॥वाल्मीकिरामायणम् ஆரணிய காண்டம் · சர்க்கம் 44

ஆரணிய காண்டம்

சர்க்கம்

ராமன் மாரீசனைக் கொல்லுதல்

மானைப் பின்தொடர்தல், தோன்றியும் மறைந்தும் இழுத்துச் செல்லுதல், பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்ட அம்பால் வதம், ‘ஹா சீதே, ஹா லக்ஷ்மணா’ என்ற கதறல், ராமனின் கவலை

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் லக்ஷ்மணனைச் சீதையைக் காக்க நியமித்தான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அவனே மானைப் பின்தொடரப் புறப்படுகிறான். அவ்வாறு சகோதரனுக்கு ஆணையிட்டுவிட்டு, பேரொளி மிக்க ரகுநந்தனன் பொன் கைப்பிடியுடைய வாளைக் கட்டிக்கொண்டான். பிறகு மூன்று இடங்களில் வளைந்த வில்லை — அதுவே அவனுக்கு அணிகலன் — எடுத்துக்கொண்டு, இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளைக் கட்டிக்கொண்டு, மேலான வீரத்துடன் அவன் சென்றான். விரைந்து வரும் அந்த அரசர்க்கரசனைக் கண்டு, காட்டு மான்களின் அரசனான அந்த மான் அச்சத்தால் மறைந்தது; மீண்டும் கண்ணில் பட்டது — இதுவே அதன் விளையாட்டு; இதனால் ராமன் படிப்படியாக ஆசிரமத்திலிருந்து தொலைவுக்கு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான். ‘வில்லே தனக்கு அணிகலன்’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — க்ஷத்திரியனின் அணிகலன் வில்லே, ரத்தினம் அன்று; ரத்தின மானை நோக்கிச் செல்பவனும் தன் ரத்தினமான வில்லையே எடுத்துக்கொள்கிறான். அச்சுப் பதிப்பில் இங்கே ‘கபாலௌ’ என்ற பாடம் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘கலாபௌ’ (அம்பறாத்தூணிகள்) என்று உள்ளது; இந்தி உரையிலும் ‘இரண்டு அம்பறாத்தூணிகள்’ என்றே பொருள்.

வாளைக் கட்டி வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, மான் எங்கே இருந்ததோ அங்கே ராமன் ஓடினான். தன் உருவத்தால் முன்னே ஒளிவீசுவதுபோல் அதை அவன் காண்கிறான். கையில் வில்லேந்திய அவன், பெருங்காட்டில் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி ஓடும் அதைக் காண்கிறான் — ஒரு கணம் அது துள்ளிப் பாய்ந்து கடந்து சென்று ஆசைகாட்டுகிறது; ஒரு கணம் அஞ்சிப் பதறி வானில் பாய்வதுபோல் தோன்றுகிறது; ஒரு கணம் சில காட்டுப் பகுதிகளில் தென்பட்டும், தென்படாமலும் இருக்கிறது. சிதறிய மேகங்களால் மூடப்பட்ட சரத்கால நிலா வட்டம்போல, அது ஒரு கணம் தென்பட்டது; மறுகணம் தொலைவில் ஒளிர்ந்தது. இவ்வாறு தோன்றியும் மறைந்தும் அது ராகவனை இழுத்துச் சென்றது; மானாக மாறிய மாரீசன் அவனை ஆசிரமத்திலிருந்து தொலைவுக்குக் கொண்டு சென்றான். இங்கே உவமை ஒரே உண்மையைச் சுமக்கிறது — கணத்துக்குக் கணம் தோன்றியும் மறைந்தும் இருப்பது மாயையே, உண்மைப் பொருள் அன்று; ஆனால் வேட்டையில் ஈடுபட்டவனின் மனம் இதை ஆராய்வதில்லை. இந்தப் பகுதியில் கவி ஐந்து சுலோகங்களால் ஒரே சித்திரத்தைத் தீட்டுகிறார் — ஓட்டம், நிறுத்தம், மீண்டும் ஓட்டம். ‘திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்து’ என்ற இரட்டிப்பு மானின் வஞ்சகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது — அது தப்பியோடவில்லை; பின்தொடர்பவன் நின்றுவிடாதபடி பின்னால் பார்த்தபடியே ஓடுகிறது. ‘தோன்றியும் மறைந்தும்’ என்ற ஒரே சொல்லால் முழு மாயையும் விளக்கப்படுகிறது; இந்தச் சொல்லே இந்தச் சர்க்கத்தின் திறவுகோல்.

