருவலிமை கொண்ட அந்தச் சுக்ரீவனிடம் இன்றே சென்று விரைவில் அவனை நண்பனாக்கிக்கொள்.’ இங்கே குணங்களின் வர்ணனை நீளமானது — சத்தியம் தவறாமையிலிருந்து பராக்கிரமம் வரை ஏறக்குறையப் பன்னிரண்டு குணங்கள் எண்ணப்படுகின்றன; இதனால் சுக்ரீவனின் தகுதி நிலைநாட்டப்படுகிறது; ராஜ்யத்தை இழந்ததால் அவன் நிலை ராமனின் நிலைக்குச் சமமானது என்றும் காட்டப்படுகிறது. கபந்தன் முதலில் இடத்தையும், பிறகு குணங்களையும், பிறகு காரணத்தையும், இறுதியில் கட்டளையையும் சொல்கிறான் — இது உபதேசத்தின் செறிவான வரிசை. ‘நான்கு வானரர்களுடன்’ என்ற எண்ணிக்கைக் குறிப்பு சுக்ரீவனின் பலவீனத்தையே சுட்டுகிறது; இருந்தும் அவனே ராமனுக்கு உதவியாளனாவான் — இதுவே கதையின் விசித்திரம். ‘மனத்தைச் சோகத்தில் ஆழ்த்தாதே’ என்பது ஆறுதல், ‘காலத்தைக் கடப்பது அரிது’ என்பது தத்துவ உபதேசம் — இரண்டும் ஒருசேரச் சொல்லப்படுகின்றன. ராமனும் முந்தைய சர்க்கத்தில் காலத்தின் பெருமையையே பேசினான்; ஆகவே கபந்தனின் சொல் ராமனின் கருத்தையே ஆமோதிக்கிறது. ‘விரைவாகச் செல்’, ‘விரைவில்’, ‘இன்றே’ என்ற மூன்று சொற்களால் அவசரம் காட்டப்படுகிறது — சூரியன் மறைவதற்கு முன் எரிப்பு, எரிப்புக்குப் பின் விரைவாகப் புறப்படுதல்.

கபந்தன் உபதேசிக்கிறான் — ‘கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பின் முன் சந்தித்து, ஒருவருக்கொருவர் துரோகம் செய்யாதிருக்கும்படி நட்புக்கொள்ளுங்கள் — எரியும் நெருப்பைச் சாட்சியாக்கி, ஒருவருக்கொருவர் துரோகம் செய்வதில்லை என்று உறுதிமொழி எடுங்கள். வானரத் தலைவனான அந்தச் சுக்ரீவனை நீ அவமதிக்கக்கூடாது — ஒருபோதும் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது. அவன் நன்றியுடையவன், விரும்பிய உருவெடுப்பவன், உதவியை நாடுபவன், வீரமுடையவன்; இன்று நீங்கள் இருவரும் அவன் செய்ய விரும்பும் காரியத்தைச் செய்து தர வல்லவர்கள். தன் காரியம் நிறைவேறினாலும் நிறைவேறாவிட்டாலும் அவன் உன் காரியத்தைச் செய்தே தீர்வான். அவன் ருக்ஷரஜஸின் மகன், சூரியனின் சொந்த மகன்; வாலியிடம் குற்றம் இழைத்ததாகக் கருதப்பட்டு, அஞ்சியவனாகப் பம்பை ஏரியைச் சுற்றித் திரிகிறான். ஆகவே ராகவா, ஆயுதத்தைக் கீழே வைத்து, விரைவாகவே சத்தியம் செய்து, ரிஷ்யமூகத்தில் வாழும் காட்டில் திரியும் அந்த வானரனை நண்பனாக்கிக்கொள். ஏனெனில் வானரர்களில் யானை போன்ற அவன், மனித இறைச்சி உண்ணும் ராட்சசர்களின் எல்லா இருப்பிடங்களையும் திறமையாக முழுமையாக அறிவான்.’ ‘காரியம் நிறைவேறினாலும் நிறைவேறாவிட்டாலும்’ என்ற சொல்லால் கபந்தன் சுக்ரீவனின் நன்றியுணர்வு நிலையானது என்று காட்டுகிறான் — தன் காரியம் நிறைவேறினாலும் நிறைவேறாவிட்டாலும் அவன் நண்பனின் காரியத்தைக் கைவிடமாட்டான். ‘ஆயுதத்தைக் கீழே வைத்து’ என்பது நட்பு முறையின் சடங்கு வடிவத்தைச் சுட்டுகிறது. ‘கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பின் முன்’ என்ற சொல்லால் நட்புச் சடங்கின் சாட்சி சுட்டப்படுகிறது — ரிஷிகளின் உலகில் எல்லா உறுதிமொழிகளுக்கும் நெருப்பே சாட்சி. ‘அவனை நீ அவமதிக்கக்கூடாது’ என்ற தடை சிறப்பாக நினைவில் கொள்ளத்தக்கது — வானரன் என்று தாழ்வாக எண்ணக்கூடாது, வானரத் தலைவன் என்று மதிப்புடன் எண்ண வேண்டும். ‘உதவியை நாடுபவன்’ என்ற சொல்லால் இருவருக்கும் சமமான தேவை சுட்டப்படுகிறது; அதனால் நட்பு சமமானதாகிறது, அடைக்கலம் புகுந்தவனுக்கு அடைக்கலம் தருவதாக அல்ல.

கபந்தன் நிறைவு செய்கிறான் — ‘ராகவா, ஆயிரம் கதிர்களுடைய சூரியன் எவ்வளவு தூரம் ஒளி வீசுகிறானோ, அவ்வளவு உலகில் அவன் அறியாதது எதுவுமே இல்லை, பகைவரை வாட்டுபவனே. அவன் வானரர்களுடன் சேர்ந்து பெரிய நதிகளையும், மலைகளையும், மலைக்கோட்டைகளையும், குகைகளையும் தேடி உன் மனைவியைக் கண்டடைவான். ராகவா, பேருடல் கொண்ட வானரர்களைத் திசைகளைத் தேட அவன் அனுப்புவான்; உன் பிரிவால் சோகிக்கும் அழகிய இடையுடைய மைதிலியான சீதையை ராவணனின் இருப்பிடத்திலும் அவன் தேடுவான். அவள் மேருவின் சிகர உச்சிக்குச் சென்றிருந்தாலும், அல்லது பாதாளத்தின் அடிக்குள் புகுந்து அங்கே இருந்தாலும், வானரர்களில் காளையான அவன் ராட்சசர்களைக் கொன்று உன் அன்பியை உனக்கு மீண்டும் தருவான்.’ இந்த இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தது. இந்தச் சொல்லால் கபந்தன் வழியைக் காட்டுவது மட்டுமல்ல, ராமனின் நம்பிக்கையின்மையையும் போக்குகிறான் — மேருவின் சிகரம் முதல் பாதாளம் வரை எங்கும் தேடல் நடக்கும் என்ற உறுதிமொழி. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் எரிப்பில் தொடங்கி நம்பிக்கையில் முடிகிறது; கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் வித்தையும் இடுகிறது. ‘சூரியன் எவ்வளவு தூரம் ஒளி வீசுகிறானோ’ என்பதால் இடத்தின் எல்லை சொல்லப்படுகிறது — சூரிய ஒளி எவ்வளவு பரவியிருக்கிறதோ அவ்வளவும் சுக்ரீவனின் அறிவுக்கு உட்பட்டது. ‘நதிகள், மலைகள், மலைக்கோட்டைகள், குகைகள்’ என்ற நான்கு சொற்களால் தேடலின் விரிவு காட்டப்படுகிறது. ‘பேருடல் கொண்ட வானரர்களை அனுப்புவான்’ என்ற அரைச் சுலோகத்தில் கிஷ்கிந்தா காண்டம், சுந்தர காண்டம் இவற்றின் கதை வித்து அடங்கியிருக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे द्विसप्ततितमः सर्गः॥ ७२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க