சர்க்கம்
சீதையின் கடுஞ்சொற்களால் லக்ஷ்மணன் புறப்படுதல்
துயரக் குரலைக் கேட்டல், சீதையின் வற்புறுத்தல், லக்ஷ்மணனின் ஆறுதல், சீதையின் கடுமையான குற்றச்சாட்டு, லக்ஷ்மணன் ராமனிடம் செல்லுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமனின் அம்பால் துளைக்கப்பட்ட மாரீசன் இறக்கும் தருணத்தில் ராமனின் குரலையே போலியாக ஒலித்து ‘ஹா சீதே, ஹா லக்ஷ்மணா’ என்று பெருங்குரலில் கதறினான். அதே துயரக் குரல் இப்போது பஞ்சவடியிலுள்ள பர்ணசாலையை அடைகிறது. அந்தக் குரல் கணவனின் குரலை ஒத்தது என்று அறிந்த சீதை திடீரென்று அஞ்சி லக்ஷ்மணனிடம் சொல்கிறாள்: ‘போ, ராகவனுக்கு என்ன ஆயிற்று என்று அறி, அவர் செய்தியை விரைவில் கொண்டு வா.’ ‘என் உயிர் தன் இடத்தில் நிலைக்கவில்லை, இதயமும் நழுவுவதுபோல் உள்ளது; மிகுந்த துயரத்தோடு கூவும் அவர் குரலை நான் தெளிவாகக் கேட்டேன்’ என்று அவள் தன் நிலையை வர்ணிக்கிறாள். அடுத்து அவள் அவசரப்படுத்துகிறாள்: ‘காட்டில் கதறி அடைக்கலம் தேடும் உன் சகோதரனை நீ காப்பாற்ற வேண்டும்; விரைந்து அவரிடம் ஓடு.’ சிங்கங்களின் பிடியில் சிக்கிய காளைபோல அவர் ராக்ஷசர்களின் பிடியில் சிக்கியிருக்கிறார் என்பது அவள் ஐயம்; அந்த உவமையே அவள் அச்சத்துக்குச் சான்று. ஆனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டும் லக்ஷ்மணன் போகவில்லை; ஏனெனில் ‘சீதையை விட்டுவிடாதே’ என்ற சகோதரனின் ஆணையை அவன் நினைவில் கொள்கிறான். ஒருபுறம் சகோதரனைக் காப்பது, மறுபுறம் அதே சகோதரனின் ஆணை — இந்த இரட்டை நிலையிலேயே சர்க்கத்தின் முழு வாக்குவாதமும் அடங்கியுள்ளது. ‘என் உயிர் தன் இடத்தில் நிலைக்கவில்லை’ என்ற சொல் அவள் அச்சத்தின் அளவைக் குறிப்பிடுகிறது — அவள் தர்க்கத்தால் பேசவில்லை, இதயத்தின் கொந்தளிப்பால் பேசுகிறாள்.