அதனால் மயக்கப்பட்டுத் தன்வசமிழந்த காகுத்ஸ்தன் கோபம் கொண்டான்; மிகவும் களைப்படைந்து, புல்வெளியில் ஒரு நிழலை அடைந்து நின்றான். அப்போது மான் உருவிலிருந்த அந்த இரவுலாவி அவனுக்குப் பித்தேற்றினான் — வேறு மான்கள் சூழ, அருகிலேயே மீண்டும் தென்பட்டான். பிடிக்க விரும்பும் ராமனைக் கண்டு அது மீண்டும் ஓடியது; அக்கணமே அச்சத்தால் மீண்டும் மறைந்தது. மீண்டும் தொலைவில் ஒரு மரக்கூட்டத்திலிருந்து வெளிவருவது தென்பட்டது; அதைக் கண்டு பேரொளி மிக்க ராமன் அதைக் கொல்லத் தீர்மானித்தான். இங்கே கவி ராமனின் மன மாற்றத்தை நுட்பமாகக் காட்டுகிறார் — முதலில் ஆர்வம், பிறகு களைப்பு, பிறகு கோபம், இறுதியில் உறுதியான முடிவு. ‘தன்வசமிழந்த’ என்ற சொல் மிக முக்கியமானது — எப்போதும் தன்னை அடக்கியாள்பவனும் இங்கே மாயையால் தன்வசமிழக்கச் செய்யப்பட்டான்; இதனாலேயே வரப்போகும் ஆபத்தின் விதை விதைக்கப்பட்டது. ‘பித்தேற்றினான்’ என்ற வினைச்சொல்லும் தீவிரமானது — அவன் வெறுமனே ஏமாற்றவில்லை, பித்துப் பிடித்தவன்போல் ஆக்குகிறான். ‘வேறு மான்கள் சூழ’ என்பதும் சாமர்த்தியமே — தன் இனத்தவர் நடுவே நின்று அவன் தன் இயற்கைக்கு மாறான தன்மையை மறைக்கிறான்.

மீண்டும் கோபம் கொண்ட ராகவன் அங்கே சூரியக் கதிர்போல் ஒளிரும், கொழுந்துவிட்டெரியும், பகைவரை நசுக்கும் ஓர் அம்பை எடுத்து, மிக உறுதியான வில்லில் பொருத்தி, வலிமைமிக்க அவன் பலமாக இழுத்து, அந்த மானையே குறிவைத்து, சீறும் பாம்புபோல் கொழுந்துவிட்டெரியும், ஒளிவீசும், பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்ட அஸ்திரத்தை எய்தான். இடிபோன்ற அந்தச் சிறந்த அம்பு மான் உருவத்தின் உடலைப் பிளந்து மாரீசனின் இதயத்தையே பிளந்தது. பனைமர உயரம் துள்ளி எழுந்து, மிகுந்த வேதனையுடன் அவன் விழுந்தான்; உயிர் சிறிதே எஞ்சிய நிலையில் தரையில் கொடூரமாக முழங்கினான். இறந்துகொண்டிருந்த அந்த மாரீசன் அந்தச் செயற்கை உடலைக் கைவிட்டான் — மாயையின் முடிவு இங்கேயே. ‘இடிபோன்ற’ என்ற அடைமொழியால் அம்பின் வஜ்ராயுதம்போன்ற தன்மையையும், ‘சீறும் பாம்புபோல்’ என்பதால் அதன் ஒலியுடன் கூடிய வேகத்தையும் கவி காட்டுகிறார்; அவற்றில் இடி வானிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது, பாம்போ பூமியிலிருந்து. ‘பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்டது’ என்ற சொல்லால் அம்பின் தெய்வீகத் தன்மை குறிப்பிடப்படுகிறது — மாயையைப் பிளக்க மனித ஆயுதம் போதாது என்பது கருத்து. கவனிக்க வேண்டியது — அம்பு முதலில் மான் உருவத்தின் உடலைப் பிளக்கிறது, பிறகு மாரீசனின் இதயத்தை; அதாவது அது உருவத்தையும் உண்மைப் பொருளையும் இரண்டையும் பிளக்கிறது. ‘பனைமர உயரம் துள்ளி’ என்ற சொல்லால் விழுதலின் உயரம் காட்டப்படுகிறது; ‘தரையில்’ என்பதால் அவன் கீழே வீழ்ந்தது; உயரத்திலிருந்து கீழே என்ற இந்த அசைவே ராக்ஷசனின் முழு வாழ்க்கையின் குறியீடு.