லக்ஷ்மணன் போகாததால் கலங்கிய ஜனகனின் மகள் அங்கேயே அவனிடம் சொன்னாள்: ‘சௌமித்ரியே, நண்பனைப்போல் நடந்துகொண்டாலும் நீ உன் சகோதரனுக்குப் பகைவனைப்போல் இருக்கிறாய். இத்தகைய ஆபத்து நிலையில் சகோதரனிடம் செல்லாத நீ, என் பொருட்டு ராமன் அழிவதை விரும்புகிறாய் என்று நான் நினைக்கிறேன். என்மீதுள்ள ஆசையால்தான் நிச்சயமாக நீ ராகவனைப் பின்தொடரவில்லை; அவருக்கு நேரும் துன்பம் உனக்கு விருப்பமானது; சகோதரனிடம் உனக்கு அன்பில்லை. அந்தக் காரணத்தாலேயே பேரொளி மிக்க அவரைக் காணாதிருந்தும் நீ இங்கே கவலையின்றி நிற்கிறாய்.’ பிறகு அவள் தன் நிலையையும் கேட்கிறாள்: ‘அவர் ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கும்போது நான் இங்கே இருப்பதால் என்ன பயன்? யாரைக் காப்பதை முதன்மையாகக் கொண்டு நீ இங்கே வந்தாயோ, அவரே அழிந்தால், இங்கே இருக்கும் நான் என்ன செய்வது?’ இவ்வாறு அவள் சொல் லக்ஷ்மணனைப் பழிப்பது மட்டுமல்ல, தன் உயிர்மீதான வெறுப்பும் கூட. இவ்வாறு பேசிய, கண்ணீரும் துயரமும் நிறைந்த, அச்சத்தால் நடுங்கிய அந்த வைதேகியை நோக்கி லக்ஷ்மணனின் பதில் தொடங்குகிறது. இங்கே கவி சீதையின் சொற்களைப் படிப்படியாகக் கூர்மையாக்குகிறார் — முதலில் ‘நண்பன் வேடத்தில் பகைவன்’ என்ற உவமை, பிறகு ‘என் பொருட்டு’ என்ற குற்றச்சாட்டு, இறுதியில் ‘உனக்கு அன்பில்லை’ என்ற தீர்ப்பு. லக்ஷ்மணனோ ஒரு சொல்லும் பதிலுக்குச் சொல்லவில்லை; அவன் மௌனமே அவனது தர்மப் பற்றை வெளிப்படுத்துகிறது.
வேடனுக்கு அஞ்சி நடுங்கும் பெண் மானைப்போல நின்ற சீதையை ஆறுதல்படுத்தி லக்ஷ்மணன் சொன்னான்: ‘வைதேகி, நாகர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்கள் அனைவரும் சேர்ந்தாலும் உன் கணவனை வெல்ல முடியாது; இதில் ஐயமே இல்லை. தேவி, தேவர்களிலும், மனிதர்களிலும், கந்தர்வர்களிலும், பறவைகளிலும், ராக்ஷசர்களிலும், பிசாசுகளிலும், கின்னரர்களிலும், கொடிய விலங்குகளிலும், தானவர்களிலும் இந்திரனுக்கு நிகரான ராமனைப் போரில் எதிர்த்துப் போரிடக்கூடியவன் ஒருவனும் இல்லை. அழகியவளே, ராமன் போரில் கொல்லப்பட முடியாதவன்; இவ்வாறு ஐயம் தொனிக்கும் சொல்லை நீ சொல்லத் தகாது.’ அடுத்து அவன் தான் போகாததன் காரணத்தைச் சொல்கிறான்: ‘ராகவன் இல்லாமல், ஆளரவமற்ற இந்தக் காட்டில் உன்னை விட்டுச் செல்ல நான் துணியமாட்டேன். அவர் வலிமையை வலியவர்களின் படைகளாலும் தடுக்க முடியாது; இந்திரனோடும் தேவர்களோடும் கூடி ஒன்றுசேர்ந்த மூவுலகங்களாலும் அதைத் தடுக்க முடியாது. ஆகவே உன் இதயம் அமைதி பெறட்டும்; கவலையைக் கைவிடு.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் வாதம் இருவகையானது — ராமன் தன்னைத் தானே காத்துக்கொள்ள வல்லவர்; நீயோ காக்கப்பட வேண்டியவள்; இரண்டு வகையிலும் நான் போவது பொருந்தாது. ‘நாகர், அசுரர், கந்தர்வர், தேவர், தானவர், ராக்ஷசர்’ என்ற ஒரே தொகைச் சொல்லால் ஆறு இனங்கள் எண்ணப்படுகின்றன; ‘தேவர்களிலும் மனிதர்களிலும் கந்தர்வர்களிலும் பறவைகளிலும்’ என்று மீண்டும் விரிவான பட்டியல் தரப்படுகிறது. இது கூறியது கூறல்போல் தோன்றினாலும் நோக்கம் வேறு — முதல் பட்டியல் வெல்பவர்கள் இல்லை என்கிறது, இரண்டாவது போரிடுபவர்களும் இல்லை என்கிறது. ‘வலியவர்களின் படைகளாலும்’ என்பதில் ‘வலிமை’ மீண்டும் வருவது வலிமையின் பயனின்மையைக் குறிப்பிடுகிறது.