ராவணனின் சொல்லை நினைத்து அந்த ராக்ஷசன் சிந்தித்தான்: ‘எந்த உபாயத்தால் சீதை லக்ஷ்மணனை இங்கே அனுப்புவாள்? அப்போது வெறிச்சோடிய ஆசிரமத்தில் ராவணன் அவளைக் கவர்ந்து செல்லலாம்.’ நேரம் வந்துவிட்டது என்று அறிந்து, அவன் ராகவனின் குரலையே ஒத்த குரலில் ‘ஹா சீதே! ஹா லக்ஷ்மணா!’ என்று கூவினான். இணையற்ற அம்பால் உயிர்நிலையில் துளைக்கப்பட்ட அவன் அந்த மான் உருவத்தைக் கைவிட்டுத் தன் ராக்ஷச உருவத்தை எடுத்தான்; உயிரை விடும்போது மிகப் பெரிய உடலை எடுத்தான். தரையில் விழுந்து கிடந்த, அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய, இரத்தம் தோய்ந்த அங்கங்களுடன் தரையில் துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த ராக்ஷசனைக் கண்டு, லக்ஷ்மணனின் சொல்லை நினைத்த ராமன் மனத்தால் சீதையிடம் சென்றான். கவனிக்க வேண்டியது — மாரீசன் மரணக் கணத்திலும் ராவணனின் காரியத்தையே நிறைவேற்றுகிறான்; அறிவுரையால் தடுக்க முடியாதவன் தன் உயிரைக் கொடுத்தே பகைவனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறான். ‘நேரம் வந்துவிட்டது என்று அறிந்து’ என்ற சொல்லால் கவி குறிப்பிடுகிறார் — அவன் மரணக் கணத்தையே வாய்ப்பாகக் கருதுகிறான்; இந்த ராக்ஷச அறிவு இறுதிவரை கைவிடப்படவில்லை. ‘ராகவனின் குரலையே ஒத்த’ என்பது குரலின் ஒற்றுமை — இதுவே அடுத்த சர்க்கத்தில் சீதையின் மயக்கத்துக்கு வேராகும். மேலும் அவன் தன் சொந்த உருவத்தில் இறந்தான், மான் உருவில் அல்ல; இதனால் லக்ஷ்மணனின் ஐயம் இறுதியில் உண்மையென நிரூபணமானது; ஆனால் அப்போது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது.

ராமன் சிந்திக்கிறான்: ‘லக்ஷ்மணன் முன்பே சொன்னதுபோல் இது மாரீசனின் மாயையே; அது இன்று அப்படியே நடந்தது; இந்த மாரீசன் என்னால் கொல்லப்பட்டான். ஆனால் இந்த ராக்ஷசன் ‘ஹா சீதே, ஹா லக்ஷ்மணா’ என்று பெருங்குரலில் கதறிவிட்டு இறந்தான் — அதைக் கேட்டுச் சீதை எப்படி இருப்பாள்? பெருங்கைகளையுடைய லக்ஷ்மணனும் எந்த நிலையை அடைவான்?’ இவ்வாறு சிந்தித்த தர்மாத்மாவான ராமனுக்கு மயிர்க்கூச்செறிந்தது. மான் உருவிலிருந்த ராக்ஷசனைக் கொன்று, அந்தக் குரலைக் கேட்டதும், அங்கே ராமனைத் துயரத்தால் எழுந்த கடும் அச்சம் ஆட்கொண்டது. பிறகு வேறொரு புள்ளிமானைக் கொன்று அதன் இறைச்சியை எடுத்துக்கொண்டு, ராகவன் விரைந்து ஜனஸ்தானத்தை நோக்கிச் சென்றான். சர்க்கத்தின் முடிவு ராமனின் அவசரத்தோடேயே நிகழ்கிறது — அமைதியாகக் காட்டுக்குள் நுழைந்தவன் இப்போது அச்சத்தால் ஓடுகிறான்; ‘மயிர்க்கூச்செறிந்தது’ என்ற சொல்லால் உடல் சிலிர்ப்பும், ‘துயரத்தால் எழுந்த அச்சம்’ என்பதால் உள்ளுக்குள் உள்ள கவலையும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. கவனிக்க வேண்டியது — அச்சம் தனக்காக அல்ல, சீதைக்காகவும் லக்ஷ்மணனுக்காகவுமே; இதுவே ராமனின் பண்பு. ‘புள்ளிமானைக் கொன்று இறைச்சியை எடுத்துக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால் கவி அவனுடைய கடமை உணர்வையும் காட்டுகிறார் — கவலையால் கலங்கியிருந்தும் ஆசிரமவாசிகளின் உணவை அவன் மறக்கவில்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க