‘சிறந்த மானைக் கொன்றுவிட்டு உன் கணவர் விரைவிலேயே வருவார். கேட்ட அந்தக் குரல் நிச்சயமாக அவருடையதன்று; எந்தத் தேவனும் அதை எழுப்பவுமில்லை; கந்தர்வ நகரம்போன்ற அது அந்த ராக்ஷசனின் மாயையே’ என்று லக்ஷ்மணன் குரலின் மூலத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறான். பிறகு அவன் தன் பொறுப்பைச் சொல்கிறான்: ‘வைதேகி, மகாத்மாவான ராமனால் நீ என்னிடம் அடைக்கலப் பொருளாக ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறாய்; அழகியவளே, ஆகவே உன்னை இங்கே விட்டுச் செல்ல நான் துணியமாட்டேன்.’ அடுத்து அவன் வெளி அபாயத்தையும் காட்டுகிறான்: ‘மங்களமானவளே, கரனின் மரணத்தாலும் ஜனஸ்தானத்தின் அழிவாலும் இந்த இரவுலாவிகளோடு நமக்குப் பகை உண்டாகிவிட்டது. கொல்வதையே விளையாட்டாகக் கொண்ட ராக்ஷசர்கள் பெருங்காட்டில் பலவகைக் குரல்களை எழுப்புகின்றனர்; ஆகவே அந்தக் குரலைக் கேட்டுக் கவலைப்பட நீ தகாது.’ ஆனால் இந்த வாதம் சீதையை அமைதிப்படுத்தவில்லை; லக்ஷ்மணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அவள் கோபம் கொண்டு கண்கள் சிவந்தாள். ஆறுதல் சொல்லே கோபத்துக்குக் காரணமாயிற்று — இதுவே சர்க்கத்தின் எதிர்பாராத திருப்பம். ‘அடைக்கலப் பொருள்’ என்ற சொல் இங்கு முதன்மையானது — மனைவி இங்கே செல்வம்போல் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறாள்; காப்பவன் தர்மத்தால் கட்டுண்டவன். ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருளைக் காப்பது தர்மசாஸ்திரத்தில் மேலான கடமை; அதைக் கைவிட்டுச் செல்ல லக்ஷ்மணனால் முடியாது. ‘கந்தர்வ நகரம்போன்றது’ என்ற உவமையால் கவி மாயையின் இயல்பையே காட்டுகிறார் — தென்படுகிறது, ஆனால் இல்லை.
பிறகு உண்மை பேசும் லக்ஷ்மணனிடம் அவள் கடுஞ்சொல் சொன்னாள்: ‘ஆரியன் அல்லாதவனே, இரக்கமற்ற செயலனே, கொடியவனே, குலத்தைக் கெடுப்பவனே! ராமனுக்கு நேரும் பெருந்துன்பமே உனக்கு விருப்பமானது என்று நான் நினைக்கிறேன்; அந்தத் துன்பத்தைக் கண்டுதான் நீ இந்தச் சொற்களைப் பேசுகிறாய். எப்போதும் மறைவாக நடமாடும், உன்னைப்போன்ற கொடிய பகைவர்களிடம் பாவம் இருப்பதில் எந்த வியப்பும் இல்லை. நீ மிகத் தீயவன் — ஒரே ராமனை ஒருவனாக நீ பின்தொடர்ந்தது என் பொருட்டு மறைவாகவோ, அல்லது பரதனால் ஏவப்பட்டோ. ஆனால் அந்தக் காரியம் உனக்கும் கைகூடாது, பரதனுக்கும் கைகூடாது. நீலோற்பலம்போல் கருநிறமும் தாமரைபோன்ற கண்களும் உடைய ராமனைக் கணவனாகச் சார்ந்திருக்கும் நான் எப்படி ஒரு சாதாரண மனிதனை விரும்புவேன்?’ இறுதியில் அவள் தன் உயிரின் மீதே ஆணையிடுகிறாள்: ‘சௌமித்ரியே, உன் கண்முன்னேயே ஐயமின்றி நான் உயிரை விடுவேன்; ராமன் இல்லாமல் இந்தப் பூமியில் ஒரு கணமும் வாழமாட்டேன்.’ இவ்வாறு அவள் சொற்கள் படிப்படியாக மேலும் கடுமையாகின்றன — முதலில் பகைவனைப்போன்றவன், பிறகு ஆசை, பிறகு பரதனால் ஏவப்பட்டது, இறுதியில் உயிரை விடும் சபதம். துயரமே அவளைச் சொல்லத் தகாத சொல்லைச் சொல்ல வைக்கிறது; கவியோ அவள் குற்றத்தைச் சொல்லவில்லை, நிலையை மட்டுமே காட்டுகிறார். ‘நீலோற்பலம்போல் கருநிறமுடையவர்’, ‘தாமரைபோன்ற கண்களுடையவர்’ என்ற அடைமொழிகளால் சீதை ராமனின் உருவத்தையே சான்றாக்குகிறாள் — இத்தகைய கணவனை உடையவள் எப்படி வேறொருவனை விரும்புவாள். ‘சாதாரண மனிதன்’ என்ற சொல்லில் ராவணனைப் பற்றிய முன்குறிப்பும் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது; அவனை அவள் இன்னும் அறியவில்லை என்றாலும். ‘உன் கண்முன்னே’ என்ற சொல்லால் அவள் லக்ஷ்மணனையே சாட்சியாக்குகிறாள்; மரணமும் அவள் கையில் ஆயுதம்போல் ஆகிறது. இவ்வாறு இருந்தும் அவள் பற்று எங்கும் அசையவில்லை — ராமனிடமே அவள் நிலைத்திருக்கிறாள்; மற்றவை அனைத்தும் அவளுக்கு எதிரானவைபோல் தோன்றுகின்றன.
இவ்வாறு மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் கடுஞ்சொல்லைச் சீதையால் கேட்ட, புலன்களை வென்ற லக்ஷ்மணன் கைகூப்பி அவளிடம் சொன்னான்: ‘பதில் சொல்ல நான் துணியமாட்டேன்; நீ எனக்குத் தெய்வம். மைதிலி, பெண்களிடம் தகாத சொல் வருவது வியப்பன்று; இந்த உலகங்களில் பெண்களின் இயல்பு இதுவே என்று காணப்படுகிறது — தர்மத்தைக் கைவிட்டவர்களாகவும், சபலமானவர்களாகவும், கடுமையானவர்களாகவும், பிரிவினையை உண்டாக்குபவர்களாகவும் அவர்கள் ஆகின்றனர்.’ பிறகு அவன் வேதனை வெளிப்படுகிறது: ‘வைதேகி, ஜனகனின் மகளே, பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பு அம்புபோல் என் இரு காதுகளுக்கும் நடுவே விழும் இத்தகைய சொல்லைத் தாங்க என்னால் முடியவில்லை. காட்டில் திரியும் எல்லா உயிர்களும் என் சாட்சிகளாகக் கேட்கட்டும் — நியாயத்தைச் சொன்ன என்னிடம் நீ கடுமையாகப் பேசினாய். பெண்மையால் தீய இயல்புகொண்டு, மூத்தவரின் சொல்லில் உறுதியாக நிற்கும் என்னை இவ்வாறு ஐயுற்று அழிந்துகொண்டிருக்கும் உன்னை நான் கண்டிக்கிறேன்.’ இறுதியில் அவன் புறப்படத் தீர்மானிக்கிறான்: ‘அழகிய முகமுடையவளே, காகுத்ஸ்தன் எங்கே இருக்கிறாரோ அங்கே செல்கிறேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். அகன்ற கண்களுடையவளே, எல்லா வனதேவதைகளும் உன்னைக் காக்கட்டும்; எனக்குத் தோன்றும் கொடிய சகுனங்கள் இருந்தபோதிலும், திரும்பி வந்து உன்னை ராமனுடன் காண வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.’ இந்த இறுதி வாழ்த்தே வரப்போகும் கேட்டின் முன்குறிப்பு. இங்கே லக்ஷ்மணனின் மூன்று முகங்கள் வரிசையாகத் தெரிகின்றன — முதலில் கைகூப்பியவனின் பணிவு, பிறகு காயப்பட்டவனின் வேதனை, இறுதியில் கடமை பற்றிய உறுதியான முடிவு. ‘காட்டில் திரிபவை சாட்சிகள்’ என்ற சொல்லால் அவன் ஆளரவமற்ற காட்டிலும் ஒரு தர்ம சபையைக் கற்பனை செய்கிறான்; நியாயத்தின் சாட்சி மனிதன் அல்லன், காடே. ‘பதில் சொல்லத் துணியமாட்டேன், நீ எனக்குத் தெய்வம்’ என்ற வாக்கியமோ முழு உரையாடலின் மையம் — பழிக்கப்பட்டவனே பழித்தவளைத் தெய்வம் என்கிறான். ஆயினும் ‘உன்னைக் கண்டிக்கிறேன்’ என்ற சொல் அவன் வாயிலிருந்து வெளிப்படுகிறது; இதுவே அவனது மனிதத்தன்மை.
லக்ஷ்மணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட ஜனகனின் மகள் அழுதபடி, பெருகும் கண்ணீரில் மூழ்கியவளாய்ப் பதில் சொன்னாள்: ‘லக்ஷ்மணா, ராமனை இழந்தால் நான் கோதாவரியில் இறங்குவேன், அல்லது தூக்கிட்டுக்கொள்வேன், அல்லது செங்குத்தான இடத்திலிருந்து என் உடலை விடுவேன், கொடிய நஞ்சைக் குடிப்பேன், அல்லது நெருப்பில் புகுவேன்; ஆனால் ராகவனைத் தவிர வேறொரு ஆடவனை ஒருபோதும் தொடமாட்டேன்.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணனிடம் சபதம் செய்து, துயரம் நிறைந்த அவள் அழுதபடி, மிகுந்த துக்கத்தால் தன் கைகளால் தன் வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டாள். அகன்ற கண்களுடைய, துயருற்ற தோற்றத்துடன் அழுதுகொண்டிருந்த அவளைக் கண்டு மனம் கலங்கிய சௌமித்ரி மனத்தாலேயே அவளை ஆறுதல்படுத்தினான்; சீதையோ அப்போது கணவனின் சகோதரனிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை — மௌனமே அவள் பதில். பிறகு தன்னடக்கமுடைய லக்ஷ்மணன் சீதையை வணங்கி, கைகூப்பிச் சற்றே தலைதாழ்த்தி, மைதிலியைப் பலமுறை திரும்பிப் பார்த்தபடி ராமனிடம் சென்றான். கடைசி இரண்டு சுலோகங்கள் உபஜாதி யாப்பில் நடையை மெதுவாக்குகின்றன; மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிப் பார்ப்பதே விடைபெறுதலின் வேதனையைச் சுமக்கிறது. இந்தப் பிரிவால் பர்ணசாலை காப்பற்றதாயிற்று — அடுத்த சர்க்கத்தில் ராவணன் அதே வாய்ப்பைப் பற்றிக்கொள்கிறான். அவளுடைய ஐந்து சபதங்கள் — நீர், தூக்கு, வீழ்ச்சி, நஞ்சு, நெருப்பு — ஒரே பற்றை ஐந்து விதமாகச் சொல்கின்றன; ‘ராகவனைத் தவிர வேறொரு ஆடவனை ஒருபோதும் தொடமாட்டேன்’ என்ற இறுதி வாக்கியமே அவை அனைத்துக்கும் வேர். கவி இங்கே யாரையும் குறைகூறவில்லை — ஐயுற்ற சீதையையும் அல்ல, சென்ற லக்ஷ்மணனையும் அல்ல; விதியின் போக்கை மட்டுமே காட்டுகிறார். இருவரின் பற்றும் தூயதே; ஆயினும் விளைவு அழிவே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽरण्यकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः॥ ४५॥